U2 - Songs of Innocence (2014)

Goed gesproken Running On Empty & cristiu2!

Je weet zeker dat je naar het goede album hebt geluisterd?
Sorry, flauw!

Geen Zooropa? Dat vind ik ook nog steeds een vette schijf.

En als we dan bezig zijn, voeg Pop ook gelijk maar toe. Die is echt zwaar ondergewaardeerd (mijn mening natuurlijk), terwijl daar toch echt pareltjes opstaan.

Fantastische cd na 3 luisterbeurten.

U2 was ooit zo groots, wat een beproeving is het toch om U2 vandaag de dag te moeten aanhoren.. The Unforgettable Fire, October, Boy, War, zo herinner ik me U2 graag. Fantastische muziek. Maar helaas, U2 is allang dood en begraven, alleen weten ze het zelf nog niet. Songs of Innocence is nietszeggend, saai en verschrikkelijk bagger. Stop er alsjeblieft mee.

Goede grap en promotiestunt van U2 en iTunes om deze verzameling van kliekjes te bombarderen als het 'nieuwe' U2 album'. Op 13 oktober 2014 zal toch zeker wel het 'echte' album uitgebracht worden. Toch?

Het kan toch niet waar zijn dat deze 11 oppervlakkige liedjes het 12e (studio)album (dan beschouw ik 'Rattle and Hum' voor het gemak maar even als een livealbum...) van de Ierse band vormen?

Ik ben sinds jaar en dag een groot U2 liefhebber maar na een tiental luisterbeurten kan ik slechts aan 1 nummer van Songs of Innocence (SOI) een magere voldoende geven: ' Raised by Wolves'.
De overige 10 liedjes klinken nietszeggend, vlees nog vis, en vooral: geforceerd 'gedurfd' ; met pseudo Krafwerk bliepjes en piepjes heeft het productieteam nog krampachtig een poging gedaan om de flinterdunne composities fris en gewaagd te laten klinken met een bijna lachwekkend en verfoeid resultaat als gevolg. (zoals tijdgenoten Simple Minds ook aanmodderde in de jaren 90 van de vorige eeuw).

Inderdaad: bij de release van Achtung Baby (AB) waren de eerste reacties (van met name de fanatieke U2 fans) ook niet mals, maar dit was vooral het gevolg van de destijds draconische en gedurfde koerswijzing van de band: het conventionele rockmuziek georiënteerde U2 experimenteerde plots met Madchester, Industrial Rock en Dance; 'the sound of four men chopping down The Joshua Tree'.
Met de Zoo TV tournee transformeerde U2 zich van een serieuze en politiek geëngageerd aanstekerrockband naar een sarcastisch en surrealistisch multimedia gezelschap; van zwart-wit naar Technicolor. (Ook al bleef men tijdens die tournee trouw aan politieke zaken,alleen dan met veel humor gebracht).

Het was toen vooral een kwestie van 'wennen': hoe om te gaan met de radicale transformatie van de band; hoe die nieuwe sound te interpreteren. Maar na die gewenningsperiode bleek dat het materiaal op AB ijzersterk en tijdloos was.
Dat menig recensent, muziekliefhebber en U2 fan SOI matig ontvangt heeft niets met gewenning aan een nieuw geluid te maken, dat nieuwe geluid is er immers niet, maar omdat men het materiaal op het album simpelweg matig (The Guardian: 'listenable') tot slecht vindt; de liedjes zijn volgens die critici simpelweg niet goed of men stoort zich aan de zangmaniertjes van Bono. (Bono's openlijke geflirt met de wereldproblematiek en de nogal agressieve lanceringsstrategie van Apple worden ook regelmatig genoemd. maar deze zaken zouden eigenlijk achterwege moeten blijven bij een kritische analyse van een album).

Eerder dit jaar vroeg Bono zich publiekelijk af of U2 anno 2014 nog wel relevant was voor de huidige popmuziek.
Nou Bono: niet voor de popmuziek waarvan ik hou.

Eindoordeel: 1,5*

@muscian: je hebt volkomen gelijk.

Achtung Baby komt uit de jaren 80 en R.E.M. heeft alleen maar 5 sterren albums gemaakt.
Accelerate en Around The Sun waren geen magere platen,maar briljantjes in hun oeuvre
Over de plank twee keer mis slaan gesproken.

Ook uitermate stom van mij om na anderhalve dag continue luisteren een stem en een oordeel te vormen over dit album.

Ik hoop oprecht dat een ieder kan genieten van dit album,want dat gun ik een ieder ook.Ik kan het niet en heb dat onder woorden gebracht,waarvoor mijn nederige excuses.

Steekhoudende argumenten zijn tegenwoordig niet meer genoeg,er moet tegenwoordig ook een termijn aan hangen voordat je een mening over iets kunt geven.

Maar goed ,ik was al niet veel meer te vinden hier op MusicianMeter ,maar de lol begint nu helemaal te vervagen,dus ik overweeg na vele plezierige jaren de pijp aan Maarten te geven.

Ik ga er nog eens een nachtje over slapen.

Beetje verbaasd door deze quotes, All That You Can't Leave Behind en How To Dismantle... zijn wat mij (en ik denk niet mij alleen) betreft prachtplaten. Back to the roots, maar hoe... Pure muziek, tijdloze songs, van vier grote songsmeden. No Line... daarna was zonder meer een teleurstelling.

Dit album is nu al beter, al doen sommige nummers (California!) toch de wenkbrauwen fronsen. De Coldplay anno nu-referenties zijn inderdaad niet van de lucht, en dat is geen goede zaak. Zoals reeds vermeld valt het op hoezeer bijna alle gaatjes toegeproducet en volgepropt zijn, waar dat op bovenvernoemde topalbums veel minder het geval was. Toch kunnen nummers als Iris, Sleep Like A Baby en The Troubles me bekoren, en doen ze dromen van een U2 die terugkeert naar de essentie, naar het ambacht van het songschrijven, songs die - zoals weleer - voor zich spreken. Al is het de vraag of dat er ooit nog helemaal uitkomt.

Al bij al een beetje een dubbel gevoel dus. Genuanceerdere evaluatie binnen een paar dozijn luisterbeurten!

Wat een snelle conclusies allemaal Wat ik heb gehoord is best genietbaar. Anders, Ja. Laat het even bezinken zou ik zeggen en kom volgende week nog eens terug met een mening.

Mooie review cYNIC! Zo onderbouw je dus op overtuigende wijze een score die bijzonder laag uitvalt.

Thanks!

Dat is inderdaad het enige pluspunt

1991

Alle liedjes gaan er weer in en gaan er weer uit. Niets blijft hangen..

Volgens mij heb ik zaken alleen trachten te nuanceren en in mijn eerste zin schreef ik volgens mij al dat het prima was als je er niets aan vond.
Dus de pijp aan Maarten is nogal voorbarig

Op zich is U2 een vrij fascinerende band. In die zin, dat het nogal wat emoties oproept. Aan de muziek kan het niet liggen, net als elke andere topband wil er ook bij U2 wel eens de plank worden misgeslagen.

En zoals ik schreef, vroeger leek kritiek op U2 niet te mogen. Dat was niet goed, ik heb, bij kritiek mijnerzijds, er mijn handen ook regelmatig aan gebrand. Maar tegenwoordig lijkt kritiek een vanzelfsprekendheid. Dat is ook niet terecht. En dan aansluitend vaak in bewoordingen en redeneringen die niet verraden dat er weloverwogen het niveau van de muziek, en daar gaat het om, is beoordeeld.

U2 leek voor veel mensen een Way of Life maar in feite is het niet meer dan een rockband gebleken. Dat leidt voor een groep mensen tot teleurstelling, voor een andere groep is de tijd al weer enige tijd aangebroken om de lange messen tevoorschijn te halen.
Ik lees dat een beetje terug in alle reacties.

Ik zie al vanaf het begin niet meer dan een rockband in U2, vindt alle halleluja overdreven maar bij bashen (ik zeg niet dat jij dit in het bijzonder hebt gedaan) word ik ook wel een beetje moe.

Ik moet dit album nog horen maar bij No Line on the Horizon ontstonden er ook kritieken waarvan ik uiteindelijk maar dacht dat de waarheid ergens in het midden moest liggen. Het ligt ook een beetje aan de band zelf, waar bescheidenheid ver te zoeken is. Dan is felle kritiek natuurlijk best begrijpelijk. Maar het moet dus niet over de band gaan maar echt over het album zelf.

Overigens heeft R.E.M. bijna altijd zeer acceptabele albums gemaakt maar uiteraard waren er ook wel eens mindere dagen.

ik vind het toch ook goed meevallen, maar ik had ook geen torenhoge verwachtingen. Het is heel herkenbaar U2, het is pop/rock, er zitten wat aangename oorwurmen tussen en wat onaangename (waarvan je echt afvraagt waarom dat in je hoofd blijft plakken). Larry kan nog altijd goed drummen en roffelt er af en toe eens goed op los, Edge vindt op elk album toch wel telkens weer een paar magische riffs uit enz enz...

ik heb het trouwens wel voor 'song for someone' momenteel. allez, dat denk ik toch, als ik dat digitaal staan heb, dan heb ik op een of andere manier altijd meer moeite om de songtitels te onthouden

Ik denk dat ik het zootje maar eens ga aanklagen.

Wat een verrassende hoeveelheid lage ratings en zure reacties. Er zitten toch best een paar aardige mordeuntjes bij? Niet dat het mij verder uitmaakt want mijn band is het nooit geweest maar dit riekt toch een beetje naar muziekhelden van hun schild trekken waar ze eerder begeesterd door de (zelfde?) meute bovenop werden gehesen.

Hoge bomen. Jeweettog?

Ik ben er globaal doorheen gefladderd en vond het eigenlijk beslist niet rotslecht. De magie van het eerste uur is niet aanwezig. Maar ja, die was er al vijfentwintig jaar niet meer.

Bij mij wel hoor. Alles blijft goed 'hangen'.?

Na vernietigende recensies in o.a. De Volkskrant, het altijd zure NME en Oor (site) had ik toch nog wel het idee dat dit een redelijk goed album zou zijn.
Niets is minder waar, dit is gewoon een heel prima album, echter zonder heel spannende nieuwe en experimentele ideeën.
Dit is gewoon een pop/rock album zoals b.v. een “ All That You Can't Leave Behind  “.
In een liedje als The Troubles vind ik de samenzang met Lykke Li heel mooi, een ode aan Joe Ramone gaat er bij mij altijd wel in, hoewel zeker het geen ***** liedje is.
Californië is zo.n tune die het zeker ook lekker live zal doen (mee brullen [geldt slechts voor de helft vd bezoekers van deze albumpagina]).
Raised by wolves , is dan een van de “spannende “nummers , mooie opbouw, het daar opvolgende Cedar Wood road is ook weer een prima U2 liedje anno 2014.
Het mooi gezogen Sleep Like a Baby Tonight is ook een van de mooiere liedjes van dit album en zo valt er voor de liefhebber genoeg te genieten op dit nieuwe U2 album.
Ik zal het maar niet over waar voor je geld hebben, want dan gaan de grapjassen opmerken dat 0 euro ook hier 0 sterren waard zijn.

Nieuws - NPO 3FM - Serious Radio - m.3fm.nl

Er komt nog een tweede album! (Heb alleen deze pagina met reacties gelezen, zag het nergens langs komen)

Ik moet het album nog goed luisteren, heb af en toe tussendoor een nummer geluisterd en dat klonk redelijk, maar overtuigde mij niet heel erg. Ik vermoed dat dit album gewoon een 6je krijgt. Oordeel volgt!

Songs of Experience dus. Ja, dat is wel nieuws te noemen.

Heb hem nou denk 10x gedraaid en hij blijft groeien. Wat een plaat! Heel veel hebben het over Achtung Baby, maar vond All That You Can't Leave Behind ook een werkelijk prachtig album.
Geef dit album nu een 4, maar het kan best zo zijn dat hij blijft groeien, zal dan mijn cijfer verhogen.
Eerder dit jaar vroeg Bono zich publiekelijk af of U2 anno 2014 nog wel relevant was voor de huidige popmuziek.
Nou Bono: ABSOLUUT!!

Ze hebben een paar leuke nummers uitgebracht, maar ik ben nooit echt fan geweest van U2. Daarnaast kan ik simpelweg de stem van (en eigenlijk de hele persoon) Bono niet uitstaan. Daar kan ook Danger Mouse geen verandering in brengen. Jammer, want muzikaal vind ik het lekker klinken. Ik wil niet zeggen dat U2 nu een geweldig album heeft uitgebracht dankzij hem, maar het zijn toch voornamelijk de typische Danger Mouse dingetjes die een glimlach op mijn gezicht toveren. Natuurlijk mag ik het aandeel van de band niet vergeten. Qua muziek zit het gewoon fijn in elkaar en daar kan ik ook van genieten, maar ik heb liever dat hun frontman gewoon zijn mond houdt. Misschien is het een idee om een instrumentaal album uit te brengen (met alleen de vocalen van Lykke Li).

Nu een vijf. Top Album. Maar hier een mening van een U2-fan.
Bono zingt weer vol emotie, vooral op Every Breaking Wave. Vond ik al goed bij liveshows in 2010. Direct bij de klassiekers plaatsen a.u.b..

Danger Mouse, Paul Epworth en Ryan Tedder hebben de zware taak gekregen U2 weer relevant en actueel te krijgen. Een trio dat garant staat voor hitsucces. Denk aan Adele, One Republic, Coldplay, The Black Keys en nog tientallen anderen. Lukt het ze ook met U2? In ieder geval sloeg de onverwachte samenwerking met Apple in als een bom. Heeft de formatie rond Bono al die poeha nog nodig?

Blijkbaar wel, want de Ieren hebben sinds 2009 niets meer van zich laten horen. Het is de vraag of ze simpelweg nog wel passen in deze tijd waar rivaal Coldplay commercieel gezien de scepter zwaait. Bij het beluisteren van Songs of Innocence heeft de band in ieder geval goed geluisterd naar bands die in 2014 een groot publiek bereiken. Denk bijvoorbeeld aan Kings of Leon. Toch weten de Ieren er een eigen draai aan te geven. Niet in de eerste plaats door de karakteristieke stem van Bono, maar ook gewoon door geen enkel echt zwak nummer op het schijfje te zetten.

Opener The Miracle(Of Joey Ramone) valt tegen. De generieke popsound kan zo op de radio; prima meezinger maar nergens echt bijzonder. De band herpakt zich op Every Breaking Wave. Hier hoor je het eigen geluid gemengd met de eigentijdsheid van Ryan Tedder en Declan Gaffney in de productie. Missers zijn er ook. In Song for Someone wordt het emo-publiek op de wenken bediend en Volcano slaat de plank mis zodra het refrein je oren bereikt.

Het tweede deel van de plaat is aanmerkelijk beter. Vijf potentiële singles met een constante hoge kwaliteit. In Raised By Wolves bouwt U2 de spanning op en laat dit voortduren tot en met Cedarwood Road. Op Sleep Like a Baby Tonight hoor je duidelijk de bemoeienissen van Danger Mouse. Je zou bijna zeggen dat de band hier weer wat innovatiefs probeert. De mix van spanning, een leuke riff en prachtige vocalen werkt verslavend. Tenslotte werken de ondersteunende vocalen van Lykke Li erg goed op The Troubles. Dit nummer heeft heel veel potentie. Het einde had alleen iets langer mogen duren.

Natuurlijk weet je dat U2 veel beter kan. Dat The Edge wel wat losser had mogen spelen. Dat Bono ook niet meer de jongste is. Dat ze dit prima hadden kunnen uitbrengen zonder inmenging van Apple. Het deert niet. U2 doet bijna 40 jaar na formatie nog altijd mee en klinkt beter dan het merendeel uit de actuele hitlijsten.

"Wat de mens al te gemakkelijk kan vinden, zal hij niet naar waarde schatten"

Ik zie ze nog steeds staan in dat kleine zaaltje als jochies van amper twintig. Bij vlagen vond ik de band meesterlijk zoals bij "Achtung Baby". Bij vlagen had ik zoiets van "motdatnou", zoals bij "Pop", welke ik van kwaadheid destijds heb weggegeven en nu spijt van heb. Dus achteraf bezien had zélfs dat "motdatnou" wel wat.

Net als nu vond ik óók toen niet alle liedjes even mooi. Bij bijvoorbeeld "The Joshua Tree" uit 1987, vond en vind ik nog steeds de tweede helft van de plaat behoorlijk minder. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de eerste vier songs.

"Songs of Innocence" mag dan wel geen uitschieters hebben, maar dit album is voor mij althans, wel over de hele linie aardig te genieten. Ik hoef niets te skippen, zoals bij "No Line On The Horizon", waarvan ik nu nog slechts twee of drie nummers regelmatig draai, maar welke ik wél weer veel beter vind dan alles wat op dit album staat.

Bovendien staan die jochies nog steeds stevig met wat oudere benen in de muziekbusiness en dát in de oorspronkelijke bezetting. Ga er maar aan staan!

Goed gedaan, jochies... (wat je ook verder van ze mag denken).