Pink Floyd - The Endless River (2014)

Je kent het vast wel, van dit nummer: Marillion - "Kayleigh" - YouTube

Erg goede band!

Klinkt goed en opent deuren. Ik kende het niet.
Bedankt.

Album vanaf het weekend in huis, diverse malen beluistert. Absoluut de moeite. Herkenbaar de diverse muzikale terugblikken naar diverse albums. Bij een afscheid hoort tenslotte een beetje terugkijken. Voor mij komt er ook een stukje zelfkritiek in voor in oa de titel "The Lost Art of Conversation". Volgens mij waren de diverse leden, oud leden van de band zeker de kunst van conversatie, discussie kwijt. Wat het een en ander tot gevolg had.
Ook het eerbetoon richting Rick Wright, is voor mij duidelijk aanwezig in zijn herkenbare toetsten en klanktapijten. Ook in de titel "Autumn ’68", als volgend op het prachtige door Rick Wright geschreven Summer'68 van Atom Heart Mother.
Conclussie, niks mis mee met album, waardige opvolger en een afsluiter van een muzikaal monument.

Slik. Nog eens slik.... ooooh. Prachtig. Lang gewacht na aankoop om dit album eindelijk te beluisteren, te bang voor de grote ontgoocheling. Bang voor oeverloze saaiheid (The Division Bell II bijvoorbeeld) Maar hoe onterecht. Dit is een juweeltje. Fantastisch.

Wat hebben ze een mooi eerbetoon aan Rick Wright en aan hun eigen rijke carrière gemaakt met het album "The Endless River'. Meteen één van hun beste albums. Echt waar...
Het ideale album om het doek te laten vallen. Gelukkig maar dat niét 'The Division Bell' het zwanenzang-album is dus, maar dit juweeltje!!!

En nu moet er eigenlijk nog een album mét Waters komen om 'The Final Cut' te doen vergeten, zo is ook die periode properder afgesloten

Dit is volop genieten van die overduidelijke echo's van en knipogen naar hun meer dan verdienstelijke repertoire... Amen.

Pink Floyd speelt al mijn hele leven een muzikale rol...in mijn puber jaren ummagumma, later natuurlijk DSOTM, WYWH en in volgens mij 1995 naar een schitterend concert geweest in de kuip.
Wil niet zeggen dat ik andere muziek niet mooi kan warderen en dat zou ik de mensen die heel negatief over o.a David Gilmour schrijven ook voor willen houden. Je kan iets niet / wel mooi vinden maar je kan wel respect voor de muzikant op zich hebben, want je kunt Gilmour niet verwijten dat hij de in het verleden gemaakte Pink Floyd muziek uitmelkt
Verder is ''The Endless River'' een waardige afsluiting, maar wat zou het mooi zijn als Gilmour, Waters en Mason nog een keer de studio in zouden gaan

Mooi plaat van de heren. Ik had gedacht dat het veel meer 'ambient' zou zijn, maar voor mij is het echt Floyd. Herkenbaar in stijl wat betreft toetsen en gitaar. De Floyd vanaf AMLOR is voor mij een andere dan de Floyd met Waters. Beide liggen mij na aan het hart. Een mooi slot van hun imposante oevre.

Het verbaast mij in hoeveel recensies er beweerd wordt dat dit een verkapt ambient album is, dat is het in mijn beleving namelijk totaal niet. Zij die dat beweren hebben OF nog nooit een ambient album gehoord OF nog nooit een Pink Floyd album gehoord. Dit is geen ambient, dit is juist typisch Floyd, maar dan (nagenoeg) zonder de zang.

Repetitief vind ik hem wel. Het voelt aan als één extreem lang uitgesponnen nummer (met uitzondering van Louder Than Words), wat ik normaliter wel kan waarderen, maar hier gaat het tot mijn spijt toch enigszins vervelen. Nergens echt spannende passages waarbij ik op het puntje van m'n stoel zit, nergens kippenvelmomenten. Het. kabbelt. voort. En dat doet het zonder ook maar ergens bijster interessant te worden. Het klinkt gedurende de gehele luisterduur leuk, maar daar blijft het dan ook bij.

Maar herkenbaar is het zeker. Op momenten wellicht iets té herkenbaar. Vernieuwing is namelijk heel erg ver te zoeken in The Endless River. Door het album heen zijn er vele aspecten die mij de ene keer doen terugdenken aan Wish You Were Here en de andere keer aan het veel bombastischere The Wall. De referenties liggen er voor mij vaak wel iets te dik bovenop en het voelt daarom eerder aan als een eerbetoon Pink Floyd (wat het in bepaalde mate natuurlijk ook wel is) dan als een nieuw album van de band (wat het m.i. zou moeten zijn).

Opener Things Left Unsaid en het prachtige pianospel in Ansinia zijn voor mij de hoogtepunten van dit album. Louder Than Words daarentegen, is een kleine domper. Mosterd na de maaltijd. Op zichzelf staand is het een prima nummer maar de prominente zang past gewoon niet bij de rest van het album. Had het album dan helemaal instrumentaal gemaakt OF had er iets meer zang in gestopt. Het klopt gewoon niet.

Desalniettemin is dit een mooi afscheid. Het gitaarspel van Gilmour voelt erg vertrouwd aan en valt mooi samen met het prachtige toetsenwerk van Wright. Zonder echt te boeien is het hierdoor wel weer onmiskenbaar Floyd geworden. Dat kan ik waarderen. Al voelt het allemaal dus wel een klein beetje stoffig aan.

Tja... Goh... Nou...
Moet zeggen dat ik er, na het lezen van alle wisselende reacties hier er met een open vizier ben ingegaan. En eerlijk is eerlijk: er staan heel mooie passages op. Maar het beklijft niet. Er worden erg mooie sferen neergezet, maar het komt nergens op uit. En daarmee voelt het leeg aan allemaal. Ik mis passages met zang, die als stevige ankers kunnen gelden. Nu zijn er alleen de muzikale verbindingen tussen delen die ontbreken. (snap je wel??)
Het geheel komt op mij over als muzikale soundscapes die samengeraapt en achter elkaar zijn gezet. Erg mooie stukken, zeker, maar voor mij geen volwaardig album... Zelfs het gitaarspel van Gilmour wordt voorspelbaar.

Tja, zo ervaar ik het ook. Het is een wat zouteloze behangplaat die toch de moeite waard blijft in ieder geval. Superlatieven verdient het niet maar wel een eervolle vermelding als een waardig afscheid van een ooit grootse band. Het vergelijkbare soloalbum van Steve Rothery kan me dan toch meer boeien op dit moment.

Pink FLoyd = geen verrassingen meer. kwalitatief is alles ok maar een mens wil meer.

Wat betreft Louder Than Words, ik vind Woorden Zonder Woorden van De Kast een beter nummer.

ga je toch een patatje MAYO eten

Deze ijzersterke lijst wil ik jullie niet onthouden: The Least Essential Albums ....

Dank je wel Stuart! Het is nu wel heel waarschijnlijk geworden dat ik dit album binnenkort ga weggooien! Bah, wat is dit een slechte plaat!

The Least Essential Article...

Album lijkt wel een zwakke doorslag van hun oude gloriedagen. Het is PF die PF nadoet.

Een halve PF die PF nadoet zelfs.

Naast 'The Dark side of the moon' zijn er ook nog sowieso twee andere albums van Pink Floyd, die als starter kan worden genomen. Het zijn 'Wish you were here' en 'The Wall' die (voor mij) de mooiste twee zijn (Ik neem dat je ze niet kent afgaande op je stemmen). Ook deze albums zijn meer dan 16 miljoen keer op vinyl of cd verkocht (The Wall zelfs 30 miljoen keer).

Verhoogd naar 5....

Mooi eerbetoon aan Wright. Mooie ouderwetse klanken van Floyd, maar niet met die magie van vroeger. Ook de productie is wat minder dan gehoopt. Al met al kan ik hier toch meer dan genoeg van genieten.

Dat er nog een album van Pink Floyd mag verschijnen is op zich al een wonder. Er was een jarenlange strijd tussen het kamp Gilmour en het kamp Waters om allerlei zaken. Vanaf de kortstondige reünie in 2005 bij Live 8 gloorde er toch enige hoop aan de horizon. Maar verder dan wat gastoptredens over en weer kwam het helaas niet. Dit jaar was daar ineens de aankondiging van een nieuw Pink Floyd album. Al snel werd duidelijk dat Waters hier geen onderdeel van was. Het bleek om opnames te gaan uit ”The Division Bell” periode. Dan rijst natuurlijk al snel de discussie of het überhaupt om een nieuw album gaat, of dat het gewoon oude reeds gemaakte en eventueel opgepoetste opnamen zijn. Wat het ook is, het is nog niet eerder uitgebracht materiaal en daarom in mijn beleving terecht gekwalificeerd als een nieuw album. Wel was ik op voorhand sceptisch over de tijdsperiode van de betreffende opnamen. Ik vind ”The Division Bell” geen slecht album, maar ik vind het ook niet behoren tot de top van het oeuvre van Pink Floyd. Het feit dat Waters er niet bij is, vind ik persoonlijk niet zo'n groot gemis, omdat met name vanaf ”The Wall” ik de invloed van Waters te overheersend vind. Als groot liefhebber van het gitaarspel van David Gilmour kon ik de verleiding dan ook niet weerstaan om ”The Endless River” aan te schaffen, op LP uiteraard. Na één luisterbeurt waren mijn sceptische reserveringen weggevaagd. Ik zie ”The Endless River” als een dwarsdoorsnede van een groot gedeelte van het oeuvre van Pink Floyd. Vooral het filmische, weidse, visuele en meeslepende aspect van de muziek van Pink Floyd komt op ”The Endless River” prachtig mooi tot uiting. Ik hoor verwijzingen naar geweldige albums als ”Meddle”, ”Dark Side of the Moon” en ”Wish You Were Here”. Dat de muziek stamt uit de periode van the division Bell is te horen, maar ik vind die invloed niet te overheersend. Het gitaarwerk van David Gilmour is om je vingers bij af te likken. Ik geniet daar keer op keer van en ik kan er eigenlijk niet genoeg van krijgen. Het drumwerk van Mason past daar heel mooi bij. Ook is ”The Endless River” het gepaste afscheid en eerbetoon aan Richard Wright. Als we de heren van Pink Floyd mogen geloven is dit toch echt het allerlaatste album. Of dat zo is zal de tijd uitwijzen, maar voor nu vind ik ”The Endless River” een meer dan waardige afsluiting.

De sfeer en de soundscapes begin ik wel steeds mooier te vinden. Geluidskwaliteit is top. Punt erbij.

Pink Floyd 2014....... Kan het nog ?

Daar komt de gongslag!

En de rest weten we..........

Ha, ha , ha

Saai, futloos plaatje waar ik wel naar kan luisteren, maar dan voor het slapengaan.

Grotendeels instrumentaal, op het afsluitende Louder Than Words na, overigens niet één van de betere songs van de band. Net zo min als het hele album dat is, eigenlijk. Oké, dit zijn grotendeels overblijfselen van eerder werk en dus is dit niet echt een nieuw album te noemen, maar zelfs met die wetenschap valt het toch allemaal wat tegen. Sfeervol en stemmig, maar tegelijkertijd helaas ook wat gezapig en saai.

Het wordt een steeds mooiere spacerocktrip als je al die nutteloze voorkennis eens uit je hoofd zet. Dit is gewoon PF in al zijn muzikale glorie voor wie eens niet moeilijk wil doen maar gewoon relaxed genieten. Beste nummer voor mij is Sum. Die scheurende slide veegt bijna de vloer aan met One Of These Days. Vooral in 5.1.

Het materiaal mag dan niet ''nieuw'' meer zijn, ik denk dat maar weinigen er bekend mee waren en de ''previously unreleasedwaarde'' maakt dat we hier wel met een nieuwe ervaring hebben te maken in ieder geval. En het zou TDB een stuk interessanter en minder ''cheesy'' hebben gemaakt destijds.

Schitterend hoe mensen zichzelf wijs proberen te maken dat deze pijnlijk slechte Pink Floyd-plaat toch een wereldwonder is

Kortom, Hans: dit plaatje is voor jou toch een aangename verrassing gebleken! Mooi!!
Ik moet zeggen dat ik hem ook kan waarderen, al vind ik The Division Bell echt mooier. Maar lekker belangrijk, het gaat nu om deze plaat.

Mooie sfeertekeningen, prachtige soundscapes. Spanning? Nee. Schoonheid? Ja.