U2 - Songs of Innocence (2014)

Ach ,een nieuwe U2. Het in spanning afwachten van wat Bono en consorten er van hadden gebrouwen,heb ik al lang niet meer.De tijden van The Joshua Tree en Achtung Baby liggen wat dat betreft mijlenver weg in het verleden.In die tijden kon men nog uitkijken naar een nieuwe plaat.Dat is anno 2014 wel anders.De muziekbeleving van vele luisteraars is ook veranderd,mijzelf incluis.Het hele I-Tunes verhaal laat ik maar varen,daar de meningen er dusdanig over verdeeld zijn,dat ik die discussie niet nieuw leven wil inblazen en waardoor de focus op de muziek komt te vervallen.Dan over het artistieke deel van dit album.Het is ontegenzeggelijk U2 ,maar het is ook wat mat allemaal.Een hoop producers worden aangerukt om het matige songmateriaal te voorzien van toeters en bellen.Dit komt de boel niet ten goede.Met een beetje fantasie zou je kunnen zeggen dat dit de B-kantjes van No Line On The Horizon betreffen.Nu was dat al geen kraker van een album ,maar deze is nog een stapje meer terug.Ik hoor weer enorm veel yeahs yeahs en whoo whoo wat bij mij altijd het idee geeft dat er tijdens een eventuele tournee voldoende kan worden meegezongen en dat men zo Coldplay in het spoor blijft aangaande grootste band op aarde.Matige plaat derhalve en misschien moet men de eer aan zichzelf houden zoals R.E.M. heeft gedaan?Anderhalve ster en das geen haatstem,maar de stem van een liefhebber die het jammer vindt dat een band met de potentie van U2 zulke nietszeggende muziek weet te fabriceren.

Maar tegen iets wat je aangeboden krijgt kun je in ieder geval nog 'nee' zeggen...

Deze van U2 scoort in ieder geval nog steeds hoger dan de laatste 2 van Coldplay.

Dat is natuurlijk niet echt een prestatie...

Klopt wel.
Die 2 albums waren echt A Rush of Blood to the Head.

@Twinpeaks: dat je het niks (meer) vind is verder natuurlijk prima, ook al is het dan jammer. Ik moet het album zelf nog horen dus ik geef nog helemaal geen oordeel.

Maar bij vergelijkingen met Coldplay en R.E.M. word ik een beetje zenuwachtig.
Omdat Coldplay echt heel vreselijk is en R.E.M. eigenlijk juist helemaal geen zwakke platen (ooit) heeft afgeleverd. In beide gevallen wordt de plank misgeslagen.

Overigens: je zegt dat R.E.M. op tijd is gestopt. Hoezo? Ik vind zo'n beetje elk album nog steeds geweldig en vind het jammer dat ze zijn gestopt. Vooral hun samenwerking met Patti Smith blijft van een zeldzame schoonheid. Dan zijn de jongens 50 en dan moeten ze opeens met pensioen, verboden ooit nog iets te maken? Dat er dan kan worden gezegd: gelukkig, nog net op tijd gestopt! Gelukkig is er huize Avondrood!

En nu had U2 ook al weer jaren geleden moeten stoppen, alleen omdat ze alleen in de jaren '80 albums hebben gemaakt die jou bevielen?

Ik heb van menig oudje de laatste jaren nog geweldige albums gehoord. Goed of slecht hangt niet van de leeftijd af.
Je kunt ook van U2 niet zeggen dat ze niet hebben willen vernieuwen. De sound van vandaag is hoe ze nu willen klinken, like it or not. Wellicht komt er ooit nog weer eens een album dat je wel bevalt.

Maar de criticasters van U2 hebben veelal hun standpunt al klaar, zelfs voor het album is uitgebracht. En dat komt omdat U2, met hun muziek, nooit meer de beleving van de jaren '80 naar voren kan halen. Simpelweg omdat het 2014 is.

Dus koester de herinnering maar reken U2 niet af op het feit dat het geen 1984 meer is. Vermoedelijk zou in dat jaar, zou Songs of the Innocence toen zijn uitgebracht, de waardering een stuk hoger zijn geweest. Toen kon U2 zogezegd niets fout doen. Dat was ook niet goed. Maar nu "ramt" iedereen er een cijfer uit, de zwaarste onvoldoendes, terwijl binnen één dag het album nooit goed beluisterd kan zijn.

Wijze woorden musician! Ook ik verbaas met erover hoe snel mensen een oordeel kunnen vellen. Maar al met al is dit een zeer vermakelijk topic geworden...

Eigenlijk vond ik het best geinig dat ik zomaar gratis het album in mijn iTunes had staan. Waarom zou ik me daar druk over maken? Overigens stond het er wel, maar moest ik het eerst nog uit de cloud halen. Geen punt. Als ik het album niet wilde, had ik het ook geen punt gevonden, want het stond mij niet in de weg. Maar ja, ik ben van de generatie die een gegeven paard niet in de bek kijkt.

Of ik het een goed album vind weet ik niet, want ik heb het pas één keer beluisterd. Over een week of wat weet ik meer. En als ik het goed vind, koop ik lekker het album op CD!

Sorry hoor... Ik heb alle U2 albums in de kast staan. Dit heeft niks met haten te maken. Het is gewoon een bagger album. U2 is al sinds 2000 bezig met een neergaande lijn. Ze hadden toen al moeten stoppen. Nu schaam ik me haast voor mijn collectie terwijl alles tot met Pop nog kwaliteit had.

Heb geen iTunes dus wezen pindakaaien.

Wat een drukte hier...zonde van je tijd. . Wat maakt het 'jou' uit wat een ander van dit album vindt/ Ga lekker luisteren of koop 'm gewoon niet.

Ik ken het album niet en hoop dat de hoes geen weergave is van de nummers. Aangezien de release steeds uitgesteld werd omdat de heren niet tevreden waren met de nummers en echt een superalbum wilden maken, mag er iets verwacht worden. Aan de andere kant is U2 al zo'n 20 jaar immens overroepen.

Ik vermaak me anders prima met al dat gekissebis.

Die hele actie van U2 heeft de hele wereld in rep en roer gebracht kennelijk.
Goede PR. Iedereen heeft het er over.

Boel rommel, met name in het begin, maar Cedarwood Road is van ouderwetse klasse! Samen met Raised by Wolves en het slot toch drie sterke nummers.

De eerste paar nummers was wel effe doorbijten, hoor...

Waarom heb je deze albums dan nog in je kast staan? Zonde van de ruimte zou ik zeggen. Dat je alles van U2 vanaf 2000 een neergaande lijn vindt is toch prima?? Over smaak valt niet te twisten. Respect voor jouw mening. Ik hoop dat U2 kleinere zalen gaat spelen, kan dus een grote groep thuis blijven als ze live komen! Win-win situatie. Ik ben blij met het album.

Ik herinner met trouwens de eerste weken na release van Achtung Baby. Veel negatieve reacties over dat album. Achteraf blijkt het album een klassieker.... De tijd zal het leren.

Vroege conclusie, na een paar dagen, maar dit album wordt beslist geen klassieker Achtung Baby betekende een nieuwe richting voor de band, paste perfect in de tijdgeest (veel politieke veranderingen, de Duitse eenwording) én had gewoon goede, krachtige songs.

Daar steekt Songs of Innocence echt schril bij af.

Je kan een hoop zeggen van U2. Maar nieuw werk van deze band brengt altijd heel veel, vaak negatieve, emoties met zich mee. Er is bijna geen andere band waar dat iedere keer weer losbarst. Dat gebeurde al ten tijde van POP overigens.
Ik heb de nieuwe plaat nog niet gehoord, ga dat wel een keer doen als de negatieve storm is gaan liggen, het beïnvloed mijn manier van luisteren toch.

Omdat die goed zijn? En in het geval van de laatste 3 steeds matiger wordendere albums om de collectie compleet te maken. Maar ik weiger om dit waardeloze album in fysieke vorm aan te schaffen. Ik ben klaar met de maniertjes van Bono. Reken maar niet op een tour langs de betere zalen. Het zal gewoon weer een megalomaan circus worden met waardeloos geluid in galmbakken als de ArenA. Geld is belangrijker dan kwaliteit leveren. Bah!

Wordt elke luisterbeurt beter!
Dat Bono soms niet helemaal zuiver is maakt mij niet zoveel uit.
Beter dan die zangeresjes met een perfecte techniek maar geen emotie.

3,14* op dit moment. Kom op nou: bijvoorbeeld de 'rokpop' van Kensington met het aalgladde, tandglazuurverwijderende Rivals staat op 3,44*...

Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat U2 veel beter kan. Dat zorgt voor de nodige teleurstellingsstemmen. Tenzij je dit album de maatstaf voor U2 vindt , maar dan vraag ik me af hoe je het oudere werk beoordeelt?

Ik beoordeel elk album op zich. Dit is U2 in 2014 en this is what they do.
Zo probeerde ik ook Rivals uit, maar dat viel mij meestal tegen, op een enkel nummer na.

Overigens is dit het beste rijtje van U2, maar dat was toen:

U2 - The Unforgettable Fire (1984)
U2 - The Joshua Tree (1987)
U2 - Rattle and Hum (1988)
U2 - Achtung Baby (1991)

Dit album is 23 (!) jaar na Achtung Baby gemaakt.

Ik krijg zomaar het idee dat de verwachtingen nogal hoog lagen. En dat bij elk album weer. Waarom eigenlijk? Het valt mij allemaal juist reuze mee. U2 is al lang niet meer 'mijn' band. Dat was het t/m 1991 en daarna kwam de grunge-fase.

Zonde trouwens dat dat laatste nummer ineens zo snel uitfade. Dat had wel met wat meer zorg het album mogen eindigen.

Dat gevoel krijg ik ook en als dat echt de grondslag is van deze afslachting dan snap ik dat niet helemaal. Ik heb met U2 hetzelfde als jij: na Achtung Baby was het klaar (ik heb Zooropa zelfs lang links laten liggen wegens geen interesse).
Toch ben ik de band wel blijven volgen en heb ik me prima vermaakt met de albums die volgden.

Maar 0,5*, 1* en 1,5* want 'o, ik ben zo teleurgesteld terwijl ik ze zo hoog heb zitten'..... ik vind het allemaal wat merkwaardig overkomen en echt snappen doe ik het dus niet.
Had iedereen dan echt zo'n wonderbaarlijke terugkeer verwacht? Serieus? Dan valt het toch allemaal best wel mee en is het niet de kommer en kwel van die echt enorm lage scores?
Het zal wel aan mij liggen dat ik het niet begrijp

Gelukkig begrijpen wij elkaar nog, Aero.

Dit is een gratis tussendoortje, met de daadwerkelijke releasedatum komt er album welke Achtung Baby doet vervagen.

Ik kan er niet mee zitten. Promotie kost kapitalen en dat wordt nu in feite gewoon even door Apple geregeld. Verder wordt er aan een gewone CD geen drol meer verdiend dus waarom deze niet gewoon gratis op iTunes zetten voor de grote massa, ijzersterk gedaan. In oktober komen de speciale versies uit met extra's e.d. en de Vinyl versie en de fans gaan dat toch wel gewoon aanschaffen.

U2 is big big business en dat hebben ze helemaal zelf opgebouwd.

De discussie zie ik hier liever over de muziek gaan dan een plaat volledig afbranden op basis van een slim marketingconcept. Ach en al die 0,5 stemmen die je tegenkomt, dat zie je echt bij alle grote acts, of er nu een nieuwe release is van Eagles, Dire Straits, Phil Collins, Pink Floyd of welke mega act ook. Die stemmen komen er altijd op af als vliegen op stront. Dat lijken vooral mensen die ongefundeerd standaard overal tegenaan schoppen. Ik associeer ze op een of andere manier altijd met SP stemmers en mensen in zwarte capuchons bij voetbalrellen. Gewoon mijn associatie, dus niet aan storen

Ik moet wennen aan de plaat maar vind hem zeker het beluisteren waard. Morgen maar eens een exemplaartje branden en (hoewel vanaf mp3) beluisteren op een betere installatie. Ik heb het idee dat de plaat echt moet groeien.

Ik begrijp die lage cijfers ook niet echt. Zeker niet al na één dag. Met alle respect ik geef Marianne Weber ook geen 0,5. Dat is gewoon muziek waar ik niet van houd en dus ook niet naar luister. De 'apple-truc' is echt waardeloos en kan ik ook zeker niet waarderen. Het album echter wel.
De kritieken op het album zijn weinig verrassend. Zo is NME al decennia bezig om U2 neer te halen en zijn hun kritieken al geschreven voordat ze het gehoord hebben. Geldt ook voor Rolling Stone, maar dan in positieve zin. Het is onmogelijk een album te leveren waar iedereen blij mee is en dat is maar goed ook. Het is echter wel gemakkelijk om U2 bij voorbaat al neer te sabelen. Het is gelukkig weer een U2-plaat die weer anders klinkt en op z'n minst behouden en conservatief is. Mooi om te zien dat deze band al zo lang meedraait (ook nog in originele bezetting). Mooi ook om te horen dat ook de jeugd 'Ordinary love' kent en soms ook mee kan zingen (na bijna een half jaar in de hitlijsten te hebben gestaan).
De volgende plaat is vast weer anders en voor anderen weer aantrekkelijk. Behalve voor NME en alle andere zeikerds, die als kip zonder kop een mening geven.

Nogmaals geprobeerd vandaag, maar sorry hoor....ik blijf er bij, het is één grote afgang. Geef mij maar de laatste van Morrissey, ook zo een ouwe rakker van de eighties. Die kan het wel nog steeds.