U2 - Songs of Innocence (2014)

U2 klinkt inderdaad regelmatig als Coldplay, al vind ik Coldplay de laatste 2 albums een uitgebluste indruk maken.
U2 klinkt nog steeds verfrissend.
California (There Is No End to Love) is een duidelijk voorbeeld, daarvan zou je niet zeggen dat dit door 50 plussers is gemaakt.
Bono is misschien wel beter bij stem dan dat hij ooit is geweest, maar ik hoor liever die rauwheid, en het tegen het randje zingen van hem.
Zelfs het jeugdige van Boy en October klinkt er doorheen, wat wel verrasend is te noemen.
Dit album sluit meer aan bij How to Dismantle an Atomic Bomb dan bij No Line on the Horizon, dus eigenlijk een stap de goede kant op, dat album is hoe dan ook hun slechtste album ooit, waarbij ook nog eens werd gekozen om de grootste draak als single uit te brengen; Get on Your Boots.
Jammer dat de rol van The Edge minder op de voorgrond is, de drumpartijen hebben wel een voorname rol in het geheel.
Allemaal sfeervol, al ontdek ik nog niet echt nummers die er uit springen, maar ik sta er niet van te kijken als dit wel gaat gebeuren.
De albumhoes, wat ik al eerder aan heb gegeven, en daar blijf ik bij, heeft veel weg van het werk met Anton Corbijn. Leg deze maar eens naast Rattle & Hum.
U2 zal voor mij altijd een band blijven met de topjaren in de jaren 80, vanaf Achtung Baby werd het voor mij minder boeiend (One en Love Is Blindness uitgezonderd).

Dat bedoelde ik. Had ik niet zo bekeken. Geniaal

Heet het album niet gewoon 'Son gs of Innocence' ?

ja.

Dan staat hier een grote fout op de site, zal een correctie door sturen.

Nee, het is puur een visueel grapje.
Op hun eigen site noemt U2 het in tekst ook steeds gewoon Songs of Innocence.

Het staat namelijk zo op de hoes, maar ook op de cd zelf.

Vandaag het album pas voor het eerst beluisterd en dus nog te vroeg om hier een oordeel over te vellen maar het feit dat de prikkel ontbrak om de plaat eerder te beluisteren zegt genoeg.
Ik weet dat ik de band niet meer mag vergelijken met hun virtuoze periode 1980-1991 toen werkelijk elk album raak was.
Ergens in 1992 zijn ze hun magie voor mij kwijtgeraakt want na zooropa vond ik het een stuk minder worden. desalniettemin hoor ik ook op deze plaat enkele sterke stukken.

Ja en een diepe zucht.......
Ik kreeg dit album ongevraagd op de telefoon gedeponeerd door een bedrijf die een verzameling agenda's er op na houd. Eerst schrok ik van de hoes en vroeg me snel af wat de boodschap zou kunnen zijn met ingedachte de gelovige kant van de band. Maar nu even over de muziek en wat ben ik teleur gesteld en muzikaal beledigd met deze verschrikkelijke muziek. Ik vind het pretentieus en onecht aanvoelen/horen alsof er een kunstje gemaakt wordt door een paar circus aapjes die het truukje al jaren lang opvoeren. Een soort mc donalds muziek in plaats van de verfijnde creativiteit waar ik zoveel van hou. Nu geen ambachtelijke en vers gemaakte lekkernij met verrassende ingrediënten van goede kwaliteit waar je met volle teugen van kan genieten.
De productie is een beetje gaar en ver naar de voorgrond gepositioneerd, misschien fijn voor in de auto of op de telefoon speaker maar niet op de nette audioset die in de woonkamer staat.
Ik ga er van uit dat u2 er een leuke deal van heeft gemaakt met apple en voor de goede doelen er een prima verdien model achter schuilt. Via de brievenbus op de Herengracht weten de mannen de eerlijk verdiende centen en de daarbij behorende belastingen op een strakke manier weg te sluizen uit het geboorte land waar ze veel aan te danken hebben en met veel lof over hebben gesproken.
En weet een ieder die op de apple producten de 'artiest' button drukt op de tronie van paul david hewson duwt? De man verschuilt zicht achter rare bijnamen en dubieuze betekenissen hiervan en waarvoor is dat nodig?

Even in itunes wat verwijderen!

Eeuwigdurende discussie over stemgedrag verwijderd. Stemkeuzes zijn voor een ieder vrij tussen de 0,5 en 5.

Jeetje Scott...da's lang geleden dat ik zoveel moeilijke woorden in zo'n brak stuk Nederlands heb gezien. Hulde

Dit is voor mij heel herkenbaar. Ik heb de cd sinds maandag in huis (heb het album wel al een keer volledig gehoord) en ga vandaag eens rustig op mijn gemak luisteren. Maar de magie die U2 in het verleden had, die is wat mij betreft grotendeels weg. Periode t/m Achtung Baby sla ik zeer hoog aan, Zooropa vind ik ook nog goed, maar de albums vanaf 1997 hebben slechts hun momenten en te veel fillers.

Goud voor U2's album Songs of Innocence

U2's Songs of Innocence heeft een week na de release de gouden status behaald. Het dertiende album van de Ierse rockband is vrijdag bovendien op de eerste plaats binnengekomen in de Album Top 100. Dat heeft het management van de band bekendgemaakt.

Dat het album zeker 20.000 keer over de toonbank is gegaan, is opmerkelijk aangezien de plaat begin september aan 500 miljoen iTunes-gebruikers werd weggegeven als gratis download.

Is dat zo opmerkelijk? Ik vind een download geen bezit (zelfs als ik het gekocht heb op iTunes niet en ik baal ervan dat sommige artiesten geen fysieke exemplaren meer uitbrengen). Ik wil een fysiek exemplaar en van U2 heb ik alle albums dus hoort deze daar ook gewoon bij. Ik denk niet dat ik de enige ben die zo denkt

Helemaal eens met aERodynamIC, ik vind dat een download of muziek op iTunes ook geen bezit, inderdaad het hebben van een fysiek exemplaar dat is pas een bezit met het boekje erbij en het gehele art-work. Helaas zie ik de hele muziekindustrie kapot gaan door sluitende platenzaken waar je nog wel eens leuk rond kon snuffelen en paradijsjes waren voor echte muziekliefhebbers, het had ook iets gezelligs. Mischien ben ik daar te antiek in, natuurlijk lang leve de techniek, maar het echt beleven van een album kopen, en even beluisteren in een platenzaak is er bijna af. Ik heb ook het idee dat muziek vroeger meer in de samenleving stond dan nu, het komt en het gaat. Maar ach..tijden veranderen.

Stelt 20.000 exemplaren veel voor ? Ik vind van niet. 20 jaar geleden zou dat aantal al snel het 5 misschien wel 10-voudige zijn geweest. Tegenwoordig sta je als artiest al snel in de album top-10, zonder dat daar nu heel veel verkopen of downloads tegenover staan. Daarnaast helemaal eens met aERodynamic en soundwave: een fysiek exemplaar telt voor mij, daarnaast is het jammer dat veel platenzaken hebben moeten sluiten.

Cd's worden er sowieso nauwelijks meer verkocht, zelfs een commerciële topper mag al blij zijn met 20.000 exemplaren in de eerste week. In 1991 gingen er in de eerste week 200.000 over de toonbank.
CD's maken is voor artiesten een verliespost geworden. Optredens daar lopen ze mee binnen. In het geval van Bono, ook met facebook en deals, zoals met Apple.
Maar het maken van cd's, voor het geld doet geen artiest het meer.

Klopt jouw stem van 0,5* dan wel Sierrra ?

Mijn voorlopige conclusie: dit is zeker een aardig album. The Troubles met Lykke Li vind ik zelfs verrassend. Every breaking wave valt ook in positieve zin op en zo zullen er wellicht nog wel nummers gaan opvallen. Opener The Miracle (of Joey Ramone) vind ik achteraf gezien een van de minste nummers van het album: ik begrijp niet waarom ze dit op single hebben uitgebracht (maar dat begreep ik ook al niet van: Get on your boots bij No Line on the horizon). Songs of innocence krijgt van mij zeker nog een aantal luisterbeurten de komende tijd. Voorlopig 3,5 sterren: meer zit er voor mijn gevoel op dit moment niet in en dan heb ik de heren redelijk rijkelijk bedeeld .

Ik heb deze ook gewoon gekocht, heb toevallig net als aERo al hun albums in bezit.
Een download zegt mij niet zoveel, soms luister ik een album wel voordat ik het koop.
Voor mij is dat hetzelfde alsof ik op de radio een heel album hoor.

Ik ben bijzonder plezierig verrast door deze nieuwe U2 plaat. Bono is supergoed bij stem en dat maakt ontzettend veel goed. Het maakt mij geen bal uit wat Apple heeft gedaan en/of hoe Coldplay wel of niet klinkt. Dit is een plaat waar geen enkele band zich voor hoeft te schamen. Productioneel klinkt het ook top. Dikke 4 sterren voor de heren uit Dublin!

De verwachtingen zijn altijd hoog gespannen bij releases van U2. Ik hoopte stiekem op een wereldplaat als The Joshua Tree / Achtung Baby, dat was het dus niet, maar geen reden om het album neer te sabelen. Niet echt verrassend, maar wèl een absoluut sterke plaat met sound en thema's als o.a. Boy, War en The Unforgettable Fire. Ik ben zèèr tevreden over SOI.
Als men nou het verwachtingspatroon bij zou stellen, niet zou zeuren over het ongevraagd ontvangen van het album op I-tunes en het album wat meer draaibeurten gunt, scoort SOI een sterretje meer. Dat verdient het!

0,5 zou wel een tikfout zijn hoop ik......

De mensen die dit album een 0,5 geven vinden het zeker jammer dat ze geen 0 konden geven.?
De beste tijd hebben ze natuurlijk gehad maar hij is in elk geval 2 klassen beter dan die draak van No line under the horizon. En die gaf ik een 2,5.

Ik heb de 2CD gekocht. Zo vernieuwend als The Joshua Tree en Achtung Baby! is het niet, maar mag je dat ook nog wel verwachten? Na No line on the horizon (vind ik zelf iets minder, hoewel Breathe en Magnificent uitstekende nummers zijn) was ik wel huiverig. Maar Songs of Innocence is een prima album!! Ik geef het dan ook 4 sterren!

Ik oordeel niet want ik ken het album niet. Mijn interesse is wel laag. Veel liever de nieuwe van Wayne Hussey leren kennen.

Eerst maar een paar weken gewacht. Geschrokken van het vele neersabelen, zou het dan echt zo slecht zijn? Dan toch maar een aantal keer luisteren. Proberen niet te vergelijken. Niets anders van U2 gehoord de afgelopen weken, was moeilijk. Mijn conclusie: gewoon een heerlijke en gevarieerde plaat!

Nog steeds onderscheidend in een tijd dat toch steeds meer muziek dat niet is. De invloeden van anderen en andere stromingen worden ogenschijnlijk moeiteloos geïntegreerd in de eigen sound die U2 zo kenmerkt. Ik houd daar van en kan dat waarderen!

Sluit me aan bij Riesj68. De plaat fysiek gekocht en dan eens goed beluisterd op de stereo. Geen gedoe met smartphones, bleutooth etc...
Uitstekend gevarieerd en fris album. De groep musiceert erop los en de spelvreugde spat er vanaf. NLOTH klonk mij bijwijlen te geforceerd en dat heb ik hier ook met Every breaking wave. Op zich een uitstekend nummer maar het raakt me niet op dit album. Cedarwood Road daarentegen is bij het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Ook de samenzang op California en Song for someone is gewoon subliem. Volcano as sexy as can be én de favoriet van mijn 2-jarige dochter. De 3 slotnummers geven hun geheimen prijs als je ze op een goede installatie beluistert. Fris en nieuw voor U2. Tekstueel zonder twijfel bij het beste wat ze ooit geschreven hebben en daardoor krijg ik toch wel een band met het album.

Wat ik nog wou zeggen. Ook de 2 foto's zijn zeer mooi. Geen gewaardeerde Corbijn deze keer, maar de bandfoto van Paolo Pellegrin is toch echt wel een fantastische foto.

Na nog een paar luisterbeurten ben ik toch wat milder gestemd over 'Songs of innocence'. Het is natuurlijk geen 'The Joshua Tree', 'Achtung baby', of zelfs 'All that you can leave behind', maar echt slecht is deze plaat toch ook niet. Al vind ik het hier en daar wel erg veel op Coldplay lijken en imo is dit de rustigste plaat uit hun catalogus. De hoes vind ik foeilelijk maar het gaat om de muziek. Een puntje erbij.

Zo goed als op Achtung Baby, War of ATYCLB wordt het natuurlijk nooit meer, maar ik moet zeggen dat deze cd wel een lekker meezing gehalte heeft en ik hem graag luister... En er staan twee hitjes op denk ik...Goede plaat, maar geen topper. Ik geef hem 3 sterren. Niks meer, niks minder. Ik ben redelijk nieuw hier, dus ik moet ff uitvissen hoe het hier allemaal werkt, met sterren geven enzo...

Dan inhoudelijk:
Ik zou nooit hebben gekozen om te openen met `The Miracle of Joey Ramone`..... gelijk die uitgemolken epische koortjes in het begin (van Coldplay tot Blof, tot Kensington...iedereen doet dat anno 2014).... Verder kent dit nummer niet echt een refrein... ja, die koortjes.... Zou dit nooit als openingstrack hebben gekozen. De belangrijkste plek op een album!

`Every Braking Wave` is een voorspelbaar popliedje met een voorspelbare opbouw en akkoordenreeks, maar is wel typisch U2. Niet origineel, maar ik hou er wel van. Hetzelfde als bij `Song For Someone` Mooi nummer, sterk refrein, hitpotentie. Zal ook wel dezelfde magie hebben tijdens live concerten volgend jaar als nummers zoals `Sometimes you can t make it on your own`... Waar het wel wat van weg heeft..

Het lijkt wel of Larry Mullen qua drumlijnen naar Shorland van Moke heeft geluisterd.... en de hele band.... Al zijn al die achtste noten die Adam speelt natuurlijk heerlijk... Typisch U2. `Sleep Like A Baby Tonight` vind ik teveel weghebben van `Electrical Storm`, sorry... Kun je mixen die tracks...

Qua trackkeuze had ik nooit voor `This is where you can reach me now` gekozen.... Vind ik de echte dissonant op deze plaat, omdat U2 hier ineens dansbaar wil klinken en het arrangement wel erg vlak is.... Het lijkt wel of ik SimonLeBon hoor van Duran Duran en hun nieuwste single, Duran anno 2014..... Maar nee, het is Bono, het is U2.

Het slotnummer is mooi, al heb ik steeds maar het idee dat dit ook een overblijfsel had kunnen zijn uit de Pop periode... qua sound, arrangement en gitaarwerk. (Voor de U2 freakies onder ons: ik vind het veel weg hebben van `Your Blue Room`, dat B-kantje van een van de singles toen...)

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een lekkere CD, maar hij breekt geen potten. Zeker als je er vijf jaar over hebt kunnen doen om met je meesterzet te komen. (lees ook de recensie in het blad Humo uit België, deze recensie vind ik echt heel goed en eerlijk).... Zij schrijven onder andere:`...Ooit jatten The Killers en Coldplay van U2, nu lijkt het precies andersom te zijn...`. Dan wordt het gevaarlijk. U2 keek altijd vooruit in de 80s en 90s, maar nu kijken ze voor het eerst echt terug. Qua verhaal op deze CD, maar ook qua arrangementen en songwriting. Ik ben benieuwd hoe de komende jaren er voor U2 uit gaan zien.

Maar, hoe dan ook, dit blijft mijn nummer 1 band!! .