Depeche Mode - Ultra (1997)

We zien binnenkort je bericht wel verschijnen

Ja, ik ben van mening veranderd, maar helaas niet over Ultra. Ik respecteer ieders mening. Ikzelf vind het echt een zwak album. Ik ben wel van mening veranderd over Exciter. Waar ik het eerst een fantastische come-back noemde, kan ik nu niet anders zeggen dan dat het net zo'n zwak (misschien wel zwakker) album is als Ultra.
Ik ben dus echt fan van de periode 81-93.

Waarom heet track 12 Junior Painkiller?
Op mijn CD staat gewoon [Untitled].

't Is een hidden track. Op de achterzijde van mijn cd-hoesje staat helemaal niets vermeld.
Gaat van Barrel... naar Insight.
Op depeche mode.com zie je dat die track effectief Junior Painkiller heet.

Ultra is een Depeche Mode album waar je zin in moet hebben... Toch vind ik 'm erg mooi.

Het album symboliseert de terugkeer van Dave na een mislukte zelfmoord poging. Het verdriet van Martin over dit gebeuren bijzonder mooi vertaald in "home"

Barrel of a gun belooft veel onheil, maar stuurt de luisteraar de verkeerde kant op.

Insight, the bottom line, sister of night.. stuk voor stuk pareltjes uit het DM ouvre...

Enige minpunten als ik ze moet noemen: de instrumentale interludes.. hadden er voor mij niet op gehoeven.

Naar mijn mening een zeer sterk album.
Freestate is voor mij de topper van dit album, gevolgd door sisters of night.

Destijds was ik helemaal weg van Barrel Of A Gun maar kwam er nooit toe Ultra aan te schaffen. The Love Thieves is mooi opgebouwd maar de zanglijnen zijn hier wel een beetje "zeurderig". Home is wondermooi en bezorgt me kippevel tijdens de orkestrale stukjes.
Hoogtepunt (voor mij althans) van deze sterke DM-plaat is het geweldige Insight.

Love Thieves vind ik heerlijk.. maar het prijsnummer voor mij is nu Insight geworden, bloodmooi! Grappig om zo nu en dan weer eens een ouwe favo op te zetten

Gisteren toevallig ook Insight HEEEEL hard gedraaid.. inderdaad een juweeltje! Nu kan je wel concluderen dat dit album niet achterhaalt is door de tijd, klinkt nog steeds erg mooi!

Zeer volwassen en mooi album van Depeche Mode. Na MFTM misschien wel hun beste. Hun donkerste ook, het lijkt alsof ze hier zelf enkele elementen overnemen van door hen geïnspireerde bands die vooral in Duitsland succesvol waren. Geen vluchtig hip album van een nog hipper bandje maar iets wat niet snel (lees nooit) gedateerd zal klinken.

wat een sterk album, dit zal toch mijn favo DM album blijven, het duurt ook lang genoeg om vast te houden. Klinkt nog steeds hedendaags maar is inderdaad een donker zijpad met een deprimerende zwaarmoedige ondertoon.
Depeche Mode kwam hiermee op de proppen als nieuwbakken trio na de tragische gebeurtenissen rond Dave Gahan.Ik luister nu ook naar Insight en het heeft toch een zeer kippevelgevoel. Ook Sister of night heeft dat.
De singles It's no good en Useless zijn vrij toegankelijk, maar Home is weer pittiger en de 1e single-Barrel of a gun-geeft naar mijn mening wel vrij goed de toon van dit album weer, ik vind de produktie van dit nummer heerlijk, een smerig geluid en een soort junkbroertje van Achtung baby. Maar waar U2 nooit de duisternis intrekt -zuigt dit album de luisteraar wel de krochten van iemands geest in

Mooi omschreven pureshores. Inderdaad een lekker donker album en zwaarmoedig en dat is hoe ik DM op z'n best vind. Uitschieter voor mij is toch It's No Good, maar Painkiller is ook geniaal.

ben dr nu weer naar aan het luisteren, The Love thieves klinkt vergeleken met de andere nummers wel positief. (als in vergelijking met de zwartgalligheid van de rest van de nummers)

Painkiller staat niet op mijn versie maar ik ken het nummer van de cd maxi van Barrel of a gun, ook zo'n smerige produktie

Erg jammer inderdaad dat die niet op de officiele release staat, alleen op de dvd. Junior painkiller is er namelijk een slap aftrekseltje van zonder beat eronder.

Het album dat bijna nooit is verschenen, is wat in me opkomt als ik het album beluister.
De reden is wel bekend, Dave die met een ernstige drugsverslaving kampte en nauwelijks in staat was om een noot te zingen...
Het was zelfs zo erg dat Martin overwoog om het als solo album uit te brengen.
Met Dave ging het van kwaad naar erger, tussen de pauzes van de opname sessies kreeg hij een hartaanval nadat hij zichzelf een "speedball" toedient.
Na maandenlange (verplichte) therapie was Dave gelukkig terug in goede gezondheid, en het album is er uiteindelijk dan toch gekomen.
"Ultra" is een sterk en duister album, en luidde de "wedergeboorte" in voor de band na Alan's vertrek.

Tsja, ik zit weer middenin Home en vraag me af hoe je hierop kunt afhaken.. magistraal! En dan heb je nog zoveel moois te gaan goddamnit! Hoorde ook de bonustracks laatst, zoals Only When I Lose Myself. Erg mooi, had er gewoon standaard op kunnen staan. Ook Slowblow trouwens, heeft wel wat weg van een Massive Attack nummer.

^Home moet je ook leren waarderen denk ik. Toen de plaat net uitkwam vond ik het niet slecht, maar zeker niet zo wonderschoon als dat ik het nu vindt.

Zeker met de achterliggende gedachte waarmee Martin dit heeft geschreven

Na de uitputtende Devotional Tour en de persoonlijke problemen bij de bandleden was het nog maar de vraag of Ultra tot stand zou komen. Martin Gore overwoog een solo-album.

In 1996 kwamen de bandleden weer bij elkaar. Gahan was nog aan het afkicken en verhuisde een jaar later naar New York. Wilder had de band verlaten en de voorheen duidelijke taakverdeling was weg.

De gebeurtenissen van voorgaande jaren drukken een duidelijk stempel op het geluid van Ultra. Zo is de opener, Barrel of a Gun, een koude harde song met een combinatie van electronica en rock. Sterk nummer waarin Dave duidelijk nog kampt met de naweeen van zijn verslaving.
Home is een ongekend sterke ballad van Martin Gore met een aantal verwijzingen naar de zware periode van Gahan.
Andere kraker van dit album, It's no Good, laat een geweldige bass horen. Uselink is een soort soundscape, volgens mij eerste instrumentale track op een DM album.
Sister of Night met een Gahan die nog aardig onder invloed was is prima afwisselende song waarin rustige stukken afgewisseld worden voor stevige electronica.
Freestate en Insight zijn de andere hoogtepunten wat mij betreft.

Ultra beschrijft de terugkeer van een band die (bijna letterlijk) ten dode was opgeschreven.
Depeche Mode heeft zich door deze periode heen geslagen en levert dit prima album af.
Het album laat een rauw, emotioneel en soms zwaarmoedig geluid horen.
De combinatie tussen electronica en rock is ook een erg fijne.

Hun Beste

Nee niet hun beste, toch wel zware kost al met al. Home is overigens een 5 sterren nummer. De twee platen voor Ultra zijn hun beste, sterker nog die behoren tot het beste ooit gemaakt.

Vind dit ook op één-na hun beste.

eigenlijk nooit zo op dat gitaartje in Freestate gelet-krijg er een roadmovie gevoel bij.
Dit album weer aan het luisteren en het klinkt als een geheel goed samen bij elkaar horende tracks die ook prima te onderscheiden blijven, iets wat ik bij Playing the angel en Sounds of the universe niet heb en waar bij die 2 alles een brij lijkt te worden van teveel op elkaar lijkende nummers

Alweer een prachtig album van Depeche Mode. Sterker nog een van hun beste. Op dit album is niet veel meer te bemerken van de pop waar deze band ooit mee begon. Duistere sfeervolle electrorock wordt hier geboden en het smaakt! Home was ik al jaren aan verknocht. Mischien wel het beste nummer dat Gore ooit inzong en mijn lievelingsnummer van Depeche Mode.

Inderdaad buitengewoon interessante progsynthpoprock

Goede omschrijving! Maar dit is inderdaad totaal andere koek als Speak & Spell of Constructing Time.. alhoewel dat ook typische DM platen zijn, maar van een andere wereld haast.

Gewoon een superplaat..jammer van die dicussie eerder over synths en gitaren..iets is gewoon goed of niet..

Eens. En voor mij gewoon de beste Depeche Mode. Verhoogd naar de volle 5.

Voor de twijfelaars: vinyl. Zoveel beter dan de cd. Een van de vele slachtoffers de het loudness wars.

Mooi om te horen..ja geloof dat deze op vinyl wel fantastisch is..vind t geluid van de cd al heerlijk...

Door de vorige posts weer eens opgezet en ik blijf er bij dit album hun laatste hoogtepunt was.
Wat een schoonheid in nummers als Home,Sister of Night en Useless.