Deep Purple - In Rock (1970)

ahum... Gillan bedoelde ik natuurlijk, niet zoonlief Jurgen Blackmore natuurlijk....

De meest klassieke Deep Purple-bezetting is voor mij de oorspronkelijke: Blackmore, Evans, Lord, Paice en Simper. Natuurlijk is de Mark II-samenstelling de beste en meest legendarische maar laten we niet doen of deze line up 20 jaar onafgebroken heeft voorbestaan (dat was in de 70's slechts drie jaar het geval) en alle personele wijzigingen sindsdien heiligschennis zijn.

Als we het toch over klassiek hebben is het - weliswaar in een andere context - aardig om te vermelden dat Mark I van alle DP-incarnaties het meeste met klassieke muziek had.

Het gaat niet om klassieke muziek, maar om de klassieke samenstelling die deep purpe echt op de kaart gezet heeft in muziekland.

Dat bedoelde ik met klassieke samenstelling.

Denk dat de beste en meest legendarische nummers vooral van de mk II line up gekomen zijn.

Alles wat daarna kwam is teveel van hetzelfde en mosterd na de maaltijd, al vind ik perfect strangers nog een heerlijk come back album.

Voor mijn deep Purple gevoel heb ik wezen aan deze, machine head en made in Japan wel genoeg van hun in huis.

Heb fireball, een verzamelaar en who think we are ook nog origineel, maar beluister ik bijna nooit, het is altijd eentje van de 3 eerder genoemde albums mocht ik eens in een Deep Purple bui zijn.

De laatste tijd stoort mij het gejengel an het hammondorgel mij ook gewoon teveel, waarom weet ik niet maar weerhoud mij de laatste tijd om vaak dit album op te zetten.

Juist na Mark II veranderden ze wel van stijl (wat funk en blues erin) door Hughes en Coverdale en later Bolin.

Even tussendoor.... Wat een gedoe met die mark I, mark II t/m mark IX inmiddels (las ik net op wiki). Ik ken geen enkele andere band waar de bezettingswisselingen zo strikt verduidelijkt dienen te worden. Waarom is dat?

Mark II is het dus voor mij, want In Rock is samen met Machinehead, Fireball en Made in Japan het enige wat ik van Deep Purple ken. Maar ik denk net als ricardo dat ik hiermee de essentie en het beste van de groep wel te pakken heb. Toch?

Misschien een sneeuwbaleffect nadat een recensent het ooit heeft gebruikt?

Dat hangt er vanaf of je ook een wat 'lichtere' Deep Purple zou kunnen waarderen. Ik ben opgegroeid met bovenstaande platen, maar 'Burn', 'Stormbringer' en 'Come taste the band' vind ik ook geweldig.

Je zag bij oude rockbands wel vaker van die stamboompjes in blaadjes verschijnen waarbij het # teken vaak gebruikt werd. Bij Deep Purple is dat veel meer gaan leven dan bij bijvoorbeeld Iron Maiden. Misschien ook omdat de line-upwisselingen ook heel duidelijk aan de verschillende gezichten van de band verbonden kunnen worden.

Oke, dat is een logische verklaring. Ik weet dat er receptieonderzoeken zijn waaruit duidelijk wordt welke kenmerken in een bepaalde tijd veel voorkwamen in recensies. Meestal gaat het dan om inhoudelijke kenmerken, maar blijkbaar werden bezettingswisselingen destijds vaak aangestipt.

Waarschijnlijk had bijv. Black Sabbath hetzelfde gehad als die rond dezelfde tijd ingrijpende wisselingen hadden doorgemaakt.

In de tijd dat ik (heel) veel Led Zeppelin draaide merkte ik dat ik Deep Purple eigenlijk een beetje als het simpele broertje daarvan ging beschouwen: een eenvoudiger sound, minder uitstapjes naar andere genres, een kortere bloeiperiode enz. Maar een enkele draaibeurt van deze plaat leerde me weer hoe onjuist die indruk is, want al bij Speed king ga ik plat voor the power of the beast, en eigenlijk houdt de energie niet op totdat het album is afgelopen."If it's not dramatic or exciting, it has no place on this album" – een waar woord van Blackmore.
        Niet dat dit een perfecte plaat is: ik heb het altijd een beetje een afknapper gevonden dat de tweede helft van Child in time tot het instrumentale gedeelte min of meer een herhaling van de eerste helft is (of hoor ik na al die jaren sommige subtiele anders gelegde accenten niet meer?), het slot van Flight of the rat duurt veel te lang (inclusief oninteressant drumstuk) en de zang van Into the fire vind ik vervelend nadrukkelijk. Maar dat zijn slechts kleine schoonheidsfoutjes bij een plaat die verder nog altijd staat als een huis wat mij betreft, met Living wreck als een persoonlijke favoriet vanwege die grappige tekst en dat geweldige basloopje.
        De remaster is voorbeeldig uitgegeven, met twee zeer waardevolle outtakes (het geweldige Cry free en het aardige Jam stew), een bizarre pianoversie van Speed king (dat lullige pianoloopje na "See me fly!") en een mooi uitgebreid boekje met heel veel interessante achtergrondinfo (jammer dat de teksten en de motto's van de nummers daarbij ten opzichte van de oorspronkelijke vinylhoes verdwenen zijn). En het achter elkaar beluisteren van de original single version en de Roger Glover remix van Black night laat op ongeëvenaarde wijze horen hoeveel een opgepoetst geluid kan bijdragen aan de beleving van een plaat.
 

Mooi stukje BoyOnHeavenHill. Ik had die gedachte altijd met Uriah Heep. Die zag ik als het (simpele?) broertje van Deep Purple.

Dank je wel, Neal! En trouwens, grappig genoeg zegt het boekje van de 1995-remaster in verband met de oefenruimte van Deep Purple in deze tijd: "Another local band called Spice also used the building to rehearse in, and were quick to borrow one or two ideas they'd heard coming through the wall. Three months later they metamorphosed into Uriah Heep."

Het is dan een klassieker en zeker een topalbum maar het komt bij mij eigenlijk niet meer in mijn cd-speler. Waarom niet? Wel......ik ken het nu wel eigenlijk. Gaatie vervelen ? Nee....dat nu ook weer niet. Ik weet het niet zo precies eigenlijk. Zo vraag ik het mij steeds weer af maar ik ben er nog steeds niet achter.

Helaas – zo heb ik er ook wel een paar. Te vaak gehoord, te diep in je doorgedrongen, oude liefde is niet meer aan te wakkeren, niets aan te doen, hopen dat het nog eens terugkomt, maar geforceerd draaien werkt (bij mij althans) zelden of nooit.

Ik draai nooit GEFORCEERD Boy. Ik heb zoveel muziek dat ik volgens alfabet draai. ...

Wow! En als je bij de Beatles bent en je hebt opeens de onbedwingbare neiging om dat ene nummer van de Beach Boys te horen? Betekent dat dan twee jaar wachten? Respect!

Ik draai zeker niet op alfabetische volgorde, maar wat me het beste bevalt. En dat is op dit moment mark III, Burn, Perfect Strangers, Stormbringer, pfff, wat is dat goed. Kun je nagaan, een paar weken geleden wist ik niet eens wat dat gemark II en III allemaal inhield. Nu wel, sorry jongens van mark II...

Ben nu bij Black Sabbath (in de tijd van Ray Gillan die toch ook een topstem had)...

Ray? (Ik ben zelf een late fan van Sabbath en ken van hen alleen de eerste zes albums, dus bij Born again ben ik nooit aangekomen. Maar Gillan heeft voor mij inderdaad niet alleen een topstem maar zelfs de moeder aller hardrockstemmen.)

Bij mijn weten heeft Ray Gillen nooit gezongen op een regulier studioalbum. Hij zou op The Eternal Idol zingen, maar die is door Tony Martin opnieuw ingezongen.
Op Seventh Star zingt Glenn Hughes. Ray Gillen zingt alleen op de tussenliggende tour. Dacht ik...

Jongens, nu is er sprake van een spraakverwarring mijnerzijds: van Ray Gillen had ik nog nooit gehoord, en ik dacht dat Neal Peart het over Ian Gillan had omdat die dus net als zijn bijna-naamgenoot even bij Sabbath heeft gezeten. Negeer dus mijn bijdrage aan dit gesprek.

Klopt.

Goede keus die Ian Gillan

Tsssk ! Gaat dan maar eens snel hier naar luisteren: Badlands

Ga ik doen!

Klopt als een bus. Eternal Idol en Headless Cros!! Topzanger!!

Niet het eerste hardrockalbum, maar onder de eersten wel de meest baanbrekende en invloedrijke. Als er één album bestaat waar alle heavy rock van nadien tot terug te voeren valt, is het In Rock.

Wat een aardschok moet de release 43 jaar geleden veroorzaakt hebben. Helaas behoor ik niet tot de bevoorrechten die 1970 bewust meegemaakt hebben. Voor een hardrockalbum met dito impact anno 2013 zou ik dan ook graag een nier afstaan. Hoogstwaarschijnlijk zal mijn orgaan echter onberoerd achterblijven in mijn buikholte.

Jammer.

Ik vind persoonlijk Very 'eavy, Very 'umble van Heep veel veelzijdiger en leuker om op te zetten.

Ik vind Child In Time echt een draak van een song....

Veelzijdiger sowieso. De diversiteit in Deep Purple is er absoluut, maar minder in één album en meer in de verschillende bezettingen van de band door de jaren heen: elke samenstelling heeft zijn eigen unieke, herkenbare geluid. Wie de moeite neemt om de discografie serieus door te spitten zal niet bedrogen uitkomen. Rock, klassiek, blues, soul, je hoort het allemaal. En belangrijker: bepaald niet onverdienstelijk.

De laatste twintig jaar is de rek er wel een beetje uit, vind ik. Het diepe paars is verworden tot een soort van vale lilakleur.

Child In Time, mag ik ondanks de kapotdraaierij nog altijd graag horen. Al prefereer ik de Made In Japanversie waar het eerste deel van de solo gedaan wordt door Lord en waar Ian Gillan nog veel harder heerst.