Lou Reed - Berlin (1973)

Ik zal 'm weer eens beluisteren van een vriend, maar het zal nooit mijn favo Lou Reed plaat worden; zo veel herinner ik me er wel van.

Lukk, Goed verhaal, maar ik mis een belangrijk onderdeel van het verhaal: de driehoeksverhouding. Pikant, gezien het feit dat Reed zelfs ook van beide walletjes at (eet?).

Ik heb hier beschreven wat ik denk over de thema's op dit album. Die driehoeksrelatie die je noemt is mij niet opgevallen, zou je het nog even een beetje willen toelichten, want ik vind het wel interessant.

Fragment uit Oh Jim: "Now you said that you loved us, but you only made love to one of us.."
In de jaren zeventig stond Lou Reed bekend als bi. In diverse biografieen staan verhalen over de gay-flirts van Lou (en o.a. Bowie), hij heeft zelfs ooit wat met een transseksueel gehad, Rachel. (zie song Coney Island baby, op einde van
SongMeanings |
Lyrics | Lou Reed - Coney Island Baby
. Verder veel travestieten in diverse VU-songs en natuurlijk Walk on the wildside.
Enfin, tot zover het verslag uit de Prive.

Niets meer als een meesterwerk wat mij betreft. Het luisterd als een donkere symphonie, een verhaal, geen enkel nummer doet voor elkaar onder en heeft een eigen gezicht, identiteit en zeggingskracht.
Ruim georchestreerd voor Reed zijn doen, met prima afwisselingen en sobere klanken.
Geen plaat voor hartje zomer, korte broek en een glaasje Ice Tea.
Met onderwerpen als gebruik, mishandeling en het wegnemen van de kinderen, is het zonnetje ver te zoeken.
Maar ondanks al die zwartgalligheid, is dit een prachtplaat.

Langzaam maar zeker begint mijn Lou Reed collectie uit te breiden. Deze nu sinds lange tijd weer in zijn geheel geluisterd en moet nodig mijn stem bijstellen. Maar het is geen album om dagelijks te draaien, maar dat doet niets af aan de kracht ervan.



Van Reed zou ik het niet weten, maar wat Bowie betreft, is later duidelijk geworden, dat hij altijd hetro is geweest en nooit iets in die richting heeft ondernomen (volgens Bowie zelf). Het was vooral voor het image en dat het bon ton ton was in de popscene (m.n de glamrock) die tijd om daar mee te flirten. Hetzelfde denk ik geld voor Reed ook. Omdat het in de tekst zo wordt voorgesteld, wil niet zeggen dat het dan ook zo was.

Een meesterwerk en een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis. Onderschat door velen.

Een groot werk in de lange geschiedenis van de popmuziek, dat vind ik ook. Onderschat? Dat zou ik zelf niet zo stellen. Met een gemiddelde van 4,07 en een plek op no.100, zit het met de waardering wel goed. Wel is het zo dat toen dit album uit kwam in '73, men wel flink moest wennen, na het succesvolle Transformer. Het album zat vol met geweld/drugsgebruik en zelfmoord, gekoppeld aan een wat bizar uiterlijk van de maestro himself.

Ik kan mij indenken dat het grote publiek graag een Transformer part deux gezien had. Maar Reed is daar de man niet naar. Stilstaan is achteruitgang voor hem. Met Berlin en later met Metal Machine Music, vervreemde hij zich wel van veel mensen die zich aangetrokken voelde tot hem door de 1ste twee albums.

Met Coney Island Baby, kwam daar wel een positieve verandering in. Het album was voor zijn doen zelfs blijmoedig en optimistisch.
Met de onderschatting is het in de latere jaren wel goedgekomen, denk ik zo.

Het album werd inderdaad aanvankelijk door pers en publiek matig ontvangen wegens te bombastisch en het controversiële onderwerp, maar wordt nu algemeen als één van de mijlpalen beschouwd in Lou Reeds carrière (samen met "Transformer" en het debuut van Velvet Underground). Zeker één van de belangrijkste conceptalbums ooit. Ik heb mij steeds afgevraagd of dit album niet is gebaseerd op waar gebeurde feiten.

Ik ook. Bij Lou Reed weet je nooit of hij de waarheid spreekt of dat hij alles uit z'n duim zuigt, maar hij brengt het hier wel heel erg emotioneel en overtuigend. Ik denk dat er in ieder geval een deel van het verhaal echt gebeurd is.

Dag muziekliefhebbers,

voordat ik een oordeel heb over deze plaat (moet hem nog een paar keer meer beluisteren daarvoor) heb ik een vraag: Ik heb deze op vinyl gekocht voor 5 euro op de Markt. De plaat is in uitstekende staat, maar op de achterhoes staat vermeld het jaar 1983 in plaats van 1973. Weet iemand hoe dat komt? De tracklisting klopt in elk geval. Verder zou hij geproduceerd zijn door Bob Ezrin en spelen onder andere de Brecker Brothers en Tony Levin erop. (de laatste van wie ik vermoed dat hij met name in de tachtiger jaren actief was). Is dit de LP waar we over praten, of is dit een andere versie, of is het gewoon een drukfout, 73/83?

Ik dank degene die hier een antwoord op heeft!

Verder vind ik het tot nu toe overigens een uiterst genietbare plaat met sterke teksten en mooie muziek, maar ik ben nog een beetje Lou Reed beginneling. Ben wel beter bekend met Velvet Underground en met name John Cale.

Vriendelijke groeten

Misschien is het een heruitgave uit 1983?
Ik weet wel dat er een aantal gast muziekanten hebben mee gespeeld op deze plaat.

Hij is inderdaad geproduceerd door Bob Ezrin.

Dat bedoelde ik, dat het moest wennen. Bedankt voor je toelichting
Toch heerlijk, allemaal gelijkgezinden bij elkaar!

Lou Reed op zijn zwartst. De plaat steekt fel af bij Transformer, en dat was ook de bedoeling. Geen feel good plaat is dit, maar een plaat vol kommer en kwel.
Niet al te toegankelijk, en dus een plaat die je op je moet laten inwerken. Maar muzikaal rijker dan je na de eerste beluistering denkt vast te stellen; Een typische groeiplaat en een klassieker van formaat. Aan te bevelen in iedere serieuze rockcollectie.

Klopt helemaal. Is zeker een groeiplaat, het duurde bij mij een luisterbeurt of vijf tot het echt op zijn plek begon te vallen. Vooral een aanrader om 's avonds te luisteren met een goede koptelefoon op Het is zeker geen vrolijke plaat, maar muzikaal is het juist soms wat lichter waardoor een mooie combinatie ontstaat vind ik. 4,5*

Was het idee van de driekhoeksverhouding niet gebaseerd op de roman The Favourite Game van Leonard Cohen?

She put her fist through the window pane
It was such a funny feeling
It's so cold in Alaska
Deze tekst uit Caroline Says II snijdt echt door merg en been. Het effect wordt nog eens flink versterkt doordat je het breken van het glas gewoon hoort in het nummer. Het doet bijna pijn als je ernaar luistert, ik vind het ontroerend mooi.

Ook bijzonder hoe Sad Song opent. Het klinkt bijna vrolijk, alsof er nog een vrolijke noot klinkt aan het eind. Maar daar moet je je niet in vergissen, het nummer heet niet voor niets Sad Song.

Dat cynisch vrolijke (ook o.a. bij "Oh, Jim" en "How do you think it feels") doet het hem ook voor mij. Het is een deel van de sterkte van het album. Het heeft iets walgelijks. Het personage Jim dat Reed op deze plaat neerzet is door de drugs helemaal verandert in een gevoelloos, agressief monster. Die tekst op Sad Song "Im gonna stop wasting time. Somebody else would have broken both of her arms" is zooo walgelijk, alsof hij van zichzelf vind dat hij nog al bij al goed gehandeld heeft!!
Ook de hele legende achter de schermen bij het maken van deze plaat is zo sprekend. Gaat deze muziek over Reed zelf? Op veel vlakken denk ik wel, je kan het zelfs voelen.

Een schitterende muzikale tragedie van formaat! 5* en een plaatsje in mn top-10.

Zeer donker depressief conceptalbum van Ome Lou.
Caroline Says II vind ik het mooiste nummer op het album en van nummers zoals The Kids & The Bed stroomt er ijs door mijn aderen, vooral het gehuil van de kinderen in The Kids waarvan ik altijd heb begrepen dat de kinderen doelbewust is gezegd dat hun moeder niet meer thuis zou komen om het maar zo authentiek mogelijk te laten klinken!!!
Ongeloofelijk.
Desalniettemin een mooie plaat waar je op je gemak voor moet gaan zitten en zeker geen nummers moet gaan skippen.
Dit album moet je ondergaan.

@ TEQUILA SUNRISE; Dit is een meesterlijk album, een echt conceptalbum. Samen met Transformer, dat lichtvoetiger is, zijn dat zijn 2 beste albums, die iedereen zou moeten hebben.
Dit album laat zich niet zo maar inpakken, je moet er intensief naar luisteren, je wordt er niet echt vrolijk van, uiteraard, maar zijn schoonheid is echt overrompelend. Een unieke luisterervaring.
Beslist zijn magnum opus.

Wat een bombastische shit, wat een rollercoaster van emoties, wat een foute thema's, wat een heerlijk album. Inderdaad, zoals eerder gezegd, alleen in zijn geheel te beluisteren, dan komt het album tot z'n volle recht.

Paar keer beluisterd nu, klinkt veelbelovend.

Blijven beluisteren, dit is een echte parel dit album...

Will certainly do

Deze van de week weer eens in mijntop 10 beland, maar dat is waarschijnlijk ook de laatste keer.

Tekstueel erg sterk met Men Of Fortune, Caroline Says 2, The Kids en The Bed. Het gehuil in Kids zorgt altijd voor kippevel.

Muzikaal aardig, maar vooral Oh Jim is erg zwak.

Goed album, maar niet meer voor mn top 10.

Dus even erin (begin van de week) en dan er weer uit (eind van de week)?

Ja, alleen de eerste 6 albums vind ik zo goed dat ze zeker zijn van een top 10 notering.

Voor de overige 4 plaatsen komen ongeveer 20 albums in aanmerking en die wisselen regelmatig.

Een meesterwerk! Ik vind Caroline Says II en The Kids de beste. Maar alle nummers zijn natuurlijk prachtig.
Sad Song, is dat cynisch gebruikt dat het niet echt een "Sad Song" lijkt? Met die fluit wel een beetje sprookjesachtig.
Ik ben pas 14, dus neem me alsjeblieft niks kwalijk, ik ben nog niet zo ver met die herkenningen in de muziek.

Helemaal niet erg, leeftijd heeft helemaal niets te maken met goede of slechte smaak...

Scherp opgemerkt doke! Daarvoor verwijs ik je naar een eerdere post van mij. De instrumentatie van Sad song begint inderdaad luchtig, maar ik denk niet echt dat het cynisch bedoeld is, hoewel het wel een bepaalde verwarring naar boven brengt dat de tekst en de instrumentatie zo verschillend zijn.
Aan de andere kant, volgens mij barst het album van het cynisme met teksten als but me, I just don't care at all.