U2 - Songs of Innocence (2014)

Grappig dat je dat vindt. Voor mij is het echt het hoogtepunt. Misschien moet ik dan maar eens aan Duran Duran beginnen

Haha, gelukkig valt er over smaak niet te twisten! . The Cry..
Als je de CD `Astronaut` van Duran Duran luistert (2003) dan begrijp je misschien wat ik bedoel... En je moet zeker aan Duran Duran beginnen, want ook dat vind ik supermuziek ...

Gelukkig krijg die band het wel voor elkaar een zeer goed album in elkaar te zetten

Illuminati!

Oubollig klinkende popsongs van de helden van weleer.
Nergens slecht, maar er mist ook maar een spoor van opwinding.
Het fijnst zijn de edge-gitaren en het minst de falsetstem van Bono.
Ik kan ook maar geen favoriete track ontdekken. Het lijkt wel of alles het oor in en uit gaat zonder indruk te maken. Het aardigst lijkt dan nog het op effectbejag gestoelde Cedarwood Road

Het lijkt welhaast een wetmatigheid dat bands in hun begintijd nog zoekende zijn naar een eigen indentiteit en dat de luisteraar de potentie wel hoort, maar nog niet geheel over de streep is. De betere bands vinden dan hun 'sound' en komen tot een aantal sterke tot klassieke albums, om daarna op e.o.a. wijze geland te zijn wat de muze niet ten goede komt. Men wordt ouder, de tijdsgeest verandert en de zoektocht begint weer om de sfeer van welleer weer te herpakken. Bands als U2, Duran Duran, Simple Minds, Depeche Mode hebben daar i.i.g. last van. Groot in de jaren tachtig en in de middelmaat verdwenen in de huidige tijd. Tegelijkertijd vind ik zelf dat deze tijd welhaast geen enkele zeggingskracht meer heeft, hoewel jongeren van nu er later op zullen terug kijken op de jaren '00 als DE tijd waar 'echte' muziek werd gemaakt. Ergo; ik wordt oud. T.a.v dit album van U2 waarvan zij zelf vinden dat het nummers bevat die tot hun beste werk behoort. Misschien is dat ook zo, zij zijn immers de makers. Ikzelf vind het i.i.g. beter dan No Line on the Horizon en hoor toch een aantal sterke nummers als; Song for Someone, Cedarwood Rood, de combinatie met Lykke Li pakt ook goed uit, alsook Lucifer's Hands. Het betere stuk begint m.i. toch halverwege, dat ze goed weten door te trekken naar het eind.

Net de nummers 'The Crystal Ballroom' en 'Lucifers hands' beluisterd + wat ik al kende, 'Invisible', wat doodzonde dat dit het reguliere album niet gehaald heeft. Dit had mijn score voor dit album zeker verhoogd.
Ik snap de beweegredenen van U2 in dit geval niet om sommige nummers wel, en juist ( net genoemde) nummers niet op "Songs of Innocense" te laten verschijnen.
De singlekeuze 'The miracle of..' is mij helemaal een raadsel. Voor mij de slechtste single keuze, samen met put on your boots(vorige cd) in meer dan 5 jaar. Wat een vreemde keuze om zo je nieuwe album te promoten,.gewoon het slechtste van je nieuwe werk vertonen, ..vrij apart.
U2 kan het wel, maar doet het niet..en waarom?

Het is hier al meer gezegd en ook door SoundWave net voor mij; maar nu ik het fysieke product in handen heb en dus ook de bonus-cd geluisterd heb, snap ook ik iets niets van het keuzebeleid. Het is toch niet de bedoeling dat je een bonus-cd liever opzet, omdat je daar de nummers pakkender en beter uitgevoerd vindt, dan het reguliere album

Zijn de bonus-tracks minder (kapot) geproduceerd? Meer puur, zonder technische poespas en overdaad? Accoustic sessions wijst daar wel op.

Die akoestische Every Breaking Wave is in ieder geval prachtig.
Ook goed gedaan bij Jools Holland.

Geweldige uitvoering, als je dan vervolgens Volcano hoort begrijp je waar het met deze plaat mis gaat

Waar hij bij Graham Norton nog wel.eens de tonen niet haalde....verbaast hij me enorm hier. Wat enorm mooi gezongen zeg! Bono kan het gelukkig nog..

Mooi gedaan die Jools versie.

Ja, vind ik wel. Het overmatig produceren van het gewone album is ook één van mijn belangrijkste kritiekpunten. Het had allemaal wel wat ruwer en puurder (met minder elektronica) gemogen. Dat was de muziek ten goede gekomen en dat komt beter naar voren op de bonus-cd.

na achtung baby is het helemaal verkeerd gegaan, krijg hem via itunes binnen en eerlijk elk nummer geskipt na coldplay nog zoiets ergerlijk zwak

Misschien eens een album wat beter beluisteren voordat je een oordeel geeft.

Zonder twijfel wordt de gemiddelde score van deze plaat naar beneden gehaald door het verwachtingspatroon dat deze heren standaard aan hun broek hebben hangen.
Dit geschreven hebbende, so be it. Het hoort erbij, de mannen zijn wel wat gewend en snappen dat schrijvende pers en het publiek elke nieuwe plaat extra kritisch zal benaderen. Zeker met de voorgeschiedenis van dit album die ze zelf hebben uitgelokt.

Ligt wat mij betreft niet aan het verwachtingspatroon. een album is goed of niet..als ie niet goed is ga je achterom kijken en denken hee toen konden ze t wel maar nu niet meer..iets wat heel veel bands gebeurt zodra ze in hun 40s komen..helaas maar waar..denk dat t zo n beetje gaat..Deze cd vind ik erg matig..plastic..overgeproduceerd..ze doen teveel hun best om op iets te lijken..iets mainstreams..maak dan maar impopulaire oprechte muziek zonder knieval en schreeuwen en glad produceren en niet teveel relevant willen zijn..

Nee, nogmaals je vindt een album goed of niet goed. Feiten en meningen niet door elkaar halen aub.
Ik ben het met je eens wat betreft de gladde productie en teveel mainstream willen klinken. En ja,daar houden velen niet van.

Uiteraard bedoel ik vind...

Vandaag dan de 2 disc digipack ontvangen (12 euro bij cdwow) met officieel 5 tracks op de bonus cd. Maar met een speelduur van 47 minuten. Dan snap ik niet waarom ze de Acoustic Sessions niet per track opgesplitst hebben.

De bonus cd bestaat dus uit de volgende tracks:
1. Lucifer's Hands
2. The Crystal Ballroom
3. Acoustic Sessions
4. The Troubles (Alternative Version)
5. Sleeps Like A Baby Tonight (Alternative Perspective Mix by Tchad Blake)

De hierboven vermelde tracklist loopt door elkaar met andere bonustracks.

De acoustic sessions klinken kaal en klinken als demomateriaal voor in de studio om ze daar verder uit te werken. Lucifer en Crystal zijn toffe songs en de alternatieve versie van The Troubles heeft een geweldige sfeer. Om maar te zwijgen van de nieuwe mix van Sleep Like A Baby.... Hadden ze de sfeer van deze mixen van de bonus cd maar gebruikt voor het reguliere album. Niet dat die nu zo slecht is....

En geinig dat ze de geflopte single Invisible er ook op hebben gezet, zonder credits.

Na het geweldige No Line on the Horizon (Moment of Surrender is één van de allerbeste U2 nummers) valt deze nieuwe plaat op eerste gehoor wat tegen. Aantal malen denk ik: U2 doet Coldplay. Maar misschien heeft hij nog een aantal draaibeurten nodig. Nummer dat er op het eerste gehoor positief uitspringt is Raised by Wolves.

Ik snap de link met Coldplay als je het openingsnummer bedoelt, maar voor de rest is dit veel meer rock dan Coldplay. En dat wat een dansbare groove heeft is veel groovier dan Coldplay. Niks ten nadele van Coldplay natuurlijk he, maar ik vind U2 toch echt heel anders.

Goed, ik vind dat je dus geen album moet uitbrengen als er eigenlijk maar twee goeie nummers op staan. Alleen 'Every breaking wave' en 'The troubles' zijn de moeite waard wat mij betreft. De rest is nogal magertjes... De heren lijken wel een beetje drooggevallen te zijn, maar dat is een tendens die zich al wat jaren aan het aftekenen is. Dat op zich is ook geen schande, ze hebben een indrukwekkende staat van dienst, maar je moet wel eerlijk naar deze plaat kijken en constateren dat hij over het geheel genomen niet boeiend genoeg is. Dankzij 'The Troubles' toch nog 3 sterren...

Ik vind voornamelijk die 2e disc goed, met de akoestische versies. Inderdaad is Every breaking wave wel het beste nummer van het album. Deze houdt met California ook live erg goed stand. Ik was dan ook onder de indruk van de uitvoeringen bij Jools Holland afgelopen week.

Sinds POP hebben ze niet meer zo dansbaar geklonken. Dat is een goed teken. Ik vind het lef hebben dat ze weer eens een andere weg beslaan en niet met de zoveelste varant komen van a.t.y.c.l.b. Dan waren ze echt een doodlopende weg in gegaan. Deze plaat klinkt energieker dan wat ze sinds eind jaren 90 hebben gemaakt.
Na een paar keer draaien groeit de plaat nog steeds, wat een goed teken is.
Het kenmerk van alles wat aan de top van beroemdheid grenst, is dat er veel voorstanders maar net zoveel tegenstanders zijn. Dat hoort erbij als je al meer dan 30 jaar in de hoogste regionen mee doet.
Het artwork van Anton Corbijn mis ik wel. Zijn stijl hoort zo bij de groep. Dat ziet er nu ineens een beetje armoedig uit.
****, en terecht.

Om nog eens een keertje The Walking Dead bij iets op deze site te betrekken, op Fox heb je van die tussenstukjes waarbij The Troubles te horen is. Daardoor is mij toch wel op gaan vallen dat dat nummertje toch zeker wel iets heeft.

Wel erg Coldplay achtig, met name die falset doet mij er aan denken.

Maar Coldplay achtig is niet altijd vies, alleen meestal.

Na zo'n 15 luisterbeurten kan ik niet anders dan concluderen dat U2 het weer geflikt heeft om een goed album te produceren die past in de huidige tijdsgeest. Mijn favoriete nummers op dit album zijn nu al een paar keer gewijzigd dat is een goed teken. De meeste nummers liggen lekker in het gehoor en zijn afwisselend. Ook qua tekst zit het goed in elkaar.

Wellicht ben ik er wat te nuchter voor om het te begrijpen maar of het nu opgeslagen staat op een cd of op intern geheugen, ik zie weinig verschil.
Ik mis wel eens het cdboekje waarin de lyrics staan, maar daar staat het gebruiksgemak weer tegenover.
Ik denk dat het meer uit nostalgie is waarom muziekliefhebbers liever cd albums prefereren boven downloads. Net zoals de nog oudere garde liever lp's heeft dan cd's..