Lou Reed - Berlin (1973)

De duisterste aller platen van Reed en daarom misschien nog wel mooier dan het grijsgedraaide Transformer.

Deze kant van Lou Reed bewijst even temeer dat hij als artiest in staat was om met een breed scala aan muzikale creativiteit voort te brengen. Dat ik deze destijds een 4.0* heb gegeven moet ik toch even corrigeren naar een 4.5* voor dit zeer goede album.

Nog iets wat deze plaat NOG beter maakt is het feit dat Grootmeester en Uber Sessiemuzikant Tony Levin hier ook al op te beluisteren is...

Het gaat enkel maar om ''The Kids'', maar ik wou het toch even zeggen

Die eer zou ik Magic and Loss gunnen.

Zeker nog nooit Metal Machine Music beluisterd ?

Dat zou kunnen, maar ik moet eerlijk opbiechten dat ik die niet in mijn kast heb staan. Je kan natuurlijk niet alles hebben.

Vanuit dat perspectief vind ik dit dus inderdaad zijn meest duistere plaat

FREAK !!!

YouTube - 04 Lou Reed Berlin HD Men of Good Fortune

Men of Good Fortune is voor mij de mooiste van het album, met The Bed.

Caroline Says II doet me een beetje aan Leonard Cohen denken

ja, maar beter !

Ik heb het dan ook vooral over de Cohen zoals we hem de laatste jaren live kennen, zoals het London concert, ik neem aan dat je die kent, daar is hij werkelijk SUBLIEM goed.

ja, dat ken ik uiteraard beste muis , inderdaad een schitterend concert , heb ook de dvd thuis , maar ook de dvd van ome lou met zijn uitvoering van " berlin " live , alle 2 fantastisch !

Ha, die ken ik nog niet van Reed, ken eigenlijk maar 3 nummers ofzo van hem, dus het word tijd om me eens wat meer in hem te verdiepen :9

Hoe kan het nou dat deze wel in de top250 staat, en Transformer niet? Het stemgemiddelde ligt toch lager?

Ik kom hier maar niet in, heb Berlin al een hele poos in de kast, draai het af en toe, maar hij heeft nog geen vat op mij genomen.
Misschien komt het nog? Misschien is het gewoon mijn plaat niet...

Wat maakt het uit, ik vermaak me ondertussen prima met (het door mij recent ontdekte) Songs For Drella (wat een plaat!), New York en één van mijn alltime favorieten Transformer:)

Misschien vinden de meeste gebruikers Berlin emotioneler en dramatischer. Het album is als conceptalbum erg geliefd in een kleine kring Reed fans, terwijl Transformer eerder de grote doorbraak bij een breed publiek inluidde. Opvallend is het wel dat Transformer minder in de persoonlijke top 10's staat. Zelf zou ik echter ook kiezen voor Berlin.

Deze plaat heeft ook meer stemmen dan 'Transformer', en ongeveer een even hoog stemgemiddelde. In dat opzicht is het logisch dat deze in de top 250 staat, en 'Transformer' niet. Maar dat maakt toch niet uit, ik kan beide platen ongeveer even goed waarderen. Het ene moment vind ik 'Berlin' wat beter, maar een week later krijgt 'Transformer' weer het voordeel. Op deze plaat staan eigenlijk alleen maar goeie nummers, tijd voor een opwaardering dus, half sterretje erbij.

4,5 sterren

Deze ligt nu voor 2,50 euro bij de Free Record Shop. Mocht er nog iemand een goedkoop exemplaar willen scoren...

Spotgoedkoop, voor zo'n klassieker. Houden de dames en heren van Free Record Shop uitverkoop misschien?

Ik heb deze al, dat was jammer genoeg voor een ietwat hogere prijs, maar dat is ie eigenlijk wel waard

Hoezo lees ik dit nu pas..

Meesterwerk! Waar 'Transformer' een sfeerimpressie is waar een luchtige toon, speelsheid en ironie de boventoon voeren, gaat 'Berlin' veel verder. Bitter(zoet), met een verkillende ondertoon, die ver onder de huid kruipt. Alle tien de nummers zijn raak. De thematiek is natuurlijk zeer verwrongen en aangrijpend, maar dat maakt de plaat niet minder emotioneel. Dat begint bij de eerste piano-aanslagen na het vervormde intro van het titelnummer tot de lichte blazers in het outro van 'Sad Song'. Percussie, blazers en gitaren mokeren je omver en de pianoklanken snijden door je ziel.
Tot nu toe stond 'ie op 4,5**** maar ik kan er niet omheen: 5***** voor deze briljante plaat/

Goh, wat vindt ik dit toch een matig album. Iedereen heeft wel eens album wat totaal niet goed in het oor ligt. Dat heb ik bij Berlin. Geen 1 nummer pakt mij niet. Wat ik zo geniaal vond van Transformers, de up-tempo's nummers gecombineerd met het bijvoorbeeld rustig 'ladies goodnight'. Daarnaast de toppers Perfect Day, Walk on the wild side, Sattelite of love en Vicious brengen het niveau natuurlijk wel een stuk hoger.
Ik had hoge verwachtingen van Berlin, maar ze zijn helaas niet uitgekomen.
Desondanks ben ik een groot fan van Lou, met name de sounds die hij heeft gemaakt met de Velvet Underground vind ik geniaal. Helaas heb ik dat geniale hier, in Berlin, niet terug kunnen vinden.
2*

Ik bedoel natuurlijk: "Geen 1 nummer 'pakt' mij."

Snap ik geen reet van!! Ook ik heb veel van Lou Reed en Velvet Underground, maar zelfs mensen die Lou Reed niet zo goed kennen, zijn helemaal gek van dit album. En wat mij betreft staat deze o peenzame hoogte in zijn oeuvre. Hoe kun je als fan hier nou 2* voor geven??

Voor mij was dit een echte groeiplaat. Aanvankelijk gaf ik deze 2,5* (terwijl ik veel ander werk van Lou Reed wel waardeerde), maar nu staat 'ie alweer een hele tijd op 4,5*.

Deze week aan bod in 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis (zie hier)

Producer Bob Ezrin kreeg een zenuwinzinking tijdens de opname van Berlin wegens het deprimerende karakter van de songs. De derde langspeler van Lou Reed was een conceptplaat. "You can think of it as boy gets girl, boy loses girl", schreef de Amerikaan er jaren later over. Dat is wel een erg schematische voorstelling van de feiten. Reed snijdt goeddeels dezelfde thema´s aan als op de voorganger Transformer (sadomasochisme, drugsgebruik, het vervagen van grenzen tussen mannelijke en vrouwelijke sexualiteit), maar graaft veel dieper. Berlin biedt geen plaats voor hoop en Reed laat zich af en toe betrappen op misogyne oprispingen. pour la petite histoire: pas zes jaar na Berlin zette Lou Reed voor de eerste maal voet op Berlijnse bodem. Aan Ezrin dankt Berlin haar fraaie, soms orkestrale arrangementen die af en toe een knipoog naar Phil Spector bevatten. Meer zelfs, als je Reeds zeurderige stem en 's mans teksten wegdenkt, blijken sommige nummers blijmoedige popsongs te zijn. Een teken dat op deze plaat de muziek, hoe mooi ze ook is, de steunbeer van Reeds ideeën is. Berlin is weleens als een ode aan de decadentie omschreven, maar dat lijkt me naast de waarheid. Reed ontpopt zich veeleer als de speleoloog van de menselijke ziel. To boldly go where no one has ever gone before, en wie de gids volgt, ontdekt achteraf kamertjes in de eigen ziel die je nooit had verwacht. De geïnteresseerde luisteraar weze gewaarschuwd.
(bron: De Cultuurkenner, DM 1999)

Geweldige plaat. Eigenlijk een film voor in je hoofd.
Want bij het luisteren komen de beelden van het trietste junkie echtpaar jim en caroline vanzelf.
Wat kunnen sommige mensen toch mooie dingen maken onder invloed.
5 sterren.

Wat is dit een belachelijk mooie plaat zeg! Moet er bijna van huilen. Alles, werkelijk alles, klopt helemaal. Die gebroken stem van Lou Reed, de oneindig subtiele opbouw van elk nummer, en de opbouw van de plaat als geheel. En ik heb nog niet eens goed naar de teksten geluisterd. Ongelofelijk mooi.

It's so cold in Alaska, it's so cold in Alaska...

Ik word echt elke keer triest van deze plaat..
Maar sterk dat een album eigenlijk heel je humeur kan omgooien!

Een dikke 5*!

En wie krijgt er nu geen kippenvel bij 'The Kids'

Ik beloon deze plaat met een 4,5, net zoals ik deed bij Transformers. Wat een geweldig album is dit zeg.

Is een mooie film inderdaad.

Lol