The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

MarcoB schreef:
Red eyes zelfs megahit op 3fm

domainator schreef:
Aardig plaatje dat veel discussie oproep door de populariteit hier, ik vond de recensie van StanleyMatthews wel bijzonder vreemd (eng eigenlijk)

StanleyMatthews schreef:
Voordat ik dit album begon te luisteren, had ik van The War On Drugs alleen het nummer Red Eyes al gehoord. Er stond me bij dat dit een prima nummer was en dit, gecombineerd met het feit dat Kurt Vile mede-oprichter van dit bandje was, maakte me benieuwd naar Lost In The Dream. De bij mij aanwezige mix van hoopvolle verwachting en nieuwsgierigheid wordt door Adam Granduciel echter meteen vakkundig kapot geslagen als ware het het hoofd van de arme neger in American History X, dat door Edward Norton met één gerichte trap op een stoeprand kapot wordt getrapt. Hier is het echter niet een paar door een Nazi gedragen zwarte kisten, maar de weeïge Dylaneske zang van Granduciel die als medogenloze beul optreedt op het openingsnummer Under The Pressure. Het blijkt een voorbode voor de rest van het album. Soms klinkt er weliswaar wat minder Dylan door in de zang, maar associaties met nare blanke bands uit decennia die gelukkig ver achter ons liggen blijven als een zeurende pijn op de achtergrond aanwezig. Een nummer als Suffering verzacht de lijdensweg ironisch genoeg enigszins, maar is slechts een klein snufje zout in een verder smakeloze brei. De andere nummers op het album zijn ook snufjes zout, maar dan in de wonden. En dat doet pijn. De gemiddelde Top 2000-stemmer wordt wellicht enthousiast van Lost In The Dream, maar ik bedank voor een martelgang langs onvermijdelijk opdoemende visioenen van The Dire Straits, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Ik zet na het beluisteren van dit album dan ook graag even het gelijktijdig uitgekomen Say Yes To Love van Perfect Pussy op; chaotische teringherrie, die cathartisch werkt, mijn levenslust terug weet te toveren en me doet voelen alsof ik niet zojuist een uur lang aan zelfkastijding heb gedaan.

west schreef:
De piano begint heel fraai en start Lost in the Dream. In gedachten rijd ik - net als jaren geleden - met een Van door the U.S.A., langs dromerige graanschuren, prachtige rode rotsformaties en kuddes bizons. In het middenstuk van de eerste song, Under The Pressure, zit een mooie break. Daarna zweven we weer verder. Alleen die titel, die past eigenlijk niet bij deze echt geweldige openingssong.
In vol tempo gaan we door, nu met gitaar en drum & overal synthesizerklanken, op Red Eyes. Het refrein is ijzersterk, dat knalt er tussendoor, waardoor het geheel niet te monotoon wordt. Dan volgt de rust van Suffering, aan de hand van een mooie gitaar en de zang van Adam Granduciel: 'in the romance of suffering'? Opvallend mooi zijn de piano- en gitaarsolo in het midden en aan het slot.

Een snel drumcomputertje zet de toon voor één van de prijsnummers van het album: An Ocean In Between The Waves. Het nummer gaat echt 'lopen' als de echte drum erin komt en even verderop een fraaie gitaarsolo. Alle geluiden gaan verderop in een soort van mix, die erg lekker klinkt.
Disappearing is een typisch voorbeeld van de dromerige rock van deze plaat, met hier een opvallend mooi lang stuk met piano en gitaar.
Eyes to the Wind heeft weer wat meer tempo en, jawel, een steelgitaar. Dat geeft een lichte countryrock klank aan het nummer, ook door de piano en op het einde de saxofoon. Hier komt de vergelijking met Tom Petty het sterkst naar voren.

The Haunting Idle is instrumentaal en klinkt inderdaad wat spooky. Het is de inleiding tot de song met de vrolijke titel: Burning. Bij dit nummer denk ik, vooral aan het begin, juist aan the Boss, Bruce Springsteen. Het is wel goed gedaan en het overvolle slotstuk is sterk. Titelsong Lost In The Dream is een rustig countryrock nummer wat opent met een harmonica. Het 'loopt' heerlijk, is mooi gezongen en heeft een fraaie instrumentale omlijsting. Slotsong In Reverse vind ik één van de beste van deze plaat. Ik luister weer naar de muziek die wij al 'zappend' hoorden toen we door Amerika heen trokken. Erg mooi en met een heerlijk tempo.

De dromerige pracht van dit Lost in the Dream staat eigenlijk in tegenstelling tot de titel van het album en de songtitels. Maar toch ook weer niet: dromerig is wel de klankkleur. De veelal (hele) mooie, prachtige songs zijn ijzersterk neergezet en de productie is kraakhelder. Om er toch nog vier uit te pikken: vrij geniaal vind ik Under the Pressure, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves & In Reverse.
Dit Lost in the Dream is echt zeer geslaagd en nu al één van de allerbeste albums van 2014.

scipio schreef:
. Red Eyes is nu ook Hotshot op StuBru.

Johnny Marr schreef:
Burning en Red Eyes geven mij zo'n nostalgisch gevoel, heerlijk!
Alsof ze uitgekomen zijn in 1976 ofzo, zalig...