menu

The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

mijn stem
4,16 (1008)
1008 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rolling Stones

  1. Rocks Off (4:31)
  2. Rip This Joint (2:23)
  3. Shake Your Hips (2:59)
  4. Casino Boogie (3:33)
  5. Tumbling Dice (3:45)
  6. Sweet Virginia (4:25)
  7. Torn and Frayed (4:17)
  8. Sweet Black Angel (2:54)
  9. Loving Cup (4:23)
  10. Happy (3:04)
  11. Turd on the Run (2:36)
  12. Ventilator Blues (3:24)
  13. I Just Want to See His Face (2:52)
  14. Let It Loose (5:16)
  15. All Down the Line (3:49)
  16. Stop Breaking Down (4:34)
  17. Shine a Light (4:14)
  18. Soul Survivor (3:49)
  19. Pass the Wine (Sophia Loren) * (4:54)
  20. Plundered My Soul * (3:59)
  21. I'm Not Signifying * (4:54)
  22. Following the River * (4:52)
  23. Dancing in the Light * (4:21)
  24. So Divine (Aladdin Story) * (4:31)
  25. Loving Cup [Alternate Take] * (5:25)
  26. Soul Survivor [Alternate Take] * (3:58)
  27. Good Time Women * (3:21)
  28. Title 5 * (1:47)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 1:06:48 (1:48:50)
zoeken in:
avatar van Jelle78
5,0
Eén van mijn favoriete albums allertijden en daarom nummer 1 in m'n top 10. Hier waren de Stones op hun allerbest. Ruig, dreigend en toch swingend als een tiet. De eenheid die op dit album te horen is en waar in eerdere berichten al aan gerefereerd werd kan ik volledig onderschrijven. En toch is dit ook één van de meest diverse Stonesalbums. Blues, rock, country, soul, gospel, ze laten het allemaal horen op dit album. Het knappe vind ik ook dat individueel niet alle nummers even goed zijn, maar in het grote geheel passen ze allen perfect en zijn daardoor toch onmisbaar.
In het verleden vond ik de productie van deze plaat wat dof en ongedefinieerd en hoewel dat misschien zo mag zijn vind ik nu dat dit bijdraagt aan de bijzondere sfeer op dit album. Het is bijna alsof je de muffige geur die in de kelders van Villa Nellcote gehangen moet hebben kunt ruiken. Overigens vind ik dat de originele LP het beste geluid heeft, dus als je die ergens in de tweedehands bakken van je platenzaak vindt: aanschaffen!
Ik vind dit ook de laatste Stonesplaat waarop je het kameraadschap tussen Mick en Keith echt kunt horen. Het spelplezier spat eraf. Hierna begonnen Keith's drugsproblemen steeds zwaarder op de band te drukken en nam Mick de leiding van de band op zich. Toen Keith afgekickt was begon dit tot steeds meer strubbelingen tussen de twee te leiden. ik denk dat mede daardoor de latere platen iets van hun enthousiasme hebben verloren.
Uiteraard hebben de Stones na Exile nog genoeg goede platen gemaakt, maar dat speciale beetje extra dat Exile tot het meesterwerk maakt dat het is heb ik later nooit meer gehoord.

avatar van bikkel2
5,0
Geheel mee eens Jelle. Hier was er nog een unieke samenwerking te horen tussen Mick en Keith. De nummers waren klaar voor opname en ondanks de chaos die er heerste tijdens die opnames, heeft het een karakterstieke oprechte sfeer.
Sindsdien ben ik dat niet meer tegengekomen bij The Stones.
Keef's bijdragen werden steeds minimaler en het mag een wonder heten dat er nog een aantal redelijk tot goede platen werden gemaakt in het verdere verloop van de 70's. Met Black & Blue en Some Girls als uitschieters in positieve zin.

De unieke magie was er niet meer toen Keith zich weer meldde bij Jagger als volwaardig schrijfpartner.
Jagger had het al die tijd voor hem opgenomen en beschermd, als loyale vriend, maar de tijden waren anders geworden.
Nu ja, de rest is ons bekend.

avatar van teus
5,0
Ja vind ik ook mee eens Jelle 78 en Bikkel2,
Tijden veranderen altijd voor elke artiest, met ups and downs
Ook moet een artiest soms hier en daar met de tijd mee gaan,creativiteit neemt wat af
De Stones ondergingen dit proces ook, met behoud van hun eigen sound ,
Maakt voor mij verder niet uit
Veel Stonesstudiowerk ook na 1972 is voor mij genieten!
Geen meesterwerken wel ruim voldoende; Goats Head Soup
It's Only Rock N Roll
Black and Blue
Some Girls
Tatoo You
Steel wheels

avatar van edje1969
3,0
Als ik een album van hen opzet, is het nooit dit album. Nu ligt blues niet binnen mijn smaakgebied en hou ik bij The Stones liever van hun gitaarrock zoals Satisfaction of Rock And A Hard Place. Gelet op de lyrische reacties van de meeste Stonesfans over dit album, gisteravond maar eens opgehad bij een lange rit in de auto. Ik hoor de kwaliteit en dat alle nummers achter elkaar een samenhangend album maken. Enkele nummers zoals All Down The Line, Happy en vooral natuurlijk Tumbling Dice springen er voor mij uit. Doordat het wat buiten mijn smaak valt is het voor mij een middelmatig Stonesalbum. Nu is middelmatig bij Stones nog altijd goed. Nu ga ik voor de Stonesfans vast iets heel ergs schrijven. Ik zet dan toch liever nog albums op als Tattoo/Undercover en ja... ook nog Dirty Work. Maaarrr... Excile blijft voorlopig in de auto. 's Avonds laat aangenaam rijden met dit album.

avatar van matthijs
3,0
edje1969 schreef:
Nu ga ik voor de Stonesfans vast iets heel ergs schrijven.

Nou, met zo'n inleiding kan je zelfs bij heel gevoelige stonesfans wel een potje breken.

avatar van vin13
5,0
Reactie op voorgaande berichten:

Tattoo You is ook prima maar dat in tegenstelling met Exile juist geen geheel maar meer een collectie van periodes,left overs met mooie ballads erbij.
Dirty Work scoort nooit zo hoog dus elke liefhebber is welkom, beetje onderschat album met toch wel venijn en onderhuidse irritaties die goed werken in de meer gitaarrock gerichte nrs.

5,0
Met Jagger's allerbeste vocale prestatie op Let It Loose. Kippevel (of moet je tegenwoordig Kippenvel schrijven? Whatever).

avatar van Johnny Marr
5,0
Peet66 schreef:
Met Jagger's allerbeste vocale prestatie op Let It Loose. Kippevel (of moet je tegenwoordig Kippenvel schrijven? Whatever).

Awel, dat vind ik nu ook eens zie. Echt één van de allerbeste Stonesnummers.

avatar van RockAround
5,0
Rock mag dan wel in de Verenigde Staten ontstaan zijn, toch is Engeland altijd een hofleverancier van grandioze rockbands geweest. Zo ook The Rolling Stones: blanke schoffies uit Londen, maar hun muziek is zo Amerikaans als wat, een begeesterende mix van rock-'n-roll, blues, soul, country en gospel. Op Exile on Main St. bereikt die zijn hoogtepunt. Je wordt bij je nekvel gegrepen en op sleeptouw genomen om achttien nummers lang mee te zingen, dansen, feesten, treuren en bidden. In smoezelige kroegen en doorzopen kelders, in gospelkerken en rond kampvuren op de prairie. Hoogtepunten zijn de opzwepende opener Rocks Off, de zalige melodie van Tumbling Dice die je meeneemt op een lange roadtrip en het hemelse, swingende gebed Shine a Light. Maar eigenlijk kent deze onvoorstelbaar rijke plaat geen enkel slecht nummer. En wordt ze met elke luisterbeurt beter.

avatar van beezz
5,0
Wat heerlijk om anderen re dingen te zien schrijven zoals ik het voel bij dit album. Altijd een van mijn allerfavorietste albums geweest en gelukkig gaan er steeds meer mensen zo over denken. Het echte, vuige, rauwe en smerig lekkere Stoned geluid is hier op z'n allerbest. Rommelig soms, ja. Vals soms, ja. Maar zo lekker oprecht en eerlijk. Mijn 4 favoriete nummers kiezen is onmogelijk. Afhankelijk van stemming en sfeer verandert het steeds. Maar er staat niet een verkeerd nummer op en vormt een perfecte afspiegeling van waar de heren toe in staat waren en zelfs zijn op een goeie avond..

avatar van teus
5,0
beezz schreef:
Mijn 4 favoriete nummers kiezen is onmogelijk. Afhankelijk van stemming en sfeer verandert het steeds. Maar er staat niet een verkeerd nummer op en vormt een perfecte afspiegeling van waar de heren toe in staat waren en zelfs zijn op een goeie avond..


Dit is idd het enigste Stonesalbum waarvan mijn favoriete albumtracks Nogal eens wisselen
Als je het nu vraagt....Sweet Black Angel...All Down The Line...Shine A Light...Happy...Tumbling Dice
Maar volgende maand mss hiervan de helft weer anders

kistenkuif
Nooit breedvoerig commentaar bij geleverd. Lijkt me ook niet nodig. Hun beste. Punt uit.

avatar van zaaf
Je bent hier vrij duidelijk.

avatar van jurado
4,0
Rip this Joint is het enige smetje op deze geweldige plaat, wat mij betreft beste Stones album.

avatar van bikkel2
5,0
Rip This Joint is tactisch in het begin gezet.
Ik vind het geen smetje. Heerlijke saxpartij.
Lekker vuig ook.
Geen highlight of zo, maar gewoon The Stones op stoom.
Verder uiteraard eens met het beste album.

avatar van ArthurDZ
5,0
ArthurDZ (moderator)
Mijn bescheiden mening: op deze plaat staan geen mindere nummers, maar louter topsongs. Vraag je me om een Rolling Stones top 10 te maken, dan bestaat zeker de helft van die lijst uit materiaal van dit album. Ook Rip This Joint vind ik een heerlijk pletwalsje.

avatar van De buurman
5,0
Verreweg mijn favoriete Stones plaat. Alleen Tumbling Dice is de enige die mijn Stones top 10 haalt. Ze hebben verschrikkelijk veel goeie nummers en minder verschrikkelijk goeie albums.

avatar van bikkel2
5,0
Het is vooral de eenheid die indruk maakt.
Tumbling Dice en Sweet Virginia, zijn wellicht de bekendste songs van Exile, maar feitelijk doet er niet veel voor onder.
Ach, ik heb mijn zegje wel gedaan zo zachtjes aan.
Top Stones!

5,0
Samen met Tusk van Fleetwood Mac mijn favoriete dubbele lp. Ik kan er bijna altijd wel naar luisteren. Ik ben een groot fan van The Beatles, maar hun white album kan ik niet in één keer horen zonder me te ergeren.

avatar van west
5,0
Haast je voordat deze absoluut briljante versie niet meer te krijgen is op vinyl:
Rolling Stones* - Exile On Main St (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Het is de Half Speed Mastering, mastered at Abbey Road Studios en ik weet echt niet wat ik hoor. Zoveel prachtige details die ik nog nooit zo (goed) hoorde in deze oh zo mooie muziek. Het klinkt alsof je bij ze in de studio staat in 1972. Ik las een review van iemand die vijf speciale vinyl versies in de loop van de jaren heeft verzameld, waaronder het origineel, dat dit duidelijk de beste was. En je krijgt ook nog eens het originele artwork: inschuifhoes voor 2 platen met 12 ansichtkaarten.

5,0
Over de ontstaansgeschiedenis van het album is er de intrigerende docu Stones In Exile (2010).
Ook in een biografie van Keith Richards geschreven door Victor Bockris (Ook bekend van biografien
over Lou Reed en Andy Warhol), wordt o.a. hierover uitgebreid uit de doeken gedaan. en krijg je
een indruk in wat voor chaotische en erbarmelijke toestanden het album tot stand is gekomen.
En waarin volgens mij ook de verklaring is te vinden in de rudimentaire, pure sound van dit album.
Dat er ondanks de malaise geen enkel zwak nummer op het album staat, mag welhaast een
wonder heten. Een allegaartje van diverse stijlen, met toch zonder meer een organisch geheel.
Zelden ook MIck Jagger zo goed horen zingen.

avatar van bikkel2
5,0
De docu geeft absoluut een mooi inkijkje en info betreft het maken van dit album.
Een chaos was het inderdaad en het mag een wonder heten dat het zo'n geweldige plaat is geworden.
Imo het einde van hun allerbeste periode.
Keith zakte vanaf hier nog dieper in het moeras van drugs en dat had uiteraard ook gevolgen op zijn artistieke input.
Daarmee werden de albums toch wat poverder in kwaliteit, al zijn de albums in de resterende 70's jaren redelijk tot prima.

avatar van citizen
4,0
Zelf ben ik niet een echte Stonesfan, maar dit album draai ik graag en regelmatig. De 10 bonustracks doen niet onder voor de rest, integendeel. Vooral de eerste drie.

avatar van bikkel2
5,0
Beste van The Stones, met Sticky Fingers als goede 2e.
Monumentaal deze.

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
Dit is inderdaad hun allerbeste plaat, maar onderschat Let It Bleed niet. Wedijvert bij mij met Sticky Fingers om plek 2.

avatar van bikkel2
5,0
1968/1972 is natuurlijk de beste Stonesperiode.
Let It Bleed is top, maar Sticky vind ik beter.
Wat rauwer en overtuigender.
Is ook de schuld van Get Yer Ya Ya's Out.
Daar worden Love In Vain en Midnight Rambler zo sterk vertolkt, dat je de originelen( beiden aanwezig op Let It Bleed.) bijna vergeet.

avatar van brandos
5,0
citizenzegt:
Zelf ben ik niet een echte Stonesfan, maar dit album draai ik graag en regelmatig.
voor mij idem dito. Op de vraag van toen: ben je voor de Beatles of voor de Stones? zeg ik de Stones. Niet zozeer verstandelijk. The Beatles introduceerden 'the American songbook' in een 4-mans-bandbezetting en (her-)defineerden eigenhandig de 'Britpop'. Musicologisch waren zij natuurlijk de absolute innovators. Maar gevoelsmatig;...zet dit eens tegenover "Sgt. Peppers (when I'm sixty four....)" dan wordt wel erg duidelijk dat bij de Stones (rond '72) het rock 'n roll hart op de juiste plaats zat; een heerlijke mix van Rhythm 'n blues en country, alsof het rechtstreeks uit het broeierige zuiden van de States komt, zonder dat het op 4 plaatkanten maar 1 momentje inzakt. Wat een plaat!

avatar van HansVon
5,0
Steed beter en beter voor mij !
1972 : vriendinnetje - en nog steeds mijn huidige - die niet zo'n Stones fan was destijds. Tja en dan gek genoeg te weinig aandacht aan dit album besteed . Dom, dom.
Dus nostalgie zit voornamelijk in Led It Bleed en Sticky Fingers.....

Heerlijk al die korte geweldige nummers zo achter mekaar. Wordt je super vrolijk van!
Draai hem nu regelmatig en denk dan dat ik 'm in mijn top 10 moet zetten..... maar ja die nostalgie hè.

avatar van teus
5,0
HansVon schreef:

Draai hem nu regelmatig en denk dan dat ik 'm in mijn top 10 moet zetten..... maar ja die nostalgie hè.


Hou jij Sticky Fingers maar in je pers Top 10 Hans, prima keuze en totaal gehoord net iets mooier

5,0
Toen ik dit album voor het eerst beluisterde, een paar jaar geleden. Vond ik het eigenlijk niet zo heel bijzonder, wel leuk maar niet fenomenaal. Maar in de loop der jaren is dit album echt een van mijn all time favorieten geworden. Het alvum maakte me heel erg vrolijk en er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Dit is zoals ik The Rolling Stones het allerliefst hoor. Het spelplezier spat er werkelijk van af. 5 sterren is meer dan verdient!

Gast
geplaatst: vandaag om 02:58 uur

geplaatst: vandaag om 02:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.