Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Als we een marathon doen, houden we het puur op studiomateriaal. Ik zie in dit geval ook voor het album de meerwaarde niet in van een halve live-lp en een halve studio lp. Als concept wat mij betreft ook vrij mislukt.

Dan begrijp ik het al beter Overigens zie ik het eerder andersom: het live-gedeelte is het hoofdgerecht en het studiogedeelte een soort toetje van experiment, waarin kwaliteit niet per se het belangrijkste is.

Hehe, fair enough! Wordt een nog vreemdere release in dat geval eigenlijk, omdat ik het in dat geval eerder gewoon een live-album zou noemen.

Ik begrijp de experimenteerdrift overigens prima hoor. Herinner me dat we tijdens een paddotrip helemaal dubbel hebben gelegen om Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict, maar zo los op het album (en nuchter) voelt het verschrikkelijk stuurloos.

Wellicht als je het onder invloed beluisterd, komt er een heel andere beoordeling uit.
Het zal met name toendertijd als een ultiem tripalbum beschouwd zijn.

Ik kom net bij A Saucerful of Secrets vandaan, en was eerlijk gezegd blij toen die voorbij was. Wat doet Ummagumma nu? De plaat begint met een goed halfuur van hetzelfde psychedelische (space)koek. Het klint helemaal niet verkeerd, begrijp me niet verkeerd, en het was ook belangrijk pionierswerk voor praktisch het hele psychedelische/stoner rockgenre... Maar dit soort muziek kan mij maar voor beperkte tijd vermaken, en het vroege Pink Floyd overschrijdt die limiet met een flinke marge.

Het nieuwe werk dan? Nou, het is dat ik weet dat dit later een van de beste bands in de geschiedenis van de muziek is geworden, maar aan Ummagumma had ik het echt niet afgelezen. De delen Wright en Waters doen mij pijn aan de oren, en Pink Floyd lijkt op dit punt eerder achteruit dan vooruit te gaan. The Narrow Way blikt iets meer vooruit op het Pink Floyd van Atom Heart Mother en later, maar is op zichzelf niet sterk genoeg om het algehele niveau van dit album boven de voldoende te trekken. Zeker niet wanneer Nick Mason vervolgens zeven minuten gaat zitten pielen. Van de eerste drie is deze toch echt het minst bestand tegen de tand des tijds gebleken.

Tussenstand:
1. The Piper at the Gates of Dawn
2. A Saucerful of Secrets
3. Ummagumma

Controversieel album van Pink Floyd, wat dat betreft geen twijfel want het levert veel meningsverschillen op - met name bij plaat twee. Veel mensen roemen het experiment, anderen menen op bozige toon dat het niets meer is dan Verspilling van Vinyl en weer anderen horen er een soort van Geheim Geniaal Plan in dat, op z'n Bachs, vol wiskundige hints zit. Volgens mij is dit de enige van de band waar de meningen van fans zover uit elkaar liggen. Op zich genoeg reden om dit met regelmaat te beluisteren. Knap dat een album van bijna 50 jaar oud, zelfs ondanks de ongezouten mening achteraf van Waters en Gilmour zelf, nog steeds intrigeert dan wel irriteert. Voor mij is dit de spacerock plaat bij uitstek. Vooral het losjes gespeelde Saucerful Of Secrets is echt een statement. Maar ook The Narrow Way is vervreemding gevat in concrete muziek. En de hete zomerdag van Grantchester
Meadows is voelbaar. De overige stukken van plaat twee zijn te sorteren van speels tot dreigend. Maar ook hier geldt: Mooi 'leren' vinden werkt niet. Love it or hate it, maar negeren is onmogelijk. Dat is wat mij betreft wat goede muziek (kunst?) doet.

Dit bericht zou je als een herhaling van zetten kunnen zien, want als ik de bijdrages van de laatste vijf pagina's "doorblader" kom ik veel tegen waar ik het mee eens ben. Over de eerste plaat kan ik net zo kort zijn als de meeste schrijvers hier: die bevat wat mij betreft definitieve versies van ultieme PF-nummers, in de 2011-remaster beter dan ooit klinkend met de sfeervolle toetsen van Rick Wright en de precieze gitaarnootjes van David Gilmour vooraan in de mix. (Ik zie nu dat volgens Wikipedia alleen de tweede plaat van dit dubbelalbum in 2011 is geremasterd; als de liveplaat nog de remaster van 1994 bevat, dan moet ik zeggen dat die uitstekend klinkt, net zoals mijn remasters van The dark side of the moon en Animals uit 1992 nog steeds prima klinken.) Als Ummagumma enkel als liveplaat was uitgebracht zou ik er ongetwijfeld 5* voor hebben gegeven.
        De tweede plaat is meer "letting my freak flag fly" zoals David Crosby zei; in principe hou ik daar wel van, maar ik vind het ook wel leuk wanneer dat binnen een beetje gestructureerd kader gebeurt, en terwijl Richard Wright nog met iets van gecomponeerde toetsenpartijen aan komt zetten om zijn geluidsexperimenten mee te omringen, vind ik de op zich mooie fluitjes van Nick Masons vrouw te karig om zijn armoedige percussiegefröbel te kunnen rechtvaardigen. Gelukkig is zijn (hun) bijdrage de kortste van het album, en de twee kwarten van de snarenmannen tussen Wright en Mason in vormen samen duidelijk de beste helft van de studioplaat.
        Grantchester Meadows springt er uit als de meest traditionele "song" van het hele album en is ook voor mij een hoogtepunt, hoewel ik over het algemeen niet dol ben op gitaarlijnen die de zangmelodie gewoon volgen, en die vogeltjesgeluiden zijn wel sfeervol maar hadden ook wel wat minder gekund – het wekt zo een beetje de indruk dat er achter Roger Waters en zijn gitaar een Natuurgeluiden voor de amateurfilmer-elpee staat mee te draaien. Ook had Waters er mijns inziens beter aan gedaan om die harige beestjes van zijn tweede nummer niet in de studio uit te nodigen maar ze gewoon bij de Pict in hun grot te laten grooven. Gelukkig begint David Gilmour daarna met een intrigerend instrumentaal gedeelte inclusief creepy slidegitaar en benauwende geluidseffecten, zet dan een hypnotiserende donkere riff in en laat die uitlopen op een zware ballade waarop zijn gitaarspel en zijn herkenbare gedubbelde zang al volledig tot hun recht komen. Hij mag er zelf dan wel niet erg enthousiast (meer) over zijn, maar persoonlijk vind ik het een behoorlijk indrukwekkend drieluik – in ieder geval sterk genoeg om het daaropvolgende tuinfeestje van de Grootvizier in mijn herinnering naar de achtergrond te dringen.
        In cijfers uitgedrukt kom ik voor Wright tot een zesje, Waters scoort een 8, Gilmour zelfs een 9, en voor Mason heb ik echt niet meer dan een 3 over (en dan nog vooral met dank aan Lindy). 26:4 is nog altijd 6½, en gevoelsmatig is dat een 7 vanwege de sympathieke vrije-expressie-insteek. Ik kan me voorstellen dat voor Mason "the most significant thing is that we didn't do it again", en Ummagumma 2 was voor mij niet nodig geweest, maar ik kan me hier toch eigenlijk best mee vermaken.

De eerste cd vind ik buitenaards goed, jammer dat ze niet meer van dat live-spul uit die periode hebben uitgebracht.

Zie ik net dat “The Early Years” zijn uitgebracht, als de inhoud daarvan net zo goed zijn als op deze album weet ik het wel hoor ??

Vreemd genoeg, bestaat er officieel geen live album van Pink Floyd tussen Ummagumma en de Delicate sound of Thunder (1988)? Even afgezien van de Early years albums.
Daar moet dan nog een behoorlijk schatkamer liggen.

Eigenlijk was ik op zoek naar andere (legendarische) live opnames ten tijde van Ummagumma. Zo zou ik mij een versie kunnen voorstellen, waarbij het verschrikkelijke deel 2 van dit album zou worden vervangen door ander live opnamen uit die tijd. Per slot van rekening zullen de concerten in Birmingham en Manchester wel langer hebben geduurd dan 40 minuten.

En, net als The Who heeft gedaan met Live at Leeds (1970), waarom niet de rest van de concerten op cd 2? Dat zou Ummagumma een live album maken, officieel slechts 1 van de 4.
Maar wat voor een live album zou dat zijn!

Ik ben echt in mijn nopjes met de waanzinnige psychedelische trip die Pink floyd ons live voorschotelt. Op de eerste cd.
Ik kan mij niet zo snel een band voor de geest halen die zover was ingevoerd in deze stroming van de rockmuziek als Pink Floyd.

Veel meer dan de eerste twee albums (grotendeels gevuld door en gebaseerd op de aanwezigheid van Syd Barrett) en de filmscore More (voor het eerst met David Gilmour) lag er gewoon nog niet.

Maar Pink Floyd en live albums, blijkbaar gaat dat allemaal niet zo hard en/of wordt er niet over nagedacht. We zullen het voorlopig moeten doen met deze 40 minuten uit 1969. Jaren zestig psychedelica ten top. Beter ga je niet snel terug vinden. Maar al die ronddraaiende paarse beelden begeleid met bloemen en geestverruimende middelen eindigt tegelijkertijd wel hier.

Kant 2 mogen we beschouwen als één van de meest valse starts van de jaren '70. Ook hier heb je het zelden zo bont meegemaakt maar dan in negatieve zin. Brrr.

Is There Anybody Out There? is toch een officiële release.
The Wall live dus.
Heel veel bootlegs uit de 70's. Misschien vonden ze geen geschikte avonden. En ze probeerden nogal eens wat uit.
Songs die op een nieuw album zouden kunnen komen.
Meestal speelden ze de nieuwe plaat met als toegiften wat van de vorige plaat.

Laarsbenen, inderdaad heer Bikkel !

Ik had ooit een prima The Man & The Journey, opgenomen en uitgezonden door de VPRO, maar die gaan ze nooit gebruiken omdat Gilmour daar gegeven moment vokaal ongelofeloos uit de bocht vliegt. De geluidskwali deed weinig tot niets onder voor de live treks van Ummagumma

The man and the journey van de vpro staat op The early Years, 1969 Dramatis/ation.

Koel ! En .................. hebben ze die uitglijder van Gilmour gekorrisjeerd ?

Hij heeft wel eens beter gezongen, maar ik kan mij niet herinneren dat hij echt uit de bocht vliegt. Weet je nog in welke passage dit is gebeurd?

Neuh, weet ik niet meer psies. Hij moet ergens een hoge noot pakken waar hij net niet bij kan op dat moment en in plaats daarvan kwam er kwam een soort van gekraai uit z'n keel ........

Wat een vreselijk album!

Het live gedeelte is op zich nog wel leuk. Careful with That Axe, Eugene wordt gezien als het beste nummer van dit album. Op zich nog wel te doen totdat Waters in een keer gaat schreeuwen en gelijk alles voor mij verpest wordt.

Nu het studio gedeelte.....

Sysyphus Pt. 1 is nog wel OK, niks bijzonders maar ook niet vreselijk. Sysyphus Pt. 2 begint heel mooi met Wright's klassieke piano, maar veranderd al snel in een vreselijk, oorverdovend geram op de toetsen. Dan krijgen we deel drie van Sysyphus waar Whright even zijn katten in de studio heeft losgelaten. Whright's gedeelte is niet erg goed, maar het kan slechter.

Grantchester Meadows is Roger's bijdrage aan deze plaat en vind ik een heel mooi rustig nummer, maar het is Ummagumma waar het over hebben, want gelijk na Grantchester Meadows krijgen we het verschrikkelijke Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict. Het is letterlijk gewoon wat willekeurige dierengeluiden. Tijdens het luisteren kromp ik in elkaar en skipte ik het liefst naar Gilmour's werk.

The Narrow Way Part 1 begint mooi, maar eindigt nog slechter dan Wright's werk. The Narrow Way Part 2 is gellukig wel luisterbaar. Niet goed, maar wel luisterbaar. Dan het laatste deel van Gilmour's feestje: The Narrow Way Part 3. DIT is het beste nummer van deze plaat, hands down. De rust na de storm om het zo maar te zeggen.

Nu alleen nog maar Mason.
...
...
...
O, nee!

Mason, WAT DOE JE? Een beetje half op je drums slaan. Sorry hoor, maar dit is de meest slechte negen minuten van mijn leven. Water's met zijn dieren of Wright met zijn katten waren tenminste nog een beetje interessant, maar dit? Dit is echt gewoon pure schijt.

Dit is een slecht album, met een paar lichtpuntjes. Een keer, maar dan ook nooit weer.

2,5/5

Als ik jouw stukje lees, krijg ik gewoon medelijden dat je dit hebt moeten doorstaan.

Bij sommige momenten wel, ja...

Het eerste deel van het album is altijd zeer de moeite waard. Over het tweede deel kan ik alleen maar zeggen dat het van mijn stemming afhangt om dit al dan niet te beluisteren. Ben ik gespannen dan kan het zeer ontspannend werken het gewoon over me heen te laten komen. Het zal een soort hypnotiserende werking op mij hebben vermoed ik. Koptelefoon op uiteraard, dan is het net alsof die bromvlieg in je hoofd zit.
4* voor deel 1 en 3* voor deel 2; maakt 3,5*
43 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 38 in de Best Ever Album chart van dat jaar.

Ik vind dit album zo goed dat ik mijn vinylexemplaar aan een goede vriend op z’n verjaardag heb gegeven.

Als iemand nog in het bezit is van een platenspeler die ook 16 (ipv 33) toeren kan afspelen, ja ze zijn zeldzaam, is het leuk om Several Species op dat toerental af te spelen. Je weet dan niet wat je hoort.

Mijn god wat een troep en dat terwijl saucerful zo goed was.

Destijds gekocht om de Floyd collectie compleet te maken. Is wel de Floyd plaat die ik het minst draai. Maar deze (studio)plaat bewijst dat ze het experiment niet schuwden. En misschien is uit deze plaat wel de nodige inspiratie gehaald voor later werk zoals Meddle en Atom heart mother ?? En net zoals vele onder ons, vind ik de de live plaat wel echt de moeite waard.

Grantchester Meadows en The Narrow Way part 2 zijn ook twee mooie songs.

Kon me niet meer herinneren wanneer ik 'm, voor gister, voor het laatst in z'n geheel gehoord had. Destijds veel gehoord maar de klik was nooit gekomen. Teleurstellend was het woord want ik was echt fan in die dagen maar dit was voor mij het begin van het einde en Atom Heart Mother de doodssteek.

Nu 50+ jaar na dato valt het allemaal mee. Ik hoor in ieder geval wat ze ( denk ik ) geprobeerd hebben te doen met de studio plaat. Het klinkt mij in de oren alsof ze niet echt zeker wisten in welke richting het verder moest en het pallet aan beschikbare individuele kleuren op deze manier in kaart wilden brengen. Logies dat het hier en daar moest ontsporen maar de echte billenknijp momenten duren ( bijna ) nergens te lang. Slechts mijn 2 cent natuurlijk ....

De live LP is buitencatagorie. Ik zag ze van '68 t/m '70 regelmatig live en dit is een prima registratie van de eerste post-Syd era, toen ik nog van de Floyd uit m'n dak ging dus.

Totale score heb ik met een hele * opgewaardeerd: Live 5* / Studio 3* ( voor de moeite ) maakt gemiddeld 4*

De voetstappen, de krant en de vlieg.....in mn blowende jaren lagen we hier iedere keer weer helemaal krom om. Prachtig!

Ik heb mijn score opgewaardeerd naar 5. De studioplaat is eigenlijk verwaarloosbaar, een soort experiment met voor ieder lid een stuk, maar nergens interessant. De live plaat is daarentegen subliem met een epische versie van "A saucerful of secrets", maar ook de andere drie tracks zijn fantastisch. Eigenlijk moet je die studioplaat zien als een aardigheidje bij het live album. En de dubbel l.p. werd dan ook verkocht voor de prijs van een enkele plaat. Als je dan het aardigheidje dan weglaat hou je een 5 sterrenplaat over. Ik vind het de best Pink Floyd plaat ooit.

Je sterren enkel toekennen op basis van de helft van een album vind ik niet logisch. Het is een dubbelalbum en die moet je in zijn geheel beoordelen. Nochtans ben ik het wel eens met adkieb: de live-plaat is subliem, de studioplaat verwaarloosbaar.

Het eerste album met David Gilmour, waar hij niet te klein is om één van zijn meeste bizarre én volledig ware uitspraak over zijn deelname aan Ummagumma te doen: "Ik deed maar wat". En zo klinkt het ook. Hij moest er wat bij lachen.

Het is waar, elke afgestudeerde student is ooit begonnen op de kleuterschool. En dan heb je eerst het recht om te freubelen.
Gelukkig was David Gilmour een snelle leerling.

Ik ben het met LucM eens dat dit als een totaalpakket beoordeeld moet worden. Dit is waarvoor de band heeft gekozen.
De live + studio combinatie was nog wel uniek toendertijd, maar het zaait tevens wat verwarring op Ummagumma. Het geeft een wat merkwaardige vibe weer in ieder geval.
De live songs zijn prima en het sterke punt is ook duidelijk de prestatie als band. De psychedelia hier is vooral interessant omdat de onderhuidse spanning en de juiste sounds en spel perfect samen komt.
De studioversies zijn daarintegen weinig echt relevant en is vooral voor de leden zelf kennelijk plezierig geweest om te ondernemen. Weinig memorabel naar mijn idee.

Dus als de studio plaat was weggelaten, en je voor dezelfde prijs alleen de liveplaat had gekocht was het wel een top album? Ik zeg, berg die studio plaat ergens anders op of gooi hem weg en je houdt gewoon een topalbum over. Maar je mag het ook anders zien natuurlijk.
Ben het met bikkel2 eens dat dit (ik heb het dan natuurlijk alleen over de liveplaat) vooral ook een sterk groep album is. Later werd het toch wat meer (vooral) Waters en Gilmour, maar hier hoor je echt een groep.
Dat, zoals Musician vermeldt, Gilmour zegt dat hij zo maar wat deed kan wel zo wezen, maar dat is nou net het mooie van "in het moment" muziek maken. Soms gaat dat minder goed maar hier pakt dat fantastisch uit.