Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Ik ben het met LucM eens dat dit als een totaalpakket beoordeeld moet worden. Dit is waarvoor de band heeft gekozen.
De live + studio combinatie was nog wel uniek toendertijd, maar het zaait tevens wat verwarring op Ummagumma. Het geeft een wat merkwaardige vibe weer in ieder geval.
De live songs zijn prima en het sterke punt is ook duidelijk de prestatie als band. De psychedelia hier is vooral interessant omdat de onderhuidse spanning en de juiste sounds en spel perfect samen komt.
De studioversies zijn daarintegen weinig echt relevant en is vooral voor de leden zelf kennelijk plezierig geweest om te ondernemen. Weinig memorabel naar mijn idee.

Dus als de studio plaat was weggelaten, en je voor dezelfde prijs alleen de liveplaat had gekocht was het wel een top album? Ik zeg, berg die studio plaat ergens anders op of gooi hem weg en je houdt gewoon een topalbum over. Maar je mag het ook anders zien natuurlijk.
Ben het met bikkel2 eens dat dit (ik heb het dan natuurlijk alleen over de liveplaat) vooral ook een sterk groep album is. Later werd het toch wat meer (vooral) Waters en Gilmour, maar hier hoor je echt een groep.
Dat, zoals Musician vermeldt, Gilmour zegt dat hij zo maar wat deed kan wel zo wezen, maar dat is nou net het mooie van "in het moment" muziek maken. Soms gaat dat minder goed maar hier pakt dat fantastisch uit.

Grantchester meadows en dan several species zijn toch grandioos!!!!
Ik lag(in mn jonge jaren) rollend op de grond vd pret met mn vrienden en de bekende joint bij het stuk met de krant en de bbzzzzz.

OK, ik was in een Pink Floyd flow, en dan kom ik Ummagumma tegen.
Over de eerste plaat kan ik kort zijn. Dit zijn 4 geweldige live nummers met al wat goed is aan de vroege Pink Floyd. Dit is van begin tot einde interessant. Moest ze gewoon uitgekomen zijn als een enkele liveplaat, was het een easy 4 of 5, ik word dit nooit beu.
Maar dan komt die tweede plaat, de eerste tonen van Sysyphus zijn hoopgevend, maar vervolgens zakt het album na een kleine minuut helemaal in. Ik heb zo vaak geprobeerd dit helemaal uit te luisteren, maar in het midden van de plaat viel ik telkens in slaap. Er zijn wel wat interessante fragmenten verspreid over het hele album, hier en daar, maar het is steeds tijdens Grantchester Meadows of The Narrow Way dat ik in slaap val. Als ik een slaapmiddel nodig heb zal ik er nog eens naar luisteren, maar voor het overige, no thanks!
Laten we Ummagumma een 3 geven omdat ik de hoes leuk vindt en vanwege de uitstekende live kant.
Gelukkig kan ik deze plaat nu achter me laten en verder gaan met de zoektocht naar een Pink Floyd plaat die beter is dan Piper.