Lou Reed - Berlin (1973)

Een droevige, geniale, damatische, zeer indrukwekkende plaat van de kunstenaar!

Uitschieters zijn niet te vinden; Dat zijn ze namelijk allemaal.

Dagelijks te vinden in mijn cd speler

5* voor deze klassieker

Ik geloof dat Reed nog een keer de Europese zalen (geen NL helaas) langsgaat met Berlin, dus wie hem vorig jaar heeft gemist moet nu toehappen!

De kilheid hoor ik er persoonlijk alleen in via de teskten, de muziek is gewone lekkere rock*. Ik dacht dat dit een van de meest depressieve platen ooit was, maar uiteindelijk viel het muziekaal mee!

En deze plaat is juist geschikt om meerdere keren per jaar te draaien.
*gewone rock = uitzonderlijk goede rockmuziek!

een 4,5* verplichte kost voor iedere muziek liefhebber!

Veelzijdige en sfeervolle plaat. Afgezien van "How do you think it feels" is elk nummer een voltreffer. 4 sterren.

Een themaplaat over een junkie-koppel uit Berlijn, het zou wel eens de soundtrack van een waar gebeurd verhaal kunnen zijn, zo écht komt het album over op mij. Het zijn vooral de dramatische teksten (drugs, prostitutie, zelfmoord) die indruk maken en de muzikale omlijsting is ook sfeervol en treffend. Vooral de laatste 3 nummers vind ik bijzonder. Geen album om iedere avond op te zetten, maar van tijd moet het kunnen.

Raak bij de eerste luisterbeurt. Fascinerend album is dit. Hoewel de context een enorme lading heeft is de muziek ergens heel speels. 'Lady Day' heeft een soort 'stapje-voor-stapje' verleiding in zich waar ik wel alleen in zal staan. Daarnaast drukt Reed helemaal zijn stempel met het opvolgende 'Men of Good Fortune'. Een favoriet en ook gekenmerkt door een soort onderhuidse spanning. Halverwege het album slaat de sfeer subtiel, echter radicaal, om. Dan komt de grote dosis melancholie die je tot 'Sad Song' in bedwang houdt en je beduusd achter laat.

EEN enorme emotionele opstopper. Zeldzaam mooie muziek, teksten die over 500 jaar nog niet aan kracht hebben ingeboet. Wat een plaat.
Ik zit net de DVD van de live uitvoering uit 2006 te bekijken. Zeker een aanrader.

Live samen met Sharon Jones en Antony... Weergaloos! Binnenkort komt de dvd uit van dat intieme concert vorig jaar. Plaat is ook super, mits in één teug gedraaid. In de shuffle op een iPod werkt het niet, en daarom is-ie misschien ook wel lekker. Er worden veel te weinig conceptalbums als deze gemaakt tegenwoordig. Caroline Says II is 5,5 ster, de rest minder.

Prachtplaat.... Ik vind de nummers zo goed bij elkaar passen....
The kids is voor mij een van zijn beste nummers.

Vandaag is het zover. Ga ik dit album eindelijk live horen in het Paleis der Schone Kunsten in Brussel. Ik kan echt niet wachten.

Ongelooflijk concert. Berlin duurde in de liveversie 1 uur 45 en was prachtig van de eerste tot de laatste noot. Het ene hoogtepunt na het andere, prachtig kinderkoor(voor de hoge noten die Lou zelf niet aankon) en Lou Reed die duidelijk zichtbaar genoot.
Mooiste concert dat ik ooit heb gezien.

Klinkt gaaf, speelde hij er ook nog andere nummers bij dan?

Ik was er ook woensdag:

http://markec.blogspot.com/2008/07/new-york-city-man-verhaalt-berlijn-in.html

Heb hem gisteravond eens uit nieuwsgierigheid beluisterd, omdat dit album vaak als één van de meest depressieve albums ooit wordt genoemd. Bij de eerste paar nummers begreep ik dat niet echt, maar toen de tweede helft begon werden de songs steeds donkerder en donkerder... Het meest bang was ik nog voor het nummer The Kids, omdat ik vaak te horen krijg dat dat kindergejank door merg en been gaat, bij dat nummer zat ik dus flink in de spanning. Man man man, dat nummer snijdt echt door je ziel... The Bed gaat over de zelfmoord van de vrouw in het verhaal (Caroline), en aan het einde van dat nummer lijkt het net of je de geest van de vrouw hoort, zoooo eng gewoon. Ik ga dit album nog een paar luisterbeurten gunnen, al lijkt het mij geen album wat je dagelijks op kan zetten.

Hmm, ik heb echt ontiegelijke moeite met dit album. De eerste keer luisteren ging hij na 3 nummers af, gewoon omdat ik het niet boeiend vond. Een week later kwam ik tot en met Oh Jim, uiteindelijk heb ik het album in 3 maanden slechts 1 keer afgeluisterd. Ik heb steeds zoiets van al die liefhebbers kunnen het toch niet mis hebben dus moet het toch een geweldig album zijn, alleen ik merk er zelf nog niks van...

Het is een indrukwekkend experiment, maar als luisterplaat een beetje mislukt. Iedere dag naar gepeste kinderen in de studio luisteren is een beetje veel van het goede. Maar zo nu en dan kan ik wel van deze plaat genieten.

Ik blijf de opening van deze plaat (Lady day, Men of Good fortune) grandioos vinden. Die songs zijn gezegend met een onderhuidse spanning die zijn weerga niet kent.

Toch wéér een kans gegeven, Lady Day vond ik nu zelfs een erg goed nummer. Ik kan de muziek inmiddels toch wel waarderen en ik hou ook echt heel erg van depressieve muziek, maar toch is dit het voor mij niet. Het is nu prima aan te horen voor mij, maar het is gewoon niet iets wat ik uit mezelf zou opzetten. Ik denk dat ik toch maar blijf proberen.. eens in de zoveel tijd, desnoods 1x in het jaar..

Mensen die dit mooi vinden kan ik van harte Magic and Loss aanraden. Ik wou het al een tijdje vertellen, maar het kwam er steeds niet van dus bij deze!

Helemaal met je eens. Ik hou van depressieve muziek, maar dit album is het voor mij ook niet. Het is niet dat ik het album te 'moeilijk' vind om te beluisteren, ik vind de meeste songs nog vrij 'normaal' klinken, ik vind het eigenlijk vanaf Caroline Says II écht depressief worden. Dit album is voor mij ook gewoon niet iets wat ik uit mezelf zou opzetten.

Briljant album, hoogtepunt voor mij is het akoestische slot van "Oh Jim" en het opvolgende "Caroline Says II".

De DVD versie v/d live uitvoering moet ik binnenkort eens gaan bekijken.

Klassieker van Lou Reed, met veel nummers die nog steeds tot mijn verbeelding spreken.
Berlin
Lady day
Caroline Says...prachtige tekst
Heb hem niet meer in huis, maar weer eens aan mijn Lou Reed collectie gaan werken

Zowat het zwaarste, meest verraderlijke, om niet te gevaarlijke album dat ik ken.
Meesterlijk op gelijk welk moment en misschien wel het opmerkelijkste: meent Reed wat hij soms zingt? Je zou zeggen van wel, hoe vreeslijk ongevoelig en hard de woorden soms ook mogen zijn...

Het beste album van Lou Reed, overstijgt zelfs de meesterlijke voorganger Transformer in het kwadraat.

Net iets beter dan Transformer. Vind dit een zeer droevige en moeilijk plaat om naar te luisteren, zijn voorganger Transformer was in ieder geval een stuk toegankelijker. Reed heeft een hele ingetogen stem en dat zorgt er dan ook voor dat je je heel goed kunt inleven in het verhaal van de plaat. De A-kant is een leuke introductie van het verhaal maar pas op de B-kant gaat het kwa emotie helemaal los, vooral nummers als-
The Kids en The Bed zijn erg depri en bezorgen me iedere maal weer kippenvel. Kan me overgens prima voorstellen dat bepaalde mensen dit weinig aanvinden, het is tenslotte ook een hele ontoegankelijke plaat.

4 sterren

Kan me vergissen hoor (het is tenslotte al laat) maar is dat melodietje in Sad Song-
nou dezelfde als die in dat nummer US van Regina Spektor?

Berlin. Het album waarmee Lou Reed het krediet verspeelde dat hij met Transformer had opgebouwd bij het publiek en bij critici. Een van de meest pure conceptalbums ooit gemaakt, dat nu bijna algemeen beschouwd wordt als het magnum opus van Lou Reed.

Het begint met het titelnummer, dat eerst een vreemd soundeffectje heeft, om daarna echt te openen met Happy Birthday. Een beetje vreemd zou je denken, op een album dat over drugs, mishandeling en zelfmoord handelt, maar de overgang van dat Happy Birthday naar de rest van het eerste nummer geeft gelijk de donkere sfeer al aan die op dit hele album te voelen is.
Lady Day dan geeft al een beetje aan waar de rest van het verhaal naartoe gaat. Het is een zwaarmoedig, depressief nummer, hoewel dat niet direct uit de muziek blijkt. Daarvoor moet de tekst goed beluisterd worden en zelfs na een keer of vijftig luisteren kan ik er nog steeds niet helemaal wijs uit worden wat meneer Reed nu eigenlijk wil zeggen met dit nummer.
Het volgende nummer, Men Of Good Fortune, heeft een duidelijker tekst. Het behandelt het verschil tussen arme en rijke mensen en vooral de kansen die ze krijgen. Het is, zoals het hele album, nogal depressief, vooral de regel But me, I just don't care at all.
Het verhaal ontwikkeld zich dan weer met Caroline Says I. Het gaat over de vrouw uit het stel uit dit concept die mishandeld wordt door haar man, vooral blijkend uit de regel So she'll go get it catch as catch can. Het klinkt allemaal nog best vrolijk en simpel, maar er zitten vooral tekstueel nogal wat diepere lagen in dit album.
How Do You Think It Feels gaat over drugsmisbruik en laat zien hoe de beide personen in dit concept steeds verder wegzakken in depressies en drugs. Het is net zoals alle andere nummers erg minimalistisch, maar weet een enorme emotionele impact te maken. Dit is in de eerste paar nummers nog niet zo te merken, maar in de laatste paar nummers des te meer. Noemenswaardig is ook de gitaarsolo aan het eind van dit nummer, erg mooi!
De volgende twee nummers, Oh, Jim en Caroline Says II, gaan weer over huiselijk geweld. In de eerste van de twee is nog niets van verzet te merken (de omslag in het album ligt wel in het middenstuk van dat nummer), maar in de tweede wel duidelijk, met de regels You can hit me all you want to, but I don't love you anymore. Ook is het duidelijk dat de vrouw in dit nummer al een beetje afscheid neemt van het aardse bestaan, met It's so cold in Alaska. Het geeft al een beetje aan dat het gevoel eruit is en dat het haar allemaal niet zoveel meer doet.
The Kids gaat over de kinderen van het stel. De beide ouders zijn immers nog steeds aan de drugs en daarom worden hun kinderen van hen afgenomen. Vooral erg mooi is de huilende kinderen, waarvan de producer heeft gezegd dat het zijn eigen kinderen waren aan wie hij vertelde dat hun moeder niet meer terug zou komen. De reactie van de vrouw is duidelijk: in The Bed pleegt ze zelfmoord. Dit is het meest trieste en minimalistische nummer op het album. Het laat echt voelen hoe het moet zijn geweest toen ze zelfmoord pleegde en vooral hoe zij zich erbij voelde.
Sad Song is dan bijna humoristisch. Het gaat over de achtergebleven man die zich ervan probeert te overtuigen dat hij beter af is zo en dat hij goed voor haar geweest is. Het is wel een heel ander type nummer dan de rest van het album, veel bombastischer en daarom een echte afsluiter.

Het is wel duidelijk dat ik heel erg enthousiast ben over dit album van Lou Reed. Hij durfde het aan om een hele andere richting in te slaan na het daverende succes van Transformer, met een andere producer en vooral een hele andere stijl. Het resultaat van een hoop opnames en vooral veel drugs is het zwaarmoedige Berlin geworden, dat gewoon alles heeft wat een conceptalbum moet hebben plus dat beetje extra van ex-VU lid Lou Reed. Een geweldig album dat de derde plek in mijn top 10 verdient.

Berlin, in een woord een klassieker zoals er maar weinig gemaakt zijn, een blijvertje ook net als ''Dark Side of the moon ''' van Pink Floyd om maar een te noemen. Klasse

Inmiddels zijn we 7 maanden verder sinds mijn laatste bericht en is het tijd dat ik mijn mening ga bijstellen. Waar ik eerst ontiegelijk veel moeite had met dit album, (niet omdat het zo depressief zou zijn, maar omdat het me gewoon niet kon boeien) zie ik nu de kracht van dit album in. Gevoelig, droevig, meeslepend en een sterk concept. Het is nog steeds wat lastig om er helemaal in te komen, maar als dat eenmaal gebeurd is blijf ik maar al te graag luisteren. Nog altijd is het niet iets om elke week te luisteren (ik blijf dan ook een voorkeur houden voor Transformer), maar eens in de zoveel tijd is dit een prettige plaat.

Het heeft lang geduurd, maar dan heb je ook wat

Ik kan u hierin volgen Stijn-slayer Berlin is geen gemakklijk in het oor liggende plaat, zeker niet vergeleken met bvb 'Transformer' ook bij mij was lange tijd '' Transformer'' mijn favoriets album van Lou Reed, maar Berlin is meer ''experimenteel'' om het zo te zeggen , vandaar een klassieker in zijn geheel naar mijn mening, wat niet wil zeggen dat Transformer dat niet is, maar toch