Pink Floyd - Animals (1977)

Ik ben blij dat ik kan kiezen tussen 12 geweldige albums die ze in hun carriere gemaakt hebben. Met het ene album heb ik meer dan met een ander album, maar vind dat er geen album tussenzit die een onvoldoende verdiend. Het mooie van deze band vind ik de enorme variatie die er in hun 12 albums zit. Als je Piper hoort en daarna Division zou je niet zeggen met dezelfde band te maken te hebben. Er is keuze zat, en er zit altijd wel een album van je smaak bij. Ik vind ze allemaal erg goed, alleen je stemming is erg belangrijk wanneer je welk album graag wilt horen. Deze draai ik de afgelopen weken weer bijna dagelijks. Kan geen genoeg krijgen van de sfeer, het geeft echt een historisch 70ties gevoel bij mij weer. Draai deze vooral in de auto af, en vind deze dan beslist hun lekkerst weg te luisteren album. Thuis vind ik Wish You beter genietbaar nog dan deze, maar thuis in huis is deze beslist hun tweede voor mij.

Het is ook eigenlijk niet dezelfde band. Het is wel hetzelfde merk.

Piper is vooral het bedenksel van Syd Barret. Zonder hem geen Pink Floyd, al was zijn verblijf in de groep natuurlijk heel kort.
Zijn invloed hoor je nog terug op verschijnende albums.
In de jaren 70 Floyd (zeker vanaf Dark Side) staat Roger Waters op als de artistiek leider.
Op Animals is zijn invloed al helemaal groot. Hij zingt meer en is grotendeels verantwoordelijk voor de composities.
Op The Final Cut is het helemaal Waters, met Gilmour en Mason als begeleiders.
Tja en op A Momentary Lapse Of Reason en Diviosion Bell is Gilmour de grote man.
Zo zijn er allerlei fases en toch aardig wat verschillen muzikaal.

Animals....... Mooi Thema, Goed uitgevoerd, dus een prima plaat.

Het grote nadeel voor dit album is , dat het is uitgekomen na Dark side en Wish you were here. Dus de neiging om dit album te gaan vergelijken met zijn voorgangers is groot, maar dat moet men nu net niet doen. Het is een album dat op zichzelf staat en dat doet het als een huis!!!!

les claypool heeft het nog eens helemaal opgenomen. ik ken van primus have a cigar en dat is fantastisch gedaan, dus wellicht de integrale versie van animals ook.

Na Dark Side Of The Moon vind ik dit de beste van Pink Floyd uit de jaren '70, al zit Wish You Were Here daar niet ver achter. Van de PF-albums met niet meer dan 6 nummers vind ik dit concept het beste geslaagd. Tel daar de prachtige hoes bij (Ben nou zo vaak in Londen geweest en kan me niet herinneren ooit Battersea Powerstation bezocht cq gezien te hebben, schaam schaam) en je hebt gewoon een topper. Beste nummers vind ik Dogs and Pigs (Three Different Ones). Sheep steekt ook heel behoorlijk in elkaar.

Evenals anderen heeft het bij mij langer geduurd voordat ik dit album wist te waarderen.DSOTM, WYWH en The Wall waren topalbums, deze kende ik al en toen ben ik deze eens gaan luisteen. Ik vond dit een tegenvaller toen ik het album leerde kennen. het raakte me niet, deed me niks.
Pas jaren later ben ik het opnieuw gaan luisteren. Mede door het nummer Dogs wat ik op de solo liveplaat van Roger Waters begon te herontdekken en Sheep via het compilatie album Echoes.
Net alsof het even moest duren voordat het kwartje is gevallen, maar inmiddels vind ik dit een steengoed album.

Deze plaat vind ik toch wel duidelijk vele malen minder goed dan DSotM en WYWH en ik schaar m ook onder Meddle. Het komt gewoon volstrekt niet zo binnen als bij die andere platen wel het geval is. Ik heb hem genoeg luisterbeurten gegeven om te groeien maar dit gebeurt gewoon niet. Veel meer zinnigs kan ik er niet over kwijt; gewoon aardige plaat maar geen vergelijk met hun - in mijn ogen - meesterwerken.

Ik vind het juist zo knap dat je met dat bijna overal hetzelfde vierkwartmaatje zoveel verschillende muziek weet te maken, animals is absoluut een top album.

Ik voel mee met Niek. 't Is net wat te gewoon allemaal. Dogs is prachtig, de rest borduurt er wat op voort. Goede plaat, maar behoort niet tot hun absolute topplaten.

Heren toch !!!?!!!???

Het is toch wel meer dan gewoon hoor. Muzikaal misschien niet echt hoogstaand, maar Floyd zet hier wel een hele puike beklemmende sfeer neer. Is niet iedere band gegeven.

Tekst en muziek gaan voorbeeldig samen.

Hoogstaander dan bijv. 'Breathe', 'Have a Cigar' of 'Money'.

Waar was Battersea zonder Animals.

Zijn meer songs eigenlijk, ondanks het concept. Vergis je niet in Money.

Money heeft een 'ongewone' maatsoort (behalve de solo, dat vond Gilmour te lastig ).

Inderdaad; Battersea heeft overigens ook een rol (van twee seconden) in de film HELP van de Beatles (65)en prijkt in het boekwerk wat bij Quadrophenia (73) van The Who. Maar dat zwevende varken heeft zelfs de opening van de Oympische Spelen gehaald. Een Iconische hoes van een bijtend album waar Roger Waters de mensheid in een dierenspiegel laat kijken. Sheep , Dogs of Pigs. En dat allemaal vergezeld met uitstekend gitaarspel van Gilmour.

De punk vierde de gloriedagen met hun rauwe teksten. Pink Floyd was net zo maatschappij kritisch maar brachten dat wel op hun eigen kunstzinnige wijze.

Roger was zo ontzettend pissed op alles en iedereen. Door zijn frustraties en dwangmatigheid is de rest van de band zachtjes afgehaakt. Bijzondere man die Roger. Muziek was/is zijn therapie. Heeft ons veel moois opgeleverd. Shine on Roger. See you in Amsterdam.

Roger Waters live is altijd spectaculair. Veel plezier.

Vlak vooral Rick Wright niet uit op dit album, jongens. Hij beleeft op dit album wat mij betreft een aantal van zijn finest moments.

Heel goed, Wright is sterk bezig met onheilspellende sounds.

Terwijl hij op Wish You Were Here een prachtige warme deken neerlegde.

Had echt wel wat in zijn mars.

Zeker. Richard was een stille kracht met de nodige creativiteit. Luister vooral eens naar zijn solo albums Wet Dream en Broken China. Mooi.

Prachtig album van Pink Floyd met genoeg spannende momenten.
Enigszins onheilspellend en beklemmend hier en daar ook.
En toch wat mij betreft zeker niet ontoegankelijk.
In 1977 nieuw gekocht op LP en dus veel gedraaid.
Ook ik ontkom er echter niet aan, dat ik hem net iets minder vind dan Dark Side of The Moon, Wish You Were Here en The Wall.
Niettemin een ware 70's-klassieker.

Wat mij betreft heeft deze plaat zoveel meer zeggingskracht dan WYWH of DSOTM - die ik beiden overigens zeer hoog aansla. Het heeft echt zoveel meer inhoud en diepgang. Deze plaat ademt een intensiteit uit die in de geschiedenis van de rockmuziek zelden is vertoond. Waters' woede jegens de mensheid wordt hier verbeeld in een drietal tirades die hun weerga niet kennen, maar van ongekende kwaliteit zijn. Het cynische beeld dat Waters in 1977 van de wereld had was alles behalve positief. Waarschijnlijk geen makkelijke man in die tijd, maar om het allemaal enigszins te 'relativeren' zijn die drie epossen ingeklemd tussen twee liefdevolle niemendalletjes die het album toch een redelijke positieve opening en sluiting geven. Voeg daarbij dat Waters, Gilmour en in mijn beleving vooral Wright hier muzikaal hun finest moments beleven. Zelfs Mason presteert hier boven zijn kunnen.

Na deze woede-uitbarsting kreeg Waters definitief de touwtjes in handen binnen Pink Floyd. Ik kan me voorstellen dat de andere drie bandleden bang voor hem zijn geworden. The Wall en The Final Cut zijn uitstekende platen, maar het ongekend hoge niveau van Animals werd niet meer behaald.

Daarnaast heeft deze plaat een albumhoes die - hoewel het weinig met de inhoud te maken heeft - ook een enorme zeggingskracht uitstraalt. We hebben het hier over een kolencentrale die voor het overgrote deel door dit album wereldberoemd is geworden. Ik blijft het een schitterende en indrukwekkende hoes vinden, vandaar ook mijn avatar. Het verhaal over het op hol geslagen opblaasbare varken is wel bekend.

Al met al een grimmige, maar verpletterende plaat.

Prima samenvatting Uffing, ik kan het alleen maar beamen.
Niet heel veel users slaan Animals hoger aan dan de overigens ook geweldige 2 voorgangers.
Ik wel, omdat hier een soort pure kwaadheid tentoongesteldheid wordt die tekstueel en muzikaal een zeer treffend beeld geven.
Rauwer en oprechter lijkt het, terwijl de vorige twee een stuk netter en gepoleister klinken.
The Wall schat ik ietsje hoger in, maar die plaat is ook al jaren een all-time favorite, en daar komt voorlopig nog even niets tussen.

Maar ik herken veel in je verhaal. Ook mijn favoriete platenhoes van Floyd trouwens.

Ik beaam het ook volledig. Het heeft nog steeds het uitgesponnen karakter van vorige albums, maar met de boosheid zowel in tekst als muziek. Dat maakt het voor mij het perfecte Pink Floyd-album.

Overigens vind ik AHM wèl een leukere hoes hebben...

Wederkerende waterogen als die solo's bij Dogs te horen zijn. Subliem!

Goh, ik dacht met The Wall, Wish You Were Here, Dark Side, Piper, Saucerful Of Secrets en PULSE wel klaar te zijn met Pink Floyd. Oh ja, en dan heb ik ook nog zo'n ceedeetje met oude singles erop. Hoe hard kan een mens zich vergissen. Want Animals is subliem. Dat durf ik na enkele draaibeurten wel alvast stellig te poneren. Prachtige meeslepende songs. Een tikje grimmig inderdaad. En dat is precies wat Pink Floyd in mijn beleving nodig heeft. Ik krijg hier een ander gevoel bij dan bij voornoemde albums. Een nog beter gevoel denk ik.

Vond het altijd snoeihard hoe Roger dan ineens binnenkomt op het einde van Dogs.

Voor mij toch ook wel een ijzersterke Floyd klassieker uit mijn jeugd ergens in de 21ste eeuw.

Ja geweldig man. Die spacy geluiden met die haunting akoestische intro.

Hoezo monumentaal nummer.

En hoezo muzikaal niet echt hoogstaand trouwens.

Die drums tijdens de solo's heb ik altijd een mooi voorbeeld gevonden van voorbeeldige muzikaliteit.

Subtiel en strak en perfect in het plaatje.

Ja en dat geblaf ook. Wat een stuk man.

Tijd niet meer gehoord.