Europe - The Final Countdown (1986)

Het album voor deze plaat is een redelijk populair album onder hardrockers, kan het gewoon niet zo zijn dat die rockers deze plaat ook weer kochten of gingen luisteren en dat deze niet goed viel als zijnde te commercieel/te goedkoop? Die "echte" rockers haakte af en walgden van deze plaat en daar kreeg de band duizenden gillende bakvissen en Top 40 publiek voor terug.

Dat kan ook wel meespelen. Maar ik zou het toch vooral gaan zoeken in het rekensommetje van Edwynn.

Daar moest ik even naar zoeken want er is zoveel geplaatst de laatste dagen Maar daar heeft hij zeker een punt.

Een dominanter aanwezige toetsenist, een hit van epische proportie en enkele kleinere hits bleken de ingrediënten voor de 15 minutes of fame van de ploeteraars van Europe. Kon de band op Wings Of Tomorrow op kleine momentjes nog behoorlijk bijten, op The Final Countdown worden alle plooien gladgestreken. Waar het kan, mag John Norum nog wel scheuren, maar de hoofdrollen moeten vooral gezocht worden in gemakkelijk meefluitbare songthema's.

Eigenlijk is het album een prototype hairplaat. Een Europese band die ook even liet zien dat in dit overwegend somber gestemde continent net zulke optimistische hardrock gemaakt kon worden dan in de zonnigere gebieden van de Verenigde Staten. The Final Countdown heeft met het titel een droomintro in handen. Langzaam tuimel je in de overbekende synthhoorndeun tot dat de fill van Haugland de vaart er inzet. Ondanks de kapotdraaierij staat dat als een huis.

Rock The Night was ook een hit. Wonderwel één van de stevigste oefeningen van de plaat. Met een hoofdrol voor de solo's van Norum. Carrie is de obligate tearjerker. In haar soort een prima vertegenwoordiger. In de vorm van het vlotte Ninja en het geweldige Love Chaser dienen zich mijn persoonlijke favorieten aan. Nummers die zich onderscheiden met vooral onweerstaanbare zanglijnen van Joey Tempest. Heart Of Stone past ook in dat rijtje. Al mag dan de vlammende solo met een ietwat aparte klank ook niet onvermeld blijven.

Toch kent de plaat wat minpuntjes. Danger On The Tracks met een vervelend drukke synthriedel en minder geslaagde refreinen wordt overeind gehouden door een goede brug. Cherokee is zo'n nummer dat ik slechts voor enkele keren goed kan hebben. Wat ook teleurstellend is, is de half gelukte ballade Time Has Come. Mooie opening, mooi couplet, maar een ietwat fantasieloos refrein.

Net als Out Of This World zijn de goede elementen in overvloede aanwezig om aanschaf te rechtvaardigen. Moet je wel van melodieuze hardrock die hipsters graag als 'fout' markeren, houden natuurlijk. Want dat is wat The Final Countdown is. Melodieuze hardrock met veel vuurwerk vanaf de stembanden, toetsen en vooruit, ook wel gitaar.

Op de b kant van het singletje van het titelnummer stond overigens nog On Broken Wings. Een lekkere rampestamper die goed zou zijn geweest voor de balans.

Ik heb geen zin om lange stukken te schrijven, maar gelukkig heeft Edwynn dat al voor mij gedaan bij deze . Ik ben het in grote lijnen wel met hem eens en zou het album ook waarderen met 3,5 ster.

Mooie sluitstuk voor de discussie. Goed verwoord Edwynn...

Schiet ik nu in mijn eigen voet als ik zeg dat dit veel beter is meegevallen dan verwacht? Dit is de eerste keer ooit in mijn leven dat ik dit album volledig heb gedraaid. Dat titelnummer is zo'n nummer dat nog lang in het collectieve geheugen van vele leeftijdgenoten zal ronddartelen en het heeft zijn kwaliteiten. Het zijn catchy nummers en daar is niets mis mee. Nou ja, Carrie is weeral zo'n ballad... Ze hadden hun uiterlijk mee en daar is ook niets mis mee, moeten ze misschien er allemaal uitzien als Lemmy van Motörhead? No offense, Lemmy! Ze hebben er naam en faam aan overgehouden en er ongetwijfeld een goed belegde boterham aan verdiend, so what! Is je geloofwaardigheid daarom minder? De solo-albums van gitarist John Norum ga ik aan een nader onderzoek onderwerpen want ik ben nu nieuwsgierig geworden.

Een album vol goeie en aanstekelijke nummers. Zo sterk en memorabel worden ze amper nog gemaakt.

Van John Norum zeker Face the Truth beluisteren, Sir. Absoluut zijn beste.

En als je dit album (The final countdown) goed vind zou ik ook zijn debuut Total control mee pakken. Die ligt voor mijn gevoel wel aardig in het verlengde van The final countdown. Wel meer gitaar gericht (uiteraard) maar ook catchy hooks en melodieen.

En vergeet Face the truth niet

Nee maar die was al genoemd door Kronos

Shit. Over het hoofd gezien. Excuses

Geweldige plaat! het mindere nummer vind ik "the final countdown" deze heb ik gewoon way te vaak gehoord. Natuurlijk is het wel de grote doorbraak van de band en het is dan natuurlijk ook wel een goed nummer, maar ik ken het inmiddels wel. De rest is zo gladjes als een aal, maar als je hiervan houd alleen maar mooi. Super stem, super sound en super deuntjes. Ik snap dan ook niet dat dit album in vergelijking met de anderen zo slecht scoort.

Ga er helemaal in mee! Het is ook een geweldige plaat. Had een cassette met dit album erop (en nog aangevuld met een paar nummers van Iron Maiden) die ik met krantenwijk talloze keren heb afgedraaid. Sentiment op en top als ik nu in de auto op heb. Nu zonder krantenwijk baaidewee. Hossa 5*.

Afgelopen november in Utrecht werd dit album integraal gespeeld. Was een fantastisch concert! Live komen, zoals zo vaak, de nummers (nog) veel meer tot hun recht. Eerst werd trouwens het hele War of Kings album gespeeld. Slimme zet want zo werd het deel van het publiek dat puur uit nostalgische redenen kwam mooi geconfronteerd met het Europe van de laatste 15 jaar. Hulde aan de band dat ze het verrekken om puur op oude roem te teren. Het werd een mooie maar ook best apart beleving; eerst het huidige Europe en daarna de trip down memory lane middels het hele The final countdown album. Geweldig om nummers die ze heel lang geleden voor het laatst live gespeeld hebben eens mee te maken. Ninja (inclusief extended gitaarouttro!), Danger on the track, On the loose, Heart of stone en het fenomenale Love chaser deden het kippenvel in no-time op de armen verschijnen! Aan de andere kant; de dood gespeelde hits van het album hoeven ze van mij op zich nooit meer te spelen. Al blijft het altijd wel mooi om de reactie van het publiek te zien en horen bij deze nummers. Tempest zong de nummers ook nog alleszins redelijk in vergelijking met toen. Hier en daar handig wat echt hoge noten omzeilend maar nooit op een manier die afbreuk deed aan het origineel. En Norum stond zoals altijd weer te schitteren. Wat een heerlijke gitaarsound heeft de beste man toch.

Wat een verschrikkelijk, en veel te laag gemiddelde voor deze plaat zeg!

Natuurlijk maakte de mannen hiervoor minder commerciële rock muziek, maar dat maakt het niet meteen een slechte plaat?

Voor mij was dit de deur die werd geopend naar rock muziek. Toen ik 13 was vond ik dit enorm hard. Ik kocht de maxi van Rock the night, en daar stonden ook 2 tracks op van de vorige platen. Mijn ouders waren regelmatig not amused met het volume waarmee dit werd afgespeeld

Deze plaat bestaat uit een aantal songs met zeer knappe melodieën en een zanger die er wel wat van kan. Het rock tintje wat er aan hangt is een de leuke combinatie. Natuurlijk is dit gewoon pop rock, maar wat is daar mis mee? Ik vind het nog steeds een leuke plaat, ondanks dat ik later ook ontdekte dat er nog wel wat harders te vinden was.

Ik vind deze band in ieder geval een stuk boeiender dan generatie "rock" genoten Bon Jovi.

Deze plaat, en de opvolger krijgen nog regelmatig een draaibeurt in huize Lennon.

Europe, één van de grotere bands uit Zweden, meer dan 30 miljoen verkochte albums and still going strong.

"The Final Countdown", het album, heeft inderdaad een belachelijk lage score hier op MuMe. De muzieksnobs hier luisteren liever naar U2 of Radiohead Ik zelf luister liever naar dit album, of een ander album van Europe.

Ik luisterde wel naar Bon Jovi in deze periode, volgens mij is er weinig mis met Slippery When Wet.
Out Of This World van Europe heb ik wel, die vind ik eigenlijk leuker dan deze.
Carrie vind ik een slappe ballad, hoor dan liever Wanred Dead Or Alive, Edie (The Cult) of Still Loving You ( The Scorpions), ook uit deze periode.
The Final Countdown blijft wel een prima nummer.

Persoonlijk vind ik alleen de hits van die plaat echt heel erg boeiend.

Tja, eigenlijk alles wat deric raven hierboven al schreef. The Final Countdown is écht wel een knap nummer. Van de andere hits zijn Cherokee en Rock the Night ook nog wel aardig. Carrie is, zelfs voor een power ballad, wel erg kwijlerig.

Heb hem vroeger op cassette gehad en daar is mijn sterrenwaardering op gebaseerd. De zes overige albumtracks zijn in mijn herinnering cheesy en inwisselbaar. Ik kan me voorstellen dat ik er nu iets milder over zou oordelen, maar, afgaand op Out of This World en de verzamelaar 1982-1992 die ik wel in de kast heb, vermoed ik niet dat het een heel groot verschil wordt.

Als je t niet probeert weet je 't nooit. Het songmateriaal is echt niet zo slecht op deze plaat vind ik.

The time has come valt als enige wat buiten de toon vind ik.

Love chaser, On the loose en Ninja zijn toch echt nog lekkere rockers bijvoorbeeld. Heart of stone neigt al wat meer naar Out of this world.

Dat zijn de hits op dit album dan toch op z'n minst ook dunkt me. Juist de overige 6 nummers zorgen voor wat tegengewicht vind ik. Wat Lennon zegt; nummers als Ninja, On the loose, Love chaser en Heart of stone rocken prima weg!

Stuk voor stuk wel. Maar het geheel was voor mij minder dan de som der delen.

O ja, en bij Ninja kreeg ik altijd een De Kast-associatie.

Zingen ze die in 't Fries?

Ninja oerlibje?

Nee, het nummer deed me gewoon denken aan een nummer van het hitalbum van De Kast dat indertijd bij ons in de familie vrij veel gedraaid werd. Van dat soort associaties komt een mens gewoon moeilijk af.

Naar aanleiding van de reacties op dit album. De lp maar es weer opgezet. Heb hem op cd en lp.prima album met veel hitjes.
Album klinkt nog steeds lekker, vroeger veel gedraaid.
Idd uit de tijd van bon Jovi's slippery when wet ook n prima album.
Ben bon Jovi naar een paar albums minder gaan volgen, waar europe voor mij althans leukere albums bleef maken.
Beide bands veel gedraaid. Maar luisterde toe al meer naar Iron Maiden, Saxon, Motorhead, ac/dc,enz...
Maar deze europe en zijn sterke opvolger out of this word veel gedraaid een stukje jeugdsentiment.
De laaste twee europe albums ook sterk.
Vind norum een goede gitarist met een lekker geluid zowel bij europe als solo.
Al met al vind ik dit nog steeds een sterk album.

Niet eens zo gek aangezien Sieb (en ik meen de gitarist destijds ook) eigenlijk liefhebbers waren van stevigere muziek dan ze met de Kast maakten.

Ik kan het niet nalaten om van 5 af te tellen naar 1 bij de eerste klanken van de titeltrack die gebruikt wordt bij het woord wat hier niet gezegd mag worden.
Voor de rest vind ik de plaat niet veel om het lijf hebben zowel qua gitaarsound, productie en composities. No score

Soms zijn er van die platen die je dierbaar zijn. Vaak wordt dan gesproken over jeugdsentiment of die goede oude tijd of weet ik wat voor sentimentele kreet. In het geval van The Final Countdown was het bij mij nog veel erger. Ik was wel geteld 5 lentes jong toen ik Joey Tempest op televisie voor de eerste keer het podium af zag stormen en vol overgave de eerste zinnen van The Final Countdown hoorde zingen. Dit in combinatie met de gitaren en de synthesizers en ik was compleet verkocht. Als een waanzinnige rende ik door de kamer op en neer en ging 5 minuten lang compleet uit mijn dak.

Elke week kwam het nummer langs in de Top 40 en mijn reacties werden steeds uitbundiger. Mijn ouders waren gelukkig tolerant genoeg om te begrijpen dat een aankoop van de plaat onvermijdelijk was. Ik weet nog goed dat ik aan de hand van mijn vader naar de plaatselijke speciaalzaak ging om daar platen te gaan luisteren in een ouderwetse cabine. Mijn vader trok drie platen uit de bakken dit waren: Bon Jovi - Slippery When Wet (1986), Whitesnake - 1987 (1987) en gelukkig dit album van Europe. Zorgvuldig inspecteerde mijn vader het vinyl en liet me een voor een de platen beluisteren. Wederom kwam mijn uitbundigste reactie bij Europe dus het was vrij logisch wat er gekocht moest worden!

In de twee jaar die volgde heeft de plaat ongeveer vier maal daags opgestaan en mijn ouders waren dan ook opgelucht toen de opvolger Europe - Out of This World (1988) uitkwam zodat ze eindelijk eens een andere plaat op konden zetten. Achteraf gezien ben ik erg dankbaar voor het geduld van mijn ouders. Europe was mijn eerste kennismaking met Rockmuziek en die liefde voor deze stroming is daarna nooit meer verdwenen.

Natuurlijk kwam er Grunge en ontdekte ik veel nieuwe bands maar toen Europe na lange afwezigheid weer terugkeerde met Europe - Start from the Dark (2004) wist ik dat dit mijn band voor het leven zou worden. Gelukkig hebben ze met alle albums die daarna zijn uitgekomen nooit teleurgesteld en ook live zijn ze nog steeds fantastisch. Joey Tempest is nog net zo vitaal als in zijn beginjaren. John Norum is de beste Rockgitarist die er is en de rest van de band staat ook nog altijd als een huis.

Nu 32 jaar na het uitkomen van de plaat heeft The Final Countdown nog niets aan kracht verloren. Voordat ik deze recensie wilde gaan schrijven ben ik eens in het archief van mijn Aardschokken gaan zoeken en kwam daar een recensie tegen die was geschreven voor het uitkomen van de plaat. De betreffende recensent gaf de plaat 9 uit 10 en schreef dat Europe altijd kwaliteit leverde en als ze geluk hadden, dan zouden ze met het titelnummer in thuisland Zweden, misschien een bescheiden hitje kunnen scoren. Ik denk niet dat ik in een recensie ooit een voorspelling heb zien staan die er zo ver naast zat!

Maar goed wat ik eigenlijk kwijt wil is dat de mega hit van deze plaat de status van de band ver overstegen is. Nu vele jaren later wordt Europe zeer gerespecteerd en krijgen ze als Rockband eindelijk de waardering die ze verdienen. Europe is veel meer dan die band van dat ene hitje en in dat kader verdiend deze plaat een herwaardering. Zelf vond ik de plaat altijd briljant maar in mijn ogen wordt hij toch te vaak ondergewaardeerd.

De kracht van de plaat zit hem in de overtuigingskracht, positiviteit en vooral energie van de band. Tekstueel heeft Tempest later vele betere dingen geschreven maar dit was toch wel een statement voor een generatie. Carrie is dan wel een tranentrekker maar het is een klassieker en terecht. Nog steeds krijg ik kippenvel als ik het nummer live hoor. Rock The Night is een ultiem nummer voor in de auto en dankzij Cherokee wist ik in de geschiedenisles al over The Trail of Tears.

De overige nummers van de plaat kan ik nog altijd dromen. Ik kan het dan ook niet opbrengen om daar ook maar iets kritisch over te schrijven. Vorig jaar verscheen Europe - The Final Countdown (2017) en sprong Love Chaser er wel erg uit en blijf ik de eerste zinnen van Time Has Come schitterend vinden. De overige nummers blijven voor mij oerdegelijk rockers, die nog altijd zorgen voor een brede glimlach op mijn gezicht.

Dit zal altijd de plaat zijn waarmee mijn muzikale ontdekkingsreis is begonnen en tot mijn eigen Final Countdown zal ik loyaal zijn aan deze band en ze trouw blijven volgen! Of zoals de band het zelf zegt:

ROCK THE NIGHT!!!!!!


P.s.

Voor alle medestanders ze komen 26 september in de 013 Europe - 013 Poppodium Tilburg om hun geweldige nieuwe plaat Europe - Walk the Earth (2017) te promoten.

P.s. 2: Voor de liefhebbers van dit album is de film Hot Rod (2007) - MovieMeter.nl een aanrader. Vrijwel alle nummers van de plaat komen in deze film voorbij.

P.s. 3: Voor de mensen die zanger Joey Tempest eens op een andere manier willen horen zingen kan ik zijn 3 solo platen zeker aanbevelen vooral Joey Tempest - A Place to Call Home (1995) en ook Joey Tempest - Joey Tempest (2002) zijn zeker de moeite waard.

Prachtig verhaal!! En ik kan me er zelf héél goed in verplaatsen. Voor mij was dit album (eerst het nummer) ook de eerste kennismaking met hardrock. Gevolgd door Bon Jovi, Whitesnake, Def Leppard en noem ze allemaal maar op. De band heeft nog steeds een speciaal plekje en ik zal ze ook nooit laten vallen. Ook al heb ik erg moeten wennen aan hoe ze sinds de doorstart in 2004 klinken en te werk gaan. Is gelukkig helemaal goed gekomen! Tot 26 september!