Pink Floyd - Animals (1977)

Nu kan ik deze plaat zeer goed waarderen, maar ik begrijp deze tekst net zo goed eigenlijk. Het klinkt zeer homogeen, maar dat is denk ik niet wat je bedoelt. Kun je het uitleggen, Michel?

Wat ik bedoel te zeggen , en dat is misschien niet helemaal duidelijk geworden in mijn stukje, dat de band muzikaal beter is geworden in vergelijking met wat zij in de jaren 60 deden.
Gegroeid als eenheid en ook als individuen. Daar is niets geks aan en het zou niet best zijn als het niet zo was.

Oké, ik dacht dat je het bedoelde in vergelijking met de albums daarvoor, dus Dark Side, WYWH en Meddle. Nu begrijp ik je, en ik ben het ook met je eens!

Fenomenaal.

Ik ben er nog niet helemaal uit maar als geheel is Animals misschien wel het beste wat Pink Floyd gemaakt heeft. Vreemd genoeg staan hier niet eens m'n meest favoriete PF nummers op,
maar het album voelt precies wel als meest complete, perfect passende geheel aan. Precies nog net dat tikkeltje meer dan bij Wish You Were Here.

Voorlopig toch nog geen wijzigingen dus nummer één blijft Wish You Were Here.

In ieder geval 5 dikke * voor Animals.

Precies sakkediemus dat begin ik ook steeds meer te voelen als ik deze plaat weer eens op heb staan, iedere keer dat je 'm luistert wordt het steeds meer een perfect geheel. Vreemd toch hoe dat vaak zo moet groeien; je moet de mooiste muziek eerst meerdere luisterbeurten geven voordat het echt goed klinkt. Maar als je nou Wish You Were Here neemt, klinkt het bij velen de eerste keer dat ze 'm luisteren al perfect. Dan kan het meestal alleen maar slechter worden. Deze plaat daarentegen, is echt een groeier. Hij wordt steeds beter, en uiteindelijk vinden velen 'm mooier dan zijn 2 of 3 voorgangers!! Wat ik dus ook heb, denk ik.

Ik begrijp die lofzang op Animals nooit zo goed. De plaat is sfeervol, heeft een paar goede teksten en met name Dogs is een schitterend nummer. Maar in vergelijking tot de mijlpalen Dark Side Of The Moon en (mijn favorieten) Wish You Were Here en The Wall vind ik 't allemaal niet zo opzienbarend. Pigs en Sheep vind ik zelfs wat "gemakkelijk", qua thema en qua muziek. De plaat heeft wat meer rockelementen. Het drumwerk van Nick Mason valt daardoor extra op, in negatieve zin. Iedere break is voorspelbaar en hoor je al een kilometer van te voren aankomen. Animals is zeker geen slechte plaat, maar wereldschokkend vind ik het allemaal niet.

Het is heel apart, alles wat je zegt klopt wel in meer of mindere mate. Toch is Animals het PF album wat in mijn top 10 staat. Ik kan niet goed uitleggen waarom. Van The Wall, Dark Side & WIsh You were Here heb ik een overkill gehad denk ik. En als je dan een paar jaar later Animals ontdekt doet je dat weer opnieuw blij worden over PF. Dat is de hoofdmoot eigenlijk. Daarnaast hoor ik graag de teksten van Roger Waters, en ik vind concept van dieren-persoonlijkheden wel aansprekend.

Voorspelbare breaks hoeven per definitie niet negatief te zijn.
Dat voorspelbare etc is volgens mij nog meer van toepassing op WYWH.

"Animals" is gewoon een heel goed album, hun voorgaande 2 zijn inderdaad mijlpalen en ontstijgen het predikaat "heel goed".

Volgens mij verwarren jullie "voorspelbaar" met "vaak gehoord".... Na tig luisterbeurten weet je inderdaad precies wat er gaat komen ja, maar was dat de eerste keer dat je het hoorde ook al zo? Bij mij niet in ieder geval.

Het is de grimmige sfeer die dit album zo uniek maakt. Floyd was natuurlijk al niet de vrolijkste band, maar op Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here is het groepsgeluid luchtiger en toegankelijker dan ooit tevoren. Bijzondere albums en mijlpalen in de geschiedenis van de groep, zonder meer.
Maar Roger Waters (ik memoreer maar weer eens aan hem) de bedenker van de concepten en tekstschrijver, was geen gelukkig man in deze periode en dat is terug te horen op een plaat als Animals.
Een in vorm een totaal andere plaat dan voorheen. Maar het pakt fantastisch uit. Geen technisch hoogstandje , maar essentieel in de benadering. De goede dingen op het goede moment.
Floyd kon als geen ander een sfeer neerzetten die je bij de lurven pakt.

Voor mij is 'Animals' als de uitzondering die de regel bevestigd; over het algemeeen ben ik niet dol op muziek uit de jaren 70 en in mijn beleving is er ook weinig "typisch jaren 70" aan dit album. (gaat wat mij betreft ook op voor 'The Wall, hoewel deze ook - nog net - in de jaren 70 uitkwam).

Voor mij maakt de persoonlijke snaar en het venijn van Roger Waters het verschil; mij spreken daarom ook vooral de albums 'Animals' , 'The Wall', 'The final cut' en zijn solowerk aan.
Met name de jaren 70 albums van Pink Floyd behoren voor mij tot een groot aantal albums van tal van bands die mij minder tot niets doen.

'Animals' is een album dat ik beleef en van blijf genieten; net als een mooi boek, waarvan ik het einde reeds ken, maar waarvan ik toch kan blijven genieten door het keer op keer te lezen.
Een album als 'Animals' beschouw ik als literatuur onder de muziek en nee, niet puur vanwege de lyrics.

Het leuke aan een band als Pink Floyd vind ik dat deze in staat is gebleken meerdere smaken te dienen; of je nou graag J Bernlef, Jan Wolkers of Heleen van Rooyen leest

Wat dan nog meer? Literatuur behandelt teksten. Ik schrijf ze bij dit album overigens niet op het conto van Waters. Hij heeft eigenlijk gewoon een (vereenvoudigde) adaptatie van Orwells teksten gemaakt.

Nu dan toch 5 sterren voor dit meesterwerk.

Teksten en de manier hoe de tekst wordt gebruikt in een geheel. In dit geval dus in combinatie met muziek. Andere discipline, maar mijn gevoel erbij is hetzelfde als wanneer ik bijvoorbeeeld een boek lees dat ik erg mooi vind. Heeft alles met beleving te maken.

Je bedoelt zoals in literatuur bijv. de bladspiegel, tussenregels en lettertypes een rol spelen (dat is dan in dit geval de muziek)? Dat (de muziek) heeft niet met literatuur te maken, maar dan begrijp ik in ieder geval wat je bedoelt.

Hij bedoelt volgens mij dat hij het buitengewoon mooie teksten en een heel fijn stukje muziek vindt.

Laten we het daar op houden, dan snapt iedereen het.

Geniaal album. Prachtige teksten en heerlijke muziek. Ik krijg iedere keer weer kippevel bij deze momenten: intro Sheep, outro Sheep, Gilmour die een varken imiteert met zijn gitaar in Pigs (met een talkbox?), dat 'stone'-gedeelte in Dogs dat zich blijft herhalen. De twee akoestische nummers omvatten dit geheel perfect.

In mijn ogen was de In The Flesh tour uit 1977 hun beste ooit. De nummers zijn live nog stukken beter. Zoek maar eens naar het Oakland 1977 concert, die heeft de beste kwaliteit.

Inderdaad een talkbox.

De nummer 2 uit mijn top 10, maar ik heb er nog nooit iets zinnigs over gemeld, volgens mij.

Animals blijft mijn favoriete Floyd plaat en is nog altijd in mijn ogen één van de beste albums ooit. Van mijn top 10 de plaat die ik het vaakst opzet.

Met name Wright beleeft hier zijn finest hour. Donker en onheilspellend, maar zo lekker. Muzikaal vind ik dit sowieso de beste Floyd plaat. Waters - die toch echt niet de beste bassist is - laat hier ook zijn beste spel horen. Over Gilmour als gitarist is al het nodige gezegd, maar speelt hier o, zo lekker ( de outtro's van Pigs en Sheep ). Ook in Dogs is zijn spel heerlijk. Ik weet niet of hij een harmonizer gebruikt of dat het dubbel is ingespeeld, maar die twinleads zijn echt fantastisch.

Tekstueel vind ik zeer fascinerend wat Waters hier te melden heeft. Waters is boos en spuwt zijn gal uit over de mensheid. Zelfs de hoes vind ik prachtig. Hoe een kolencentrale mooi kan zijn.

Misschien dat ik later nog eens een zeer uitgebreide recensie hierover ga schrijven. Voor nu volsta ik met een hele dikke thumbs up

Is het niet zo dat Gilmour ook bas speelt op dit album?

Yes hoor, op Pigs en Sheep om precies te zijn.

Tijdens de tour in 1977 speelden zowel Gilmour als Waters elektrische gitaar gedurende Sheep.
Snowy White nam dan de bas ter hand.

Inderdaad, zeg. Ook op Sheep trouwens. Verklaart wel waarom het basspel in positieve zin opvalt.

Edit: Stalin was me met Sheep ook al voor.

Bedankt voor de aanvulling, jongens.

Het is niet alleen kommer en kwel, want de 2 delen van Pigs On The Wing zijn niets minder dan een liefdesverklaring aan zijn toenmalige wederhelft Carolyne.

Kan er eerlijk gezegd door de niet al te beste geluidskwaliteit niet naar behoren van genieten.

Dan luister ik toch vele malen liever naar deze superieure versie van Cruel But Fair uit 1975.

Heb weinig met de 77 tour. In de studio zijn de nummers goed verzorgd, live vind ik 't vaak een stuk rommeliger.

Even goed belabberde geluidskwaliteit eerlijk gezegd. Nee, de eerste goede Pink Floyd-bootleg moet ik nog tegenkomen (van die tijd dan, van '94 bootlegs in overvloed ).

Zal wel weer aan mij liggen, maar wat mij betreft klinkt Cruel But Fair uit 1975 toch echt wel beter dan welke Oakland 1977 bootleg die ik tot nog toe ben tegengekomen...

Er zijn overigens heus wel goede Pink Floyd bootlegs.
Bijvoorbeeld deze, met daarop door de BBC opgenomen maar nooit uitgebrachte opnames.

Of deze opname van The Man and The Journey uit 1969.

Of deze uit 1970.

En niet te vergeten deze opname van hun optreden in de Fillmore West op 29 april 1970.

Cruel But Fair laat zich inderdaad prima beluisteren... prima boot....

Je moet ze natuurlijk niet vanaf Youtube beluisteren, die worden hier slechts als voorbeeld gegeven omdat een echte link niet mag. Rhapsody in Pink is de best klinkende bootleg die ik tegen ben gekomen.