Pink Floyd - Animals (1977)

Het scherpe solowerk sprong mij als metalfundamentalist natuurlijk het eerste in het oor. Prachtig. Intens en vol emotie. Ik vind dat ook wel hoogstand. Geen übertechnische fratsen, maar datgene inzetten dat nodig is.

Voor mij blijft dit toch wel de beste van Floyd.

Blijft een magistraal album van Floyd.

- Dogs is zo'n lied dat je in het begin moeilijk kan doorgronden door de wat warrige structuur maar als je het lied helemaal goed kent prachtig op z'n plaats valt.
- Dogs duurt 17 minuten maar gaat nooit vervelen
- De gitaarsolo in Dogs is te mooi voor woorden
- De onheilspellende Keyboard solo is zeer mooi.
- En meteen na die keyboard komt Roger Waters zingen. Een andere stem, een andere visie in het verhaal. Echt prachtig !!
- Pigs heeft een prachtige intro met keyboard, gitaar en drums
- Pigs maakt gebruik van een amusante catchy koe bel
- De gitaarsolo is heel sterk en het lijkt echt alsof er uit de gitaar varkensgeluiden komen
- De keyboard overgangen in Sheep zijn magistraal!
- Datzelfde keyboard maakt ook leuke effectjes in het midden van het lied dat de schapen mooi profileert.
- Het stuk uit de bijbel is een goed gegeven in het nummer (My Lord Is My Shepherd)
- Het nummer heeft een mooie terugval naar een moment uit Dogs, wat dan ook past in het verhaal van het album.
- De eindriff die blijft doorgaan is heel catchy en passend.
- Begin - en eindnummer houden de drie lange nummers mooi samen en mogen zeker niet vergeten worden in dit album. Een inventief idee van de band om het album zo te laten beginnen en eindigen.

5*

In kleine deeltjes verpulverd tot bouw- en sloopafval onder de weg of in groen beton verwerkt. Waarschijnlijk.

Pas geleden nog in Londen geweest en speciaal naar Battersea gelopen om dit indrukwekkende gebouw vanaf de brug te mogen aanschouwen. Een icoon.

Dit blijft mijn favoriete plaat van Pink Floyd. Er hangt een hele grimmige sfeer om deze plaat heen, vooral de partijen van Richard Wright benadrukken dit. Het middenstuk zijn drie lange stukken, maar het zijn niet echt epics. Op Wish You Were Here komt Pink Floyd soms iets te voorspelbaar uit de hoek, maar hier weten ze het minimale in hun voordeel te gebruiken en Gilmour zet hier een aantal van zijn beste solo's neer. Kil en bijtend maar tegelijkertijd ligt het makkelijk in het gehoor.

Ja, Gilmour speelt hier wat agressiever en vuriger en dat pakt verrassend goed uit.

Gilmour op zijn best. Wat mij betreft zijn beste bijdragen aan een Floyd album.

Zonde dat hij het album, zowel solo als in de Floydperiode zonder Waters, het album links heeft laten liggen.
Kennelijk niet meer zijn ding.

Een zeer sterk album, maar hun beste gaat mij toch tever. In mijn beleving zijn Wish you where here en Darkside of the moon net wat beter

Mijn voorkeur gaat toch uit naar Animals en The Wall.

Natuurlijk zijn Dark Side en Wish parels, maar de sfeer van dit album is meer mijn cup of tea.
De grimmigheid, de sounds (Wright, Gilmour) en de oprechte kwaadheid van Waters. Fantastich gevangen.

Waters is hier vocaal ook op zijn best.

Ik kan me wel vinden in de hierboven gemaakte opmerkingen. Dit album heeft inderdaad een grimmigere en wat rauwere sfeer dan de voorgaande 2 platen. En dat pakt erg goed uit. Prachtig toetsenwerk van Wright inderdaad en schitterend, wat rauwer gitaarwerk van Gilmour. Waters begint hier de venijn in z'n stem te krijgen, maar wat dat betreft vind ik 'm op The Final Cut (en Pros and Cons) denk ik op z'n best kwa zang.

Zelfs als 8-bit versie blijft Animals geniaal

Zelf in de zomer nog naar de kolencentrale gelopen, de dag na het 2e Stonesconcert in Hyde park. En ja, als je er voor de poort staat...het gebouw heeft iets magisch. Het blijft gelukkig behouden.

DSOTM is wellicht de beste plaat van Pink Floyd maar Animals is mijn favoriet. Het was ook mijn eerste PInk Floyd lp die ik kocht. De invloed van Waters is hier heel nadrukkelijk aanwezig maar het snijdende spel van Gilmour is ook ijzersterk en past goed op de cynische teksten van Waters. Uitgerekend in de punkperiode waar toen groepen als Pink Floyd als luie miljonairs werden gezien maken ze zelf een plaat met een uiterst donkere en kritische blik op de wereld. Qua inhoud doet het niet onder voor de punk maar de verpakking was wel een stuk intelligenter.

Jij begrijpt de essentie van deze plaat pmac. Het is precies zoals ik er ook over denk. Dé punkplaat van Pink Floyd.

Laat het Mjuman maar niet horen...

Even een you tube live filmpje van PF van de Animals tour kijken en daarna een filmpje kijken van een optreden van The Clash of The Sex pistols uit die zelfde periode bekijken en je weet genoeg.
Lange langzame tracks versus korte speedy tunes, leefkuil pop versus garage muziek.

Het gaat dus meer om de insteek van Animals. De Punkbands die op dat moment opkwamen (Pistols, Clash oa.) maakten zich kwaad over de maatschappelijke misstanden. Het schoppen tegen de overheid.
Floyd, met Waters voorop deed in wezen niet veel anders. Gebaseerd op het boek The Animal Farm van George Orwell, krijgt de mensheid er behoorlijk van langs. Maar dan in een wat algemenere zin.
De kritiek op Animals was echter niet mals. Ingedutte milionairs die makkelijk hun zakken vullen.
Terwijl de band juist opmerkelijk fel en scherp hun boodschap tekstueel, maar ook muzikaal verkondigd.
Waar Wish You Were Here een heel mellow en toegankelijke sfeer heeft, is Animals van begin tot het eind een grimmig boos geheel. Het tempo gaat overigens behoorlijk omhoog in Sheep.

Scherp bijtend gitaarspel van Gilmour. Onheilspellende sounds van Wright en een bijna manische Waters als vocalist.
Natuurlijk maakt Floyd geen punk. De songs op Animals zijn lang uitgesponnen, maar de boodschap en de veel rauwere manier van musiceren is opmerkelijk. En ik weet eigenlijk wel zeker dat met name Waters ook niet zo'n hoge pet op had van die stroming.
Die maakten vooral in 2 minuten duidelijk waar het allemaal aan lag, terwijl Waters tekstueel behoorlijk uitpakt. Intelectueler, en muzikaal inhoudelijker.

Maar het blijft opmerkelijk dat de insteek zo'n beetje in dezelfde periode ontstond dan die van de punk. Vandaar '' de punkplaat'' van Pink Floyd.

't Is voor Pink Floyd begrippen een nogal rauwe plaat. Beetje grijs ook, als een Engelse maandagochtend. Zonder meer een goed album, maar qua tekst en muziek vind ik eigenlijk alleen Dogs een topstuk. Pigs On The Wing heb ik weinig mee, en Pigs en Sheep heeft gewoon niet het niveau van Wish You Were Here en The Wall. Net wat te simpel, qua opbouw. Al met al een goed album, maar vergeleken met hun andere classics net een tikkie minder.

Lydon sneerde over dit album dat het niet veel meer was dan 'anarchie vanaf de golfbaan'. Hattie wel een beetje gelijk in, volgens mij.

Alles wat enig sinds groot geworden was eind jaren zestig/begin zeventig werd bij voorbaat al afgeschoten door de punkbands in die tijd. Die mening was destijds overigens ook de pers toegedaan. Waters laat hier echter de mensheid in een dierenspiegel kijken en maakt een subtiele vergelijking met honden, schapen en varkens. Dat is thema die in de punk leuk zou passen. Dat de muziek trager is dan God save the Queen doet niets af over de boodschap. Grappig is wel dat Lydon later zou samenwerken met juist die grote namen uit die tijd zoals Andy fairweather Low (die later ook weer met Waters zou meespelen).

Tja, Lydon......... Die was toen aan zijn stand verplicht om ook de vloer aan te vegen met stadionbands, die Floyd toen natuurlijk al was.
Maar later wel toegeven dat hij ABBA eigenlijk altijd helemaal geweldig vond.

Ik neem het hier niet op voor Pink Floyd hoor, want The Pistols hebben de boel flink wakker geschut.
Maar het was toch vooral een band die gelanceert is door Malcolm Mclaren en die ze vervolgens een flink imago heeft aangemeten.
Sid Vicious bijvoorbeeld, verving Glenn Matlock. Sid kon echt helemaal niet spelen, maar hij had een imago.
The Clash bijvoorbeeld, had veel meer muzikaal talent.

Maar wat gezegd werd door Lydon, zei de pers in zekere zin ook over deze plaat. Weinig verrassend dus.

Ach, moet je persé in de goot liggen om blues te spelen? Moet je persé een hanekam en een veiligheidsspeld in je oor hebben om maatschappijkritische songs te schrijven? Zeker in deze periode was Pink Floyd totaal geen band die de schijnwerpers zocht met decadent gedrag of iets dergelijks. Dat het ze financieel goed gegaan zal zijn, wil absoluut niet zeggen dat Waters ineens liefdesliedjes had moeten gaan schrijven. Wat een onzin.

Floyd is natuurlijk nooit geen opvallende band geweest. De liveshows werden slim opgefleurt door allerlei visuele hoogstandjes en hun geluid was natuurlijk voorbeeldig.
De thema's ( vanaf Dark Side) zijn altijd goed te volgen geweest en ook van een zekere tijdloosheid.
Met de sprookjes/elfen achtige thema's van veel bands heb ik nooit veel moeten hebben.
Waters benoemde wel altijd '' The Real Shit '' en dat is ie eigenlijk altijd blijven doen.
Je kunt er van houden of niet, maar de man is wel altijd betrokken gebleven bij veel onrecht en ellende in de wereld.

Als iemand meer van Pink Floyd wil weten verwijs ik hem/haar altijd naar :

The Dark Side of the Moon (1973)

Wish You Were Here (1975)

Animals (1977)

The Wall (1979)

Meer hoef je eigenlijk niet te horen misschien nog één van de live opnames PULSE waar live DSOTM op staat maar daarna vond ik het allemaal niet zo spannend meer. Het werd mij te commercieel te gelikt te glad etc etc. Animals is wat mij betreft het beste wat ze gemaakt hebben 100% depressief !!!

Heeft Lydon dan verstand van muziek? Rekende in die tijd Abba tot zijn favoriete groepen. Die Sex Pistols waren trouwens gewoon een act bedacht door Malcolm McLaren en Vivienne Westwood. Zwaar overschatte groep volgens mij.

Kun je dan als geen relevante mening over Animals hebben als je van Abba houdt?

De Sex Pistols waren weliswaar bedacht maar toch stonden ze vooraan bij een enorme cultuurverandering in de popmuziek. De kritiek op het establishment hoorde daar ook bij en PF werd daartoe ook gerekend. Ik vind echter de stelling van Bikkel2 dat Animals de "punkplaat" van PF is wel wat hebben. Lydon heeft overigens met PIL nog uitstekende muziek gemaakt maar dat terzijde.

Geen kwaad woord over The Pistols mijnerzijds. Ik vind zeker dat ze wel een bijdrage hebben geleverd aan de verandering die halverwege de 70er jaren ontstond. En Never Mind The Bullocks is een essentiele plaat gebleken. Maar een vervolg konden ze er niet aan geven. Eigenlijk gewoon kapot gemaakt door de enorme publiciteit er om heen.
Voor velen was de popmuziek wat ingeslapen (iets wat ik trouwens niet helemaal deel.) en de oproerkraaierigheid van de Punk had zeker zijn uitwerking. Er was weer wat agressie in de muziek waarneembaar.
En inderdaad Lydon heeft met PIL nog heel aardige dingen gemaakt.

Maar Animals werd hevig onderschat. Maar het album vond gelukkig evengoed zijn weg wel. Ik geloof niet dat het een commercieele flop was.

Ach, Lydon zat vooral een beetje te sarren (ik zie dat het zelfs nu nog werkt...). Die opmerking over ABBA maakte hij weer om die punks, zijn eigen publiek, in de gordijnen te krijgen. Om vervolgens met PIL weer hele andere muziek te gaan maken, tot aan rap toe.
Tja, hadden we ze nog maar, artiesten die de boel een beetje wakker houden. Dat is PF in mijn geval na Barrett niet meer gelukt. Zeker met dit album niet...