Lou Reed - Berlin (1973)

Ik zou er opletten DirkM. Kan iemand mij uitleggen waar Lady Day over gaat? Ik dacht aan een vrouw die talent heeft maar het verprutst? Maar dat kan ook helemaal fout zijn, heb namelijk geen idee. En naar Men of Good Fortune moet ik nog goed luisteren, want die snap ik nog niet helemaal.

heb de plaat gekocht in jersey in 1973 ( was daar voor een week en ik was toen 17 jaar , daar we 18 moesten zijn om te gaan zuipen in de pubs , strenge tijd toen !!! , als je op een bus het woordje ' fuck ' zei moest je de bus onmiddellijk af , het was ook verboden in denim in de pub te gaan )
genoeg geklets ,

met het geld dat we toen meehadden , zo'n 250 euro voor een week en een tent bij een lokale boer die 5 euro vroeg om daar te staan heb ik dan maar naar de platenwinkels gegaan om te kijken wat er allemaal lag , de tijd van bowie , roxy , reed , wakeman enz.....

ik heb toen 43 lp's gekocht waaronder berlin voor de prijs van 120 b frank of nu 3 euro ( taksvrij )

thuisgekomen heb ik de platen beginnen beluisteren , toen ik ' berlin ' op de ouwe lenco pick up legde werd ik iets vreemd gewaar , avonden zat ik met het tekstvel te luisteren met koptelefoon , met vrienden en met mijn toenmalige vriendin , de plaat heeft 4 maanden !!!!!! op mijn draaitafel blijven liggen , dat zegt genoeg denk ik ( een plaat die zo verslaafd werkte ben ik nooit meer tegengekomen ) ( een goeie tweede was jaren later : joy division met hun debuut !

cheers

lady day was de bijnaam van billie holiday , een groot talent maar kapot door de drugs !

Dank je wel beaster, wat verduidelijking voor mij dan.

Je hoeft ook niet alles van de teksten te begrijpen, dat doet niemand hier . Interpretatie van teksten betekent altijd dat je je op glad ijs begeeft, dat levert meer dan eens heftige discussies op op fora.

Ik zal iig mijn best doen om te zeggen wat ik van Berlin denk en gelezen heb. 1 ding dat zeker is, is dat deze plaat 1 verhaal vertelt, een conceptalbum dus. Ze noemden het 'a film for the ears'.
Het begint met Berlin, waarin volgens mij de ontmoeting tussen Jim en Caroline wordt beschreven. Toen waren ze nog verliefd en hadden ze het nog goed samen, Oh, honey it was paradise

Nummers 2 en 3 schetsen het toneel waarin het verhaal zich afspeelt. Lady Day gaat volgens mij over Caroline, in de periode dat het nog goed met haar gaat. Ze zingt en krijgt applaus (waardering). Maar dan komt ze weer thuis terecht in een trieste situatie. Men of Good Fortune gaat meer over rijke en arme mannen in het algemeen, waarbij Jim tot de laatste groep behoort.

Caroline Says I dan, verhaalt voor het eerst echt van de spanning tussen Jim en Caroline, als de verliefdheid uit Berlin weggeebt is, en ze weer in het harde, echte leven staan. How Do You Think It Feels is niet makkelijk te begrijpen, het gaat in ieder geval over lijden en pijn.

Het gaat hard achteruit met Jim en Caroline, als Oh, Jim handelt over drugsgebruik en met name over mishandeling, en Caroline Says II over verslaving, eenzaamheid, afstand tussen J. en C., en zelfpijniging (vrolijk rijtje zo..)

Ik hou maar op met schrijven, als je het zo leest, staat alles er zo plastisch, maar dat betekent niet dat het verhaal en de teksten me niet raken. Dat is volgens mij precies wat je bij Lou Reed hoort op dit album. Het lijkt afstandelijk, cynisch en nuchter als je het hoort, maar ondertussen gaat het zo diep bij hem, hij zit vol emotie en lijkt zichzelf kapot te zingen.
Reed heeft dan ook gezegd: 'We killed ourselves psychologically on that record. We went so far in it that it was kind of hard to get out.' Dat is tegelijk de schoonheid en het gevaar van dit album, die rauwheid en diepgaandheid. De schoonheid, omdat het zo authentiek en levensecht wordt weergegeven. Het gevaar omdat je dit beter niet te vaak kunt luisteren, als je een intensieve luisteraar bent: het voert je zo diep weg, dat het bijna moeilijk is om er weer uit te komen.

Je hebt helemaal gelijk DirkM! Het is bijna eng op de manier hou Lou Reed het zingt, zo nuchter alsof er niks aan de hand is. Maar we weten allemaal beter hè. Zou wel willen weten of Lou Reed dit, dit onderwerp is al eerder een keer aangesneden, verzint, of dat er enige ervaring in zit. Ik weet dat Caroline Says II van Stephanie Says komt van the VU, en dat ging over Stephen(?) en die was de manager van the VU. Zoiets dacht ik.
Ik vind dit album beter dan Transformer, nu op naar New York!(?)

zou het kunnen gaan over de relatie van lou en nico ( de duitse schone ) , als je new york goed vind doke ga dan voora op zoek naar het donkerder ' magic and loss ' dat is een prachtplaat , maar new york is ook schitterend !

Hm.. Zou dat niet een beetje té zijn..? Als het over haar zou gaan.. Ik bedoel, zo erg was het toch niet tussen hun 2 of wel?
Ik heb tot nu toe alleen nog Berlin en Transformer helemaal geluisterd, en ik denk dat New York de volgende wordt. Maar ik moet daar nog even over nadenken.

Het heeft overeenkomsten met Nico (junkie, kind weggehaald), maar ook met Lou Reed zelf (junkie, instortend huwelijk).

Lou Reed heeft dit nooit toegegeven. Nico heeft wel gezegd dat Lou haar brieven schreef waarin hij schreef dat Berlin voor haar was.

Wat ook opvallend is aan Berlin is dat Lou een dubbel LP in gedachten had. De platenmaatschappij durfde dit niet aan, dus moest er geknipt worden in de nummers (outro's, solo's etc.). Reed was woedend natuurlijk. Je zou toch denken dat dit direct hersteld zou worden bij de CD versie, maar dat is nog steeds niet gebeurd.

Daarnaast waren Oh Jim, Caroline Says II, Men of Good Fortune en Sad Song eigenlijk Velvet Underground nummers. Weliswaar zijn ze hier herschreven, maar toch zet het me aan het denken. Had Reed destijds dit concept al in gedachten, of waren z'n nummers 'op' dus gebruikte hij deze 'left-overs' maar.

Hm.. Wie geloven wij dan? Nico of Reed? Ik neig de kant van Nico te kiezen, maar ach, zeker weten doen we het nooit. Ik denk dat het toch uit eigen ervaring is geschreven, en Berlin -> Duitsland -> Nico -> Duits.. Het valt op zijn plek. Caroline Says II is wel uit eigen ervaring geschreven. Lou Reed, wat doet ie dat toch goed he, die teksten die hij schrijft. Fantastisch.
Ik denk niet dat Reed zijn nummers op zijn, ik denk uberhaupt niet dat die nummers ooit op zijn bij hem. Maar misschien ben ik wel te naïef...

lou heeft nog talloze zeer goede tot zelfs slechte platen gemaakt , maar de live uitvoering van berlin moet je zeker eens gaan beluisteren , ook de dvd van het optreden met koor is prima ,

en als je het mij vraagt ben ik bijna 100 % zeker dat het over lou en nico gaat , maar de koppige en norse lou zal dat NOOIT toegeven , dat geheim neemt hij zeker mee in zijn graf !

Hm.. ja, je hebt vast wel gelijk. Oke, ik zou die wel keer luisteren, maar eerst NY.

Heb dit album nu stuk vaker geluisterd. En sowieso mijn favoriete, niet alleen van Lou, maar van alles. Die teksten, die muziek erbij. Die akelig nuchtere stem van Lou, fantastisch goed.
"She put her fist, through the window pane. Oh, what a funny feeling"
Jezus...

en vooral die productie van bob ezrin , een hele grote meneer !!!!!!

Beste Dirk, Oh, Jim gaat inderdaad over drugsverslaving en wel over de drugsverslaving van Iggy Pop (echte naam James Newell Osterberg)

HET beste album die er is, voor mij tot nu toe, muzikaal niet de beste plaat die er is. Maar de teksten, en die minimale muziek erbij. Prachtig. Hier gebruikt Lou meerdere stemmen lijkt wel. Dat is niet bij transformer, en bij Magic & Loss. Daar heeft hij constant die rauwe stem. Maar bij bijvoorbeeld Caroline Says II zit er niks rauws aan qua stem. Qua tekst natuurlijk wel. Héle mooie teksten, ik zie geen een minder nummer. Het is een afwisselend album, bij How do you Think it Feels is het een beetje dat "rockige" wat wij van Lou zo goed kennen. Maar bij Caroline Says II is het weer ingetogen. Lou is niet de beste zanger, Lou is niet de beste gitarist. Maar hij levert voor mij persoonlijk wel een van de mooiste platen af die er is. En dan zitten wij met de vraag: Is dit uit de duim gezogen, of zit er overal werkelijkheid in? Of maar deels? Laat ons maar gissen Lou. Zo blijf je elke luisterbeurt in de muziek hangen. En ontdek je nieuwe dingen naarmate je de liedjes vaker luistert.
Stuk voor stuk prachtige liedjes. Het cynische Men of Good Fortune, het hartverscheurende The Kids en dan voor mij het grootste vraagteken van dit album: Sad Song. Sad Song met een vrolijk deuntje aan het begin van het lideje? Dat is toch niet "sad"? Nou het is wel degelijk sad, dat merk je als je het vaker luistert. Dat er iets sads aanzit, hoewel het na de eerste luisterbeurt niet zo sad lijkt. DE plaat van meneer Reed, en voor mij DE plaat van de geschiedenis. Het is een plaat die je maar zelden moet luisteren, want elke keer weer depressief worden moet ook niet zijn. Dank u wel Lou Reed, voor dit meesterwerk.

doke1 heeft grotendeels gelijk:

Dit album is tuurlijk niet hoogstaand op zowel vocaal als muzikaal vlak. En toch is het een prachtige plaat. Er heerst een bepaalde sfeer die moeilijk loslaat en je meeneemt op een reis van pure emotie. Zoals al gezegd is de stem niet echt overheersend, maar past perfect bij de minimalistische rauwe songs van Reed. En toch is er ook plaats voor wat zachtere, meer uitgewerkte, progressivere doch emotionelere songs. Sommigen noemen het 'overgeproduceerd', Nou nee: het is net een grote stap vooruit na Transformers. Daarmee toonde hij het catchy part, hier het geniale deel.

Berlin
Natuurlijk veel betere versie dan dat eerste Berlijns melig kutnummer van zijn debut. Vooral prachtig piano stuk

Lady Day/ Men Of Good Fortune
Twee oerdegelijk songs die op een navrante manier ons laten stilstaan en toch genieten van de muziek

De volgende drie songs doen me wat minder, ze zijn ook minder uitgewerkt maar toch nodig in de structuur v/h album. Leuke tussendoortjes

Caroline Says II
prachtig!
Het blijft sober en minimalistisch op zich, maar de gecreërde sfeer maakt het zo veel grootser... En weeral is Reed zijn zwakte nu ook zijn sterkte: z'n stem... Door dat fragiele doch rauwe stemgeluid in zinnen als 'She's not afraid to die' neemt ie je mee naar droomwerelden ver van hier... naar Caroline... naar

The KidsThe Bed Sad Song
Eén voor één klasse songs...
de laatste twee zijn weeral zeer sfeervol.
In tegenstelling tot velen vind ik The Kids nou net wat minder.
Het idee is goed, maar de song vind ik wat weinig origineel uitgewerkt en te langdradig waardoor het zijn navrante gevoel verliest.

----------

Gewoon een prachtig album is het verdict.
Zeer technisch: nee (toch een vootuitgang voor Reed)
vocaal sterk: neen
maar tekstueel af en toe wel aangrijpend, en vooral zeer sfeervolle plaat

Dankzij MusicMeter bij Lou Reed terecht gekomen en heb nu de de eerste 3 albums beluisterd. Deze maakte het meeste indruk op me.

De muziek is prachtig, de hand van Bob Ezrin is natuurlijk wel merkbaar. Volgens mij hebben Ezrin's kinderen niet al teveel trauma's aan dit album overgehouden, want op "God Of Thunder" van KISS (van het album "Destroyer" uit 1976) zijn ze ook weer te horen.

Ik heb eerst de plaat gewoon beluisterd, daarna ben ik heb ik hem nog eens beluisterd met de songteksten er bij. In elk geval: een heavy plaat, maar het is niet zo dat ik meteen in een depressie schiet na deze plaat. Ik luister ook veel naar Eels, en die schrijft ook behoorlijk depri-teksten. Maar deze maakt zeker wel indruk. "Sad Song" - die opbouw, die vioolpartij, het koor dat zingt en Lou die er dan overheen .. uh... praat: "Sad.. sad.. song"... Prachtig. "Caroline Says": allebei de delen: betoverend mooi. Zeker die zinsnede: "Life's meant to be more than this".

Welke waren de 2 voorgaande?

De twee hiervoor, lijkt me. Dus Lou Reed en Transformer.

Lou Reed albumdiscografie

Was deze vraag aan mij gericht? Herman heeft het antwoord inmiddels gegeven, waarvoor dank.

"Caroline Says II" vind ik toch wel steeds heavier worden, naarmate ik die track vaker luister.

Oh pardon, de vraag verkeerd geinterpreteerd. Caroline Says II is geschreven door The Velvet Underground. Namelijk Stephanie Says. Ik geloof dat dat liedje op een live cd staat maar zeker weten doe ik het niet. Iniedergeval niet op een "reguliere" VU cd. Overigens werden op Loaded van the Velvet Underground al beginnetjes gemaakt voor dit album en Transformer. Neem nou: Oh Gin - Oh Jim. En Sad Song en Sattelite of Love staan ook op de extra tracks van Loaded. Leuk om het verschil te horen, maar het wekt wel vragen op over Lou Reed en zijn ideeën.

Ik vind dat wel meevallen doke. Het zijn (grotendeels) Lou's nummers, en als die niet gebruikt worden heeft hij er recht op, toch?

De versies verschillen dusdanig van elkaar, waarbij ik de Velvet Underground versies soms beter vind. Ik heb het gevoel dat Lou heel veel moeite heeft gedaan om de nummers anders te laten klinken, i.p.v. ze te verbeteren.

'Stephanie Says' staat trouwens op VU uit 1985.

Ja, maar ik bedoelde met vragen over Lou zijn ideeën niet dat hij die liedjes heeft misbruikt of iets dergelijks. Maar of hij toen al die bepaalde ideeën had etc.

Daar heb je gelijk in, dat vind ik ook vreemd.

Lekkere duistere muziek. Mooi ook hoe de nummers in mekaar overlopen. Echt zo'n album dat je in zijn geheel moet beluisteren. Lou Reed staat met dit album wat mij betreft op gelijke hoogte met David Bowie en Iggy Pop.

het feit dat hier zomaar even 205 berichten (nu 206) zijn neergepend bewijst dat het een ikoon is in de muziek....Lou Reed is gewoon fantastisch.

Is dit te vergelijken met de 'The Velvet Underground & Nico'?

Ja, Lou Reed zingt. Verder totaal niet....

Totaal niet te vergelijken inderdaad.

Dit valt idd helemaal niet te vergelijken met the Velvet Underground. Het oergeluid van The Velvet Underground is hier ingeruilt voor een mooi geregiseert geheel. Wel een top plaat deze... moet je zeker eens proberen...