The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Het is dan ook wel een plaat met een verhaal . Eigenlijk een uiterst verwarrende tijd . De groep zat midden in een auditieronde voor een nieuwe gitarist . Ronnie Wood is hier nog geen officieus lid , al deed ie wel mee tijdens de tour van 1975 .
Naast Keith en Ron , hoor je hier ook Wayne Perkins en Harvey Mandell . Ook Billy Preston die de inspiratiebron was voor Melody hoor je op de plaat .
Wat mij charmeert aan Black & Blue is de soberheid en het bij vlagen vanouds smerige geluid .
Dit heb ik gemist op de 2 vorige albums . Keith is ook weer wat nadrukkelijker aanwezig en Jagger zingt , steunt en gaat lekker de hoogte in .
Een meesterwerk is dit natuurlijk niet , maar onder de omstandigheden blijf ik dit een heerlijke 70's Stonesplaat vinden .
Black & Blue is een omstreden plaat , slecht ontvangen , maar dit zijn de Stones met een beetje hulp . Lekkere '' live feel '' ook .

Had 'm net samen geshuffled met Let It Bleed en Tattoo You op staan, en het viel me gelijk weer eens op wat voor een beresterke cd dit is. Zeker een van de sterkste Stones-platen.

Hij staat nog maar eens op, ik denk dat deze eeuwig en drie dagen één van mijn favoriete Stonesplaten blijft; Dàt sfeertje, voornamelijk in Memory Motel en Fool To Cry, nooit klonk een electrische piano/orgel sexier dan hier....
Intrinsiek vind ik Let it Bleed, Beggars Banquet en Sticky Fingers wel iets sterker.... maar de "feel" van heel dit album blijft mij ontzettend zomers en fris in de oren klinken, met voor mij geen halve misser.
Nou ja, sommigen denken daar met hun volle recht maar anders over, ik blijf dit vuilbekkend plaatje koesteren, tot in de eeuwigheid, amen.

Als je dit hier hoort, dan begrijp je toch dat Coldplay en sonsoorten tegenwoordig toch allemaal krèk hetzelfde klinken..... ach, neen, geef mij toch dit hier maar, ik word oud, maar I don't give a shit!

Ik vind, eerlijk gezegd, van de 'latere' Stones-platen deze ook het dichtst in de buurt komen van De Grote Vier, met Tattoo You en Some Girls op de hielen.

Hot Stuff, can't get enough. Geweldige riff, je ziet Keith gewoon naar Ron Wood kijken en zien dat het goed is. Jagger danst zijn pasjes en Bill denkt 'wanneer kan ik met pensioen?'.
3.5*

Hand of Fate, klassieke Keith Richards riff, niet echt schokkend met de voorgaande albums in het achterhoofd, erg goed met alle albums die zouden volgen, zou goed op Some Girls hebben gepast.
3*

Cherry oh Baby, ragga trip van Jagger en Richards, was dit album niet op Jamaica opgenomen? Goede poging, laten we wel zijn: de Stones waren in '76 veel bandjes voor in het omarmen van Jamaicaanse sferen...desalniettemin 2*

Hannah Honey was a peechy kind of girl...man o man, de nostalgie druipt er van af...Jagger zingt geweldig, je voelt de wind in je haren terijwl je met Hannah langs de kust rijdt in in die roze/groene pickup truck...hopend op meer...4.5*

Hey Negrita...krolse Jagger op een niet eens zo heel rare riff...eerste keer dat ik Wood en Richards lekker samen hoor spelen op dit album...2.5*

it was her second name, Melody...hopelijk zag ze er beter uit dan dit nummer klinkt...en waren de Pina Coladas die ze serveerde erg lekker...2*

Fool to Cry...uebersentiment...put my daughter on my knee...etc
4*

Gekke mama....vuig en vunzig...black & blueprint voor de latere Stones
3.5*

Hoewel Woody niet op de meeste nummers gitaar speelt, waren de jongens wel zo slim om hem als backing up vocalist op alle nummers alsnog mee te laten zingen vlak voor het ter presse gaan. Zodat dit toch uiteindelijk het eerste Stones album met Ron Wood werd. Hetgeen niet gezegd kan worden van Taylor's rol op Let it Bleed, waar Taylor alleen op Country Honk en Live With Me te horen is, en aldus is Let it bleed niet echt het eerste album met Taylor, dat is eigenlijk Sticky Fingers (tenzij je het coveren van Jones op Get Yer Ya-Ya's Out mee wilt rekenen).
En met Hey Negrita heeft Woody duidelijk zijn visite kaartje afgegeven, het beste nummer van B&B. Overgens stonden de Stones die zomer van 76 hier afwisselend op zowel nummer één als nummer twee van de Album Charts met B&B en, het van een leuk reklamespotje voorziene, Stones Story.

Memory Motel en Crazy Mama vind ik allebei erg goed. Fool To Cry en Hand Of Fate vind ik wel aardig. De rest vind ik eerlijk gezegd niet om aan te horen. 3*

NICE

Dit is al je tweede behoorlijke summiere post die bij een Stones album te lezen krijg. Iets meer inhoud zou het leesplezier van deze pagina vergroten.

Had zo net Memory Motel nog opstaan. De laatste zucht naar vervlogen zomertijden.

Wat is de mooiste gitaarriff? Het begin van "Hand of Fate" is een riff dat het hele nummer in z ijn voortzetting fantastisch ziel geeft.....De Stones lijken hier expert in. "Hey Negrita" bevat ook gitaarwerk om je vingers van af te likken en Jagger, is geheel zichzelf, als de krolse kater. (had vanson nog niet gelezen ). Heerlijk om op te dansen....

Lekkere plaat

Alsnog verhoogd naar de volle ***** sterren, want dit album, héél dit album blijft me mateloos plezieren, amuseren en gelukkig maken als ik het terughoor. Redenen genoeg. Daddy you're a fool to cry!

Dit blijft voor mij eeuwig een super Rolling Stones-plaat.
Mick zingt zelfs nog ietsje beter dan op vorige platen en zijn zang refereert erg aan ouwe crooners zoals Frank Sinatra.
Ik had vroeger een single met op de ene kant een ingkorte versie van Hot stuff en op de andere kant een ingkorte Fool to cry. Zulke topnummers mogen gewoon niet ingekort worden en anders moet je gewoon diegene z'n vingers er afhakken, waarmee hij/zij het ge-edit heeft.
Cherry oh baby is een gave reggaecover waar die UB40's vanaf hadden moeten blijven. Memory Motel (een van wijlen d.j. Wim Rigter's favorieten) en Melody (met inspiratie van Billy Preston) blijven na zoveel jaar nog steengoed. Het is nauwelijks te geloven dat het dezelfde Billy Preston is die eind jaren 70 met 2 slappe duetten met de ex- (Motownbaasdochter en) vrouw van Stevie Wonder de hitparades bestormde.

Nee, dan Memory hotel, Cherry oh baby. Hey negrita en Melody.

Over slappe, slaapverwekkende muziek gesproken! Dat van die crooners klopt inderdaad wel.

Voor ware Stones rock gelieve door te skippen naar opvolger Some girls. Respectable!

'Cherry Oh Baby' vind ik één van de allerslechtste Stones nummers ooit. 'Hot Stuff' en 'Melody' vind ik daarnaast veel te eentonig, al kan 'Melody' er nog mee door. 'Hey Negrita' kan er ook mee door, maar die vind ik niet bepaald fantastisch.

'Hand of Fate' vind ik een geweldige rocker. 'Melody Motel', 'Fool To Cry' zijn ook meer dan goed. 'Crazy Mama' kan er ook goed mee door, al is het geen bijzonder nummer.

De Stones hebben meer dan genoeg betere albums gemaakt dan deze ietwat wisselvallige plaat.

We wisten sinds 14 april 2009, 21:12 uur al wat je van die nummers vindt.........

Ik zou niet graag lezen niet tijdig te hebben gewaarschuwd. Een gemiddeld alarmsignaal van een maand of 10 lijkt me voldoende.

Ik begrijp niet zo goed je afkeer tegen de helft van de nummers van Black & Blue .
Er zijn naderhand albums genoeg verschenen van The Stones waar ze echt flink de weg kwijt zijn .
Hier is dat nog echt niet aan de orde .

Cherry oh Baby blinkt uit in meligheid en is dan ook het minste experimentje van de plaat .

Memory Motel vind ik nog altijd een parel , Hey Negrita bouwt op een heerlijke riff en Melody is pure sex .

De groep toont hier zich naar mijn idee levendiger en geinspireerder dan op de vorige 2 albums .

Black & Blue heeft een lekkere vette funky sound. Hot stuff is één van de meest swingende Stones nummers, één advies: Play loud. Hey Nigerita is één van de eerste wapenfeiten van Ron Wood op een Stones plaat, ook dit nummer zit in de hoek van Hot Stuff, zelfde gevoel. Terwijl Memory motel één van de mooiste samenzang tussen Keith en Mick laat horen die ooit op een Stones plaat heeft gestaan. Ook moet gezegd, het drumwerk van Charlie Watts was nog nooit zo goed, en de soulman Billy Preston die hier van The Beatles naar de Stones overstapt geeft het geheel een swing die ik op Stones platen niet eerder hoorde.

Nou Billy Preston was al een tijdje te horen op de stones albums
Op sticky fingers speelde hij al mee

onmetelijk groot waren The Stones in de jaren zeventig. Zij hadden de jaren zestig overleefd en veel bands die toen groot waren hadden hun beste tijd gehad, bestonden niet meer of hun frontman/vrouw was overleden. The Stones stonden nog voor de jaren zestig en alles dat geweest is. In dat opzicht is deze plaat misschien niet spectaculair, maar het is door de degelijkheid een plaat geworden die nog steeds staat als een huis. The Stones waren groot maar allang niet meer de tegenhangers van The Beatles, waardoor de prikkel om tot het uiterste te gaan niet meer aanwezig is. The Stones waren zo groot dat zij zich over concurrentie geen zorgen meer hoefden te maken, die was er gewoon niet. Een meesterwerk zat er niet meer in, The Stones konden alleen nog maar aangenaam verrassen en in dat opzicht hebben zij met deze plaat net iets meer gedaan, want deze plaat zal 34 jaar na dato nog aan belang gaan winnen.

Crazy MAAAaaamaaa

Vlak zeker niet Hand Of Faith en Crazy Mama uit. Twee heerlijke rocksongs.

Eigenlijk vind ik alleen Fool To Cry van een iets mindere snit. Te vaak gehoord, misschien.

Raar: Hey Negrita is volgens mij ooit door Toppop uitgezonden. Dat terwijl het geen single was.

geweldige plaat , de stones zat duidelijk in een periode met veel inspiratie.

Eén van de eerste LP's die ik kocht, in het jaar van uitkomen, dus alleen al vanuit nostalgisch oogpunt blijft deze bijzondere waarde houden.

Veel hierop is voortgekomen uit een soort jam sessie (samenhangend met audities voor een nieuwe, vaste gitarist), met wisselende resultaten.

Met de Stones opgevoed, bootlegs en al, dus eerst idolaat en weinig kritisch, of integendeel. Dat is met de jaren wel verandert. Vanzelfsprekend zou ik zeggen. Aan de ene kant wel jammer, want zo onbevangen als toen je er aan over geven, gaat al lang niet meer.

Er meer en meer achter gekomen hoe groot het aandeel van de sessiemuzikanten op deze plaat is, terwijl daar toen geen haan naar kraaide. Zo zie je maar, dat die gevestigde namen overal mee weg kwamen.

Op bepaalde clips, voor promotie van deze plaat, zie je Keith Richards en Ron Wood dan playbacken op partijen die ze niet eens gespeeld hebben (of zouden kunnen spelen). Wel wat wrang en beschamend, maar that's showbusiness, zullen we wat vergoelijkend maar zeggen.

Wisselvallig plaatje. Prima nummers: Hot Stuff, Hand of Fate, Memory Motel en Fool to cry naast draken als Cherry Oh Baby, Hey Negrita & Melody.

Zalige plaat , 2de beste van de stones naar mijn mening, de beste is en blijft Sticky Fingers.

Vind je deze beter dan Let it Bleed, Beggers Banquet of Exile? Bijzonder....

Aardige plaat, schrok wel een beetje bij het eerste nummer..

waarom?