Deep Purple - In Rock (1970)

Geweldige clip, die (hieboven) aan into the fire hangt

Mijn favoriete DP-nummer. Riffs en tempo: gewoon punk !!

Als ik als pure metalhead (thrash metal vooral), weer eens zin heb in "the Beginning" zeg maar hoe het ooit allemaal op het gebied van hard & heavy, of goede (hard) rock wil horen, dan is 't niet verwonderlijk dat deze classic van een plaat/cd mijn oortjes gaat plezieren. Inderdaad mooi opgemerkt van Edwynn hier elders: het heeft bijna een live/ on-studio uitdrukking/sfeer het album, de muziek klinkt eigenlijk lekker fris en overtuigend gebracht! Dat is al een grote kwaliteit naast een aantal flinke krakers van hits, geweldige nummers....en natuurlijk de toch wel eeuwig gave hoes. Krijg er altijd een oké gevoel bij. Ook raar en opmerkelijk van mijn kant: toen ik midden jaren 80 met hardrock en even later metal begon, vond ik, ondanks de erkenning voor de kwaliteiten van Deep Purple, hun muziek/hun sound heel ouderwets en stoffig antiek klinken...zo jaren 60/70, waar 't immers ook vandaan komt; muziek voor m'n veel oudere buurjongens destijds. Nu prik ik daar dwars doorheen en hoor ik zoals al eerder vermeld een frisse energieke "live" plaat...uit de studio! (of ze hebben het volk/publiek weggemixt...geintje.) Naast het feit dat bijna alle nummers ("Living Wreck" vind ik een beetje saaier) ook echt goede bovenaardse nummers zijn, is Blackmore's Strato-gebeul op high-level in mijn oren ook sinds eeuwen zeer geliefd. De Stratocaster for ever! Mits er goed op gerockt wordt ten minste...en ik kan een rijtje rock- en metalgitaristen opnoemen. De mooiste gitaar ever, de Stratocaster, zowel als verschijning als geluid! Enorm niveau dit album...op alle gebieden; individuele muzikanten en de meeste songs...dik in orde! Qua waardering, bijna de volle mep, als dat iets mindere nummertje er niet op had gestaan, maar een andere ijzersterke op het niveau van de rest.

Deze klassieker bungelt helaas aan de staart van beste albums hier.

Het jammere is dat hij niet bij mijn beste 10 albums hoort, maar vind hem wel bij de beste 250 hier absoluut thuishoren.

Dit album klinkt inderdaad heerlijk stoffig, net of het zo uit de losse pols is opgenomen, dan klinken de studio albums van Led Zeppelin een stuk duidelijker en helderderder, maar dat gaat dan wel weer ten koste van de soort sfeer die ze hier hebben weten te creeren.

Met dit album haal je de totale sfeer uit 1970 weer ff in huis, nog ff oude flipperkast, coca cola spiegels, wurlitzer juke box, oud pool biljart en oude benzinepomp in huis halen, en je waant je echt terug in de tijd.

Heerlijk album inderdaad.

Het verhaal gaat dat eenmaal achter de knoppen van de mengtafel, alle bandleden zich gingen bemoeien met de mix "De gitaar moet harder" "De zang moet harder." "dan moet de gitaar nog harder", zoiets.
Daar ontstond ook de, door Motörhead gekaapte zin: "Everything louder than everything else", met als gevolg dat de analoge VU-metertjes volop in het rood aan het pompen waren.

Dat 'stoffige' is dus gewoon pure oversturing van de studio-apparatuur.

Grappig! En daarom klinkt het ook zo luid en "live"! ...Ik zal het onthouden voor m'n eigen aspiraties, mocht ik weer eens in de studio belanden met mijn lawaai-plankje.

Moet je wel analoog opnemen, digitaal gaat dat niet werken ........

En @ Stratman: ik mag toch hopen dat ze in een professionele studio opgenomen hebben waar ze DB-meters gebruikten ipv VU-meters ....

Mooi verwoord, alleen speelt Blackmore op CiT nog op zijn Gibson. Die gebruikt hij trouwens ook op het Concerto.

Tja, wat moet je hier nog van zeggen: het album staat wat mij betreft helemaal vol met klassiekers. Het geweld van Speed King waarmee het album opend. Child in Time en flight of the Rat. Het klinkt allemaal geweldig. De productie had inderdaad wat beter gekunt. Daarom geef ik deze ook 4 sterren, met een goede productie was het nog een halve ster meer geweest.

Mij lijkt het gewoon een typisch elpeegeluid van die tijd.

0.5 aftrek wegens Child in Time,wat een kitcherig hoofdpijn nummer is dat toch. Fireball vind ik een veel betere plaat ,behoor tot de weinigen denk ik.

ja, alleen door dat nummer is het al een voldoende voor dit album. De rest is op zijn minst ruim voldoende en daarmee imo hun beste album. Ongekende klassieker toch. Dit album moet ieder die zich een Rockhart toe dicht in huis moet hebben (ik bedoel geen rock met een kleine k )

Voldoende. Goed gezegd.

Voldoende is 3 sterren,maar dat is een ander topic . Ik vind het vooral de agressie en solos een meerwaarde aan dit album geven, maar songmatig laat het soms wat liggen ;ik denk als ik sterren zou geven toch op 4 uit kom al met al. In 1970 een complete eye-catcher/walk-over album (in het 'hardrock' wereldje).

Dat is met zoveel albums zo, ik lees dit soort dingen gewoon te vaak dat je iets in huis MOET hebben om een rockhart te hebben.

Onzin natuurlijk, want ken genoeg mensen die een rockhart hebben, maar deze niet in huis hebben.

Niet iedereen is in deze ouwe meuk geïnteresseerd.

Ricardo, jijzelf wellicht? Iedere man of vrouw met een rockhart die ik ken heeft "In Rock (1970)" in zijn of haar platenkoffer zitten, in zijn of haar cd rekje staan of in het slechtste geval op zijn of haar i-pod, i-pad of wat dan ook voor een nieuw elektronisch speeltje staan.

Guilty as charged ...... Ik ben nooit echt kapot geweest van deze plaat, maar hij staat wel in de kast .........

Dus jij vindt dit album rotzooi?

Met In Rock begon het allemaal echt mee........ Fireball vind ik dan net weer iets minder maar Machinehead mag eigenlijk nog steeds de ultieme DP plaat worden genoemd wat mij betreft.

Eerste LP van Deep Purple die ik destijds blind aanschafte en staat nog altijd als een huis en geeft toch het ultieme DP geluid.

Deze heb ik en geef er een 4 voor.

Dan vinnikumvrijgoedvolgensmij.

Natuurlijk vind ik dit een mijlpaal, maar daarom is het nog niet zo dat je geen echte rocker bent als je deze niet in je bezit hebt.

Ik hoop dat ik zo alle vragen een beetje beantwoord heb.

Er zit veel nietszeggende onzin bij het bonusmateriaal inderdaad. Ik heb er wel zo één bijgekocht. Speciaal voor Black Night.

Dit vind ik op zijn tijd een heerlijk stoffig album, alle 7 originele nummers vind ik goed, daarom geniet ik het meest van de originele nummers zonder de bonus nummers.

Ik geef een vol punt minder ook vanwege die bonusnummers, want de originele 7 zouden van mij 5 krijgen.

Al vind ik trouwens lang niet altijd dat de bonusnummers overbodig zijn, maar op dit album vind ik het een minpunt, had liever gehad dat het afgelopen was na het zevende nummer.

Ik waardeer altijd de albums zoals ze origineel bedoeld waren, dus ik neem in mij beoordeling nooit de bonus-songs mee wat die zouden de waardering toch omlaag halen.

Hoe en wat je stemt, gaat mij uiteraard niets aan. Maar gelet op de overweging dat niet iedere stemmer een versie met bonusnummers in het achterhoofd had bij het stemmen, lijkt het mij ook zuiverder om louter het oorspronkelijke album als uitgangpunt voor je beoordeling te nemen.

Ik heb het album met de bonusnummers, en dat album beoordeel ik, omdat het een origineel DP album is.

Vanwege marketingtechnische redeneren mag ik dan best een punt minder stemmen, want er is wel 10 van mijn welverdiende euro,s besteed om dit album in huis te halen.

Had ik hem alleen maar op mijn pc staan, dan zou ik wellicht nog anders oordelen.

Dat is het mooie juist, het blijft een momentopname dat stemmen.

Kan best zijn dat ik er over een jaar weer compleet anders over denk als ik weer meer muziek ontdekt heb. Al kan het per dag verschillen, soms ben je in de stemming en dan weer niet en dat kan ook aardig verschillen in je beoordeling.

Nou ja, technisch gezien vormen slechts de eerste zeven nummers een origineel DP album.

Jawel dat klopt, maar die 13 extra nummers staan ook hier op mu.me erbij, en dan neem ik die uiteraard mee in mijn beoordeling.

Stonden die er niet bij dan kon je ze ook niet meenemen.

Maar niet iedereen neemt die mee. Dat kan bijvoorbeeld al niet als je alleen de LP hebt. Mij maakt het verder niet uit. Stemgemiddelden doen mij niets. Jouw redenering is één van de argumenten waarom ze mij niets doen.

Dit album kán alleen maar met Hard Lovin' Man eindigen natuurlijk. Hoe die riff er in komt... Klinkt als een grote inspiratiebron voor de Britse hardrock/heavy metal golf, eind jaren '70. In die zin is het album z'n tijd ook nog eens vooruit. Hun meest vernieuwende en tevens hun hardste plaat. Op geen van hun andere albums kom ik zoveel aggressie tegen. Ik vind Deep Purple In Rock een ware klassieker.