Led Zeppelin - Presence (1976)

Louter procentueel bekeken zou dit een heel matige plaat zijn, want maar liefst drie van de zeven nummers zijn ofwel oninteressant (Hots on for nowhere) ofwel gewoon slecht (Royal Orleans en Candy store rock). In totaal zijn dat echter slechts 12 van de 44 minuten, en wanneer er onder die overige vier nummers dan twee sterke zitten (For your life en Nobody's fault but mine), één klassieker (Achilles last stand – dat heeft mij overigens vanwege de gitaren en het basgeluid al vanaf het begin aan Yes doen denken) en één nummer waarop ik ronduit verliefd ben (Tea for one – zelfs toen iemand mij wees op de sterke overeenkomst met Since I've been loving you bleef ik er een ernstig zwak voor houden), dan is dit eigenlijk een behoorlijk sterke plaat waar ik erg blij mee ben.
 

bijster weinig bijzonder album opgeluisterd door in mijn ogen verreweg het beste Zeppelin nummer 'Achilles Last Stand'.

het minste zep album? welja, ben ik mee eens. eigenlijk gewoon om dit het minst gevarieerde album is van zep. maar slecht? kom op, zep heeft nog nooit een slecht album afgeleverd. konden maar meer bands dat zeggen.zoals plant zelf zei:"ik zeg niet dat led zeppelin de beste band ter wereld is, alleen dat we zoveel beter zijn dan nummer 2."

Dit album gaat eigenlijk maar om 4 nummers, de rest zie ik meer als fillers.

Laat ik beginnen met Nobody's Fault But Mine. Erg mooi pakkend nummer waarvan het vooral opvalt dat de drums op dat nummer wat meer naar voren zijn gemixt. Voor mij het beste nummer van dit album.

Dan heb je natuurlijk de opener Achilles Last Stand, dat is het enige nummer dat zich samen met Nobody's Fault But Mine kan meten met voorgaand werk van Zep.

Het tweede nummer For Your Life vind ik ook nog goed te doen, opvallend is de soms AC/DC achtige gitaarsolo die erin zit zoals Angus Young ze vaak speelt. Aardig nummer, maar geen hoogvlieger.

Dan heb je nog het laatste nummer, wat door meerderen al gezegd word hier, dat is gewoon een schaamteloze rip off van Since I've Been Loving You. Aan dat nummer kon je echt horen dat de inspiratie en de creativiteit op was, maar desondanks is het nog wel een lekker te beluisteren nummer, al hoor ik hun betere voorganger natuurlijk een stuk liever.

De andere nummers doen mij totaal niets en hoef ik niet weer te horen, dat zijn nummers die niet blijven plakken bij mij, of hebben niets memorabels waarvan ik zou zeggen van mwoa die wil ik wel vaker horen.

Heb hem ook niet origineel, maar de 2 beste nummers van deze plaat staan al op Remasters.

En voor For Your Life en Tea For One ga ik hem echt niet origineel in huis halen.

Slecht vind ik het album zeker niet maar toch merkelijk minder dan de vorige Led Zeppelin-albums. Achilles Last Stand vind ik wel uitstekend en dat geldt in mindere mate voor Nobody's Fault But Mine. For Your Life vind ik ook goed en doet mij eveneens denken aan AC/CD (mogelijk is Angus Young daardoor beïnvloed). De overige 4 songs vind ik eerder matig en missen de nodige inspiratie om te blijven boeien. De productie is wel een pluspunt.

Achilles last stand en Tea for one deze 2 nummers zijn legendarisch de rest is iets minder maar deze 2 songs maken alles goed.

Laatst weer eens gedraaid en vind hem toch een semi-klassieker. Weliswaar minder sterk dan zijn voorgangers maar toch altijd heel goed. Quatre piont.

Goed Led zeppelin album met één memorabel nummer,Achilles last stand en een aantal sterke,de mooie afsluiter Tea for one,de rocker Candy store rock en Nobody's fault but mine.De rest is degelijk.Presence is dan misschien niet Led zeppelin's meest in het gehoor springende album maar ik zou willen dat ik het had gemaakt.

Presence was een album dat ik lang heb laten liggen, voornamelijk omdat het niet zo goed zou zijn.
De eerste tien en een halve minuut is alvast een geslaagde poging me van het tegendeel te overtuigen. Ik heb geen top-10 van Led Zeppelinnummers, maar ik denk dat Achilles Last Stand een kanshebber zou zijn als ik zo’n lijst zou willen maken. For Your Life is helaas alweer een stuk zwakker. Niet zozeer een slecht nummer, maar het zeurt wel wat te lang door op hetzelfde riffje. Uitgezonderd Nobody’s Fault But Mine is het na For Your Life eigenlijk alleen nog verder bergafwaarts, om met een dieptepunt als de Since I’ve Been Loving You-kopie Tea For One te eindigen. Dat laatste nummer is niet zozeer slecht, maar het klinkt zo inspiratieloos om zo nadrukkelijk terug te grijpen op eigen werk.
Conclusie: dit is inderdaad een album gebleken dat ik niet de moeite waard vind. Presence is een mooi cadeautje (Achilles Last Stand) met heel veel pakpapier eromheen.

2.0*

Zou ik eerder zeggen van In through the outdoor

Dat is een goeie van Glenn53. Letterlijk en figuurlijk.
Maar Wizard heeft ook volkomen gelijk. Het artwork van de lp probeert de matige muziek ook nog te verbloemen. Helaas, niet gelukt. Einde oefening LZ.

Nobody's Fault But Mine is toch wel zo'n beetje mijn favoriete Led Zeppelin track. Er staan drie vullertjes op Presence, en op een totaal aantal van zeven songs is dat wat veel. Maar Achilles, For Your Life, het genoemde Nobody's Fault en toch ook Tea For One vind ik zeer goed. Heerlijk geluid, wederom.

ik ook. dan kwam er binnenkort mss nog wel weer wat moois...

Hoe bedoel je dit? Ik snap 'm niet...

caravelle bedoelt misschien dat Led Zeppelin hoopte dat de luisteraar door de hoes (die veel lagen, veel betekenissen, veel diepte suggereert) zich zand in de ogen zou laten strooien en meer in de muziek zou zoeken en/of vinden dan er in zat (en aldus de plaat beter zou vinden dan hij eigenlijk was).
        Stephen Davis' Hammer of the Gods lijkt mij niet het meest betrouwbare naslagwerk, maar daarin schrijft hij dat de titel van het album "the sense of extraordinary impact" van Led Zeppelin moest overbrengen, gesymboliseerd door "a small black obelisk depicted as a normal household object used for healing, education, and spiritual regeneration. The object was meant to be a puzzle", en het concept kwam rechtstreeks van hoesontwerper Hipgnosis af. In latere interviews beschreef Robert Plant het object als "Kubrickian" (verwijzend naar de monoliet uit 2001 : a space odyssey).
 

Altijd gedacht dat dat een leeg vaasje in een duur restaurant was. Pfff, wat ben ik toch oppervlakkig...

BoyOnHeavenHill verwoordt het heel goed wat ik bedoel. Begrijp mij goed, ik vind LZ een geweldige band maar na PG was het eigenlijk over en uit voor deze band. Het werd allemaal iets te megalomaan (Tsrts) en werden ze ingehaald door de tijd (muzieksmaak). Geen schande hoor want zij hadden hun sporen al verdiend.

megalomaan? bedoel je groots?

ik deel je mening niet, vind van ieder album van zep dat er heel erg geweldige nummers op staan en gewoon geweldige nummers. de uitzonderingen vormen voor mij de laatste echte Led Zeppelin - In Through the Out Door (1979) en de 'leftovers' Led Zeppelin - Coda (1982).

op in through the out door staat dan wel weer het heel erg geweldige carouselambra, maar dat terzijde.

Ik bedoel met megalomaan een soort van grootheidswaanzin.

Ja, de productie is om van te smullen!
Mij benieuwen wat de remaster de volgende lente brengt!

Een beetje hetzelfde geval als bij Pink Floyd's 'Meddle'. De echte uitblinker op dat album is 'Echoes' met 23:27 minuten van de 46:46 minuten, iets meer dan de helft van de totale speeltijd van het album. Alhoewel ik uiteindelijk van elk nummer van Meddle ben gaan houden.
'Achilles Last Stand' is inderdaad een klassieker! Past mooi in het rijtje andere klassiekers zoals 'Stairway to Heaven' en 'Kashmir'.

Voor Zep's doen vrij wisselvallig, evenals de opvolger In Through The Out Door is.
Bonham's dood was de aanleiding tot het uiteengaan van de band, maar ben ook van mening dat de rek er wel wat uit was.
Het is dat Presence een paar killersongs bevat, daardoor kom ik nog wel op een voldoende uit, maar het houdt bepaald niet over.

Ik vind de twee laatste Zep platen ten onrechte wat verguisd. Iedere Zeppelin plaat kent mindere nummers. Qua gitaarwerk en algehele sound vind ik Presence een prachtplaat. Hardrock en blues, hier en daar wat funky, mooie complexe gitaar- en drumpartijen.

De stem van Robert Plant had inmiddels zijn beste tijd wel gehad. Wel vreemd, als je bedenkt dat hij nog geen 30 was.... Maar goed, vanuit een rolstoel valt het wellicht ook niet mee om zangtechnisch tot grote hoogten te komen.

Naast een monument als Physical Graffitti staat deze begrijpelijkerwijs wat in de schaduw, maar het is de Zeppelin plaat die ik het vaakst heb gedraaid. Voor mij een classic.

Het is natuurlijk geen slecht album maar je hoort er wel vanaf dat de inspiratie en vooral de gretigheid wat minder wordt.
Maar intern rommelde het al behoorlijk. De toenemende verslavingen van Page en Bonzo en Plant had ook genoeg aan zijn hoofd.

en op zijn hoofd

Verloor die niet zijn zoontje dat jaar ? Of was dat in '77 ?

Nog steeds ......... hoop ik

Was in 1977. Maar Plant zong zijn partijen vanuit een rolstoel. Ongelukje in het verkeer.

Meende ik al, maar wist het niet meer precies. Aangaande die rolstoel wist ik niet trouwens...