Lou Reed - Berlin (1973)

Opsluiten ja.

En ook nog een paar stroomstoten zeker.

Interviewer vraagt: hoe heb jij toch die huilende kinderen opgenomen?
Bob antwoord:
a) ik heb de kinderen gevraagd om een tape in te huilen (net als of).
b) Ik heb de kinderen verteld dat mama is weggelopen is en toen de reactie op tape opgenomen

Wel antwoord zou je geven in het kader van het album Berlin
Was Bob E ook de producer van The Sound of music (Maria gaat terug in het klooster ) zou hij misschien wel voor een ander antwoord kiezen.

Uiteindelijk vind ik het niet zo belangrijk hoe Ezrin nou precies aan die opname is gekomen. Het is natuurlijk wel belangrijk in de discussie rond de grenzen van kunst (goed dat die gevoerd wordt!), maar ik vind het eigenlijk interessanter welk effect de opname sorteert in de context van dit album. Hoe ze de opname ook precies voor elkaar gekregen hebben, in het geheel van 'Berlin' is het werkelijk hartverscheurend, terwijl dat waarschijnlijk in mindere mate het geval zou zijn als we de opname kaal zouden beluisteren. Dan is het 'gewoon' herrie van kinderen.

Juist door het tragische verhaal dat Reed door de nummers heen ontvouwt, is The Kids een soort accumulatie van het voorgaande, waarin het verhaal tot een emotioneel dieptepunt lijkt te komen. In 'The Bed' blijkt dat dieptepunt ook het einde, waarna er een soort sadistische berusting volgt in 'Sad Song': somebody else would have broken both her arms. Misschien is dat wel de meest kenmerkende zin van deze plaat. Tegelijk donkerzwart en keihard.
Knap hoe Reed thema's die best ver van me af staan (verslaving, mishandeling, zelfmoord) zo dichtbij brengt en laat voelen. De vraag is alleen of je het moet willen voelen..

Ik merk ook dat ik Berlin nu heel erg anders ervaar dan voorheen. Vorig jaar heb ik dit album aangegrepen om voor de opleiding een opdracht te schrijven. Dat ging o.a. over Caroline als 'flaneuse' en de representatie en symboliek van Berlijn (''By taking a schizophrenic city as the decor, Lou Reed creates a sense of contradiction, loneliness and madness which supports the story'').

Ik kende het concept al, maar ik heb toen het tekstboekje aandachtig bestudeert en sindsdien komt dit album veel sterker binnen. Ik herken de emoties die erin zitten ook veel beter. Lou weet eveneens heel goed een bepaalde omgeving te schetsen, maar laat daarin genoeg ruimte voor de luisteraar om zelf z'n fantasie de vrije loop te laten. Het is haast een perfect conceptalbum, maar muzikaal gezien had het héél af en toe nog net iets beter gekund.

Meen je dat nu, dat het muzikaal iets beter had gekund? Wat bevalt er muzikaal gezien dan niet?
Het is volgens mij ook niet helemaal een conceptalbum. Oh Jim, gaat over Iggy Pop, geboren als James Osterberg, Jim voor zijn vrienden.

Ik vind niet dat er sprake is van tien absolute topcomposities. Zeker niet als ze afzonderlijk gedraaid zouden worden (ik draai daarom enkel 'Berlin' en 'Lady Day' wel eens afzonderlijk). Het riffje van 'How Do You Think It Feels' is een beetje droogjes en dat nummer had misschien nog wel wat verdieping kunnen gebruiken (muzikaal gezien). Zonder blazers blijft er ook niet zoveel over van 'Oh, Jim'.

Ik ervaar het niet als storend, maar het zorgt er wel voor dat ik geen 5* geef. Ik heb wel het gevoel dat ik dat zou kunnen geven voor dit album als er af en toe net iets andere invullingen waren gemaakt. Het onderste is niet uit de kan gehaald, al was Reed erg dichtbij.

Het is me bekend dat veel nummers reeds bestonden en mogelijk referen aan bepaalde personen (ook Reed en Nico zelf), maar er is wel continuiteit en een soort eenheid van tijd, plaats en handeling te herkennen. Jim is immers ook gewoon (of zelfs in eerste instantie) een personage uit het verhaal.

Niet alleen aan Nico en Reed, maar ook aan Cale, driehoeksverhouding. Het nummer Oh Jim gaat echt over Iggy Pop (lees er maar interviews uit die tijd over na).

Maar dat betekent niet dat er echt maar één sluitende interpretatie is. Caroline en Jim zijn ook het geplaagde stel waar het verhaal om draait. Vanuit het verhaal zijn weer lijntjes te trekken naar zaken die buiten het concept liggen (waaronder eigen ervaringen van Lou Reed, voor zover die te achterhalen zijn).

Pas overigens wel op met Lou. De volgende keer zegt hij weer iets compleet anders. Hij houdt z'n werk en zichzelf graag mysterieus, denk ik.

jokken heet dat en dat kan/kon Lou als de beste.

Sterke plaat. Vooral The Bed en Sad Song bevestigen wat voor sterke artiest Lou is. Geniaal!!!

''berlin beter dan transformer? haha, dat kan haast niet. '' zo dacht ik er een paar weken geleden nog over, maar inmiddels ben ik toch van gedachte verandert. berlin (vind ik) is gewoon NOG beter dan transformer. en dat is al zo'n wereld plaat. dit is zo'n plaat die je niet zomaar even opzet en lekker naar gaat luisteren, daar is hij veel te intens voor. hier moet je echt voorgaan zitten en je helemaal mee laten voeren met het trieste verhaal. transformer is een heel andere plaat. veel vrolijker met veel humor. 2 totaal verschillende album's. waarom deze dan toch altijd naast elkaar gezet worden zal wel te maken hebben met het feit dat het lou reed's 2 bekendste werken zijn. ik heb het zelf een paar weken met transformer gedaan en toen me toch maar over laten halen om deze ook te beluisteren en dan kom je er toch wel snel achter dat deze gewoon weer nog een stuk beter is ook al zijn ze natuurlijk haast niet met elkaar te vergelijken.

deze plaat kan ik niet anders geven dan de wel verdiende 5* en krijgt een mooi plaatsje in mijn top 10.

En meteen op 2 in je top 10, toe maar. Good for you!! Geweldige albums trouwens in je top 10, considering.

Mag ik je aanraden om New York (meest cynisch bijtende album van Reed), Songs for Drella (bloedstollend, met John Cale, samen afscheid nemen van Andy Warhol) en Magic and Loss (meest duistere album van Reed, ja, het kan nog donkerder dan Berlin) ook eens te proberen? Wederom totaal anders dan Transformer en Berlin, maar ook onmiskenbaar een geweldige Lou Reed die weer even in topvorm was begin jaren '90.

dankje voor de tips! zal ze zeker eens proberen, ik hou wel van album's met een wat duister randje dus dat zal wel goed komen.

Sad Song heeft nog nooit zo mooi geklonken.
RIP.

We zullen je missen Lou. RIP. Komende week wordt een Lou Reed week. Deze Berlin als eerste, vanavond nog.

Mijn grote kennismaking met Lou Reed was deze lp. Ik heb hem pas in de vroege jaren tachtig ontdekt. Iemand had hem opgenomen op casette. Ik kende Transformer wel maar dat raakte me niet echt op Perfect day en Walk on the wild side na. Dit is echt wat anders. Alsof je in een rauwe dramatische film zit. Ik heb later de lp gekocht met een fraai boekwerkje erbij. Gisteren maar weer eens opgezet.

3 albums van Lou Reed vind ik er bovenuit steken en heb ik gisteren en vandaag gedraaid: Transformer, New York en deze Berlin. Het is een themaplaat over prostitutie, drugsverslaving, mishandeling en zelfmoord waarbij de muziekstukken - hoe divers ook - naadloos in elkaar passen en een geheel vormen. Op een geweldige manier uitgewerkt in die zin dat het uitermate boeit en echt overkomt alsof je een film met waar gebeurde feiten bekijkt. Niet alleen door de teksten en voordracht van Lou Reed maar ook door de perfecte productie en muzikale rijkdom. Dit is wat mij betreft het ultieme meesterwerk van Lou Reed (naast het debuut van Velvet Underground)!

Na 40 jaar staat er nog steeds een beoordeling van 3,5 ster op Allmusic voor het beste album van Lou Reed.

Dat komt misschien omdat de recensent, Mark Deming, het een erg deprimerend album vindt, wat ik met hem eens ben. Ik zal het album eens opzoeken en beluisteren, als ik me weer beter voel (ben nog steeds een beetje grieperig), en misschien ben ik er dan wel tegen bestand...

Als een vriend van mij vroeger bij mij op bezoek kwam en ik had dit album opstaan, dan vroeg hij altijd vriendelijk doch dringend om het af te zetten

Op zich wel, maar valt muzikaal eigenlijk nog best mee.. Voornamelijk tekstueel zwaarmoedig.

Muzikaal gezien is het wel zeer stemmig. De sfeer hangt een beetje tegen de kitsch aan maar wordt het nergens. Dat is ergens ook wel de klasse en de aparte status die ze verdiend.

Tegen de kitsch aan???

Begrijp me niet verkeerd. Het gehuil bij The Kids, de opzwellende violen, de breekbare stem van Lou reed zelf. Zoiets kan ook snel ontsporen in goedkoop effectbejag. Dat gebeurt hier niet. Het blijft smaakvol al is dat misschien ook niet het goede woord.

Zwartgallige, depressieve glam rock, haast suicidaal op momenten, over the top theatraal, bombastisch, feeëriek vooral naar het einde toe, controversiele thema's, dat mag je van mij samenvattend best kitsch noemen. Heerlijk toch?

Het hangt er wel een beetje om vind ik. Daarnaast vind ik het qua muziek niet heel erg bijzonder allemaal, waardoor de zwartgalligheid me hier ook nooit erg kan grijpen. Het gemompel van Reed en die huilende kindertjes zijn me dan toch niet genoeg. Maar vast een mijlpaal voor die tijd.

Vind dit ook niet zo bijzonder als sommigen het toedichten en zit ook op het raandje van voldoende tot ruim voldoende. Het is niet een album die me van mijn stoel blaast qua impact.

Nee, zonder twijfel een mijlpaal in de geschiedenis van populaire muziek.

Als dit je niet eens raakt, dan ben ik zeer benieuwd welke muziek dat dan wel bij jou doet.

Teveel om op te noemen, maar ik vind de songs niet zo sterk en dan heb ik het vooral over de muziek. Goeie teksten bijv. met muziek die ik minder vind dan ben ik niet laaiend enthousiast over een album, ook niet als de goeie(?) man overleden is.