Pink Floyd - Animals (1977)

Een minder album van Pink Floyd. Het enige nummer wat ik echt sterk vind, is Dogs. Voor de rest hou ik niet zo van dit album. Ik zeg niet dat het muzikaal slecht is want ik hoor dat het dat niet is, maar ik vind de sound van dit album vind ik niet mooi. Misschien valt dit album ook wel tegen omdat het tussen een goed album en een topper uitkwam.

Het wijkt af van de typische Floyd-sound ja.

Misschien omdat het afwijkt, dat het mijn lievelingsplaat is...

En wanneer ik hem dan weer draai, weet ik waarom die bij mij op nummer 1 staat. Een briljant thematisch album van PF een heel eigen karakter heeft. Het mist de poppy stukjes van een The Wall of de catchy melodieen van DSotM, maar in zijn geheel is dit album zo heerlijk sferisch. PF weet als geen ander de rust en tijd te nemen om een nummer volledig te laten ontwikkelen zonder in vervelende herhalingen te vallen. Uitgesponnen is dus niet het goede woord, dat duidt op een zekere saaiheid, lang maken omdat je er geen eind aan kan breien.
Hoe Dogs halverwege de 5e minuut weer vlijmscherp gitaar-soleert, wegsterft en weer in alle rust terugkomt met een refreintje, een spannend typisch Floydiaans synthesizer bruggetje rond minuut 8 en rond minuut 12 weer de gitaartjes laat bijkomen... heerlijk.
Ik zeg: de perfecte mix van de theatrale Waters-lyrics, sfeervolle sounds van Wright en scherp gitaarspel van Gilmour, dat alles met het meest relaxte en dienende drummetje van Mason...

Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here zijn ondanks de prachtige sfeer en spanning veel nettere albums dan Animals .

Juist die grimmigheid en vaak beklemmende sfeer bevalt mij uitermate goed . Daarom prefeer ik deze boven die andere 2 . Daarbij vind ik het perfect uitgewerkt allemaal .
Ondanks het hoge niveau van die albums en met nummers die bij velen meer blijven hangen , is dit waarschijnlijk mijn meest gedraaide Floydalbum .

Nog zo'n hoogtepuntje: Pigs (three different ones) op 9 minuut 38...

Deze plaat kent alleen maar hoogtepunten. De teksten zijn van ongekend hoog niveau (hoewel druipend van het cynisme). Doorgaans vind ik Waters geen briljant bassist, maar hier speelt hij een aardig potje mee. De echte sterren van deze plaat zijn echter Gilmour en Wright. Met name die laatste speelt op een voor zijn doen erg opvallende (goede) manier.

prima plaat om even aan avondje diep weg te zaken in zelfmedelijden, ellende opgekropte woede en misere, zodat je de dag erop weer vrolijk en fris kan genieten van alles wat het leven je te bieden heeft

als ie nie zo desolaat was en ik top 10 ambities zou hebben stondie ergens op 5

plaat zelf, ook 5 (kun je een plaat ie je amper 2 keer per jaar draait ene 5 geven, ja dus)

Hierboven wordt aangegeven dat dit album een wat afwijkende PF sound heeft, maar daar kan ik mij niet helemaal in vinden. Weliswaar is dit album grimmiger en zoals Bikkel het noemt minder net dan Dark Side en Wish You Were Here, maar echt afwijkend? Meer een ontwikkeling van met name Waters, die een water verhalendere kant op is gegaan. Ik vind dit album toch eigenlijk wel echt typisch PF.

Dit is daarnaast ook een zeer evenwichtig album, maar ik vind het juist weer iets minder spannend dan zijn twee voorgangers. Begrijp me niet verkeerd, met 4,5 ster nog steeds een briljantje, maar ik vind hem (misschien wel door de evenwichtigheid en zeer heldere concept), ook wat eentoniger dan zijn twee voorgangers. En eentonigheid is misschien ook wel weer niet helemaal op zijn plaats, want ik vind het namelijk niet eentonig. Het album is wat mij betreft verre van saai, maar ik de vorige twee albums zijn mijns inziens net iets diverser en ook iets completer dan Animals. Ik vind van Waters dat hij wat drammerigs heeft, zeker naarmate hij het steeds meer alleen ging bepalen. En dat heeft niet mijn voorkeur. Hier gaat het voor mij nog net, waardoor ik het nog zeer kan waarderen, maar verderop in zijn carrière heb ik daar wel steeds meer moeite mee gekregen.

Niettemin is Animals een pareltje in de muziekgeschiedenis.

Deze Plaat heeft alles !

- een concept
- prachtige teksten
- goeie passende sfeer
- gitaarsolo's
- bijpassende dierengeluidjes
- cynisme
- het geniale om het album akoestisch te laten beginnen en eindigen.

Dit laatste punt maakt voor mij juist dit album helemaal af en dat zorgt er ook voor waarom dit op mijn nummer 1 staat.

De plaat staat toch in de schaduw van de overige Pink Floyd monumenten waar ze verantwoordelijk voor waren.

Dogs vind ik een fantastische song, maar als ik die gehoord heb, heb ik meestal wel genoeg van Animals. Het is toch een beetje meer van hetzelfde daarna, en het weet me nergens meer te ontroeren of te verbluffen.

Je wordt er wat minder in meegezogen dan in Wish You Were Here of The Wall. Ik vind het dan ook geen meesterwerk, maar een (naar Pink Floyd-maatstaven) niet meer dan redelijke plaat.

Redelijke plaat.....ha ha ha.......minder in meegezogen???

Verder wel een redelijk stukje tekst.

Als je beide The Wall en Wish You Were Here goed vindt, hoezo vind je deze dan zoveel minder? Dit heb ik altijd een beetje een overgang met elementen uit beide albums gevonden.

Daar ben ik het in principe ook wel mee eens.

Wish You Were Here, met die prachtige sounds, de melancholie, die onderhuidse spanning, de originaliteit in klanken en songstructuren... dat blijft voor mij hun ultieme werk.

The Wall is overdonderend, qua concept, muziek, productie... Zeker bij de complexiteit en de originaliteit van The Wall, vind ik Animals maar sobertjes afsteken.

't Is allemaal wat minder bijzonder, zowel qua opbouw van het album, qua songs, en eerlijk gezegd ook qua teksten. Dogs bevat prachtige zinnen, maar de rest heeft gewoon niet dezelfde diepgang, vind ik.

Originaliteit in songstructuren zou ik niet zeggen, en The Wall is qua composities verre van complex (het concept zou je natuurlijk wel complex kunnen noemen).

Het is vooral die grimmige donkere sfeer die hier uitstekend is geregistreerd . Het beste werk van Gilmour als gitarist , geen twijfel over mogelijk .
Hij doet natuurlijk op alle albums mooie dingen , met de nadruk op mooi .
Hier op Animals laat hij vooral zijn rauwere kant horen ( Sheep ) en dat is echt een verademing .
Je hoort dat hij los kan gaan , terwijl hij op vorige albums toch iets meer ingehouden was .
En Rick Wright natuurlijk , onheilspellende geluiden . Die man kon echt een verhaal ondersteunen met waanzinnige sounds , zoals hier en vooral ook op Wish You Were Here .

Ik denk dat als je deze minder vind je het niet vaak genoeg hebt beluisterd

Ik doel natuurlijk op het werk The Wall als geheel, al vind ik het wat te sterk om de afzonderlijke nummers op The Wall als "verre van complex" te bestempelen. Mother was voor Nick Mason in ieder geval te ingewikkeld om zelf te drummen

En echt gangbaar zou ik de vorm van de meeste nummers op Wish You Were Here niet willen noemen. Op Animals blijft men, qua sound en vorm, toch dichter bij het idee van "normale" rock, in vergelijking tot Wish You Were Here.

Ik wil zeker niet teveel afdingen op de kwaliteit van Animals, maar ik probeer slechts antwoord te geven op de vraag van iemand waarom ik Wish You Were Here en The Wall hoger aansla.

En echt, Malle, ik ken Animals van binnen en van buiten...

Wish You were Here is veel meer toetsengericht , meer mellow , symfonischer vooral . Ik kan me wel weer voorstellen dat die voor velen wat relaxter of misschien prettiger wegluistert .
Animals ligt dichter bij The Wall , in ieder geval zorgerlijker en donkerder in de sfeer .
Waters zijn schrijftrand is aan het veranderen en waar hij vooral voorheen de vocalen aan Gilmour overliet , is nu de behoefte gekomen om de rol van frontman definitief toe te eigenen .
Waters vertelde zijn gedachtengoed op een gegeven moment steeds liever zelf .

Ik heb meer met Animals dan met Wish You Were Here . Hij pakt me meer , het heeft meer lading en oprechtheid . Wish You Were Here klinkt een stuk warmer , maar is ook een tamelijk veilig album . Niets mis mee , want het is een prachtige plaat , maar wellicht toch iets te gepoleist naar mijn zin .

Mason is dan ook niet echt een topmuzikant. Die drumlijn is ook niet het schoolvoorbeeld van een ingewikkelde drumlijn. 'Mother' bestaat trouwens uit vijf simpele akkoorden, misschien wel het meest eenvoudige nummer op The Wall.

Het was een grapje Stijn.

Maar voor een drummer maakt het natuurlijk geen zak uit dat het uit vijf akkoorden bestaat. Een drumpartij kan ook al complex zijn als het lied uit één akkoord bestaat.

Het zullen de tempowisselingen geweest zijn waar Mason moeite mee had (Two Suns In The Sunset kent dezelfde overgangen en was ook al wat te hoog gegrepen voor hem).

Hmm.. Dogs staat bovenaan. Het enige nummer waar Gilmour qua songwriting nog flink wat in de melk te brokkelen had. Toch maar weer het bewijs dat die dominante Waters misschien iets vaker water bij de wijn had moeten doen. Als die 2 samenwerkten was Floyd gewoon op zijn best.

Of Gilmour/overige bandleden, had(den) water bij de wijn moeten doen, tis maar hoe je het bekijkt

Wat betreft Wright heb je gelijk, die heeft in interviews ook toegegeven dat ie geen songs had liggen, iig niet bruikbaars dat aansloot bij de stijl die ze toen hadden. Hij wilde meer jazzy achtige dingen doen. Over Gilmour heb ik wel eens gelezen dat ie tijdens de opnames elke nacht vloekend naar huis reed omdat Waters hem niet meer ruimte gaf.

... of voor geen van beiden natuurlijk.

Kom op, niet ook hier die discussie! Je kan daarover nu al tientallen pagina's lezen bij 'the wall', 'dark side' en 'wish you were here'...het neemt mijn zin af updates te lezen bij deze albums.

Zullen we Barrett er ook weer even bijhalen?

Doe maar, dan zijn we er snel uit. Barrett is het beste.

Ja leuk. Zonder Barrett hadden Waters en Gilmour natuurlijk nooit zo'n mooie springplank gekregen om zich te bewijzen. Om nog maar te zwijgen van alle inspiratie die zijn gedrag teweeg heeft gebracht.