Queen - The Works (1984)

Op het refreintje na, is Radio Gaga wel een mooie song. Lekker baspartijen, mooie synths/piano, mooie melodie en een lekkere slidegitaar.

De vocoder is wel een beetje stom. Maar dat was modern toen.

Achteraf (zo'n 28 jaar na dato) vind ik het toch wel moedig dat ze, na de flop van Hot Space, met zo'n elektronisch nummer als single terugkwamen.

Op Radio Ga Ga en I Want To Break Free na, bevat dit album louter goeie nummers, waarin ze met een modernere sound wat terug lijken te grijpen op wat oudere waarden.

Je kunt het wat betreft It's A Hard Life en Man On The Prowl ook opzichtige herhalingsoefeningen noemen. Het eerste wat ik dacht toen ik die tracks hoorde was, '' dit heb ik eerder gehoord.''
En ik blijf vinden dat Radio Ga Ga een voltreffer is.
Hier werkt de electronische inslag heel aardig. Het refein is typisch Queen en het straalt geen kilheid uit.
Iets wat op Hot Space (side1) met grote regelmaat wel gebeurde.

Omdat Man On The Prowl ook een rock 'n' roll nummer, is het nog niet meteen een "herhalingsoefening". Ik zie het probleem niet zo. Queen heeft altijd rock 'n' roll gespeeld. It's A Hard Life heeft wat geleend van Bohemian Rhapsody. Maar zo heel erg is dat toch niet? Het blijft een schitterende ballade me een mooie instrumentale climax.

It's a hard Life doet me aan het begin van het refrein denken aan Play the Game. Iets teveel, eigenlijk...

Vrij recent weer helemaal beluisterd. Dit blijft 1 van mijn favoriete Queen CD's.

Viel mij gelijk ook op.

Het is 1 van die songs die de oude stijl wat in ere herstelt. Het is geen slecht nummer, maar inderdaad, het is verre van origineel. Play The Game is het eerste wat in mij opkomt.

The Works is ook niet het album waar Freddie escaleert als songwriter. In vergelijking met zijn pre - 70's werk , steekt het hier schril af.
Dat kan, maakt ook verder niet uit, maar het is wel een constatering.

Je merkt dat er behoorlijk wat cracks in de groep waren ontstaan. Dit gebeurde al rond The Game/Hot Space. Denk ook dat Freddie rond deze tijd te druk bezig was met feesten

Bekijk deze prachtige BBC-docu uit 2011 maar eens, die gaat ook in op deze kwestie.

docu

De sfeer in de band was rond The Works nog verre van joepie.
Freddie was in z'n feestbeestperiode en als ik dat recente Queen-boek ('40 Years Of Queen') moet geloven was het meer een poging om de band bijeen te houden dan een weloverwogen beslissing om een studio-album op te nemen. De bandleden hadden er namelijk bar weinig zin in, met uitzondering van John Deacon.

Freddie was meer geïnteresseerd in zijn solo-album Mr. Bad Guy. Brian May en Roger Taylor vermaakten zich ook met solo-projecten dat ze al op het oog hadden. John Deacon zat verveeld achter de geraniums omdat die juist een band nodig had voor inspiratie. Het was, als ik het goed heb, manager Jim Beach dat de band weer aanspoorde om verder te gaan, maar ik kan het verkeerd hebben.

Ik blijf dit album dan ook een The Game deel 2 vinden, een voorspelbare herhaling van zetten om terrein terug te winnen die ze met de experimenteerdrift van Flash Gordon en Hot Space hebben verloren. Des te pijnlijker is dan ook de clip van I Want To Break Free. Daar win je geen sympathie mee in Amerika en dat hadden ze moeten beseffen.

Ik denk dat Live Aid nodig was om de spirit in de band weer scherp te stellen en dat resulteerde wat mij betreft in een rehabilitatie.

Het verhaal achter het maken van zo'n album is opzich wel 'leuk' om te horen, maar verder niet heel erg relevant.

Het gaat er immers om hoe de muziek klinkt,.... en op een enkel nummertje na is dit nagenoeg fantastisch.

Het album is een stuk minder synthesizer gedreven dan weleens wordt gesuggereerd. Alleen Radio Ga Ga, I Want To Break Free en Machines klinken nogal '80's, maar de rest van de nummers kennen toch voornamelijk de klassieke Queen instrumentatie. Natuurlijk, Queen heeft een geweldige jaren '70 catalogus en alles wat daarna kwam is wat minder. Maar The Works blijft voor mij een goed Queen album. Het beste sinds hun knaller The Game en hun laatste waar ik als geheel nog warm voor loop.

Dat vind ik juist wel...

Ik denk wel dat The Works weer een nieuw publiek aanboorde. Het album verkocht vrij goed en de getrokken singles werden grote hits( 2 nr.1 hits met Radio Ga Ga en I Want To Break Free.)
Ondanks alle problemen intern dus een commercieel succes.
Het voordeel in deze is dat Freddie als songwriter in deze periode niet echt werd gemist als aanjager van hit successen. Taylor en Deacon namen die rol kennelijk moeiteloos over.

Ik ben het overigens wel met De Buurman eens dat de synthesizer geen erg overheersende rol speelt op The Works.
Je hoort er weer wat oudere patronen in terug, maar nogmaals die zijn verre van origineel.
Vooral van een Mercury verwacht je wat meer inventiviteit.
Het kan natuurlijk ook zijn dat hij door de overigen ( en dan met name May en Taylor) werd geremd.
Gezien het Hot Space avontuur is dat niet ondenkbaar.
Vooral Freddie en John Deacon waren in hun nopjes met die dance gerichte plaat.

Het was een tijd vol compromissen en dat hoor je er wel vanaf ook.
The Works is geen heel slechte plaat, maar ook geen echt goede. Daarvoor is het een te wisselvallig geheel.
Op The Miracle hoor je duidelijk weer een band die het goede spoor voorzichtig lijkt terug te vinden.

MIjn favoriet Keep Passing... bevat nogal wat synths en syndrums. Alleen niet storend. Maar ze zijn er wel.

Is wel Freddie's best werkje hierop. Ik vind de modernere toevoeging ook niet storend.

Vind zelf It's a Hard Life toch wel een goed nummer. Heeft inderdaad aanvankelijk iets van the Game, maar vind de compositie en sound wel lekker, beetje ouderwets seventies ( no synths ) en zou mi zomaar op ADATR kunnen staan.

Op A Day At The Races hoor ik toch wel een andere manier van componeren dan op It's A Hard Life.
De nummers van die plaat klinken m.i. een stuk vloeiender, minder gefragmenteerd.
It's A Hard Life lijkt me vooral gemodelleerd naar Jealousy, Play The Game en Save Me.

Mijn favoriet is toch Hammer to Fall. Zeer explosief. Blijft ook een zeer sterk nummer bij de concerten van Queen.

The Works krijgt naar mijn smaak veel te weinig krediet van de meeste Queenfans. Ik vind het de laatste waarop Queen een echt eigen sound creëert. May's gitaarsound klinkt majestueuzer dan ooit. De piano had hier nog niet permanent plaats gemaakt voor een keyboard dekentje.

Nauwelijks slechte nummers, hooguit Break Free is nogal mager. De nummers staan allemaal nogal op zichzelf (hoewel Taer It Up en Hammer To Fall qua geluid in elkaars verlengde liggen), maar dat was eigenlijk sinds Jazz al het geval. Geen probleem bij Queen vind ik.

Prima comeback dus. Maar liefst zes van de negen nummers maakten deel uit van hun live setlist, van hun prachtige Works tour. De toon voor een nieuwe supersuccesvolle periode (behalve in de USA) was gezet.

Deels geslaagd, blijf ik vinden.

Deels inderdaad, want Machines maakt me aan het huilen.

En Man on the Prowl is echt zelfplagiaat.

Queen is er hier eindelijk weer eens in geslaagd om aardige nummers te fabriceren die toch in ieder geval het predikaat Queen-waardig mogen ontvangen.

Het verschrikkelijke idioom van Hot Space is goddank weer volledig afgezworen. Ik ben alleen niet zo dol op Tear it up, Man on the Prowl en Hammer to Fall. Bij I want to break free blijf ik ook graag uit de buurt.

Maar de overige nummers laten heel duidelijk een Queen in herstel horen. The Works leidt ook weer tot een soort van zelfvertrouwen waardoor opvolger A Kind of Magic zo leuk is geworden. Het gevoel is weer terug.

Tja, ik blijf het toch een moeizame Queenperiode vinden, ook na Hot Space weet de groep nog niet de juiste vorm te vinden m.i.
De 2e plaatkant van hetzelfde Hot Space vind ik zelfs interessanter dan de 1e Works kant.
De 1e plaatkant overtuigd met Radio Ga Ga, een vernieuwing die wel wal raakt, omdat de heren veel dichter bij zich zelf blijven, dan dat je aanvankelijk zou denken.
Tear It Up is een draakje, ik kan er echt niets anders van maken.
Met It's A Hard Life en Man On The Prowl valt Freddie opzichtig in herhalingsoefeningen.
Machines is in intentie best aardig, maar de robot die er in voor komt is wat lachwekkend gebleken.
I Want To break Free is alleen te verdragen met de hilarische clip en met Keep Passing The Open Windows herstelt Freddie zich enigzins.
Hammer To Fall is een echt opveer momentje (ik zie het toch anders Hans)
Een majesteuze rocker van het kaliber It's Late en op Is The World We Created ? valt weinig aan te merken. Een profetische blik richting Live Aid een jaar later. Een mooi klein liedje.

Te weinig voor een album, maar net binnen de lijn van acceptabel.

A Kind Of Magic leuk ? tja, ook voor dit album gaat bij mij de vlag niet uit.
Een betere produktie, een vetter spelende band, maar tevens ook deels zorgelijk materiaal.

Ja, het woord "goed" heb ik ook niet laten vallen.

Maar de nummers die ik niet noemde zijn stappen in de juiste richting. Over Radio Ga Ga zijn we het snel eens. It's a hard life is inderdaad een soort herhalingsoefening maar dan iets dat van Jazz had kunnen zijn. Het heeft wel een mooie melodie.

Over "Machines" denken we ook hetzelfde, aardig en ik plaats hem muzikaal in het hoekje van Radio Ga Ga omdat er in beide gevallen wat met electronica wordt geknoeid. Keep passing the open windows vind ik op afstand het beste nummer van de cd, gevolgd door het tedere maar alleszins aardige Is this the world we created? Helaas een beetje een korte afsluiter.

Blijft uiteindelijk Hammer to Fall over om te discussiëren. Ik vind niet de stevigheid zozeer het punt, wel de melodie.

Ach, het is zo'n typische May rocker die kont schopt en met die melodie vind ik het wel snor zitten.
Lekker gedreven, goed in verhouding en Taylor raakt eindelijk eens een paar rake klappen uit.
Het is niet zozeer een discussiepunt hoor Hans, jij hoort wat anders kennelijk , kan toch ??

Jij hebt wel duidelijk meer met '' Magic'' , maar ik hoor songmatig nog geen aanzienlijke verbetering.
Het blijft allemaal wat zwalken, met aan de ene kant May en Taylor en aan de andere kant Mercury en Deacon, die hun smaak door wilden drijven.
Compromissen sluiten is inleveren en accepteren, en dat is (vind ik ) ten nadele van platen
van Queen uit de 80's.
Op The Miracle is dat weer enigzins bijgesteld.

Denken jullie dat The Works leuker was geweest als b-kantje I Go Crazy erop had gestaan ipv, bijvoorbeeld, Man on the Prowl?

Ik vind het wel een echt b-kantje. Het is duidelijk uit een soort jam ontstaan (hoor je ook in de tekst terug.) Met een iets serieuzere insteek had het niet misstaan volgens mij.

Maar dan nog is het beter te verteren dan Man On The Prowl.

I Go Crazy vind ik samen met het eerdere Soul Brother het leukste "b-kantje" van Queen. Beide nummers horen niet echt op een album thuis, daarvoor is de insteek inderdaad te losjes. Maar het blijven uitstekende nummers.

Wat mensen toch zo vreselijk vinden aan Man On The Prowl begrijp ik nooit zo goed. Ik vind het een leuk rock 'n' roll nummer.

I Go Crazy had aan het einde van kant 1 kunnen staan.
Dat is altijd wel een functionele plek gebleken voor Queen-rockers op hun albums en (excuses hiervoor) dan had Man On The Prowl lekker de obscuriteit op kunnen zoeken.

In plaats van I Want To Break Free had een licht rockertje van Deacon of misschien nog iets van May dienst kunnen doen, dan was het album gelijk een stuk beter.

Had Deekie naar een hoop geld kunnen fluiten als jij je zin had gekregen kaztor