Lou Reed - Berlin (1973)

Film ?

Transformers ja

Nee, ik bedoelde Transformer, het album.

Ik heb hem op vinyl, en tot nu toe moet ik zeggen dat hij na de tweede luisterbeurt al begint te groeien. Vooral side a vind ik al erg goed. Side B moet ik nog wat laten groeien, en ook Side A zit zeker nog niet op zijn hoogtepunt. Dus ga ik ook nog niet stemmen, ik zou niet weten welk cijfer ik zou moeten geven. Lady Day is mijn favoriet voorlopig, Reed zingt de hele plaat weer erg goed en het concept is erg sterk en boeiend. Ook instrumentaal vind ik het zeer geslaagd, sterke pianomelodiën en heerlijke solo's.

Na drie luisterbeurten kan ik hier toch een cijfer voor geven. Een 4* geef ik voor Berlin met nog heel wat groeikansen. Want de manier waarop Lou Reed dit schitterende concept neerzet bv. de kinderen die je hoort in The Kids. Is gewoon schitterend. Hij maakt het daardoor nog aangrijpender. Ik ben ook een fan van zijn herkenbare stem. Maar ook instrumentaal zit het erg goed in elkaar, sterke akoestische stukken, ontroerende pianomelodiën en sterke solo's.

Nog geen hoger cijfer dan een 4* omdat ik merk dat hij nog wat moet groeien en Oh Jim vind ik maar wat matig tegen over de rest. Dus voor nu een ruime 4*.

Doet het erg goed met de koptelefoon op!
Je hoort het speeksel in z'n mond........ik weet het, het klinkt niet aantrekkelijk maar het heeft het zelfde effect als het krakende krukje op Hunky Dory van Bowie.

Nog steeds zo beklemmend en magistraal, als hij uitkwam. Voor mij een hoogtepunten uit de populaire muziek!

Is het niet eens tijd, al zou het misschien afbreuk doen aan het originele album, voor zo'n 'deluxe' versie van dit album? Met een extra disc met wat extra nummertjes of een hele live uitvoering o.i.d?

Als je zelf kinderen hebt is het einde van The Kids niet te harden...

Remater + extra nummers, demotracks, outtakes bedoel je? Lijkt me erg gaaf

Inderdaad, elke keer ik dat nummer hoor dan krijg ik er kippenvel van. Echt hartverscheurend (hoewel ik geen kinderen heb).
Prachtig maar dramatisch album. Een juweel.

Helemaal als je weet hoe ze die kinderen zo aan het huilen hebben gebracht..

Hoe dan? Met een zweep of hun snoepgoed afgepakt?

Producer Bob Ezrin maakte zijn kinderen wijs dat mama zojuist was overleden...

Is dit een fabeltje, of is hij gewoon gek? Dan spoor je volgens mij niet. Als mijn vader zoiets ooit gedaan zou hebben, dan zou ik het hem nooit vergeven hebben!

Hij zei geloof ik dat hun moeder nooit terug zou komen, niet overleden. Maar maakt het alsnog wel erg, daardoor op tape wel deste overtuigender.

All for art. Als je een bepaald effect wilt bereiken, moet je soms grenzen opzoeken. Dat is niets nieuws. Op deze manier zet het nummer je ook veel meer aan het denken.

Het gaat ver, maar als dit soort dingen nooit gedaan waren, hadden we nu te maken met een oersaai cultureel landschap.

Kulargument. Ook blij met oorlogen, omdat die de geschiedenis zo spannend maken? Niemand vind het erg om grenzen op te zoeken, de discussie gaat er echter over of de grens overschreden is.

Het is gewoon de waarheid. Werk van bijv. Hermann Nitsch gaat ook ver, maar kunst is er dan ook om te experimenteren met maatschappelijke taboes en normen en waarden. Zonder het opzoeken van grenzen (en dan ga je er wel eens overheen) werden allerlei onderwerpen nu nog steeds stilgezwogen. Dan waren we nu ook niet veel verder dan het classicisme.

Die kinderen zijn daarna heus wel uitgelegd dat hun moeder er nog is. Voor kleine kinderen is het vooral de schrik, ik denk niet dat ze meteen een trauma hebben opgelopen.

De vergelijking met oorlogen slaat de plank volledig mis. Ga je een huilend kind vergelijken met miljoenen doden en getraumatiseerden?

Nou, dat weet ik zo net nog niet. Kan het vertrouwen van een kind behoorlijk aantasten. Papa en mama zijn toch "honken van zekerheid en vertrouwen". Maar goed, het is mss gewoon een fabeltje van Ezrin zelf.



Eén getraumatiseerd kind of miljoenen getraumatiseerden, doet het er (afgezien van de omvang van het trauma, zowel maatschappelijk als voor elk individu) in essentie iets toe?

Kunnen we Hitler en Stalin als "kunstenaars" beschouwen omdat ze "experimenteerden met maatschappelijke taboes en normen en waarden"? Waar ligt de grens? Is het verminken van dieren in een "kunstproject" kunst (om maar even een recent voorbeeld aan te halen)?

@ Stijn: Chameleon Day verwoord mijn gedachten beter. Je doet het voorkomen alsof er geen verschil zit tussen grenzen opzoeken en er mijlenver overheen gaan. Het argument dat grenzen wel verkend mogen worden doet er dan niet toe.

Je legt'm woorden in de mond. Hij heeft nooit gezegd dat Stalin en Hitler kunstenaars zijn.

Ja, natuurlijk. Je doet nu net alsof de omvang eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Velen zijn dood, anderen zwaar getraumatiseerd. Dat vind ik wel wat anders dan twee kinderen die een kwartier de schrik van hun leven hebben gehad. Zij kunnen daarna weer verder met hun leven. Het is niet alsof ze jarenlang aan het lijntje zijn gehouden en een kind beseft ook minder goed wat er aan de hand is. Ik denk dat jullie de opluchting van die kinderen naderhand onderschatten. Ik vind niet dat er grenzen 'mijlenver' zijn overschreden.

Wij kunnen zijn kinderen ook niet inschatten. Misschien was Ezrin er wel van overtuigd dat ze dit aankonden.

Ik zeg niet dat ik het goedkeur, maar ik heb er wel een soort begrip voor en in een bepaalde mate moet er de vrijheid zijn om betekenisvol te kunnen shockeren. De manier waarop het nu weergegeven wordt, stelt een maatschappelijk probleem veel overtuigender aan de kaak. Veel mensen worden geraakt door deze huilende kinderen en beseffen daardoor de ernst beter. De angst die ze horen is echt(er). De boodschap komt dan veel directer binnen.



Nu ridiculiseer je de boel. We hebben het hier over psychopaten die puur uit eigen belang handelden, zogenaamd omwille van de maatschappij. Zij hebben niet eens de intentie gehad om iets goeds voor de maatschappij te doen (tenzij je hun eigen beperkte opvatting van de maatschappij meetelt).

Ik voelde Tinkebell al wel aankomen. Ik vraag me af in hoeverre we dan ontopic blijven. Hangt bovendien van veel factoren af (lijdt het beest, is 't al ziek/oud, welk doel dient het). Wil daar best verder over discussieren, maar dat is hier niet zo op z'n plaats. Het culturele klimaat wordt de laatste jaren wel weer steeds preutser en we moeten oppassen dat we niet terug in de tijd gaan.

Edit:

Uit de linernotes van Between Thought and Expression: ''Ezrin merely recorded his kids around bedtime when they were cranky: "It's something you've seen a thousand times but because of the compression on it and the way that it's in your face [in the mix] it's relentless. And it's totally dry. It's completely dry, it's distorted, and it's compressed to death. It makes it so unbelievably emotional people accused me of beating my kids."

Kan iemand dit bevestigen?

Dat beweer ik ook niet. Je mist de ironie.

De vraag is in essentie of het opzettelijk toebrengen van (ongewild) leed (fysiek, geestelijk) aan mens of dier, in welke mate dan ook, nog iets met kunst te maken heeft of dat daarmee per definitie een grens wordt overschreden die niet overschreden zou moeten worden (nog even los van de gevallen waarin het gewoon strafbaar is). Is dat nog het gepast "experimenteren met taboes en normen" (zoals het door het beeld rennen van blote dames bij Sjef van Oekel dat wel was).

Mijn vergelijking met Hitler en Stalin is slechts bedoeld om de stelling even gechargeerd en daarmee scherp neer te zetten. Zouden hun daden kunst zijn geweest als ze waren uitgevoerd in het kader van een of ander megalomaan kunstproject? De (gedwongen) gladiatorengevechten in het colosseum een "reality" toneeluitvoering? Over smaak valt immers niet te twisten. Toch?

....neemt natuurlijk niet weg dat die gillende kinderen wel een ijzingwekkend effect hebben en zeker een meerwaarde voor het nummer zijn. Het punt wordt gemaakt. Maar heiligt het doel de middelen?

Ik was er niet bij, maar ik hoop dat dit het juiste verhaal is

Berlijn ligt toch in Duitsland?

Het is inderdaad een krachtig stuk maar ze hadden die kinderen ook gewoon even kunnen instrueren om zo te gaan schreeuwen en waarschijnlijk hebben ze dat ook gewoon gedaan.

Met andere woorden ben ik dus iemand die wel degelijk grote vraagtekens zet bij de authenticiteit van het geheel, ondanks eventuele leuke fabeltjes die men wellicht geneigd is bij zoiets te verzinnen.

Kan me ook niet direct heel goed voorstellen dat kinderen daadwerkelijk bij zo'n bewuste situatie gelijk op die manier tekeer zouden gaan - het is misschien net iets te overdreven allemaal.

Ik denk ook dat het een fabelje uit de fabeltjeskrant van de producer is.

En voor degene die dan wil beweren dat het simpelweg te 'echt' zou klinken om nep te zijn.

Er zijn volgens mij uitstekende kindacteurs bekend.

Ik noem een.

M. Culkin

Danny de Munk

Ik heb de boxset niet waar dat citaat uit afkomstig is (vond het citaat online), maar ik herinner me wel zoiets. Was het niet zo dat Ezrin ze opsloot en dat ze daarom nog erger tekeer gingen?

Dat het gespeeld is geloof ik dan weer niet, maar dat het een andere reden heeft zou goed kunnen.