Genesis - ...Calling All Stations... (1997)

Banks en Rutherford waren maar al te blij met de blazers op Abacab en de volle bankrekeningen.
Voor een band die onder druk staat van manneke Phil zijn ze bij de bijbehorende docu van Abacab maar dolblij met de plaat. En in zekere zin begrijp ik dat.ook wel, maar het toont vooral aan dat de commerciële insteek een gezamenlijke keuze was.

Voor Phil was het Genesis-avontuur meer een bijkomstigheid geworden. Voor het geld hoefde hij het niet te doen, dat had hij solo al goed geregeld, en dat was waarschijnlijk ook de reden dat hij medio jaren '90 de band verliet. Constant klappen moeten vangen van gefrustreerde Genesis-fans verdient de man m.i. dan ook niet.

Dat de nieuwe line-up met Wilson uiteen viel had ook meer met financiële redenen te maken dan artistieke.

Die zal ie nog zn leven lang nog blijven vangen denk ik. Er zijn door het geval Collins in ieder.geval 2 soorten fans verschenen die lijnrecht tegenover elkaar staan. Het is al eerder aangegeven maar Wilson was gewoon een geweldige aanwinst voor de meneren Banks en Rutherford geweest als ze het Genesisverhaal hiermee hadden afgesloten, Wilson niet in de schoenen van Ome Phil hadden gezet en er gewoon een nieuw project van hadden gemaakt. De financiële kant lijkt me nou niet bepaald het grootste probleem te zijn geweest maar als je miljoenen kwijtraakt aan een pseudo-Genesistoer en er dus niet uithaalt waar je op gerekend hebt wordt het uiteraard wat anders.

Samen met alleen Face Value draai ik de jaren 80 platen van het drietal overigens amper meer. Teveel verziekt door de jaren 80 manie en dat heb ik iets te bewust meegemaakt helaas.

Dit was een hoopvol nieuw begin wat mij weer helemaal op deed veren, maar waar de heren juist door de commerciële vooruitgang aan gewend waren geraakt mag wel des te kenmerkender zijn voor wat kwaliteit nog te betekenen heeft als het om de centen draait.

De band nog live gezien in Ahoy ten tijde van deze samenstelling.
Viel me niet tegen.

Het is haast een kip-ei verhaal.

Waarom, blijft mijn grootste vraag, zijn Rutherford en Banks meegegaan in het Abacab verhaal en de vervolgen uit de jaren '80 daarop?

Twee wel vaststaande feiten: commercieel was het een uiterst lucratieve aangelegenheid. Creatief was het vooral pure bloedarmoede. Genesis holde onder leiding van Phil Collins eigenlijk mee met zijn solo-successen.

Waarom zijn Banks en Rutherford hierin meegegaan?
Je kunt Phil Collins er in zijn eentje niet de schuld voor geven. Anders hadden ze gewoon niet meer uit moeten brengen wat er is uitgebracht en Collins had zijn eigen goedlopende solo-cd's gehad.

Juist op het moment dat ze weer enigszins teruggrijpen naar de meer bekendere 'roots' bij het album We can't dance wordt na een tour de stekker er alsnog uitgetrokken.

Dan kun je nog stellen, dat Banks en Rutherford "creatieve wraak" hadden kunnen nemen met een nieuwe zanger en betere ideëen. Die hadden dan bij dit album moeten worden getoond, maar ook dat gebeurd niet of nauwelijks.

Daaruit kan m.i. geconcludeerd dat de schuld van de zeer povere albums van Genesis in de jaren '80 niet alleen bij Collins kan worden neergelegd. Feitelijk hadden ze na Duke moeten stoppen.

De enige man die altijd het Genesis geluid is blijven produceren en daar ook nu nog steeds sterk verwant mee is, is Steve Hackett. Hij heeft de band na Wind & Wuthering moeten verlaten vanwege (doorlopende) ruzie met Tony Banks.

Tja musician, als fan weet je precies hoe het allemaal had gemoeten als je idolen maar eens naar je hadden geluisterd he?

Geld stinkt niet, de muziek vaak al te erg helaas.

De heren Banks en Rutherford maakten met Wilson een inschattingsfout en dachten dat de naam zou garanderen dat de tournee van dit album zou aanslaan. In het beginsel zat het met hun plannen fout. Was er in het klein gedacht dan weet ik vrijwel zeker dat de band nog steeds zou bestaan, al was het wellicht het best geweest als ze onder een andere naam verder waren gegaan.

De solo-albums van Phil uit de jaren '80 zijn overigens te prefereren boven het groepswerk uit dezelfde tijd. Vooral Face Value en Hello, I Must Be Going zijn zeer sterke platen.
Dat ze afgedaan worden als commerciële troep berust wat mij betreft op een algeheel misverstand.

Klopt. Dat waren de enige solophil(ly) albums die ik nog had aangeschaft, samen met het latere 'But Seriously' die mij vanwege de inhoud aansprak. De rest van meneer Collins was voor mij de zoveelste steeds flauwer wordende herhalingsoefening. Op zich is het ook absoluut een getalenteerde en veelzijdige entertainer hoor, maar het valt nou eenmaal teveel buiten mn interesseveld.

Daarbij wil ik ook best kwijt dat ik van sommige oude (jeugdsentimentele) bands die je net zo goed van commerciële uitmelkerij zou kunnen betichten wel de cd's blijf kopen. Maar in dat geval blijft de muziek voor mij meestal toch wel leuk of interessant genoeg als er van stijlbreuk geen sprake is, ook al zal een ander daar dan weer anders over denken.

No Jacket Required is ook goed te doen, al is het eigenlijk een typisch mid-jaren-'80-album.

Beter dan Genesis, Abacab en Invisible Touch is het zeker.

Against All Odds verscheen daar dan ergens tussenin, maar vind ik zeker niet representatief voor die albums.

In hun denkwijze zijn Rutherford en Banks te welvarend te werk gegaan.
Genesis was een hitband geworden en Phil Collins de blikvanger.
Hoeveel keer ik mensen wel niet heb gecorrigeerd als ze dachten dat het om een Collinsnummer ging i.p.v een Genesisnummer....... vaak genoeg dus.
Dat zegt genoeg over hoe Genesis die een uiteindelijke hitmachine werd, maar in verband werd gebracht met Collins als soloartiest.

De indentiteit is zonder Collins gewoon minder. In dat stadium zat Genesis nu eenmaal en daar kon Wilson helaas niets meer aan veranderen.
Dit album kende geen hits. Trok de oudere fans misschien iets aan, maar de grote massa liet het afweten.
Concluderend: Commercieel een flop, zowel op plaatgebied als de concerten.
Wel een artistiek herstel, maar dat was voor Banks en Rutherford jammerlijk niet genoeg voor een verdere samenwerking met Wilson.

Je kunt je afvragen waarom Banks en Rutherford dit project aangegaan zijn.
In hun achterhoofd moeten ze toch geweten hebben dat met name de nieuwe generatie Genesisfans dit niet zouden pruimen.
Toch achteraf eigen schuld dikke bult......al had dit album een beter lot verdient.

Dat het Genesis van de jaren '80 en begin jaren '90 puur het vehikel van Collins was, en dat Banks en Rutherford daarin mee moesten is echt een belachelijke gedachte. Collins kon zijn commerciële ei kwijt in z'n soloplaten, net als Rutherford met z'n The Mechanics. Beiden waren hier succesvol mee, dus hadden Genesis niet direct meer nodig.

Dat het drietal dus platen is blijven maken hebben ze alleen maar gedaan omdat ze het leuk vonden om samen te componeren. Iets wat vanaf die tijd ook gebeurde, het samen componeren. Wanneer je niet persé meer moet ga je dus muziek maken die je zelf leuk vindt. Banks inclusief. Dat de band dus met albums als 'Abacab', 'Genesis' en 'Invisible Touch' op de proppen komt zegt denk ik meer over hun veranderende smaak, en het maken van een album dat in die bewuste tijd past, dan het feit dat Collins de andere twee een bepaalde stijl op zou dringen.

Overigens ben ik volgens mij 1 van de weinigen die het complete euvre van de band kan waarderen (evenals de Collins platen uit de jaren '80). Ik zie het gewoon als twee verschillende periodes (zoals bij Marillion), ieder met z'n eigen charme en stijl.

Zeker Bas, zo erg is het natuurlijk ook allemaal niet. Denk alleen dat wanneer Fish commercieel net zo was uitgemolken als Collins (lees doodgooieffect) ik nu toch net zo weinig naar die albums zou grijpen zoals met de jaren 80 Genesis het geval is. Verder is het natuurlijk maar net welke stijl en tijdperk je het meest aanspreekt.

En dat weet ik dus nog niet. Eigenlijk hadden Banks en Rutherford een grotere inbreng dan Collins binnen Genesis, getuige het vele symfo- en gitaarwerk tot en met ...And then there were three. Bij Duke kantelt dat een beetje.

Maar het is mij te toevallig dat Genesis opeens volledig van sound veranderde ná de hit Face Value van Phil Collins. Het gat tussen Duke en Abacab is niet alleen veel te groot, het gaat in geluid volledig naar Face Value van Phil Collins toe (hoewel hij solo inderdaad een veel beter album afleverde dan Genesis met Abacab) en wég is de overheersende rol voor de toetsen en de gitaar.

Is dat een plotselinge verandering van smaak? Marillion is misschien geen goed voorbeeld. Omdat zij na het vertrek van Fish gewoon op dezelfde muzikale lijn zijn blijven zitten (het ene album is dan weer beter dan het andere).

Sterker nog, in mijn geval (ben 36) was ik misschien wel nooit bij de muziek van Genesis ten tijde van Gabriel uitgekomen als de 'Collins-tijd' niet zo succesvol was geweest. Ik ken Genesis door Collins.
Dat ik ondertussen de albums uit de jaren '70 als absoluut superieur beschouw had ik niet kunnen weten toen ik het bandje door 'Mama' en 'Land of Confusion' leerde kennen.

Volgens mij was het een gok die in goed overleg was aangegaan. Niet alleen was de 'vertrouwde' prog en symfo door de punkgolf zo goed als om zeep geholpen, de (prog)bands die groot waren geworden in de seventies zochten collectief naar nieuwe wegen zonder daarbij de identiteit al te zeer te verliezen. In dit geval kun je toch moeilijk anders concluderen dat het suc6 van Collins toch een grotere inspiratie voor de koersverandering van Genesis is geweest dan dat van Gabriel, Hackett, Banks of Rutherford gezien diens soloactiviteiten tot dusver.

Het gaat mij om de gedachtengang van het grote publiek rkdev. Niet iedereen (en ik vermoed best veel) kon Genesis als band en Collins solo uitelkaar houden.
En Collinsfans werden Genesisfans. Waarbij sommige fans bier gingen halen bij Firth Of Fifth bijvoorbeeld.

De insteek is dat Genesis zonder Collins niet aanslaat.
Feit blijft wel dat Calling All Stations een stuk donkerder klinkt en meer uitgesponnenheid in de songs heeft.
Met Collins had deze plaat er niet gekomen.

Dat zal ik ook zeker niet bestrijden. Maar velen doen het voorkomen alsof Banks en Rutherford alleen nog fungeerden als de begeleidingsband van Collins. En dat gaat me toch écht te ver. Genesis is in de trio-jaren volgens mij altijd een democatie geweest. Banks en Rutherford zijn dus zelf bewust meegegeaan in de de koerswijziging, en Collins derhalve daar alleen de schuld van geven (wat velen hier zo graag doen) vind ik overdreven. Dat is het enige dat ik ermee wilde zeggen.

Heb je helemaal gelijk in. Als Genesisfan van de 70's blijf ik het jammer vinden, aan de andere kant gun ik ze best het suc6. Helaas blijft het 'suc6produkt' voor mij doorgaans wat minder interessant, althans van dit nivo.

Met Calling All Stations kwam er weer wat meer diepgang in en er waaide een nieuwe wind, helaas voor een publiek die meestal weinig met commercie op heeft...

En voorts nog: Sinds de ster van Collins in alle denkbare vormen van entertainment heeft 'geschitterd', kun je slechts nog met weemoed terugdenken aan de tijd toen hij nog volop in het creatieve proces van een band was verwikkeld die toch een beduidend grotere magie te bieden had. Maar ik dreig door te draven, prettige avond verder.

... en ik effe ging pissen tijdens Hold On Your Heart .....

Van het bier dat je bij FoF ging halen zeker?

Is deze compositie van Banks toch nog ergens goed voor geweest

Die diepgang hoor ik al op We Can't Dance.
Mocht Phil hebben besloten toch bij de band te blijven dan had ik er eerlijk gezegd niet van opgekeken als ze de terugkerende symfo-invloeden van dat album hadden doorgetrokken.
Dan had het misschien wat anders geklonken als op dit album, maar toch...

Ik denk niet dat Phil er nog voor te porren had geweest.
Dat er op We Can't Dance (voorzichtig) weer iets van het oude gevoel opdook, was denk ik net binnen het toelaatbare.
Het is geen geheim dat hij niet zo heel veel meer met progrock op heeft.
Waarom wel met Wilson dit album maken die een stuk spannender klinkt in muzikaal opzicht ?
Nu konden Banks en Rutherford het zelf bepalen en maken prompt een album die welliswaar nooit het niveau haalt van hun beste 70's werk, maar in ieder geval weer iets van die magie tentoonstelt.

Wat wordt hieruit dan duidelijk? Dat de heren wel degelijk een eigen muzikale 'smaak' hebben en de afwezigheid van Ome Phil niet alleen vocaal merkbaar is op dit album. Daarbij was het natuurlijk ook niet zo eenvoudig composities te bakken voor een wat minder flamboyante 'braller' als Collins of juist weer wel..... De vergelijking met Marillion gaat hier dan wel weer enigszins op. Al vanaf het Gabriel tijdperk eigenlijk. Daarbij: toen Hackett nog eens opstapte was het afscheid met het verleden op de plaat al in volle gang.

Zo zwart op wit ligt het volgens mij niet.

Of het met smaak te maken had weet ik niet precies, maar Rutherford en Banks gingen dolgraag mee in de commerciële koers en aan Phil's solo-albums te horen uit die tijd leek hij zijn beste materiaal voor zichzelf te bewaren. Vergeet ook Mike & The Mechanics niet.
Bovendien was 1998 weer een heel ander tijdperk dan 1986.

Aan Collins' eigen platen was dat niet zozeer te merken moet ik zeggen. Als ie toen nog bij Genesis had gezeten denk ik niet dat de blazers en drumcomputers van de plaat zouden zijn gebannen en een album als CAS was er niet eens gekomen. Wellicht zat de terugkeer naar de wat meer atmosferige prog van WCD hem al niet lekker.Voor Ome Phil was het in ieder geval over en uit om nog 1 keer terug te komen voor een behoorlijk winstgevende reünie.

nou dat valt wel mee want Collins vind No Son of Mine en Driving the Last Spike 2 van de beste liedjes die hij met Genesis gemaakt heeft. Natuurlijk was No Son of Mine wel een single (en een hit) maar lang niet zo poppy in vergelijk met de andere singles van We Can't Dance en Invisible Touch.

Ik bedoel maar. Verder vind ik WCD ook weer niet echt veel anders dan het materiaal vanaf Abacab maar aan een aantal tracks is toch al weer wat meer aandacht besteed dan 'voorheen' waarbij ik me best voor kan stellen dat het minder in Collins' straatje paste maar destemeer de kant van Banks en Rutherford opging.

Klopt. Na Abacab en Duke is het langzamerhand steeds minder geworden helaas.
De beste Genesis albums zijn inderdaad uit hun eerste periode. Zeg maar tot en met and then there were three al was toen al de Hackettsound een gemis tot en met.

Hij was natuurlijk allang binnen en gezien het nogal fragmentarische werkritme nadien (wat geTarzan hier, een solo-album daar, allen met tussenpozen van enkele jaren) kan het natuurlijk ook zo zijn dat Phil het allemaal wel geloofde.

Z'n gebazel over dat hij niets meer met prog heeft neem ik het liefst met een korreltje zout.
Natuurlijk heel stoer om dat te beweren tegenover het huisvrouwengilde van z'n fanbase, maar hij weet zelf het beste dat het groepswerk voor hem van een substantieel belang was en z'n cv vertelt ook een ander verhaal. Bovendien is The Lamb Lies Down On Broadway z'n favoriete Genesis-album.

Hij heeft zelf een uitspraak gedaan: '' liever soul / r&b/motown dan progrock."'

En daar heeft hij zich dan ook op uit kunnen leven in zijn solojaren en wellicht enigzins op Abacab, waar de blazers hun intrede deden, al was dat natuurlijk geen soul.
Ik denk daarom ook dat hij in de 80's het stigma progessieve/symforock dat Genesis had, wel kwijtwilde.
Het kan toch geen toeval zijn dat Calling All Station zonder Phil weer een stuk progessiever klinkt.