Depeche Mode - Delta Machine (2013)

Onbegrijpelijk dat "Always" een bonustrack is..... Wat een magistraal nummer!

Vandaag de vinyl versie binnen gekregen, kwam erachter dat de bonus nummers hier gewoon standaard op staan.

Beste album van 2013!

Enorm lekkere plaat; hoewel er wel aantal duidelijke uitschieters en achterblijvers zijn. Het openingsnummer is in ieder geval al een geweldige binnenkomer. . Qua stijl doet dit mij erg aan Violator denken en hoewel dat hoge niveau niet gehaald wordt, ligt het er ook niet ver van af. Meevaller! 4 met kans op een 4.5*

Ga hem ook verhogen naar 4*. Favorieten: Heaven, Secret to the End, Soft Touch/Raw Nerve en Alone. De 2 mindere nummers hebben ze precies in het midden gestopt, Broken en The Child Inside. De 4 bonus tracks zijn alle 4 goed. Kortom DM levert gewoon "weer" een goede plaat af, na hun al indrukwekkende euvre.

Broken vind ik zelf juist één van de hoogtepunten van dit album!

Wat een plaat van DM! Ligt kwalitatief inderdaad dicht bij Violator. Voor mij door mijn omstandigheden qua lyrics ook eng passend bij de werkelijkheid! Favorieten: Heaven, Secret To The End, Alone, Long Time Lie en Always! Topplaat! 4,5*

Erg sterke plaat van Depeche Mode; één van hun betere als je het mij vraagt.
De heren laten horen waar ze goed in zijn. Rauwe met synths doordrenkte nummers. ballads en prima synthpop nummers. Af en toe wat gospel / blues. Hoe veelzijdig kun je zijn ?

In Delta Machine (verandering) wordt Dave Gahan bezeten door de duivel (c.q. nare ervaringen), maar de redding is nabij.
Als je de andere wereld binnentreedt zal alles veranderen; even alles loslaten, de zon op zien komen en zal je raken in je ziel.
De liefdesengel zal je helpen om terug te verlangen naar verleden toen alles goed was.
Je bevrijdt willen voelen.
Uiteindelijk je ziel terug hebben gewonnen. Afgerekend met de duivel.
De pijn is voorbij. Ik leef !

Album ligt qua beleving en thema in het verlengde van Songs of Faith and Devotion en grijpt regelmatig terug naar de rauwe sound van Playing The Angel dan wel Ultra zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Erg knap gedaan.

Ook ik kan alleen maar bevestigen: wat een sterke plaat zeg!
Ook echt goede bonustracks trouwens.

Ik had niet gedacht dat in 2013 Depeche Mode en David Bowie bovenaan mijn rotatielijst zouden staan, met zulke goede albums. Heb snel nog een kaartje voor hun concert gekocht. Jammer dat het nog zo lang duurt.

Wat is dit toch ook een geweldige band zeg. Ik luister er al bijna 30 jaar naar en ze blijven boeiend en interessant. 17 prima nummers zonder echte uitschieters. Blij dat ik gelijk kaarten heb gekocht voor het Ziggo Dome. Bijna uitverkocht alweer zag ik.

Wow, bijna alleen maar positieve reacties hier! Ik heb Delta Machine met voor de eerste keer beluisterd en moet toegeven dat ik er ook wel van gecharmeerd ben, al ben ik nog niet laaiend enthousiast. Deze muziek is toch wat te duister en ontoegankelijk om meteen op waarde te kunnen schatten.

De opener is in ieder geval erg sterk, Angel vind ik al een paar maanden goed, de beide singles vallen heel goed op hun plaats en ook sommige andere nummers (Broken, Soft Touch, Goodbye, Secret to the End) hebben al een goede indruk achtergelaten.
Toch gek dat ik ondanks al die goede songs nog niet echt enthousiast ben. Dat gaat ongetwijfeld nog komen.

Door dit album meer te draaien, blijft die aan je plakken en elk nummer groeit dan uit tot een nieuwe klassieker.

Een schitterende donkere plaat, dit Delta Machine van Depeche Mode. Vol met prachtige nummers die gelijk 'raak' zijn en nummers die langzaam steeds verder onder je huid kruipen. Ze passen in de wereld die op dit album gecreëerd wordt en waar je in het eerste fantastische nummer verwelkomd wordt:
Welcome to my world
Step right through the door
Leave your tranquilisers at home
You don't need them anymore

Op track 3 belanden we al in Heaven, wat dan ook een oh zo mooie song is met ook een fraaie piano. Een ander mooi voorbeeld van een nummer waar de muziek met bijna creepy synthesizers mooi aansluit op de - hier - donkere tekst is My Little Universe:
Here I am King
I decide everything
I let no-one in

Nog een paar favorieten zijn Broken, Soft Touch/ Raw Nerve, Should Be Higher, South My Soul & de geweldige afsluiter Goodbye. Hoewel, afsluiter? De vier bonustracks zijn de moeite ook meer dan waard. Zo komen we tot 17 nummers die de moeite waard tot echt geweldig zijn. En dat allemaal met boeiende teksten in een mooie samenhang gebracht. Kortom: een dijk van een album!

Na inmiddels heel wat spins van dit 13e studioalbum kan ik toch wel stellen - WERELDPLAAT.
Prachtig hoe de eigen roots van vooral VIOLATOR en SoFaD samen met het gruizige van ULTRA en PtA mooi incorpereren met de weg van evolutie die DM toch steeds weer weet te vinden. Naar mijn mening kwam die evolutie op SotU een stuk minder uit de verf, maar dit.....een PRACHTPLAAT. Met recht een heule dikke 4,5 *.

Wat mij betreft werd eind jaren 70 de deur naar elektronische muziek opengezet via Giorgio Moroder's werk met Donna Summer. Dat draaide ik dan ook grijs maar pas met Gary Numan werd mijn interesse voor donkere en dansbare synths gewekt. Dus toen ik I Just Can't Get Enough en See You had gehoord was ik meteen verknocht aan Depeche Mode. Mijn liefde voor DM is groot maar ben geen die-hard fan. Heb bijna al hun albums tot aan Ultra maar daarna heb ik afgehaakt, andere muziek kreeg mijn voorkeur. Maar oude liefde roest niet ook als ik jaren lang weinig van hen heb opgezet. Tijd om die oude liefde weer eens op te zoeken, wat is daar na al die tijd van over gebleven?

Genoeg! Als ik het nieuwe album zo zeven keer aanhoor. Genoeg om tevreden te zijn, ja tevreden want dat zeg je nog wel eens als je 30 jaar verder bent. De impact die hun muziek vroeger op mij had zit in geen enkel de nummers meer in maar er zit veel bij dat lekker is. Als ik het zo aanhoor komen de herinneringen aan hun eerste albums boven drijven. Het is nu alleen iets wat ruwer en donkerder ...en trager. Nu heb ik de afgelopen weken veel 2013 releases beluisterd met een grote variatie aan stylen en ik denk dat dit album gemakkelijk in de top 3 komt te staan. Heb het nu al 4 sterren gegeven en dat zou nog wel eens iets meer kunnen worden, maar geen 5. Het album groeit wel met elke keer dat ik het hoor. Of dit album ook mijn persoonlijk DM top5 albums in komt? Misschien maar dan ga ik toch eerst die andere nog eens een paar keer goed beluisteren.

In Goodbye hoor ik vlagen van synths die zo van Giorgio's hand kunnen zijn ten tijde van Once Upon A Time...(Donna Summer), zucht. Ach, “beauty is in the eye of the beholder”, zal wel mijn fantasie zijn die op hol slaat. Dit nummer plus de singles zijn mijn favorieten maar ook Angel, Broken en Should Be Higher besluipen me.

Depeche Mode is het beste als ze hun zware en donkere kant laten zien. En??? Dat doen ze hier. Verwachtte er niet veel van maar het is al bij de eerste draaibeurt raak. Goed!

Ligt hier nu ook op de platenspeler. Heerlijk genieten van het oude vinyl. Wat een lekkere plaat!!!
De punten volgen na meerder luisterbeurten.

Vandaag in huis gehaald ( inclusief bonus nummers ) en voor de eerste maal beluisterd.
Vooral Secret To The End springt er wat mij betreft direct uit.
De plaat ademt een donkere sfeer uit waardoor de link met Ultra gauw gelegd is.
Ik vrees dat het ( hoge ) niveau van de albums Violator / Songs Of Faith & Devotion en Some Great Reward niet gehaald wordt maar zal waarschijnlijk voor mij in de buurt komen wat betreft waardering bij Music For The Masses ( 1987 ) en Black Celebration ( 1986 ).

Ik stoor me wel steeds vaker aan de mastering.

Als bv Soft Touch / Raw Nerve begint, dan zet ik standaard de auto radio zachter omdat deze zo enorm compressed is. Gelukkig niet zo erg als bij Playing the angel. Maar het doet wel een beetje afbreuk. Erg zonde.

Heb de deluxe edition besteld, maar omdat ik niet kon wachten heb ik hem ook alvast gedownload.
Ben pas bij track 4 maar het bevalt me bij de eerste luisterbeurt al heel goed, vooral track 4 vind ik zeer sterk.

Nadat ik vorig jaar ongelooflijk werd verrast door de geweldige combi Gahan/Soulsavers wordt ik nu weer verrast door dit album.
Lekker.

Ik ga weer verder met luisteren en zal later mijn waardering geven.

Geweldige plaat weer en naar mijn mening een stuk beter dan Sounds Of The Universe.
Ik heb de deluxe edition en die bevat mooie foto's van Anton Corbijn en een tweede disc met een 4 tal bonusnummers die absoluut de moeite waard zijn!
Het enige negatieve dat ik kan verzinnen is de manier waarop de cd's in het hoesje verpakt zitten. In plaats van een klik systeem moet je ze nu uit de kaft pulken en omdat de cd's daar dusdanig strak in zitten komen ze er dus bekrast uit, wie verzint dit in godsnaam!

My Litttle Universe had zo op Amok van Atoms for Peace kunnen staan. Een heel apart nummer, zeker voor Depeche Mode-begrippen, maar mij pakte het meteen.

@sunstorm: volledig mee eens. welke idioot verzint het om een cd op deze manier te verpakken? na 3 keer uit de verpakking te hebben gehaald kun je de cd eigenlijk al wegflikkeren, omdat er zoveel krassen opzitten dat ie niet meer te draaien is..

Die ervaring had ik dus ook.

Vandaag voor het eerst gedraaid, na een tip van deric raven. De single Heaven vond ik wel aardig, maar niet bijzonder, maar van Soothe My Soul was ik wel onder de indruk. Het leunt wel heel erg dicht tegen de sound van Violator aan, maar na 30 jaar albums maken is het niet vreemd dat je jezelf eens kopieert. Het nummer doet niet veel onder voor de hits van Violator, al hebben we het natuurlijk al eens gehoord.

Moet zeggen dat DM voor mij altijd wel een singles-band is geweest, dus het zou kunnen dat ik het snel geloof met dit album, maar ben toch wel benieuwd waar de waardering straks op uitkomt als ik de plaat beter ken. Want dat ik hem vaker ga draaien de komende tijd zit er dik in.

Ik denk dat het de bedoeling is dat je de CD nooit meer terug doet in de verpakking. Blijven draaien die plaat.

Herman, als dit album je bevalt dan kun je je ook wel aan Violator en Songs of Faith and Devotion wagen; die zijn nog beter.

Inderdaad, dat hadden ze met de laatste Prodigy cd ook gedaan, in zo'n kartonnen kaft waarvoor je zowat spinazie gegeten moet hebben om de cd's eruit te pulken, schande! En niet alleen de cd's raken bekrast, maar de hoes zelf ook. Ik heb het nooit zo gehad op kartonnen hoesjes.

Die ken ik, met name die laatste heb ik veel gedraaid als tiener. Ultra vind ik de beste Depeche Mode, denk ik.

En toch zie ik die vereglijking met Violator helemaal niet zo. (overigens ben ik iemand die dit zeker niet hun beste album vind.. wel top 3 materiaal).

Violator is zo smooth en 'afgerond'. Terwijl delta machine juist zo rauw en smerig is als het maar zijn kan. (heerlijk)

Beste album sinds Ultra uit 1997, wat mij betreft. De drie voorgaande platen, hoewel niet slecht, waren toch wat meer plichtmatig en enigzins geforceerd. Hier klinkt de band weer bevlogen, intens en doorleefd. Vooral de zang van Dave Gahan gaat ditmaal door merg en been, op een goede manier dan. De soms minimalistische electronische aanpak, in bijvoorbeeld My Little Universe, pakt ook goed uit. Niet alle songs zijn sterk, een song als Slow is... tja, traag en aan de saaie kant, maar het grootste deel van het album is prima.