Led Zeppelin - Presence (1976)

De groep zat er ook een beetje doorheen . Robert Plant heeft zowat alle stukken uit een rolstoel moeten zingen ( auto ongeluk ) Page en Bonham kampten met verslavingen en het tijdsbeeld begon te veranderen . De punk loerde al om de hoek en stadionbands zoals Zep , kregen het ineens zwaar te verduren .
De geschiedenis leert dat de heren graag weer een wat meer basic album wilde maken met vooral de gitaar weer voorop en zoals in de dagen van welleer , een overdonderende Bass/ drums ritmesectie .
Dat is ze aardig gelukt want Zep klinkt hier minder gepoleist en is de produktie vrij ruw . Maar meer dan op vorige platen zijn niet alle songs even sterk . Tea For One , een hoop mensen lopen er mee weg . Het is een knap neergezette Blues , maar mij duurt het toch een tikkie te lang allemaal ..... hebben ze wel eens beter gedaan .
Ik vind dat ondanks alle goede bedoelingen van het maken van een eerlijke plaat ( want dat is het zonder meer ) het verval in zicht begint te komen .

Ik was dat al weer vergeten ja. Robert Plant in een rolstoel. Inderdaad weinig gierende uithalen.

De drang naar een basic album zou betekenen dat het weer iets zou moeten worden in de trend van Led zeppelin I of II. Dat vergelijk maak ik maar helemaal niet want op Presence staan geen nummers die daarbij in de buurt komen.

Maar je hebt gelijk, andere muziekstijlen begonnen aan de poten te zagen van een band als Led zeppelin. En waar dat in 1969, 1970 ondenkbaar was, begonnen ze in 1976 hun kans te ruiken. En met succes, als Led zeppelin blijkbaar niet sterk genoeg was om te overtuigen met kwaliteit.

Lekkere plaat. Tea For One, Achilles' Last Stand en vooral Nobody's Fault But Mine (ook al is het schaamteloos gejat van Blind Willie Johnson, maar misschien had iemand dat al opgemerkt) laten zich meten met hun beste werk.

Persoonlijk vind ik dit de minste Zep plaat. Absoluut niet slecht hoor maar ik draai 'm zelden. Achilles, Tea for one, Nobody's fault en For your life vind ik te gek. De rest heb ik minder mee.

Achilles Last Stand vind ik samen met Stairway to Heaven het mooiste van wat ik ken van Led Zeppelin. Nobody's Fault But Mine heb ik ook altijd goed gevonden, ben erg benieuwd naar de rest.

Dit is een goed album van led Zeppelin.
Stukken beter dan Led Zeppelin III en Houses of the Holy

Vindt jij...

Het is wel weer een opmerkelijk stevig album , maar ik mis een beetje de flair en de originaliteit . Muzikaal valt er weinig op aan te merken , maar het is duidelijk dat de groep er een beetje doorheen zat .
Zeker geen slechte plaat . Achilles en Nobody's Fault But Mine doen het toch wel heel erg goed hier .

Klopt wel. Het klinkt allemaal wat zakelijker, koeler. Gortdroog, elektrisch, kort. Het lijkt een soort tegenhanger van het uitgesponnen Physical Graffiti.

Achilles en Nobody's Fault zijn inderdaad de topstukken, maar For Your Love en Tea For One mag ik ook graag horen. De rest is net wat minder.

De plaat heeft me, door de sound maar ook door die vreemde hoes, altijd erg aangetrokken.

Die guitaar klinkt eigelijk voor geen meter man wat een iel miezerig geluidje zeg. Vooral goed hoorbaar bij achilles Geremasterd tjonge tjonge. Was page weer aan de drugs of zo. Daar had hij wel wat beters van kunnen maken. En ja ik heb een goede installatie daar is niks mis mee. Grappig dat de buurman dat weer juist een goede sound vind. Maar al met al een band die genoeg van elkaar had? Aan de andere kant zaten de zep's natuurlijk op een meer dan hoog niveau en dat al lp na lp na lp. Ik denk als men dit bij wijze van spreken onder een andere naam had uitgebracht dan waren heel wat mensen tevreden geweest. Nu ga je altijd verglijken met hun vorige platen logisch. En dan ben je geneigd te zeggen naa niet helemaal. 3 toppers achilles last stand, nobody's fault en vooral tea for one. Is gewoon steengoed. Prachtig guitaar zang werk van 2 meesters net als de rest van de band. Maar da's bekend

De hele band had het zwaar deze periode . Page (inderdaad ) en Bonham hadden serieuze drugsproblemen en Plant had net een zwaar auto ongeluk achter de rug .
Al dat alles zal ongetwijfeld enige invloed gehad hebben op deze plaat .

Smaken verschillen natuurlijk , maar ik vind die gitaarpartij in Achilles geweldig . Dié song leunt echt op de riff van Page . Niet gepolijst , maar lekker smerig .
Dat is ook wel een pluspunt hier . Zep gaat echt weer vol voor de rock en laat het experiment achter zich . Jammer dat niet alle songs even sterk zijn .

Het gaat me ook niet om die riff daar is helemaal niks mis mee uiteraard blistering zou ik zeggen. Maar puur het geluid van alle geremasterde versie's van zep vinden jij/jullie die nou zo goed/beter? Dan het orginele werk? Ik kan er maar heel weinig verbetering in bespeuren. Of ligt dat nou aan mijn verminderd gehoor of zo?!

Ik heb wel eens een originele cd versie van 'Rock and Roll' gehoord. Veel doffer en vlakker heb ik een opname niet vaak gehoord.

Verder vind ik de remasters ook niet echt overtuigend. Ze kunnen er goed mee door, maar ik ben niet onder de indruk ofzo. Led Zep I en II heb ik op vinyl, die klinken beter.

Gewoon een heerlijke recht toe recht aan plaat. Rock, blues, heavy, genieten.

Beetje luie blues/rock, lekkere vette drums en geniaal gitaarspel.
Vind dit juist 1van de betere Zeppelin platen.

Hoogtepunt; Tea for one. Geweldige bluesy, slepende, drums, klagelijke zang, Zepp zoals in de dagen van 1970; Since I've been loving you en That's the way. Heeeeeerlijk

Slechtste plaat van Led Zep. Alleen Achilles Last Stand en Nobody's Fault But Mine kunnen er mee door. Leuk om je verzameling compleet te maken. Verder gewoon kutzooi.
2

Vind je het echt zo dramatisch ?? Ik vnd het nog een heel degelijke Zepplaat . Maar niet 1 van hun sterkste , dat is zonder meer waar .

Wat een onzin zeg. Led Zeppelin heeft zich hier weer muzikaal ontdaan van al die quasi-mystieke kolder en folkachtige zeurliedjes en levert gewoon een rauwe, transparante heavy rockplaat. Geen mellotrons en mandolines meer, maar lekker elektrisch en recht voor zijn raap. Beetje een onbegrepen plaat volgens mij.

tja ik vind hem maar erg matig. Dan vind ik de heavy rock op Led Zep II Toch 10 keer beter.
Maarja zal hem nog wel een keer opzette toch geld voor neergetikt.

Ik ga helemaal mee met Buurman. Je zegt het zoals het is.
Physical Graffiti is moeilijker en soms irritant zoals het vreselijke saaie en zeikerige Kasmir.

Op deze plaat gaan ze terug naar hun roots van de eerste 2 platen en een beetje de 3e.
inderdaad gewoon een lekkere rauwe rockplaat die ook vooral erg goed geproduceerd is.
Ik heb John Bonham nog niet eerder zo horen drummen, vooral in Achilles last stand.
Ook Page speelt lekkere stukken op deze plaat. Het heeft een rauwe en donkere sfeer en de nummers sluiten ook lekker op elkaar aan, wat het ook een goed geheel maakt om te luisteren.

Inderdaad een onbegrepen plaat die bij hun beste 4 hoort.

Ik ken niet alles van dit album. Achilles duurt te lang voor één riff. Tea for One is een inferieure remake van Since I've been loving you, hoewel niet slecht. Nobody's fault but mine vind ik saai.

Wie geïnteresseerd is in de combinatie Page en gierende uithalen moet dit eens proberen:

Maggie Bell - Suicide Sal (1975)

Nieuweboer vind het twee beste nummers niks. Waar zitten die mensen met hun oren.
Zet nou nog is hard op en luister dan nog is naar de solo in Nobody's fault. Echt niet saai.

Achilles Last Stand, samen met The Rain Song mijn favoriete Zep nummer.

Op hun stoel naar de geweldige solo van Since I've been lovin' you, versie III, te luisteren. Of naar de vrijwel perfecte albums I en II, die zeer hoge posities in mijn top-10 innemen - hoger dan in de jouwe.

Dat I en II hoog in jouw top 10 staan wil niet zeggen dat dit een slechte plaat is.. ook ik vind Achilles' Last Stand een van de meest intrigerende nummers van Led Zeppelin, Since I've Been Lovin' You is inderdaad een geweldige slow blues... met een geweldige solo, maar uiteindelijk niet meer dan dat.... niet ver verheven boven Achilles' als je het mij vraagt.....

Nou, niet meer dan dat.... Je ziet toch dat de gemiddelde waardering voor de eerste albums van Led zeppelin meer dan een halve punt hoger liggen. En op elk LZ album wordt hier toch door honderden mensen gestemd dus dat gemiddelde lijkt mij wel aardig te kloppen.

Een individueel nummer als Achilles kan best nog wel eens het oude werk benaderen. Maar per saldo is dit album echt minder.

Dit is natuurlijk een heel persoonlijke mening... en dat dan voor iedereen... een plaat die populair is bij heel veel mensen is niet per definitie ook echt beter....

Als dat zo was dan zouden in de jaren zeventig de platen van bv. ABBA hoogstaander zijn geweest dan die van bv. Zappa, ik waag dat toch te betwijfelen. Ik ga in ieder geval nooit in de stroom mee omdat iedereen dat vind......

Nee, dat hoeft ook niet. Maar met honderden stemmen is er toch wel sprake van een redelijke indicatie van wat men er gemiddeld van vind.

Als Led Zeppelin cd's gemiddeld ver boven de 4**** ligt en deze nauwelijks boven 3,5*** is men het er over het algemeen wel over eens dat Presence een minder album is dan alles wat daarvoor kwam.

Goed... anyway... voor mij is dit de laatste echt goede plaat van Led Zeppelin.....

Dat is altijd een beetje lastig dat 'beter', want ja wat is beter, waar meet je dat aan af? Ik zou liever zeggen van bevalt mij beter en raakt mij meer. Hoe goed een album echt is vind ik altijd een beetje lastig te plaatsen. Al moet ik zeggen dat ik voor hogere stemgemiddelden ook wel een beetje gevoelig ben hier op mu.me. Zo'n plaat zou ik eerder blind durven te kopen dan eentje met een lager gemiddelde en met minder stemmen.

Het verschil zit hem altijd in populairiteit bij een groot publiek volgens mij, de meelopers zeg maar of een plaat waar je lastiger in geraakt omdat hij technisch moeilijker is om te maken kan daardoor minder populair zijn maar kwalitatief hoogstaander en dus beter zijn, tenminste verstandelijk gezien dan.

De meest eenvoudige texten en muziek kan je soms wel het meest raken.

Denk daarbij aan de gitaar riff van Smoke On The Water, want wie kent die nou niet.

Dit was de eerste Led Zeppelin plaat die ik kocht in het jaar dat ie uitkwam. Even daardoor had ik van een klasgenoot Led Zeppelin II gekregen omdat die in een keer into Genesis en Weather Report was.
Heb dus altijd een 'ouwe' en de 'nieuwe' kunnen vergelijken. Ik vond deze altijd minder vroeger dan II en dat is, nadat ik alles wat voor Presence kwam ook had bemachtigd, eigenlijk altijd zo gebleven.
Pluspunt is wel het behoorlijk lompe, droge en hakkende geluid, minpunt is echter dat de songs niet blijven hangen.
Uitgerekend het langste nummer Achilles Last Stand doet dat juist wel en mag daarom bij mijn Zeppelin-favorieten.
Nobody's Fault But Mine vind ik ook goed en For Your Life ook.
Tea For One duurt dan weer wel veel te lang en de rest wil er bij mij gewoon niet in, ik hou ze niet vast.
Dat was vroeger al, en nu nog steeds, want ik heb hem wel degelijk weer geluisterd de laatste week.
Tussen 3 en 3,5.
Maak er 3,5 van met dank aan de hoes (prachtige jaren 50 tafereeltjes met The Object in het middelpunt).
Op vinyl.