Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Dat lijkt mij erg arbitrair.

En toch doen julie allebei hetzelfde.

CD inmiddels twee maal beluisterd. Ik denk dat deze cd nog een paar luisterbeurten verdient voor ik een goed oordeel kan geven. Voor nu 3,5*. Montreal is voor nu mijn favoriete nummer. Geef jullie over een paar dagen mijn definitieve mening over deze cd.

Overigens heb ik me de afgelopen dagen mateloos geërgerd aan het gewauwel over meningen. Uiteraard heeft iedereen ook hier het recht om zijn eigen mening te uiten. Maar.... het liefst wel genuanceerd! "Over elkaar heen blijven rollen" en provoceren zet je argumenten geen kracht bij. Zo.. de meester in mij heeft gesproken.

Laten we het hier aub over muziek hebben.

Ik zal ook nog slechts één keer op jou in het bijzonder reageren.

Dat je het niets vind, prima. Maar laat je waardeoordeel over anderen graag achterwege. Je zet daarmee een toon die niet meer wordt gecorrigeerd in de rest van je stuk en die bovendien je kritiek afbreuk doet.

Ik ben een onafhankelijke liefhebber van muziek (een paar bands als favoriete uitzondering) en als ik dit album goed ga vinden, val ik niet automatisch onder de categorie "kritiekloze fans", wat jij er graag van maakt. Je zegt gewoon: alleen kritiekloze fans kunnen dit album goed vinden. Ja, dank je de koekoek. Ik luister onbevooroordeeld naar dit album en jij bepaalt niet of ik na mijn mening wel of geen kritiekloze fan ben.

Dan mag je daar dan "volgens mij (!)" bijzetten maar dat doet helemaal niets af aan je constatering.

Voor de rest vind ik dat je kritiek (archeologen over 2000 jaar e.a.) verder kant noch wal raakt, maar dat moet je vooral maar zelf weten.

Ik ben een fan die niet kritiekloos is.
Volgens mij bestaan die ook niet.

Er zijn zo ontzettend veel platen van Marillion de verdoemenis in gestemd. Sommigen die ik zelfs heel leuk vind, zoals Remixomatosis en Tales from the Engine Room.

Ik stem deze plaat ook omlaag, omdat hij echt niet zo goed is, als ik hoopte.

Mm, ik ben zelf wel een liefhebber van marillion(zeker de jaren 80 periode), maar toch valt dit album mij ietwat tegen. Ben na een luisterbeurt niet echt enthousiast. Er zijn verbanden te trekken met frequency van IQ: degelijke, maar futloze neo-prog. Ik schat dat ik hier uiteindelijk 3 à 2.5* voor ga geven.

wat heeft het huidige Marillion nog met Neo-prog te maken?

Tsja, het beestje moet nou eenmaal een naam hebben. Symfo als label past mijns inziens net zo goed.

Op dit moment valt deze cd gewoon onder de noemer 'progressive rock'. De Neo term is volgens mij alweer door de tijd ingehaald........

Ik blijf Marillion ook nog steevast Neoprog noemen hoor.

Dan staat het in de iTunes tussen Twelfth Night, Pendragon, Pallas, IQ etc.

De nieuwere acts, Oceansize, Porcupine Tree, Pineapple Thief noem ik Nuprog.

De archivaris in mij,

Ook een archivaris maakt fouten hoor

IQ is uiteraard Neo maar Marillion al lang niet meer, vanaf Afraid eigenlijk al niet echt meer maar zeker de laatste jaren (zeg Marbles tot nu) kan je het toch moeilijk Neo blijven noemen. maar goed ik begrijp dat als je alles graag het zelfde wil hebben omdat je anders een in de war geraakte archivaris bent snap ik het wel

Anders moet ik elke plaat van Marillion anders catalogiseren.

Dat kan, maar vind ik persoonlijk onwenselijk.

Ieder zn ding.

Ik heb de plaat inmiddels wel zitten nu en ga terug naar een definitieve 4. Heerlijke collage van 3 van de betere post- fish albums, veel luisterplezier, jammer van de kartonnen drums, hier en daar de zang en de matige geluidskwaliteit. Behalve de obscure opener weinig nieuws maar op zich een heel degelijk album waar veel fans op hebben zitten wachten. Meer en minder kan en ga ik er niet van maken.

Ik tel 13 albums van Marillion ná het tijdperk Fish.

Qua cijfers op musicmeter komt dit album nu net achter Brave en Marbles.
Is die derde plek terecht is de vraag, want in dat geval is het weer de eerste sensatie in bijna 10 jaar. Tussen Brave en Marbles zit ook ongeveer zo'n periode en dat geldt ook voor de periode tussen eh..... Misplaced childhood en Brave.

Dan maakt Marillion grappige cycli. Vooropgesteld uiteraard dat Sounds that can't be made de score van 4,02 weet vast te houden. Marbles heeft een beoordeling van 4,11 en Brave van 4,08.

Even de tussenstand:

Amazon.co.uk: Customer Reviews: Sounds That Can't Be Made

Hou toch eens op met je onzin man.

Mo heeft zich naar eigen zeggen grotendeels teruggetrokken uit dit gebeuren.

Als we weer met zijn allen gaan reageren, dan begint het mogelijk opnieuw.

Hij heeft zijn zegje gedaan, vind grotendeels tegenstand, dus het is mooi zo.

Blijkbaar gaan we terug in de tijd en is er over 2000 jaar niet zoiets als een hyper-Internet.

Ja, ja. Uiteraard alleen maar reacties van vastgeroeste en verstokte Marillion fans. Zo kan ik het ook.

Zijn er nog andere fans dan? Dacht ut niet.

De nieuwe Marillion. Hij is beluistert , gewikt en gewogen.
Maar de band maakt het mij (en kennelijk ook andere users) niet makkelijk met deze schijf. Marillion in een weer wat vertrouwde setting, in vorm enigzins vergelijkbaar met Marbles.
Een aantal epische songs en een aantal songs met een kop en een staart, maar zelfs daar wordt de tijd genomen. De kortste song klokt 5.58 minuten.

De opvallendste song is absoluut de opener Gaza. Een zeer beladen song , natuurlijk over de oneindige oorlog aldaar. Tekstueel een knap stukje werk van Hogarth, die in dat opzicht steeds breder en dieper lijkt te gaan. Muzikaal verrassend en meer sferen dan ooit verwerkt.

De titeltrack is wat luchtiger. Het uptempo beginstuk , maakt op een gegeven moment plaats voor een dragender ritme.
Het valt dan eigenlijk gelijk op dat de drums naar achteren zijn gemixt en het allemaal wat vlakjes klinkt. Erg jammer want juist hun wat oudere produktie's hakten er erg lekker in met juist de drums en de bas. Wij herinneren ons vast Brave nog wel.
De band vervolgt met Pour My Love( fraaie pianoballad) en Power ( stelt wat teleur omdat de essentie niet echt tevoorschijn komt.)
Montreal is het volgende lange stuk. In sfeer weer prima gedaan, maar ik vind het ietwat te lang.
Het gevaar ligt ook erg op de loer dat Marillion iets maakt wat in structuur erg lijkt op wat ze al eerder heeft gemaakt.
Een tempowisseling, gitaarsolo, rustpuntjes.... etc. Vooralsnog moet ik het nog een aantal keren beluisteren, maar het is wel een opvallend punt.
Invisble Link pakt me ook nog niet heel erg, daar heb ik met Lucky Man geen last van.
Ik vind het refein erg goed, al met al een typische Marillionsong.

Het afsluitende stuk The Sky Above The Rain (belachelijke titel trouwens just kidding
is erg mooi. Dit is Marillion in topvorm.
Beladen, sfeervol en emotioneel. Mooi onderwerp, maar jammer dat ook weer de drums niet knallen waar nodig.

Concluderend: Een album die er wezen mag. Een paar fikse uitschieters heeft, tevens wat mindere broeders en een aantal degelijke songs.
De produktie had wat vetter gemogen. Juist een band als Marillion die met veel nuanches werkt in hun songs, moet juist power hebben op bepaalde momenten.
Met name Ian Mosely komt er wat bekaaid af. Ben het dus eens met Bluebird en Ozric.
Nogmaals, ik hoor her en der wat bekende structuurtjes terugkeren in songs.
Het kan natuurlijk met de herkenbaarheid te maken hebben.
Het stoort niet echt, maar ik denk wel dat men daar in de toekomst rekening mee moet houden.

Verder een prima plaat die zeker moet gaan groeien.

Na het bekijken en beluisteren van de "vooraankondiging" van Sounds That Cant Be Made op YouTube was ik zo enthousiast dat ik gelijk het album via de pre-order heb besteld. Afgezien van "Pour My Love" (wat ik meer een nummertje voor Sky Radio vind...) en de tekst van Montreal vind ik het een behoorlijk sterk album geworden.

Afraid Of Sunlight blijft mijn favoriete Marillion Album, maar STCBM bevat voor mij ook flink wat luistergenot, met name GAZA vanaf 10 minuten, het titelnummer, POWER en Montreal. Invisible Ink en Lucky Man vind ik aardig en Sky Above The Rain mooi, maar wel duidelijk het minste van de 3 lange nummers. Mij bekruipt het gevoel dat er veel meer in dat nummer had gezeten.

De absolute "max. kippevel momenten" voor mij zijn de laatste 2eneenhalf minuut van GAZA en de laatste 2eneenhalf minuut van Montreal, voor mij de ultieme Marillion Sound!

En de geluidskwaliteit......, tsja, ik ben beslist geen audiofiel, maar ook ik heb het idee dat dat voor verbetering vatbaar is. Ik vind het met name jammer dat de drums dikwijls nauwelijks te horen zijn, hopelijk gaat dat live een stuk beter. Hoe zou het album geklonken hebben als de Noor Christer-André Cederberg de plaats achter de knoppen had ingenomen? (Heeft dit o.a. bij Weather Systems van Anathema gedaan)

Weather Systems van Anathema blijft tot nu toe (met afstand) mijn favoriete album van dit jaar, inmiddels gevolgd door Sounds That Can't Be Made en daarachter March Of Ghosts van Gazpacho en Where Distant Spirits Remain van Falloch. Vandaag had Antimatter een bericht op Facebook geplaatst: 23 november komt het nieuwe album uit, daar ben ik zeer benieuwd naar!

Op basis van de vele prachtige melodieen en kippevel momenten geef ik Sounds That Can't Be Made 4 sterren en complimenten voor de band dat ze na zoveel jaren en albums mij toch weer hebben weten te raken met hun muziek.

Die is toch echt van 2011

Opvallend is toch de gemiddeld hoge score van dit album. Naarmate ik het wat vaker heb gedraaid (zelfs nadat ik mijn recensie een week geleden al heb ingeleverd bij de redactie) verliest hij iets meer glans. Ik ga in eerst instantie op 3,5 staan. Té gemiddeld voor een Marillion liefhebber, maar ik moet eerlijk zijn....

Ik zit nu al te wachten op de remaster. Het geluid is werkelijk niet best. Het heeft ook beslist de eerste luisterbeurt beïnvloed. Beetje jammer voor muziek van een dergelijk kaliber.

Terwijl ze zelf weglopen met Mike Hunter...

Dan is Marillion blijkbaar toch weer 'hip' met die nieuwe sound. Dit keer de drums op de achtergrond en het hele geluidsspectrum vooral in de midrange. Er hangt een wat afgeplatte sfeer over het geheel en een zeker gebrek aan dynamiek en transparantheid. Niet dat het de composities aantast, maar toch. Doet me nog het meest denken aan And Then There Were Three van Genesis wat er nog meer onder lijdt, maar op zich toch een prima album is...

Gaza gaat bij mij steeds beter binnenkomen. Tekst bij het nummer gepakt en de diverse overgangen in ritmes en sfeer proberen te doorgronden. Ik moet er wat moeite voor doen, maar de overige nummers zijn té mooi om Gaza te negeren.
Ik doe er toch een half sterretje bij: de slottrack is één van de mooiste hekkensluiter van de albums uit 2012.

Mee eens, wat een kippenvelnummer is die laatste track.