Na 3 maanden tijd voor een review
Ik had hoge verwachtingen, the king of limbs was toch een teleurstelling, anderzijds hadden ze daar staircase en the daily mail bij op de plaat gezet was het al een heel stuk beter geweest.
Ze konden het dus nog, schitterende nummers schrijven, maar ze stonden niet op de plaat.
Na een stilte van 5 jaar een nieuwe plaat is altijd gevaarlijk, de verwachtingen hé.
Spectre eind December was al een goed voorteken, de geweigerde Bond song liet een wat ander geluid horen ( strijkers) maar toch voelde de song wat onaf, had gerust nog 2 minuten langer kunnen/mogen/moeten doorgaan.
A moon shaped pool gaat verder op de sound van Spectre.
Burn the Witch past niet echt in het geheel van de plaat, The song had al een cult status voor er een noot van gehoord was, the song werd al opgenomen ( of geprobeerd op te nemen) voor Kid a, hail to the thief en in rainbows. Ik had er me vanalles van voorgesteld maar dit niet echt.
Geen idee waarom maar omwille van de status had ik me iets episch voorgesteld.
Het is een geode song, de strijkers brengen iets unieks maar toch knaagt het
De lyrics zijn fantastisch maar ik vind de muziek er niet bij passen.
Daydreaming kan me veel meer bekoren, rustige opbouw, allerlei geluidjes, piano die invalt, de stem van Thom, prachtige lyrics, een kleine versnelling hier en daar, weer die strijkers op het eind.
Een dikke 6 minuten maar de song verveelt nooit.
Decks Dark is niet men favoriet zoals die dat bij vele wel is, ijzesterke song maar de echte klik is er nog niet na 3 maanden, past wel volledig in de mood van de plaat.
DID vond ik in het begin wat saai, akoestische gitaar, song kabbelt wat voort, maar het is echt een groeier. Als je er wat tijd insteekt komt de pracht boven.
Ful stop hoort bij de bertere nummers op het album, vette sound ( myxomatosis meets bodysnatchers maar veel beter als deze nummers). het heeft iets agressief, zowel de muziek als de lyrics. Echt klassenummer.
Glass eyes is een kort wonderschoon nummer, de piano, de strijkers, de lyrics alles past in elkaar. Duurt nog geen 3 minuten maar moet ook niet langer duren. Nummer is af. Ik vind hem persoonlijk ook beter als faust arp, het korte nummer op In Rainbows.
Identikit is de volgende, veelvuldig gespeeld op de vorige tour, ook live gezien toen. Vond het toen live een vreemd nummer en dat is het nog steeds. Het ene moment vind ik hem steengoed het andere vind ik hem wat vervelend.
Het klinkt soms wat geforceerd, teveel plakwerk. Het koor moet absoluut kunnen, is een meerwaarde. De solo van Jonny op het einde is leuk maar niet wauw;
Echt een bizarre song maar het heeft iets.
The numbers is een rustige song, past perfect op de plaat. het "one day at the time" stuk is schitterend.Broertje van DID. Ook een groeier maar hij valt sneller als DID.
Dan voor mij het prijsnummer van de plaat. Present Tense. Ook deze had een cultstatus, wel al akoestisch gespeeld en ik denk ook met Atoms For Peace. Het ritme de arpeggios, Yorke zijn stem, de lyrics. .. Wow, echt een wereldnummer. Subliem, top 10 van Radiohead nummers..
Moeilijk om Present Tense op te volgen dus Tinker Tailor staat voor een zware opdracht. Misschien daarom dat de song wat tussen de mazen van het net glipte bij de eerste beluisteringen.maar ook deze laat zijn klasse zien na ettelijke luisterbeurten. Begint met een wat vreemd ritme en gaat verder tot iets unieks, mooie strijkers ook. misschien een wat moeilijke song maar hij laat z'n pracht zien.
Dan afsluiter True Love Waits, bekend van I Might be wrong. Toen Thom solo op akoestische gitaar nu een band song met piano. Heel anders maar wederom schitterend, ik prefereer deze versie hoewel de oudere ook mooi is. Schitterende zang van Thom, op een bepaald moment kraakt z'n stem wat, prachting moment, de emotie die erin zit komt subliemetot leven. Song vliegt voorbij, zo'n pracht. dit kan niet lang genoeg duren.
Conclusie: na 3 maanden komen de schatten tot leven, na 6 maanden zullen er weer andere zijn ( Decks Dark bijvoorbeeld). Je moet dit album echt de tijd geven om te groeien. het is een echt album en moet ook zo beluisterd worden. Het heeft een bepaalde feel, sound, gevoel: klasse.
Burn the witch valt er wat tussen maar is zeker nog een topnummer alleen past hij niet echt in het plaatje.Identikit is op het randje, soms knal erop, soms er net over.
Is hij beter als King of limbs of HTTT? Zeker
Beter als in rainbows? anders, moeilijker, minder rechttoe rechtaan, minder snel doorgrond.
Kid A is nog een andere categorie maar deze zit er net onder, samen met Ok Computer, the Bends, Amnesiac en In Rainbows