Queen - Queen II (1974)

Ik ook! Ik heb gisteren "Queen II (1974)" weer eens gedraaid. Conclusie: een beter Queen album is er niet, 5*****.

Ik bijna 40. En het klopt!!!!

Ouwe mannen muziek...

Echt niet. Tijdloos is dit!!

Dat betwijfel ik. Echt tijdloos is het niet. Dit is van die typische, stoffige jaren 70 muziek die ik niet altijd kan opzetten.

Echt hip is het allemaal niet.

Dat zeggen ze over een paar jaar ook van de troep die op dit moment de trend bepaalt. Wat is tijdloos. Je hebt er affiniteit mee of niet, Maar net waar je de beste herinneringen aan bewaart. Of nog krijgt.

Queen II stoffig? Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat je er weinig aan vindt Ozric Maar ik snap je wel. Het is overduidelijk een product van de tijdgeest. We horen een experiment. Daarom is het ook zo goed.

Maar met tijdloos kun je ook bedoelen dat iets de tand des tijds heeft overleefd. En dat is hier toch echt wel het geval. Ik vind het steengoed, nog altijd, niet muffig of oubollig. Vergelijkbare albums (ik bedoel gewoon rock, niet zozeer vergelijkbaar qua sound) uit 1973 of 1974 klinken soms veel gedateerder. Queen was zijn tijd vooruit. Er is niets (ik ken het althans niet) dat je met Queen II kunt vergelijken.

De enige plaat van Queen die ik lekker hard draai, mee zing en niet kan stil zitten is de 80's hardrockplaat Miracle.

Verder is Queen voor het overgrote deel, luistermuziek. Dat vind ik stoffig.

Stoffig heeft voor mij een negatieve lading. Een uitgesproken negatieve lading zelfs. Om die reden zal ik Queen niet zo snel stoffig noemen. Stoffig, dat zijn die oude popliedjes uit de jaren 70 die je vroeger zo vaak hoorde langskomen bij de Arbeidsvitaminen. Bovendien krijgt Queen bij mij geen kans stof te vergaren. Daar draai ik het te veel voor. Nóg een reden waarom ik niet zo snel Queen-muziek als stoffig zal omschrijven. Maar het is dus een term die je ook ánders kunt uitleggen.

De hardrockplaat Miracle? Die ken ik niet!

Ik gebruik het eigenlijk voor alle jaren 70 progressieve muziek. Van die muziek waar je bij gaat zitten, met een kop thee en een koekje. Het is net als klassieke muziek. Gewoon erg mooi en rustgevend.

Andere muziek laat me dansen, gek doen, zuipen, weet ik wat. Muziek als Moody Blues, Camel, Al Stewart, Queen vind ik stoffig maar gewoon erg mooi. Meer niet.

Bluesrock, Southern rock, hairmetal, hiphop, thrashmetal, house, dat zijn allemaal muzieksoorten waar ik van ga opleven...

Het is mijn persoonlijke ervaring. Queen is voor mij geen partymuziek. (Miracle dan weer wel)...

Is toch pure hardrock wat op Miracle staat?

Een tweetal nummertjes misschien maar het meeste natuurlijk niet.

Stoffig, niet echt hip.... Ach wat maakt het uit. Ozric, je waardeert "Queen II (1974)" met 5 sterren. Slecht vind je "Queen II (1974)" in ieder geval dus niet!

Ik ben het er ook wel mee eens hoor. Typisch seventies.
Alleen ik kan het wél altijd opzetten

In sommige muziek genres is geen voortgang geboekt (en/of was dat niet nodig) en sommige genres zijn klassiekers. De prog-rock die Queen hier speelt valt onder geen van beide. Queen zelf is wel geëvolueerd en dit album is een sterk staaltje van wat ze toen al in hun black queens march hadden. Echter, voor mij, mis ik de typische puntige solo's van Brian May, de over geproduceerde koortjes van Freddie en de hele sterke afwisselende melodie lijnen. Het gevoelige is net niet gevoelig genoeg en het harde is net niet hard genoeg. Of zoiets.
Maak je zelf een verzamelaar dan pik je deze songs (alongside die van Queen 1) er zo uit door de inderdaad wat stoffig aandoende productie en vooral sound. Hoewel een prima (en consistent) album voor mij dus niet het beste album van Queen.

Bij Sheer Heart Attack hadden ze pas 100% hun sound te pakken. Ik ervaar een wereld van verschil tussen dat album en Queen II. Notabene uit het zelfde jaar. De koortjes kregen daar hun echte vorm en het is allemaal wat meer ear-friendly. De productie is daar veel opener en de nummers zijn gevarieerder. Queen II is harder, donkerder en compromislozer. Geweldig album, nog steeds. Maar ja, feitelijk vind ik alle albums tot en met The Game behoren tot de essential albums van de band. Maar deze is misschien nog wel het meest eigenzinnig.

Ik vind het aandeel hardrock op The Miracle niet groter op andere Queen platen. Een nummertje of twee / drie.

Het is mijn gevoel. De harde drumsound, de scheurende May-gitaren. Het jaren 80-geluid. Minder wollig in elk geval.

Hardrock met de bekende uitstapjes naar wat andere stijlen. Niets nieuws toch ?

Miracle heeft toch echt een heel andere sound dan de rest van de rock die Queen maakt. Daarom noem ik het ook hardrock.

Miracle vind ik echt de meest stevige en hardste hardrock plaat die Queen maakte.

Ik vind het debuut eigenlijk nog het meest hardrock. Maar dan ook als geheel. Zware riffs en zelfs wat log her en der.

Maar Ozric heeft wel een puntje. De (hard) rockende songs zijn hier ook wel echt stevig.

Ik vind de eerste twee albums van Queen zeer zeker top, maar Sheer Heart Attack heeft bij mij nog net een streepje voor, al beken ikw el dat de eerste drie albums super rock waren waarna met A night at the Opera heel geleidelijk de commercie toesloeg en Queen overging naar het gladdere werk. Die lijn werd aps echt doorgetrokken na A Day At the Races..

Met Sheer Heart Attack speelde de band zich definitief in de kijker. De nuchtere realist John Deacon heeft wel eens gezegd dat hij tijdens het maken van die plaat, definitief overtuigd was over de gunstige toekomst van de band. Bij het debuut en II wist hij het nog zo net niet.

II is echt een overbruggingsplaat. Dierbaar voor veel oerfans, omdat het zo'n avontuurlijk gemaakte plaat is. Met recht hun meest mysterieuze.
Midden in de glamrock opkomen, de gimmicks daar ook op loslatend, maar artsitiek veel interessanter bleek.
Bevat absoluut werk dat tot het beste is blijven horen. Jammer dat Queen live er op een gegeven moment zo weinig aandacht meer aan schonk.
Seven Seas Of Rhey in een ultrakorte versie........en dat was het dan.

De band ging liever voor de hits.

deze weer eens opgezet en tot de conclusie gekomen dat 4* toch wel wat te weinig is...

Top 3 beste Queenalbums. Geen twijfel mogelijk wat mij betreft.

Dit bere sterke album toch verhoogd naar 5.0

Superalbum. Al zó veel beter dan hun debuut! Vind het altijd erg belangrijk dat een plaat afwisseling heeft. Queen heeft een echt eigen stijl, maar elk nummer is weer totaal anders. Kunst!

Brian May opent de plaat ijzersterk instrumentaal met "Procession".

"Father to Son", wederom geschreven door Brian May. Sommige stukken zijn echt heavy, en is daarmee bij mij meteen geliefd. Die hadden ze wat mij betreft nooit uit de liveset hoeven halen...

"White Queen (As It Began)", óók geschreven door May, vind alleen het geluid van de sitar(?) niet zo fijn in het gehoor liggen in dit nummer.

"Some Day One Day", geschreven door Brian May, en ook gezongen. Hij laat hiermee zien dat zingen niet zijn grootste talent is. Ik ben meestal niet zo gecharmeerd van zijn stem.

"The Loser in the End", geschreven en ingezongen door Roger Taylor. Fijnere stem dan Brian May, dat wel. Maar nog steeds niet het strotje van Freddy Mercury. De rauwe gitaarsolo van Brian May krikt het nummer op...

Dan "Ogre Battle", een echt wel harde track die oorspronkelijk was bedoeld voor hun eerste album. Het nummer heeft naar mijn smaak een te lange intro, maar dat wordt zeker goed gemaakt met wat er op deze intro volgt! Geweldig hoe Brian May de zang begeleidt. Roger Taylor zingt hier de backing vocals, wat hem veel meer siert dan de lead. De vele geluidseffecten kunnen chaotisch overkomen en je storen. Maar het liedje moest nu eenmaal een gevecht tussen ogers beschrijven...

"The Fairy Feller's Master-Stroke" heeft een wat raar en onbestemd sfeertje. Maar ook hier spat de creativiteit van de mannen vanaf. De outro van dit nummer vormt de naadloze overgang naar het volgende nummer:

"Nevermore"... Geweldige melodie en zang van Freddy Mercury, naar mijn idee is dit liedje véél te kort, ik kan hier langer naar luisteren. Over dit nummer wordt beweerd dat het een voorloper zou zijn op "Love of my Life".

"The March of the Black Queen" bevat zoveel afwisseling dat je zou denken dat het net als
"Bohemian Rhapsody" een samenvoeging is van meerdere ideeën. Wederom weer heerlijke solo's van Brian May. Knap hoe er verschillende maatsoorten worden gebruikt ("Bohemian Rhapsody" en dit nummer zijn de enige nummers van Queen waarin dit gedaan wordt). Dit is echter wel de reden dat dit nummer nooit is opgenomen in een liveset. Als je denkt dat het nummer langzaam wegebt, word je in de laatste 30 seconden verrast met een outro die meteen de intro is voor het volgende nummer.

"Funny How Love Is", vrolijk en simpel aandoend liedje. Een enorm contrast met het voorgaande nummer.

"Seven Seas of Rhye", mooi nummer dat al een tijd op de plank lag, voor het op deze plaat uit werd gebracht. Leuk weetje is dat Queen later een sample uit dit nummer zal gebruiken in de Reprise van "It's a Beautiful Day" op "Made in Heaven".

Schitterende plaat. Vaak gehoord, ik verwacht niet dat het me ooit zal vervelen.

Een klein voorproefje van Seven Seas is al te horen op het debuut.

Deze en Sheer Heart Attack zijn nu echt mijn favoriete albums geworden. Lang was het A Night At The Opera. Dit is voor mij ook nog altijd een 5 sterren plaat, maar reikt niet meer tot mijn all-time favorite.

Het is toch het mysterieuze barokke van Queen II en het speelse afwisselende karakter van Sheer Heart Attack wat mij uiteindelijk heeft overtuigd.
Opera is veel geproduceerder.

Liar, My Fairy King, Innuendo, Millionaire Waltz, Teo Toriatte, Prophet's Song, It's Late... Toch wel een aantal keer meer.