Editors - An End Has a Start (2007)

een van de weinige bands van wie het 2e album me meer aanspreekt dan het eerste, waarschijnlijk omdat dit album songs bevat die live goed tot hun recht komen (zo goed als allemaal) wat ik op het eerste album nogal mistte. Dat was namelijk wat meer in een hoekje uithuilen terwijl dit meer 'de beuk erin' is. Daar hou ik van

4*

een heel goede cd!!

Niet tenenkrommend slecht, maar zeker niet goed. Klinkt een beetje als Coldplay die Joy Division probeert te coveren. En dit bedoel ik niet als een aanbeveling.

Ik vond dit album altijd minder dan hun debuut. Nu ik 'm draai voorafgaand aan het concert morgen, valt 't me helemaal niet tegen. Sterker nog: wat staan er toch ook hier weer een aantal hele fraaie nummers op. Natuurlijk Smokers, maar ook An End Has A Start, Bones, When Anger Shows, The Racing Rats & Escape the Nest. En dan heb ik ook nog de hele sterke Japanse bonustracks: A Thousand Pieces & Open Up. Dat laatste nummer is ronduit briljant te noemen.

Omhoog naar 4,5*

Beetje hetzelfde gevoel als bij het debuut. Mooi eigen geluid, maar teveel van hetzelfde. De songs onderscheiden zich onvoldoende, waardoor ik het gevoel heb steeds naar dezelfde dingen te luisteren. Las vandaag een concertrecensie van Editors in de Volkskrant (Menno Pot). Daar was de conclusie dat het nieuwe geluid in combinatie met het oude geluid wel de nodige afwisseling brengt. Op het podium is de afwisseling er kennelijk wel. Misschien het volgende album een mooie mix laten zijn. Dat kan goed werken. Denk aan 'Hail To The Thief' en 'In Rainbows' van Radiohead

Zeer goede plaat. Tot nu toe kan de derde hier in mijn opzicht niet aan tippen.

Een goeie cd maar Editors blijft toch vooral een liveband. Live komen ze altijd veel overtuigender over dan op cd. Ik geef ze 4* maar dan vooral met hun liveoptredens in mijn achterhoofd.

Ik kende Editors niet echt totdat ze dit jaar met ITLAOTE kwamen. NA het beluisteren van dat album en wat singles op youtube was ik overtuigd. De eerste CD die ik kocht was deze dus. En na 3 luisterbeurten ben ik overtuig. In het begin vond het wat teveel van hetzelfde, maar op een gegeven moment worden de nummers echt sterker. En groeit de CD.
Prachtig album met Escape The Nest, Push Your Head Towards the Air als favoriet en the Racing Rats als favorieten.

Ik geef ze nu 4,5 *

Toen recent hun nieuwe plaat uitkwam dacht ik daar moet ik toch eens naar luisteren. Dat vond ik heel aardig klinken. Toen zag ik dat er veel kritiek op dat album was en nam me voor om het oude materiaal eens te beluisteren. Ik heb de cd nog niet gekocht maar ga dat zeker doen.

Ik heb tot nu toe An End Has a Start, When Anger Shows, en Well Worn Hand gehoord en die vind ik stuk voor stuk geweldig. Ben benieuwd naar de rest en zal weer wat posten als ik dit album helemaal gehoord heb.

Als je die twee al goed vindt, dan zal de rest je zeker en vast behagen

Heb maar 1 keer geluisterd en dacht dit heb ik al eerder gehoord. Erg veel jeugdsentiment naar de jaren tachtig. Kortom een matige pastiche maar dat zijn veel van de huidige Britse bands. Allemaal herkauwen en oude wijn in nieuwe zakken.

:TDit meen je niet!! Een keer luisteren en daar je conclusie uittrekken!! Knap en wonderbaarlijk....betrouwbaar, nee zeker niet!! Dus ik zou zeggen haal je anti-stem weg en luister nog eens een keertje!

dit ben ik ZEKER! niet met je eens! de editors hebben zeker wel een eigen geluid!..

Heerlijke CD van de Editors. Heb nu twee albums van de Editors
Deze en ITLAOTE. geniaaaal!

herlijke nummers, net name de eerste 2, bones, racing rats, ect ect.. helemaal verliefd!

Heb deze cd nu eindelijk in huis en meerdere malen beluisterd.

Het plaatje hinkt voor mij op twee gedachten. Enerzijds vind ik het eerste deel van het album echt super maar het tweede deel doet mij wat minder.

Absoluut hoogtepunt vind ik Weight of the World. Dat nummer heeft een prachtige tekst mooie melodie en is werkelijk schitterend gezongen.

Een goede tweede is voor mij When Anger Shows. Wederom erg goede tekst prima melodie en erg sfeervol.

Dan zijn er nog de beide singles, die ik ook super vind net als Racing Rats en Escaping the Nest.

Smokers outside the hospital door vind ik erg mooi tot het kinderkoor invalt dan wordt het allemaal wat kitcherig. Neemt niet weg dat het geen slechte song is.

Push your head en Spiders doen mij een stuk minder ik vind ze wat te zeikerig en pretentieus. Deze songs halen voor mij de score dan ook wat omlaag.

Het afsluitende Well Worn Hand vind ik dan weer erg mooi en een zeer waardige afsluiter.

Op zich is dit een prima album maar ik denk dat deze heren op termijn nog beter zullen kunnen. Overigens vind ik de omschrijving dat The Editors klinkt als Coldplay die Joy Division proberen te coveren erg leuk gevonden. En het klopt eigenlijk ook wel maar ik zie dat niet als iets negatiefs hoewel ik totaal niets om Coldplay geef.

Maar goed, hele aardige plaat die regelmatig in mijn cd speler zal draaien.

Absoluut een goed album maar In this light and on this evening is een stuk verrassender en veel orgineler van opbouw. Tot nu toe geen enkel skip moment gehad met het 3e album maar de 2e begint al snel te vervelen. Ik snap niet dat juist An and has a start tot het beste album van Editors is gekozen. 100Th Window van Massive Attack staat eveneens NIET in de top 100 van de afgelopen 10 jaar dus aan de lijst zal niet al te veel waarde worden gehecht, hoop ik.

Ik hoor toch heel veel gelijkenissen met The Killers hoor, al vind ik Editors ietsje beter.

Ik vond dit een grote tegenvaller na zo;n goed album als The Back Room, ik herkende in de nummers niets terug in mijn muzieksmaak, het was totaal iets wat mij niet lag. Ik kan ook maar 1 favorite track aan finken ''An And Has A Start''.

Na het beluisteren van 'Smokers Outside The Hospital Doors' en 'Well Worn Hand' heb ik deze -met de top 250 positie in het achterhoofd- vrijwel blindelings gekocht. Die twee blijven het toch wel keer op keer doen bij mij. Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel beklijven ze keer op keer.

Laat ik nu niet gaan veralgemenen, er staan er nog enkele héél mooie op dit album, maar na enkele luisterbeurten heb ik het wel gehad. En wat nog het meest van allemaal meespeelt in mijn relatief lage quotering, is vooral het feit dat het allemaal zo sterk op elkaar lijkt. Ik mis het verrassingseffect. De spanning.
Ben geen diehard fan van The Editors, en hoewel ik hun andere albums nog niet beluisterd heb, durf ik met een voorzichtige zekerheid zeggen dat ik dat ook nooit zal worden. Toch kan ik zo nu en dan heel erg genieten van die enkele pareltjes op dit album, die me ooit eens tot aankoop verleid hebben.

Hm in het begin leek voor mij ook alles op elkaar, maar na verloop van tijd kan je de nummers toch wel onderscheiden?
Wel vaak dezelfde tremolo techniek van de gitarist natuurlijk - en d zo typerende baritonstem van Tom, maar dat ligt aan hun stijl hé. Misschien moet je hun laatste eens proberen - mij ligt-ie niet, want te grote stijlbreuk met deze hier (die ik wel enorm apprecieer).

Zo heel veel verschil zit er nu ook weer niet tussen deze plaat en zijn voorganger. Ik vind deze echter wel beter. Bij het beluisteren van The Black Room komen een paar nummers bij mij altijd wat zeurderig over. Op dit album heb ik daar geen last van.

Man wat heeft de zanger toch een geweldige stem! Hij tilt dit album echt een niveau hoger, want er staan wel enkle minder nummers op, nl. Weight Of The World, When Anger Shows en well Worn Haan. Alle andere nummers variëren van goed naar ongelooflijk goed. The Racing Rats en An End Has A Start zijn mijn twee favorieten.

Vandaag eens opgezet in de auto. Hoewel ik vind dat de zanger een mooi donker geluid heeft, is de muziek wat eenvormig en iets teveel van hetzelfde, waardoor er naar mijn gevoel te weinig onderscheid is, om het 3 kwartier boeiend te blijven houden, toch een halfje eraf.

Goeie plaat, alleen jammer van de slappe Coldplaydraak 'Weight of the World'. De bonustracks zijn ook de moeite waard.

Coldplay hater:Z

Dit album is toch wel iets minder dan The Back Room, maar nog steeds een goed album, het begint al geweldig met de drums in Smokers Outside The Hospital Doors, en dan de zware stem van Tom Smith erbij, heerlijk!
Alleen nummers 8,9 en 10 luister ik vrij weinig, maar als er toppers opstaan zoals Push Your Head Towards The Air en When Anger Shows, vergeef ik ze dat wel

Nummer 8 is juist zo'n ontzettend briljant nummer, 9 en 10 zijn inderdaad minder, minste van het album. Na Escape zet ik het meestal af.

Ja, waarschijnlijk ga ik dit nummer ook nog wel een keer leuk vinden, dat heb ik meestal, alleen ik zet hem meestal uit na Push...Air, dus vandaar

Smaken verschillen. Voor mij is nr.9 Spiders hét hoogtepunt van het album.
De meeslepende opbouw, lyrische gitaren en verlangende tekst, maken dat ik de song minimaal 1 keer per maand moet horen. nog steeds.

Zijn elkaar inderdaad meer dan waard.

Ik vind Escape The Nest één van de beste nummers van het eerste decennium van de 21e eeuw. Werkelijk briljant.