Lou Reed - Berlin (1973)

Onderschrijf Kaaasgaaf, formidabel concert. Toegegeven, Lou Reed kan niet zingen, maar dan wel zoals alleen Lou Reed niet kan zingen. Sterke band, en dat meisjeskoor was van een andere planeet: hun outro van The Kids was van een buitenaardse schoonheid. Drie toegiften slechts, maar wel met een te gekke versie van Sweet Jane! En het Tempodrom in Berlijn is een perfecte locatie, een soort circustent met een intieme sfeer en prima geluid.

Je slaat de spijker op z'n kop.

Zag net een stukje van de live performance van Lady Day.. duidelijk een geval van de artiest die zijn eigen genialiteit niet begrijpt. Dat nummer was perfect vanwege die shriek-shriek-shriek geluiden aan het eind. Kompleet verloren door dat orkest erbij. De beste remedie is gewoon weer het origineel luisteren, wat dan toch fier overeind blijft!

Straks wanneer het donker is, ga ik dit album nog eens opzetten
en ten volle genieten van deze emotionele plaat.

Hoe meer ik hem draai hoe beter ik hem vind. Voorlopig 4,5 maar dat kan nog veranderen. Vooral het stuk Caroline says II en The kids is briljant. Maar op heel de plaat is er eigenlijk geen zwak nummer.

Het perfecte moment om deze plaat op te zetten. Wat een ongelooflijk genot is dit album. Kan er nog niet over uit.... Oh ja, ik zou gaan slapen, ahum..... bijna afgelopen en ik kan met een voldaan gevoel richting bed

Ik weet dat dit een prima plaat is, niet zijn meest toegankelijke, ik gaf het ook eerder al 4 sterren, maar Transformer blijf ik stukken sterker vinden, er staan voor mij gewoon véél meer sterke en overtuigende songs op, ook al zal dit album hier qua sfeer ontzettend hoog scoren...
Ik blijf wel bij mijn score hoor, ik ga binnenkort de twee (veruit zijn twee beste albums, dààr kan niet veel tegenin gebracht worden, dacht ik) albums eens na mekaar draaien, en dan zien we nog wel of er hier een opwaardering mogelijk wordt, mijnentwege dan.

Berlin is een triest albun, het meest deprimerende muziekstuk ooit en het verhaal vertelt van een aan drugs verslaafd stel (de verslaafde drugsdealer Jim en zijn labiele vriendin Caroline) in Berlin. De songs gaan over huiselijk geweld (Caroline Says I, Caroline Says II), drugsmisbruik (How Do You Think It Feels), vreemdgaan en prostitutie (The Kid), en over zelfmoord (The Bed).
Lou Reed wou weg van de rockpaden en wou met ‘Berlin’ zijn muzikale ambitie vorm geven in een soort concept met uitzichtloosheid en wanhoop als hoofdthema.

Het orchestrale thema in de chorus op Sad Day vinden we later terug op "Comfortably Numb" van Pink Floyd""

Plaat met een unieke deprimerende sfeer. Dat speciale was totaal verdwenen tijdens het concert in de HMH in Amsterdam, waar luide, onnodige gitaarsolo's niets heel lieten van het totaalplaatje wat Berlin zo mooi maakt. 5 sterren.

In zn geheel niks mis mee als je t mij vraagt.. mooie sferen, goede afwisselingen en bovenal erg 70's

idd niets mis méé

waardige opvolger dikke 4.5

Vanaf Caroline Says II vind ik dit album echt om te janken, zo triest allemaal, maar zo wonderschoon...

Geen dagelijkse draaibeurt overwegen, dan vervalt u in een soort dandy-esque "waarheen waarvoor" gevoel. Neem nou die krijsende kinderen op The Kids of de tranentrekker Caroline Says II. Dat trek ik niet elke dag. Het is allemaal zo bloedserieus, zo zwaar, zwaar, zwaar. Goed voor op een gure donkere dag/nacht vóór kerst. Gebruik: niet meer dan 2 à 3 keer per jaar. Bij meerdere draaibeurten medisch advies inwinnen.

Oef! Dan ben ik niet de enige die zo erover denkt!

Jep, en vooral je medicatie op tijd blijven slikken en bij de therapie blijven komen. En zorg dat je altijd een telefoonnummer voor nood bij de hand hebt in geval van O.D.

En nu ff serieus, ja dit is, zeker voor gevoelige mensen, echt wel heavy shit hoor. Het janken van die kinderen snijdt door je ziel heen en als ze dan nog 'mama' roepen ook... Eén en al ellende dit album maar tegelijkertijd is dat natuurlijk ook het fascinerende eraan.

Fascinerende ellende, zeker. Naar verluidt heeft Bob Ezrin zijn kinderen verteld dat moeder dood is. Daarna even hun reactie daarop opgenomen...waarschijnlijk een fabeltje, maar toch. Ezrin mocht, na het maken van Berlin, wèl in therapie. Maar even terug naar Lou: het blijft zijn zwaarste, maar niet de meest gedraaide van hem die ik heb. Ik verkies daarvoor toch New York.

zijn beste , weinig albums die zo'n unieke (donkere) sfeer kunnen opwekken, krijg er altijd weer kippevel van

dit blijft toch een toppertje

een van de betere werkjes uit dat jaar

Goed album hoor, maar zo ontzettend deprimerend vind ik het niet. Eigenlijk is alleen The Kids echt depri, maar dat komt dan weer vooral door die krijsende kinderen (wat ook wel een beetje makkelijk scoren is natuurlijk..) Voor een echte depressie luister ik wel naar Closer bijv.

Misschien niet deprimerend, wel zwaar; dan heb ik het ook over de inhoud van de teksten.

Ik vind dat stukje met die kinderen ook wel redelijk makkelijk scoren, alhoewel het qua uitwerking wel drama heeft (maar na een tijdje zit ik soms zelfs te glimlachen).. achja, ook wel een dramaqueen die Reed natuurlijk

Een huiveringwekkende luisterervaring,deze cd.All verhalen erachter uitgeplozen en dus niet geheel onbevangen gaan luisteren toendertijd,maar god oh god wat een plaat.Het desolate verhaal glijdt bij je binnen om zich dagenlang in je hoofd te laen rondspoken.Eigenlijk is dit een film,door de beelden die je er zelf bij bedenkt.Het verhaal wordt door Lou Reed verteld en ieder maakt zijn eigen voorstellingen bij Berlin.En mijne waren wonderschoon maar huiveringwekkend tegelijkertijd.

Echt een ontzettend meesterwerk van onze Lou.
Er is werkelijk geen een nummer dat ik wil skippen als ik het beluister.. Zo hoort dat!


5*

Ben deze plaat nog nooit tegen gekomen, anders zal ik hem direct wel kopen, als toch wel een beetje Lou fan.

De cover ziet er overigens wel idioot lelijk uit moet ik zeggen.

Mooi album...maar toch bevalt het me niet helemaal. Er hangt een sfeertje omheen wat me niet echt bevalt, dat had ik ook al bij The Velvet Underground & Nico. Ik kan het niet helemaal uitleggen maar ik vind het toch wat kil, kaal ook. Maar tóch is het mooi, hij kan dan wel niet zingen maar erg veel maakt dat niet uit. Al vind ik sommige delen wel wat ver doorslaan, zodat het in plaats van droevig een beetje een soort grap wordt. Die krijsende kinderen vind ik bijvoorbeeld inderdaad erg makkelijk scoren. En Caroline Says II balanceert voor mij op het randje tussen droevig en overdreven. Favoriete nummers zijn The Bed, wat wel impact heeft, en Sad Song die het geheel toch nog met een wat vrolijkere noot afsluit. Een 4*

Die krijsende kinderen vind ik bijvoorbeeld inderdaad erg makkelijk scoren.[/quote]

Denk niet dat het hier de bedoeling was om makkelijk te scoren met krijsende kinderen.
Ken je kinderen voor kinderen?

Wie nog mààr een beetje depri is kan beter naar iets vrolijks luisteren, want van deze plaat, hoe sterk ook, word je niet echt vrolijk om het zacht uit te drukken;
Depri-rock bestaat!

Ongeveer drie jaar geleden gaf ik mijn stiefvader een verzamelcd van Lou Reed cadeau. Hij had al één album van Lou Reed en vond dit erg goed. Hij koopt weinig cd's, op alles van Tom Waits en Neil Young na. Aangezien ik nogal eens op visite kom is het ook in mijn belang dat er veel goede muziek in huis is.

Ik beluisterde deze Best Of' één keer en trok de conclusie dat dit niet aan mij was besteed. Hoe anders is dit een paar jaar later. Deze man is nu twee keer in mijn top tien te bewonderen. Eén keer met VU en één keer solo. Nu gaat het om Berlin.

Mijn depressieve periode ligt al weer enkele jaren achter me en dit heeft zeker invloed op de schijfjes die ik in mijn cd speler deponeer. Over het geheel zijn deze iets vrolijker van aard. Maar deze plaat, hoe depressief ook, zal de gang naar mijn cd speler nog vaak maken, hoe vrolijk ik ook mag worden.

Lady Day, Men Of Good Fortune, How Do You Think It Feels, Caroline Says II, The Kids stuk voor stuk om je vingers bij af te likken. Dat gehuil van die kinderen gaat echt door merg en been. Op naar het volgende Lou Reed album voor mij.

Dit album is toch wel 1 van de sterkste en meest meeslepende die ik al heb gehoord. Het is dan ook een kunstwerk, het is meer dan gewoon muziek. Lou Reed zelf zei ook al dat je het als een toneelstuk moet zien, een opvoering.
En dat valt ook wel te merken, de plaat heeft dankzij de juiste arrangementen iets tragedisch meegekregen. Door soms weer een kille en kale sfeer op te roepen en dat dan weer af te wisselen met wat meer bombastische blazers en strijkers , krijg je ook de indruk een theaterstuk te bezoeken. Jij krijgt de muziek en moet de beelden , het drama er dan bij denken.
Jawel, het drama want opbeurend is dit plaatje niet in het minst, je krijgt het verhaal voorgeschoteld waar je toch even niet goed van bent. Er wordt verteld over Jim en Caroline, een koppel dat nummer na nummer meer wegzinkt in een moeras van drugs en alcohol. De plaat wordt dan ook steeds donkerder en eindigt met een niet al te vrolijke noot.
Natuurlijk begint hij ook niet superuitbundig, al in berlin is de sfeer al koeltjes, de piano speelt een stille ( wat kille) melodie maar de tekst is nog niet zo deprimerend:

We were in a small cafe
you could hear the guitars play
It was very nice
oh honey, it was paradise



Maar al snel loopt het mis, je ziet in verschillende nummers al snel de alcohol en drugs opduiken en de sfeer wordt steeds grimmiger. De relatie begint ook barsten te gaan vertonen in caroline says 1 waarin Jim verweten wordt geen echte man te zijn.
Maar door baldadigheden komt Caroline in deel 2 te weten dat haar niet zo mannelijke vent toch gewelddadig kan zijn. De miserie neemt dus toe en de teksten worden steeds droeviger, maar ze zijn wel ongelooflijk mooi, dit hier vind ik een mooi voorbeeld:

But she's not afraid to die
all her friends call her "Alaska"
When she takes speed, they laugh and ask her

What is in her mind
what is in her mind

She put her fist through the window pane
It was such a funny feeling

It's so cold in Alaska
it's so cold in Alaska
It's so cold in Alaska


Prachtige beeldspraak en enorm veel gevoel natuurlijk, echt een tekstueel meesterwerk deze plaat. De muziek is ook vanzelfsprekend ook essentieel, de minieme begeleiding in bvb berlin of the bed geven de muziek die zware klank van dit album en zorgen ervoor dat dit een erg intense plaat is geworden. Ook een goede vondst waren de wenende kinderen, past perfect in dat nummer en beeld de radeloosheid mooi uit.
We eindigen met een paar overpeinzingen van Jim die betreurt hoe het is misgelopen maar er een toch wel bittere visie (over Caroline) op nahoudt.
Al deze factoren leiden tot een ongezien en uniek document in de muziekwereld, de muziek mag dan niet zo hard zijn, zo komt hij wel degelijk aan. Een erg intense en ontroerende plaat die alles even op kop zet. Geniaal en een kunstwerk als je het mij vraagt, dit is meer dan muziek, Dit is een drama dat gerust naast de grootste literaire werken mag staan blinken.

Op het moment luister ik hem juist dagelijks...