Queen - Queen (1973)

Leuk stukkie

Queen Songs - Forum - Song Analysis : Queen and Led Zeppelin - queensongs.info

OK, de meeste Queen leden hielden van Led Zeppelin, beide bands hadden 4 leden, kwamen uit Engeland, blablabla. Maar in de muziek hoor ik weinig overeenkomsten. Queen I heeft meer gemeen met Black sabbath dan met Led Zeppelin, vind ik.

Ik hoor er Queen in, in al zijn bombast en glitter en glamour.

Qua teksten hier en daar nog wat fantasie-rijk.

Nou vooruit, dan maak ik er Uriah Heep van gezien de fantasievolle teksten en de falsettozang. Of nee, toch maar Deep Purple gezien het briljante gitaarwerk. Sabbath is wel de laatste die ik erbij zou halen, alleen al door de veel simpeler composities, de bij gebrek aan speelkwaliteiten toevallig uitgevonden gitaarmuren en ook nog eens de befaamde zwartgalligheid.

Met name Zep en de progressieve rock van dat moment is hier duidelijk de eerste inspiratiebron geweest. Iets wat de heren zelf ook ruiterlijk hebben toegegeven. Daarbij hebben ze al op dit debuut inderdaad wel een heel eigen geluid en signatuur ontwikkeld met vooral avantgarde invloeden. Artrock ten voeten uit.

De Zeppelin invloed op dit album lijkt me me overduidelijk. Maar als je bijvoorbeeld een nummer als Son & Daughter luistert, vind ik wel degelijk dat ook Black Sabbath zijn invloed heeft gehad.

Zal er eens ff goed de oren naar spitsen.

Hmja, hoewel het net zo goed Purple of Zep had kunnen zijn. Maar er zit idd ook wel iets Iron Manachtigs in. Eigenlijk leek al die veelal op blues geënte hardrock toen best veel op elkaar.

Laten we niet vergeten dat Queen vooral Queen was, en zich razendsnel ontwikkelde tot een band met een uniek groepsgeluid.
Dit debuut heeft inderdaad wat Zep trekjes, maar de inventiviteit en de karakterstieke gitaarsound van May en de unieke stem van Mercury, laat eigenlijk al horen dat Queen op zichzelf stond. Op Queen II wordt dat nog meer bewezen.
Queen II is eigenzinniger en duisterder. De progplaat van de groep.

Queen stond absoluut op zichzelf. We hadden het erover welke invloeden van andere bands hoorbaar zijn. Van Queen I worden de Zeppelin/Purple invloeden weleens genoemd, maar in feite maakte Queen al vanaf de eerste tonen van Keep Yourself Alive duidelijk dat de band een uniek geluid had. Ik wou juist duidelijk maken dat ik met name die (volgens sommigen overduidelijke) Led Zeppelin invloeden niet terughoor. Ik denk overigens dat Zeppelin op een aantal fronten wel een voorbeeld was voor Queen, maar muzikaal zijn de overeenkomsten toch tamelijk ver te zoeken.

Dat had ik met onderstaand zinnetje al bevestigd hoor.


Als Queen fan van het eerste uur geef ik enkel weer wat destijds al in de media te vernemen was. Queen werd toen al vanaf het begin in verband gebracht met Zep als grootste invloed. Daar zijn ze dan ook zeer origineel en creatief mee verder gegaan.

Ik vind de grote hardrockbands uit die tijd vrijwel niets met elkaar gemeen hebben.

Black Sabbath was erg donker en doom (muzikaal het meest beperkt maar dat geeft niet).
Led Zeppelin had veel bluesinvloeden en muzikaal een breed spectrum (akoustisch, hardrock, singer-songwriter).
Queen kon echt alle kanten op en op hun debuut waren ze al flink in de weer met het overdubben van opnames.
Ook de karakteristieke koortjes en samensmelting van stijlen zijn al hoorbaar.

Wat bovenstaande bands wel met elkaar gemeen hadden was dat ze een unieke zanger hadden, vrijwel onvervangbaar.
Purple bleef nog het meest binnen de gebaande (hard)rockpaden (met Ian Gillan dan) en Uriah Heep vond ik kwalitatief zeer wisselend maar kon mij na Queen het meest bekoren (als ze op hun best waren)..

Hardrock - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Allemaal uit hetzelfde vaatje getapt en een eigen kleurtje aan gegeven.

Queen, Zep en Sabbath hadden alledrie geen organist.

Queen had dan weer piano, wat wel wat uniek was (Tull had ook een pianist).
Zo'n nummertje als Fairy King met dat intsrumentale stuk in het eind met gitaar/piano, ken ik niet van andere hardrock-bands uit die tijd.

Zep en Sabbath en Purple waren meer riff-gericht, bluesy zelfs.

Queen heeft volgens mij maar één echt blues(rock)nummer (Sleeping on the Sidewalk).

Ik denk dat mensen met Zep-invloeden, bedoelen dat (met name) Freddie, in het begin veel fantasie-teksten schreef.

Verder hield Queen het voornamelijk bij korte songs, en Heep, Purple, Zep, Sabbath, etc. schreven echt ellenlange songs soms.

De meerstemmige koortjes (vnl. de hoge uithalen van Taylor) hebben we wel al eerder gehoord bij Heep.

Purple had ook een piano
Heep had een piano
Queen had ook nog My Melancholy Blues
Queen had ook behoorlijk lange songs al besloegen ze geen hele plaatkant
Grappige discussie dit,

Uiteindelijk zie ik Queen als een mix van veel stijlen vanuit een vroege hardrockbasis. Van de meeste genoemde oerhardrockgroepen is er wel iets in terug te vinden. Pas in de jaren 80 ging Queen geheel mee met de toen als modern geldende stromingen waarbij ze hun oorsprong gelukkig nooit uit het oog hebben verloren.

Owja, Brian May speelt overigens de blues als geen ander.

YouTube - Brian May & Eddie Van Halen - Blues Breaker (parte 1)[Star Fleet Project 1983]

YouTube - Brian May Blues Jam German Radio station with Rick Parfitt

QueenOnline Message Board • View topic - Queens Greatest Blues Songs - discuss.queenonline.com

En nog een wiki kwootje:

May's early heroes were Cliff Richard and The Shadows, who he says were "the most metallic thing(s) out at the time." Many years later he gained his opportunity to play on separate occasions with both Cliff Richard and Shadows lead guitarist Hank Marvin. He has collaborated with Cliff Richard on a re-recording of the Cliff Richard and The Shadows (then known as The Drifters) 1958 hit "Move It" on the Cliff Richard duets album Two's Company which was released on 6 November 2006.[62] On Queen For An Hour 1989 Interview on BBC Radio 1, May listed Jimi Hendrix, Jeff Beck and Eric Clapton as his guitar heroes. In a 1991 interview for Guitar World magazine, May referred to The Who as "my inspiration", and on seeing Led Zeppelin stated, "We used to look at those guys and think, "That's the way it should be done."[63] Influenced by Jimmy Page, May states; "I don't think anyone has epitomised riff writing better than Jimmy Page – he's one of the great brains of rock music".

Wat een vergelijkingen worden er gemaakt met de verschillende jaren 70 bands. Ik vind persoonlijk Queen nog het dichtst in de buurt komen van Led Zeppelin, alleen dat was meer een album band die bijna geen singles hebben uitgebracht, en Queen is samen met de Beatles denk ik wel de grootste single machine ooit. Vind ze dicht bij elkaar in de buurt komen vooral vanwege de hoge zangstemmen denk ik, want qua sfeer zitten er toch erg grote verschillen tussen Queen en Zep vinnik.

Ik vind ook een groot verschil zitten tussen Queen, de Beatles en Cliff Richard. Maar het punt is wel duidelijk. De Zep invloeden kwamen vooral van May, de flamboyante Freddie had de origineelste ideeën als het er op aankomt. Het is niet meer dan ff wat historische feitjes oprakelen maar een band als Queen was werkelijk uniek in zn soort, vaak gekopiëerd maar nooit geëvenaard.

Ik ken zo geen bands die hebben geprobeerd de Queen sound te kopiëren. Wie dan? Mika, Muse?

Kopiëren is misschien ook een wat te groot woord, maar aan invloeden ontbrak het zeker niet in die tijd...

What bands were heavily influenced by Queen? - Yahoo! Answers - answers.yahoo.com

Savatage maar ook Guns N Roses hebben wel geprobeerd Queen te evenaren.
Met name de piano/zang versus gitaargod.

Jon Oliva van Savatage benadrukt het zelf ook nog eens.

Maakt ook niet uit verder, maar ik denk wel dat wat The Beatles in de jaren 60 was, dat was Queen in de jaren 70, qua populairiteit bedoel ik dan.

Verder maakt het niet uit toch wie wie verder heeft proberen na te doen of heeft geevenaard verder.

Queen is en blijft voor mij gewoon een unieke band die op zichzelf stond.

The Beatles staat in vele lijstjes op 1 als beste popband aller tijden, van mij mag Queen de eer hebben om tweede op al die verschillende lijsten te staan.

In The Lap Of The Gods Revisited van SHA vind ik overigens ook behoorlijk bluesy klinken hoor.

In The Lap Of The Gods bevat hoorbaar wel wat elementen van blues, maar is volgens mij niet zodanig bedoeld. Het heeft een wat slepend ritme, maar uiteindelijk wordt het in het refein een typische meezing rocker die Freddie zo goed kon schrijven. Met uiteindelijk veel bombast.

Sleeping On The Sidewalk is echt als een bluesrock nummer geschreven. Brian May wilde iets in een ZZ Top achtige sfeer.
Terwijl My Melancholie Blues van het zelfde album (News Of The World) een laidback smoothy jazz/nachtclubachtige sfeer heeft.

ITLOTG....R heeft ook wel iets van een driekwartsmaat walsje. Prachtig toch hoe je steeds weer nieuwe dingen ontdekt als je een plaat al decennia lang links hebt laten liggen. NOTW ligt een dezer dagen weer in de bus en dan ben ik wel compleet wat Queen betreft. Youtube kan me nog steeds niet overtuigen wat de volgende albums te bieden hebben. Lijkt wel of het allemaal een stuk goedkoper en kitscheriger wordt.

In The Lap Of The Gods is een drinknummer. Had ik vroeger op een zuipbandje staan .

Ja daar kan ik me iets bij voorstellen. Een echt dweilnummer.

Queen is een uitermate sterk debuut.

Mijn persoonlijke favoriet is Great King Rat.

Heel lekkere plaat die erg goed in het gehoord ligt, vol sterke hardocknummers, enkel jammer van de soms wat gedateerde 'kartonnen drums' zoals hier al vaak opgemerkt is maar dat doet niet veel afbreuk aan de luisterervaring.

Iedereen kent 'Queen'. Ik ook. Dat wil zeggen; ik ken 'Queen' eigenlijk enkel van de radio-singles. Vreemd genoeg heb ik nog nooit een volledig album van de band geluisterd. Over het algemeen heeft de band geen slechte singles gemaakt, maar het is ook niet van die kwaliteit dat ik perse de albums wilde luisteren. Queen is/was voor mij gewoon een van de grotere top 40 popbands van de jaren '80. Dat is zo gegroeid. Toen ik puberde maakte ze - zover ik weet - enkel popmuziek en zodoende voor mij al helemaal geen band waar ik op dat moment naar op zoek was. Ik zat toen midden in mijn grunge, hard-rock en heavy metal periode. Eigenlijk naar aanleiding van een documentaire die ik een aantal maanden geleden zag vond ik dat de tijd was aangebroken om de discografie van 'Queen' eens op me gemak door te nemen.

Het debuut van Queen - Queen I uitgebracht in mijn geboortejaar. Een goed album waarop het lijkt alsof ze nog zoekende zijn. Van de andere kant is dat makkelijk schrijven op het moment dat een band 14 reguliere albums heeft afgeleverd in een periode van 25 jaar. Misschien was dit wel gewoon de bedoeling. Want wat is dé Queen sound ? Het naar progressieve rock neigende geluid of toch de meer pop-rock kant van de jaren '80? Het album begint zeer toegankelijk met een drietal direct pakkende nummers. Hier hoor ik ook de latere 'Queen' in terug. Verderop het album volgen nummers die wat meer neigen naar - of in ieder geval elementen bevatten van - prog. rock. Dit geluid van 'Queen' is nieuw voor me. Bevalt op zich prima, maar deze nummers komen wel wat rommelig over op me waardoor ik terugkom bij hetgeen ik eerder beluisterde, namelijk; een zoekende 'Queen'.

Na A Night at the Opera ben ik terug gaan kijken en vond ik in feite Queen I en Queen II beter. Heerlijke muziek met dito nummers. Deze ROCK Queen bevalt mij veel meer als de richting die ze later gingen. Onze gitarist die ik als de harde jongen beschouw binnen Queen moest steeds meer inleveren met als zwaar dieptepunt Radio Gaga etc. Dit album (en ook Queen II0 draai ik nog steeds met veel plezier en de knop gaat dan steeds verder naar rechts

'Geweldig' en dan vervolgens 'jammer'. Dat zijn de woorden mij te binnen schieten na beluistering van Queen I. Er zit zoveel emotie in deze muziek. Het is inderdaad niet helemaal een 'strak' geheel en wellicht dat je daar 'een zoekende band' kan horen.
Tegelijkertijd rockt het als geen andere Queen plaat. Hierna zou dat aspect nog af en toe naar voren komen: in bijvoorbeeld 'Tie Your Mother Down', 'Brighton Rock' en 'Now I'm Here'.
Zijn we gelijk bij mijn 'jammer' terechtgekomen, want dat is de enige wanklank na beluistering en het staat bovendien eigenlijk los van Queen I.