U2 - Songs of Innocence (2014)

Een digitaal bestand is lucht... dat is het verschil

Het bestand is lucht, maar daar waar het op geperst is, of dat nu vinyl, compact disc of een geheugenkaart is, is bunkerharde materie. Het is iets nostalgisch. Ik wil dingen ook in de kast hebben staan en in de boekjes kunnen snuffelen, maar besef dat het bij mij ook steeds vaker in de kast blijft staan omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om je rotzooi op een mp3 speler of wat dan ook aan te sluiten op bijvoorbeeld de autoradio.

Een muziekbestand is toch gewoon een datafile (mp3, FLAC of audi0 file) net zo als een teksdocument o.i.d.
Dat is toch geen lucht, hoewel sommige MP3's die op een CD gezet zijn wel weer gebakken lucht zijn.

Ik draai ook heel veel vanaf mp3 omdat het zo makkelijk is maar het is gewoon verzamelwoede. Niet meer of minder en het voelt pas als bezit als ik het op cd of lp heb. Zelfs als ik het koop op mp3 voelt het niet als bezit. Psychisch iets dus

Aan een datafile zit geen luchtje! Aan vinyl, de hoes er om heen of het kartonnen doosje van mijn cd of anders dat boekje met songteksten weer wel. Een heerlijke mix van papier, inkt en plastic. Lekker! Dat is het verschil. Ik heb dan het liefst de lp of cd, en dan zet ik de liedjes over als mpdrietjes op een smartphone of tablet voor de luie bui. The best of both worlds!

Vanaf mp3 draaien is makkelijk. Wat Edwynn aankaart, beste muziekvrienden, heeft een filosofische dimensie, nl de ontologische - zo heet dat nu eenmaal - status van een artistiek artefact. Ik zal dat even toelichten: een schilderij, beeld toont zich bij eerste waarneming onmiddelijk al als artefact - ook al is het je smaak niet, kan je meteen zien wat het is, een kunstwerk.

Andere kunst - je kan ook content zeggen - moet ahw eerst mentaal eerst worden geconsumeerd (verwerkt) voordat het zich als artistieke entiteit toont. Voor muziek (en boek) betekent dit: een boek is herkenbaar als boek, omslag, je doet het open en ziet tekst - de dummy dan weer uitgezonderd - het toont zich als boek. Op een lp zie je groeven - er bestaan ook lp's met 1 'blote' kant: Joe Jackson, Johnny Winter en daarop staat dan niets. Aan da hand van de groeven kan je afleiden dat er iets op de lp staat. Aan een mp3 kan je niets zien. Ook aan een cd kan je erg weinig zien - alhoewel een kenner misschien bij 'close inspection' kan zien dat de cd niet 'bloot' is - maar dat is een stuk lastiger dan bij een lp. Zou je dus een rijtje maken van lp via cd naar mp3, dan zou je kunnen zeggen dat de 'harde' ontologische status ahw dalend is. In de dialoog tussen artefact en luisteraar voltrekt zich in het hoofd van de laatste bij luisteren en lezen de artiestieke dialoog - in boerentaal: je vindt het top of je vindt het nix, met alle gradaties ertussenin. Anders dan bij een beeld of bij een schilderij vergen muziek en boek die 'Auseinandersetzung' - waardering van die twee puur obv initiële visuele waarneming/impressie
is bollocks.

LP's hebben voor mij - iig - een veel hogere gevoelswaarde, mede door het artwork.

Het is een bovenal hele belevenis om dat artwork te maken... en dat komt zeker op de verpakking van een lp het mooist tot zijn recht!

Er zijn labels - denk Factory of 4AD - waar alle uitingen om de muziek heen ook zeer zorgvuldig en nauwlettend georchestreerd zijn; kijk maar eens naar alle items die in de catalogus van Factory staan (ook de tandartsrekening van Rob Gretton, en The Hacienda). De re-issue van het al het 4AD werk van The Pixies, Minotaur, is prachtig en ultiem H3 (kost ca 450 euro).

[quote]Mjuman schreef:
Prachtig!

De tijd dat ik echt uitkeek naar een nieuw U2 album en al begon uit te kijken naar een concertbezoek, ligt toch wel achter me. Heb zelfs even gedacht dit aan me voorbij te laten gaan. Waar dit voorheen vrijwel onmogelijk was, heb ik nergens iets meegekregen van dit album.

Toch besloten hem aan te schaffen en hoewel ik het ergste vreesde, valt het me alles mee. Every Breaking Wave, Song for Someone, Iris, Volcano en Raised by Wolves bevallen zelfs erg goed.

Waar ik bang was nu echt helemaal klaar te zijn met de mannen, zal ik een concertbezoekje misschien weer in overweging nemen. Nu nog iets te vroeg voor een definitieve beoordeling, maar denk dat het op 3,5 uit zal komen.

Net interview van Ruud de Wild gezien op zijn site. prachtig! Wat een persoonlijk album is dit zeg als je die verhalen hoort. Bono is energieker dan ooit.

Zeker een goed interview. Exclusief: Ruud interviewt U2 - YouTube

Helemaal mee eens. Een openhartig en persoonlijk interview.

Heb net het interview gezien met Ruud de Wild, geplaatst door user sierra.
Mooi interview, ik kan me alleen maar bij bovengenoemde user loneranger aansluiten, erg openhartig inderdaad. wat dat betreft echte Ieren in hart en nieren.
Jammer dat ze met hun nieuwe album minder indruk op me hebben gemaakt dan met hun praatjes, en dan metname Bono.
Ik geef gelijk toe, spontane lui die gasten van U2, leuk om aan bij de toog te zitten ergens in Dublin, of ergens anders in de wereld. Warme persoonlijkheden dit geloof ik direct,..helaas vind ik hun muzikale prestaties op dit laatste album stukken minder.
Hopelijk komen deze toch wel spontane gasten weer eens met iets aan wat in de toekomst een klassieker genoemd kan worden, al is het maar 1 of 2 zeer sterke songs.

Ben nu wel benieuwd of Songs of Experience volgend jaar echt uitkomt. Als de nummers in overeenstemming zijn met Lucifer's Hands en The Crystal Ballroom kan het een heel interessant album worden.

Heb ik ook. Ik ben boven de 30 he.

Had de vorige CD nog een nummer als Magnificent wat me gelijk aansprak, nu heb ik er geen kunnen ontdekken. The Miracle komt nog het dichst bij een lekkere U2 song, jammer.

Dit kan ik alleen maar met user ASimons beamen.

Ik niet. California, Iris, Raised by Wolves vind ik veel beter dan Magnificent. Maar het is natuurlijk de vraag wat je onder een lekkere U2 song verstaat.

Dit album wordt echt per luisterbeurt beter. Ook de bonusdisc is genieten. De akoestische versie van Every Breaking Wave is bijna beter dan de albumversie. Dat nummer mogen ze live akoestisch blijven spelen Had niet gedacht dat ze dit nog in zich hadden, aangezien ik No line On The Horizon
toch een stuk minder vond. Bono klinkt op dit album ook veel beter dan op het vorige.

Ben benieuwd of ze nu meteen gaan touren of dat ze eerst Songs of Experience nog uitbrengen. Deze comeback valt mij tot nu toe niet tegen

Waarom verlaag je dan je waardering?

Het is voor mij nogal moeilijk deze te plaatsen tussen de andere albums. Ik vind hem bijvoorbeeld beter dan NLOTH (3,5*), maar minder dan HTDAAB (4,0*). Ik zou deze ergens rond de 4,70 willen stemmen maar dat kan niet. Dus dan toch maar 3,5

Ik ken dat gevoel. Als losstaand album geef ik het een 4,0 . In vergelijking met hun andere werk neig ik ook meer naar eeen 3,5 . Dit is echter gelijk aan de waardering die ik aan NLOTH geef en die vind ik als geheel ook wat minder.
Ik denk dat ze eerst gaan touren. SOE komt pas volgend najaar uit volgens mij.

Ok. We hoeven gelukkig een stuk minder lang te wachten op het volgende album

Mogelijk dat de val van Bono hier nog wijzigingen in gaat aanbrengen: U2 frontman Bono undergoes five hours of surgery after cycling accident in New York - Telegraph - telegraph.co.uk

Vanwege Bono's ongeluk zou het kunnen dat ze tijdelijk met Jimmy Fallon gaan touren.
zie hier
Als ik met mijn ogen dicht luister merk ik geen verschil.

Wat is de single van dit album? Is er ook een clip?

Dit nummer is de single:
U2 - The Miracle (Of Joey Ramone) - YouTube

Dat heb ik net hetzelfde. Los daarvan ben ik gespaard van iedere drang om dit nieuwe U2 album te bezitten

Jammer jammer, Luisterbeurten te over, maar ik krijg niets met de nieuwe U2.
Het is nergens slecht, maar er is geen klik.
Toch pijnlijk als mijn andere 80's helden de Simple Minds, me met hun nieuwe, zo euforisch blij kunnen maken.