Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

Ik wil dit heel graag mooi vinden, ik hoor wel wat Sigur Rós-achtige schoonheid, maar echt raken doet het me (nog) niet.

Dat sprankje hoop hoor ik absoluut ook terug.

Zware kost

'Leviathan', ik hoor voor het eerst vaag iets van percussie (bongo's). Nog steeds geen gitaar.

Ik verwacht geen gitaar meer, ook niet in de langere stukken.

Ik hoor er ook wat Gas in inderdaad...en ook wat Sigur Rós...Samskeyti-vibes Mooi hoor, wel heel traag, maar dat was te verwachten.

Ik snap niet zo goed dat iemand uberhaupt nog gitaar verwacht van Cave, helemaal niet met die hoes.

gitaar als in... het instrument. Niet als in 'rock'.

Eerste gedeelte de weg naar het paradijs?
Tweede gedeelte de aankomst?

Merk dat ik toch een geeuw niet kan onderdrukken. Kan ook het tijdstip zijn hoor.

Mijn God wat is dit prachtig. Oef.

Het titelnummer is wat kitscherig en groots opgezet, maar ik vind dit toch wel erg mooi. In ieder geval doet het me meer dan welk ander nummer op de 1e helft.

De tweede helft doet mij dan weer heel wat minder. Snoozefestje hoor. Maar goed, de eerste luisterbeurt enzo.

Fireflies. Prachtig.

Ja, muzikaal ook zeer mooi omkleed. Die snijdende viool van Warren Ellis pakt mij na al die jaren nog steeds heel simpel in

Met ''Hollywood'' eindigt ie zoals ie begon. Met kopstem.

Part II maakt serieus indruk.

'Hollywood' is wat dreigender. Zou wel eens mijn favoriete nummer kunnen worden.

Heerlijk! Nog geen noot geluisterd, maar afgaande op wat ik hierboven allemaal lees zou het wel eens helemaal mijn ding kunnen worden! Laat het gauw morgen zijn!

Indrukwekkend slotakkoord. Ik hoop dat Cave op zijn ouderwetse wijze ook weer uit zijn dak kan gaan.

Dat was dan de eerste luisterbeurt van de plaat die werd aangekondigd als laatste deel van een trilogie.
Ghosteen is een plaat die qua sound en thema's (Cave's overleden zoon met name) voortborduurt op Skeleton Tree, maar die toch ook weer heel anders klinkt. Een gedurfde, pure plaat. Maar ook een plaat die ongetwijfeld voor de meeste verdeeldheid gaat zorgen van alle platen uit zijn oeuvre.
Of je vindt de puurheid en oprechtheid diep indrukwekkend, of je vindt het trage tempo saai en slaapverwekkend.

Want, meer nog dan de vorige twee klinkt Ghosteen als één grote soundscape van Warren Ellis. Sterker nog, de andere Bad Seeds lijken afwezig. Vrijwel geen percussie en gitaar. Veel synthesizer en piano, dat wel. Sereen, sacraal, dat zijn woorden die me te binnen schieten. Veel bijbelse referenties.. mooie teksten, mooie zang (en regelmatig falsetto van Cave).

De twee lange nummers op cd twee zijn misschien wel de mooiste. "Hollywood" heeft op mij in ieder geval de meeste indruk gemaakt, iets dreigende qua sfeer.

Ik weet nog niet goed wat ik van Ghosteen moet vinden. Ik hoor zeker mooie dingen ("Waiting for You" is ook prachtig), maar ik had een ander soort plaat verwacht.. wat frivoler, melodieuzer, misschien? Ik kan Cave alleen maar prijzen dat hij niet stilstaat en de muziek maakt die hij zelf op dat moment wil maken. En die muziek is vast anders dan mensen van hem verwachten of van hem willen horen. Of ik hem ga volgen met deze release, de tijd zal het leren. De beste platen zijn toch vaak de platen die je op het eerste gehoor niet van je stoel blazen. En hij heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt. Ik ga dus zeker vaker luisteren naar deze nieuwe worp. Voor nu zal ik em op 3,5* zetten. Kan nog alle kanten op. Intrigerend vind ik het zeker.

Dat kan, maar hoeft zeker niet zo te zijn.

Mwuah, diens titelsong is toch al wel een prelude voor de latere soundscapes op Skeleton Tree en Ghosteen. Ook de algehele sfeer in de liedjes an sich en Cave's voordracht daarvan voelt toch wel redelijk verbonden aan deze periode van albums. Bij Push the Sky Away hield Cave echter meer binding met zijn ''oude sound'' en instrumentatie.

En was hij minder aan het reciteren.

Zo kan hij er nog 101 maken. Hoeft niet voor mij. Met alle respect voor de man waar ik toch wel fan van ben. Maar geef mij maar de oude cave terug. Of dat hij maar eens rond hem heen trapt zoals hij zo goed doet. ?

The Guardian is er snel bij met een recensie. De volle vijf sterren.

Nick Cave and the Bad Seeds: Ghosteen review – his most beautiful songs | Music | The Guardian - theguardian.com

Bloedmooi. Bright Horses moet misschien wel het mooiste (in de letterlijke zin van het woord) nummer zijn wat Cave ooit heeft gemaakt.

Bright Horses zorgt voor een partij kippenvel, dat is niet gezond!

Dit is wel erg mooi, prachtig album.

Part 2 is indrukwekkend, Night Raid &
Sun Forest, Leviathan zijn zo ongelofelijk mooi.

Fireflies

Wat is de figuurlijke zin van mooi?

Los daarvan enorm benieuwd naar dit album!

Het begin kabbelt wat voort, vanaf Sun Forest komt er iets meer spanning in. De 2 lange nummers aan het eind bevallen me tot nu toe het best. Moet wel zeggen dat ik het een behoorlijk lange zit vond. Bovendien stoor ik me een beetje aan de vele bijbelreferenties. Voorlopig zet ik in op 3,5*, moet nog zien of dit doorgroeit naar het niveau van Push the Sky Away en Skeleton Tree (al begon die laatste bij mij ook op 3,5*)...

De stemmers hier zijn er ook snel bij na een nachtje Spotify