Yes - 90125 (1983)

Ik heb hem tot 3 keer toe in zijn geheel afgespeeld, maar vooral dat vogeltjesgefluit is blijven hangen. Het is mijn ding gewoon niet. Ik luister liever naar deze, mooie luchtige en stevige popnummers. Dit bevalt mij echt beter. Voor Psychedelica/progressieve muziek heb ik liever King Crimson, Pink Floyd en in mindere mate Genesis.

Probeer je op een creatieve manier muziek te componeren, heet het gelijk 'geneuzel'...

Natuurlijk mag je een afwijkende mening hebben omtrent een album. Dat heb ik zelf ook bij zoveel albums. Het gaat me alleen om het toontje waarmee je het doet. Op een manier van; omdat ik het zeg, is het zo! Dan lok je dus inderdaad reacties, zoals ik gaf, uit.

Ik kan me nog herinneren dat Gert P een uil als avatar had, een uil heeft oogkleppen op en is eigenlijk een avatar die beter bij hem past.

Beter een uil dan een wil wat grofs schrijven... het is wat als je geen eigen mening mag hebben die afwijkt... zoals bij de beatles of radiohead.....
Vind Yes goed maar dit super slecht duidelijk en simpel toch.
En je hoeft mijn naam er verder niet bij te halen want jij voegt helamaal niets toe hier dan dom zwetsen. Hou ik me nog in..

Ik snap de commotie die ontstaan is niet zo goed. Het is niet alsof het de eerste keer is dat Yes fans hier afhaken. Ik hoor het wel vaker van liefhebbers dat ze deze Yes niets vinden, en bijv. The Yes Album geweldig vinden. Ik neig in deze meer naar de kant van Gert P.

Om in een paar dagen tijd helemaal naar 0,5* te verlagen vind ik wel een beetje vreemd. Vanwaar ineens die verdere verlaging, Gert?

Je moet elke wijziging van een band in principe accepteren, als ze niet zouden mogen veranderen is het natuurlijk helemaal eng. Bovendien blijven de meeste bands wel binnen hun voor iedereen bekende grenzen.

Mijn redenering is dan ook altijd: prima, een wijziging, ik beoordeel het verder wel op wat ik hoor. Het gaat natuurlijk om het album, niet zozeer om de groep.

Yes aanhangers zijn nogal wat gewend, met betrekking tot bandwijzigingen. Alleen Anderson en Squire waren er vanaf het begin bij, daarna werd het een komen en gaan van bandleden (inclusief dichtslaande deuren), wat altijd weer leidde tot een nieuw album en een nieuwe samenstelling.

Ik concludeer voor mijzelf, na 42 jaar Yes, dat de opstellingen waarin én Jon Anderson én Rick Wakeman aan meededen, hebben geleid tot de beste albums van de groep.

Dat neemt niet weg, dat ik 90125 weer beschouw als een belangrijke zijtak, namelijk die met Trevor Rabin. En dan kan iedereen hoog en laag springen, ik blijf de muziek ook hier gewoon goed vinden. 90125 maar ook Big generator en Talk.

Een andere samenstelling, een nieuwe beoordeling. Per album, welteverstaan. Het meest heb ik moeten wennen aan Drama maar dat is nog redelijk goed gekomen. Van Relayer heb ik nooit gehouden.

En zo gaat het al jaren en jaren bij Yes. Nogmaals, jammer van de afwezigen Wakeman en Howe op 90125, maar een slecht album is dit niet.

Misschien kan Gert gelijk ook uitleggen of het voor hem nog verschil had gemaakt als Yes dit niet onder de naam Yes had uitgebracht maar onder een andere naam.

Ach iedereen schrijft toch wat hij/zei wil over een album, en iedereen beleeft muziek nu eenmaal anders. Ik kan me best voorstellen dat wanneer iemand dit album als eerste van Yes gehoord heeft, hij of zei er helemaal lyrisch over is. Of het verhaal van Hans Brouwer die dit hele album tijdens een live concert volledig heeft gehoord. Dan koester je dit album, en heb je er enorm positieve gevoelens bij. Omdat niemand het nu met jou eens is hier en je chacherijnig bent hoef je het niet meteen omlaag te stemmen naar een 0.5* toch.

Ik dacht toch echt dat eind 50ers verstandiger waren.

Nou dit is het laatste bericht wat ik hier geschreven heb bij dit album.

Dat zei Gert P ook.

Er wordt wel erg op de man gespeeld hier.

Ik bedoel... als jullie nu allemaal het gewoon met mij eens gaan zijn dan zit het goed.

Kaztor, als jij minstens een ster guller wordt dan kan er wat mij betreft een mediator worden ingeschakeld .

Maar dan wel een met subsidie mogelijkheden ha!

Dat had niet uitgemaakt daar ik het een slecht album vindt. Ik ben nergens fan van en koop wat ik moooi vindt.
Er zijn voor dat rock reportoire veel betere groepen en veel sterkere albums.
Beetje hardrock....
Heb Tomato en Big generator ook niet omdat ik het super slecht vindt.
Ik heb er nog 1 die ik slecht vindt maar heb die blind gekocht omdat het Yes was, geloof open your eyes dat hij zo heet. Draai ik ook bijna nooit.
Elke groep heeft wel een mindere plaat... voor sommigen niet want die geven als ze fan zijn overal een 5 voor.
Zo heb ik ook niet alles van Genesis, Pink Floyd of Marillion, of Rush.
Toch heb ik er 15 van Yes.
En betrek me nu niet meer hier in die discussie want heb het nu vaak genoeg gezegd dat dit derderangs muziek is op deze plaat.

Onverbeterlijk

net zo als jij, verwijt de pot.....

Ondertussen wordt het hier een ordinair wedstrijdje wie het meeste modder kan gooien, terwijl daarbij mijn serieuze vraag helaas over het hoofd werd gezien.

Vanwaar die plotselinge verdere verlaging, Gert? Het is toch niet om de reden die ricardo schetst? Dat zou toch nergens voor nodig zijn? Niet om te zeuren of wat dan ook, maar ik begrijp het gewoon niet helemaal.

Het is jammer dat de hele discussie inderdaad een beetje ontsierd wordt door de verkeerde toonzetting. Ik ben net als Stijn ook benieuwd naar Gert's beweegredenen om in een paar dagen tijd van 2,5 naar 0,5 sterren te gaan.

Het hoeft je smaak niet te zijn, anders is dat er toch erg knap wordt gemusiceerd (het gitaarspel van de vingervlugge Rabin is regelmatig betoverend en van grote klasse) en ook vooral sterk is geproduceerd. Composities zijn ook prima. Je kunt hier gewoon niet van zeggen dat het thuishoort op de allerlaagste rangorde (0,5*) in platenland.

Het is toch jammer dat de naam van een band vaak een struikelblok is voor velen, die daar dan alles aan ophangen. 90125 vergelijken met Fragile heeft geen nut, al spreken we over dezelfde band. Rumours van Fleetwood mac heeft ook weinig meer te maken met Then Play on, het verschil tussen Lindsey Buckingham en Peter Green. Maar in beginsel kunnen beiden toch goed zijn, net als Trevor Rabin en Steve Howe. Er zijn meer voorbeelden, uiteraard.

90125: nieuwe ronde, nieuwe kansen voor Yes. Wie heeft er nog iets opbeurends over dit album te melden?

Nou, het ultra positivisme van een stuk als Our Song...

So get ready
So get ready
Don't go toledo toledo don't go
Music - Good to you
Music - Good to you

...fantastisch, wat een energie. Dat is toch wel 100% Yes, hoor. En die magische vette bass van Chris Squire die alles schijnt te kunnen maken in harmonisch opzicht, het engelengezang van Anderson... prachtig.

Ik ben bezig de vorige lichting remasters te vervangen voor de nieuwe uitgaves met bonustracks.
Een herwaardering is dus mogelijk, want ik heb dit al een hele tijd niet meer gehoord.

Heb inmiddels weer eens de cd beluisterd en ik blijf vinden dat Drama een veel beter album is met z'n vergelijkbare stijl. Het klinkt daarop net wat minder gelikt, net wat feller en frisser. Dit is beslist geen slechte cd, ver daar van, maar zeker niet opzienbarend voor hun doen.

Maar het blijven appelen en peren, Kaz. Drama had Steve Howe en Geoff Downes. 90125 had de teruggekeerde Anderson en voor het eerst Trevor Rabin.

De leidende rol van beide heren leidt vrijwel tot een geheel andere groep, sterker, afgezet tegen Drama is er geen groter verschil in Yes verband te vinden.

Toch is daar de connectie met Horn, die Drama kon maken of breken met z'n penibele taak.
Ik denk dat er toch aan dezelfde formule is gedacht, maar dan hier en daar enigszins bijgewerkt/geschaafd om in een modern jasje goed voor de dag te komen. 90125 klinkt hooguit iets Amerikaanser dan Drama en iets song-gerichter, maar het zijn duidelijk platen die in elkaars verlengde lijken te liggen, ondanks de omgegooide line-up, en dan vind ik de balans in het voordeel van Drama uitslaan.

Drama is een andere plaat , al hoor je wel al duidelijk dat Yes een meer rockgerichte kant op gaat . 90125 is een album die vooral door Trevor Rabin wordt bepaald . Inderdaad Amerikaanser met A.O.R maar zeker ook wat symfo invloeden .
Ondanks de aanwezigheid van nieuwkomers Horn en Downes is Drama wel wat meer de traditionele Yes , maar duidelijk met een stevigere koers .

De geremasterde versie met bonustracks is binnen.
Mijn 3 vond ik eigenlijk wel te laag.

Bij herbeluistering hoor ik nu ook het vuurwerk (lees: de symfo-invloeden) in 'de andere nummers'. Vooral Cinema en het intro van Changes zijn wat dat betreft hoogstandjes.

Dit album werd een groot succes dankzij de overigens prima hitsingle Owner of a Lonely Heart. Door de productie van Trevor Horn klinkt het album typisch 80's en neigt het naar AOR. Het zweverige tijdens hun topjaren 1971-1972 is eruit maar het klinkt nog steeds als Yes door de zang van Jon Anderson en de typische toetsenwerk. Wel wat meer stevige rock, minder symfonisch. Niet alles hierop vind ik sterk maar Changes vind ik één van de betere Yes-songs. 90125 behoort niet tot de beste maar ook niet tot de slechtste Yes-albums.

Haha, ik heb helemaal niets met deze muziek en met de band Yes Maar de single Owner of a lonely heart is toch wel een grote uitzondering. Wat een tijdloos en vernuftig geproduc.eerd nummer is dat. Heeft ook een geweldige sfeer. Belangrijk geweest in het ontwikkelen van de latere dancemuziek.

Eigenlijk was dit wat ik wilde gaan typen. Geweldige heldere productie van Trevor Horn met de stem van Jon Anderson vooraan in de mix. Ook het songmateriaal vind ik persoonlijk erg sterk, met zoals LucM al zegt een wat meer AOR sound en daarom neigt het mij soms naar Toto. Natuurlijk niet meer te vergelijken met de prog van de jaren '70 (ook heerlijk ), maar Yes bleek klaar voor de jaren 80 met deze plaat. Helaas kreeg het geen goed vervolg.

Uiterst verrassend album in 1983 van een band waarvan niemand dit verwachtte. Toch ijzersterk! Negatieve stemmen puur gebaseerd op verleden van Yes.

Inderdaad met gitarist Trevor Rabin (één van mij favorieten) gaf Yes plost een totaal ander geluid en niet verkeerd. Big Generatot vond ik daarentegen zwaar teleurstellen.
maar dit album is een toppertje met Changes als beste nummer. De singele? te veel gedraaid en gekloond in het house genre