Queen - The Works (1984)

Ben het in principe wel met je eens musician .
Het touren , de snel opvolgende albums , maar ook het wilde partyleven waar vooral Freddie zich vol hartstocht in stortte .

In wezen kwamen deze periode Deacon en Taylor naar voren als nadrukkerlijke componisten dan voorheen .

Maar de onderlinge verhoudingen waren ook niet al te best .
Verhalen dat May bewust in een andere ruimte zijn gitaarpartijen aan het opnemen was om vooral Mercury te ontlopen , zijn waar .
Het mag dan ook een wonder heten dat de band niet uitelkaar spatte in die periode .

Tegenwoordig nemen bands veel meer de tijd om alles even te laten berusten .

Op The Works hoor je duidelijk een band die voorzichtig tracht de vertrouwde sound in ere te herstellen , maar het komt er nog niet echt uit .

Komt op mij meer over dat ze heel bewust een plaat hebben gemaakt naar de 1984 normen.
Lekker pakkende singles, synthesizers toegevoegd en gelikte videoclips voor de MTV generatie.

Ik vind die 'te harde' nummers juist de hoogtepunten van de opvolger, waar het zwaktepunt juist de hits zijn (titeltrack, Friends en P*nis).

Radio Ga Ga is een terechte hit , en wat mij betreft 1 van hun sterkste singles .

Daarintegen heb ik dan weer niets met het drakerige I Want To Break Free .
Die clip is natuurlijk wel hilarisch . Een stuk leuker dan het nummer zelf .

Helaas, zelfs die albums.... hebben allen wel hun momenten, maar als geheel vind ik ze echt niet al te geslaagd, ben ik te kritisch, ik weet het niet, maar ik vind Innuendo echt geen sterke plaat, zelfs de titelsong klinkt me zéér geforceerd. "Hey gasten, we moeten nog eens een soort Bohemian Rhapsody proberen te maken.... ik hoor dat nummer niet eens graag, echt niet. Ik kan het ook niet helpen.

Was vroeger als 12 jarig manneke helemaal weg van hun jaren 80 periode, maar na verloop van tijd was ik er klaar mee. De hits zijn natuurlijk sterk, maar ik verlang toch meer naar hun brutale jaren 70 materiaal. It's a hard Life blijft mijn favoriete song, klinkt nog het meest organisch op een verder uiterst mechanische plaat.

It's a hard life is ook mijn favoriet. Daarna het stevige Hammer to fall en Radio gaga. Voor de rest is het wat naar uitschieters zoeken op The works. Doe mij dan toch maar Is this the world we created? I want to break free is een leuk nr. De langere single versie is net wat mooier. Tear it up en Machines zijn ook aardige songs. Man on the prowl is verreweg het minste. Zo op z'n tijd is Keep passing the open windows wel aangenaam om even te draaien. Een ruime voldoende voor Queen.

Redelijke 'come back' plaat van Queen, die nog een extra boost kreeg, door One Vison en deelname aan Live Aid in '85.
Toch kan ik mij niet aan de indruk ontdoen, dat ik het wel beter gehoord heb van deze heren. De rocker Tear it Up is aardig, maar ook niet meer dan dat en eerder en beter gedaan.
Man on the Prowl vind ik een misser. Machines, heeft hetzelfde programming als een Ga Ga en daardoor nog wel te doen. Keep passing the Open Windows, hetzelfde verhaal, beter en eerder gedaan.
De uitgebrachte singles, zijn stuk voor stuk dik in orde, met destijds ook clips die in het oog sprongen. Radio GaGa...die Lady GaGa geinspireerd heeft. It's a Hard Life, I want to Break Free en de ouderwetse rocker Hammer to Fall redden deze Works en maken het nog de moeite waard.

The Works komt bij mij over als een plaat die wat krampachtig inelkaar steekt . Iedereen kent het verhaal van voorganger Hot Space die hoewel een verrassende , maar wel een erg drastische koerswijziging liet horen . Laten we het er op houden dat de fan van het eerste uur hier niet echt blij mee was .
Op The Works probeert Queen weer wat terrein terug te winnen door een wat oudere stijl te etaleren maar wel met een typisch 80's sausje .
Hier werkt een hypermodern nummer als Radio GaGa juist wel en is het visionere Machines een prima uitgewerkte song .
Juist de vertrouwdere klinkende liedjes vallen hier tegen .
Hammer To Fall is daarvan uitgesloten en ook het passievolle , juist kleine acoustische Is This The World .... mag geslaagd genoemd worden .

Dit album klinkt voor mij alsof Queen aan 2 gedachten hinkt: enerzijds terugkeren naar hun vroegere stijl om de oude fans weer terug te winnen (velen waren afgehaakt na Hot Space) en anderzijds weer bij de tijd te zijn met een typisch jaren '80-productie.
Bij Radio GaGa werkt die modernere aanpak goed, Machines vind ik te overdadig geproduceerd. Bij andere nummers krijg ik dan weer een déja-vu-gevoel zoals Man on the Prowl een bijna letterlijke kopie is van Crazy Little Thing Called Love.

Een stuk betere plaat, sinds de neerwaartse gang sinds Jazz.

De gitaar wat meer op voorgrond. Tear It Up rockt lekker de pan uit, Hammer to Fall trouwens ook. May soleert de pannen van het dak.

Het refreintje van Radio Gaga is gewoon heel erg bah en It's a Hard Life lijkt wel heel erg op The Game. Zelf-plagiaat is de grootste zonde.

Is This the World We Created is klef. Man on the Prowl een lekkere rock'n'roller. Machines heb ik gemixte gevoelens over. Het heeft wel iets progrocks achtigs maar het is ook wel een beetje een mislukt experiment.
I Want to Break Free is gewoon een wandrocht van een song. Heb ik nooit goed gevonden en tekstueel een monster. Driewerf bah.

Keep Passing the Open Windows is mijn favoriet hier.

Man on the Prowl vindt Kingsnake een lekkere rock'n roller, Crazy Little Thing Called Love daarentegen vindt hij kinderachtig. Vreemd ... nochtans is Man on the Prowl een doorslagje van het eerder uitgebrachte Crazy Little Thing Called Love.
It's a Hard Life deed mij destijds ook onmiddellijk denken aan The Game.

Man on the Prowl vind ik beter uitgewerkt, en daarbij dat nummer heb ik ook minder vaak gehoord. Crazy Little Thing, pfff.... kan dat nummer niet meer aanhoren.

Ik vind Man on the prowl én Crazy little thing called love de perfecte weergaves van een nagenoeg failliete creatieve boedel die Queen ons hier presenteert.

Er mag heel wat op Bohemian rhapsody worden gescholden, grijsgedraaid en al jaren nummer 1 in de Top 2000 en wat nog meer, maar beide nummers kunnen in de verste verte nog niet in de schaduw staan van deze klassieker.

hoop commentaar op zowel deze plaat als wel the game

ik blijf het ene pre vinden dat queen niet-geijkte paadjes bleef bewandelen, soms met goeie en soms met meer goeie uitkomst

hoedanook is het immer onmiskenbaar een queen geluid wat je hoort en het is ook deels een kwestie van open staan voor vernieuwing

ja, queen bracht een 4 tal reetegoeie platen uit vanaf het ontstaan, maar daar kun je niet eeuwig op terug blijven grijpen
had de band in dat straatje blijven hangen was het waarschijnlijk jaren eerder al afgelopen geweest , of had men gezeurd dat het immer hetzelfde was geweest

queen is altijd in ontwikkeling geweest en dat is knap

wat betreft deze plaat is het niveau middelmatig maar de sterke nummers maken dat meer dan goed

een minder goed queen nummer is zelden werkelijk slecht, enkele uitzondering daargelaten

bladiebla

Ik vind een plaat goed, ja of nee. Of het nou een progressief plaatje is, ja of nee, interesseert me niet.

Het is niet het experiment wat ik schuw. Het is ook niet het synthetische wat ik jammerlijk vind.
Het is de songwriting. Klaar en helder.

Er zijn trouwens wel meer bands, rond deze tijd, die dit soort pompeuze poprock uitbracht (Asia, Saga etc.) dus zo uniek is de sound van Queen anno 1984 niet.

Ik vind dat Asia en Saga een veel stijlgerichtere koers aanhielden dan dat Queen deed in die periode .Wel moderner en luchtiger maar binnen de lijntjes en de wetten van melodieuze rock . Dat verklaart ook wel de hits die Queen ondanks de artistieke neerwaartse spiraal bleef scoren .
Queen manifisteerde zich op de buhne veel meer rockgericht . Op de albums vloog het alle kanten op .
The Works is ook een allergaartje . Alleen Brian May en een beetje Roger Taylor , komen met rockgetinte nummers .

De beste plaat van Queen wat mij betreft. Tesamen met Innuendo. Stevige nummers en een zanger die goed bij stem is in die tijd.

Dat kan, maar ik zou toch echt hun jaren '70 werk eens gaan checken dan...

Ieder voor zch natuurlijk, maar ik kan me persoonlijk moeilijk voorstellen waarom dit beter zou zijn dan The Game en Jazz. Het heeft wat mij betreft niets dat beter uitgewerkt is dan op de genoemde twee albums.
Hot Space is het meest duidelijk een love-it-or-hate-it-plaat, die laat ik even buiten beschouwing, maar die vind ik ook in alle opzichten meer geslaagd.
Flash Gordon is een film-soundtrack, een goede wat mij betreft, en staat buiten de rest.

Met "sinds Jazz", bedoel ik iets anders dan lijkt.

Jazz is nog wel een goede plaat. Al staan erook monsters op,

De echte slechte platen, vind ik Flash, Game en Hot Space.

Ik vind Jazz nog absoluut aan de goede kant van de medaille vallen. De jaren '80 waren voor Queen echt een drama (en dat hadden meer 'grote' artiesten van de jaren '70, denk bijvoorbeeld aan Stevie Wonder en Paul McCartney), al is The Miracle de enige uitzondering daarop.

Op deze plaat staan goede en redelijke nummers, en geen échte toppers. Radio GaGa, Hammer to Fall en Is This the World We Created? springen er voor mij postief uit.
Op I Want to Break Free daarentegen verlaagt Queen zich tot het niveau van de doorsnee bruiloftband (die basismelodie lijkt een standaard voorgeprogrammeerd melodietje uit een synthesizer).
Man on the Prowl klinkt als een nummer van Shakin' Stevens of zo.

Shakin' Stevens prefereer ik boven dat misbaksel. Het meest mislukte Queen-nummer ooit wat mij betreft.

Het jaren '70 werk is allang meegewogen en te licht bevonden.

Het gaat mij vooral om de totale "plaat". Kijk hoogstandjes als Bohemian Rhapsody en Somebody to Love staan niet op "The Works". Maar "The Works" zakt nergens door een ondergrens heen en dat doen platen als "A Night at the Opera" of "Sheer Heart Attack" wel.

Maar ach, over smaak valt natuurlijk niet te twisten.

Hier zijn we het inderdaad niet eens, want de 2 genoemden zijn naar mijn mening 2 van hun beste. Mijn mening van dit album staat enkele posts hierboven/onder.

Gelukkig houden we niet allemaal van hetzelfde, zou een saaie boel worden zeg

Waar gaan die platen dan door een ondergrens? Zeker van SHA kan ik het me haast niet voorstellen een nummer te vinden dat minder is dan het beste hierop. Van ANATO misschien Lazing... maar dan nog is het meer een soort van interlude dan een song.

Maar over dat van smaak en twisten heb je natuurlijk weer gelijk... welja.

@ kaztor, ik kan rkrijger langs geen kanten volgen, nu weet ik het niet meer hoor.... Dit halfbakken plaatje beter dan Sheer Heart Attack of A Night At The opera? In geen duizend jaar!

Op "Sheer Heart Attack" kunnen bijvoorbeeld "Tenement Fuster" en "Misfire" mij totaal niet bekoren.

En op "Night at the Opera"loop ik niet warm voor "Lazing on a Sunday Afternoon" of "Seaside Rendez Vous".

Dit soort zwakke broeders staan er niet op "The Works".

Vergis je niet, ik ben al 30 jaar grote fan van Queen en heb alles van ze. Dus ik ben echt een liefhebber. Helaas, oh helaas, nooit Freddie Mercury live gezien. Wel de laatste show in Antwerpen (met Paul Rodgers) gezien.

Ik begrijp daar toch niet veel van, van die conclusies.

The Works haalt in z'n totaliteit bij lange na niet het niveau van enig nummer van A night at the opera of Sheer heart attack. In de verste verte nog niet en dan alleen Keep passing the open window op grote achterstand.

De toegevoegde electronica op The Works, de niemandallerigheid van I want to break free..... Elke band heeft z'n ups en downs. En Queen heeft een ongehoord slap eerste deel van de jaren '80 achter de rug, ik kan er niets anders van maken. En dan was The Works alweer een stapje beter dan voorganger Hot space

Dat soort nummers maken Queen voor mij zo'n speciale band. Ze kunnen rocken, blues nummers maken, popnummers maken, en dus ook een sooort vaudeville. En ze komen er mee weg ook. Geniaal dus.

Net zoals musician hier zegt ben ik dit niet met je eens. De minste nummers van bijvoorbeeld "Attack" en "Opera" zijn minimaal gelijkwaardig met de béste van "The Works".