Geheel akkoord, maar doe er toch nog maar Tattoo You bij, wat de Stones betreft dan. Voor de rest volg ik je 100 % hoor.

Het zijn beide bands die van enorme betekenis geweest zijn voor de ontwikkeling van de popmuziek, ook wat de maatschappelijke acceptatie van popmuziek voor een breder publiek, over de generaties heen betreft.

Beide bands waren ook goed bevriend met elkaar. En dan in de pers de bands zogezegd tegen elkaar uitspelen, of eerder de fans van beide bands, die er keer op keer intrapten.

Ik denk dat The Beatles vooral een imago heeft van een band die korte eenvoudige en vooral zoetsappige nummers heeft gemaakt, ik denk dat het 'grote' publiek veelal The Beatles zo herinnerd. alleen die kennen dan vaak alleen maar de hits van de verzamelaars, ze hebben The White Album waarschijnlijk nog nooit gehoord. dat vind ik The Beatles op hun hoogtepunt met erg veel variatie erop, ook het geluid de productie dus van dat album is super. dat album is gewoon echt beter dan wat voor album van The Stones ook. ik denk dat The Stones vooral een meer ruwer en ruiger imago heeft dan The Beatles, zo kent het grote publiek The Stones ook denk ik. ze hebben zelfs een brug naar de hardrock in de jaren 70 toe gemaakt vind ik, en daarom spreken The Stones mij denk ik iets meer aan dan The Beatles. hoewel ik dat ook een erg goede band vind. ik ben overigens ook geen fan van wat voor band dan ook, nee ik ben ook gewoon een rockliefhebber met een vrij brede interesse.

Wat "niet zo vriendelijke" berichten verwijderd.

Kun je het hele beatles-stones forum niet afsluiten?

Welnee...het gekibbel niet zozeer aan het topic als aan het gedrag van wat forum-leden!

1962-1965; Beatles bouwen een voorsprong of door zelf songs te schrijven terwijl de Stones stevig in de blues blijven hangen. Geven een tweedehands liedje (gezongen door Ringo!) aan Mick en Keith met de quote van Lennon; "We're not going to give them anything good, are we?". De Beatles zijn rebels, maar netjes, brave ouders schrikken zich rot van de Stones.
1965-1966: Sterke albums van de Stones, maar de Beatles blijken in buitenaardse vorm (Revolver, Rubber Soul).
1967; Beatles op hun piek, Stones verdwalen in de Flower Power, waar ze niks in te zoeken hebben. Drugs-arrestaties verpesten de sfeer nogal. Overigens zijn beide bands geregeld bij elkaar te vinden; ze spelen af en toe op elkaars singles (We Love You).
1968-1970; begin van de ommekeer; Stones beheersen de blues en rock beter dan de Beatles.
1970-1974; de Stones zijn in deze periode aan het pieken, jammer dat de andere club uit elkaar ligt...overigens is er stevige concurrentie van de Who!

....en na midden jaren '70 zijn we getuige van de langzaamste anticlimax uit de moderne geschiedenis; Stones-albums die zwakker en minder belangwekkend worden met de jaren...
De winnaars (wat mij betreft) de Beatles, maar de Stones hadden Jumping Jack Flash!

Dit bericht is voor Toon: Ik ben duidelijk genoeg geweest en inhoudelijk (als ik je vader was geweest, wat had gekund, had ik je een draai om je oren gegeven). Nu het volgende: ik waardeer zowel de Beatles als The Stones evenveel, maar je moet wel realistisch blijven en jij bent echt een enorme Beatlesfan (ik lees je stukjes wel eens) en dan kun je niet helemaal objectief zijn; hoe je het wendt of keert, je ziet je eigen tekortkomingen dan niet (liefde maakt echt blind). Dat hindert verder niet; je bent nog jong, dan komt wel goed. Nu als laatste:

Als de leden van de Beatles werkelijk zo geniaal waren, waar waren ze dan in de 70's? Alleen Paul McCartney hield zich nog redelijk staande, zij het wisselend, John en George alleen nog in 70/71. Ze werden links en rechts voorbij geblazen door andere bands; ergo, in de eerste helft van de jaren 60 was er nog niet veel concurrentie en mede daarom vielen ze op. In de 2e helft was het al een stuk moeilijker en kregen ze allerlei bands langszij. Wat betreft de beginjaren; in het land der blinden is éénoog koning.

P.S. Ik vind dit ook een onzinnige discussie , maar zo lang het er nog op staat doe ik vrolijk mee; ik zie het als een grappig spelletje, ook een beetje dollen . Trouwens, lees de laatste berichtjes bij Pauls album Memory Allmust Full maar eens; dan zie je dat ik eerlijk ben en kun je misschien daar je ei ook kwijt. Verder: luister jij nu maar The White Album, dan luister ik wel naar Exile On Main Street. Hebben we beide een goed gevoel (niet alles zo serieus nemen Toon, daar ben je nog veel te jong voor).

Vind ik een goede opmerking van 'in het land der blinden is eenoog koning' zo is het wel natuurlijk,en het is de spijker op zijn kop, want The Beatles hadden zo goed als geen concurentie in die begintijd. het zou hetzelfde zijn om b.v van de Nederlandse caberatiers Toon Hermans, Wim Kan en Wim Zonneveld als allerbesten allertijden aan te gaan merken, omdat er gewoonweg nog niet meer was toen. onzin natuurlijk om ze te zien als DE allerbesten zoals velen vaak beweren, want er is nog zoveel meer goeds gemaakt ook nu zeker nog. tegenwoordig heb je natuurlijk vele varianten daarop, en in de vorm van b.v Hans Teeuwen en Theo Maassen ook erg grove vormen van cabaret voeren. maar terug naar The Beatles vs The Stones, maar stuart je zult het ook eens moeten kunnen zijn dat The Beatles veel vernieuwender waren en veel meer variatie hadden dan The Stones. ik vind The Stones zowiezo een ander genre wel dan The Beatles, daarom vind ik deze disscussie ook een beetje zinloos. ik zie ze beiden als tijdloze bands met hun voor en tegens. minpunt van The Stones vind ik wel dat die niet de gave hebben/hadden om op het hoogtepunt te kunnen stoppen, want dat is ook een kunst. dat hebben The Beatles wel gedaan, en daarom denk ik dat de meesten in dit topic ook meer voor The Beatles opkomen hier dan voor The Stones. de Stones geniet wel nipt mijn voorkeur, omdat de sound mij meer aanspreekt.

Ten eerste: ik heb niet gezegd dat toen ze albums maakten teerden op covers; dat was een verkeerde indruk van jou.

Ten tweede: De Stones hadden net zoveel tijd nodig om eigen nummers te schrijven als The Beatles, nml. ongeveer 2 jaar .

Ten derde: The Beatles zijn in 1960 opgestart, dus die zijn eerder begonnen met hun band en dat heeft wel degelijk met ontwikkeling te maken.

Ten vierde: Dat The Beatles hun eigen werk eerder uitbrachten op albums dan The Stones doet er niet toe. The Beatles hadden zelfs 2,5 jaar nodig ongeveer om door te breken, The Stones misschien 1,5; The Beatles '"experimenteerden" zeg maar van 1960-1962, The Stones van 1963-1965 om tot eigen nummers te komen.

Leuk, zo'n zinloze discussie !
Maar ik ben meer van de Rolling Stones, puur op gevoel.
En of de Beatles genialer zijn; dat interesseert me niet.
De muziek van de Stones spreekt me gewoon meer aan.
Wel ben ik na Undercover afgehaakt, de laatste platen die ik heb zijn draken voor het grootste deel.

"Als de leden van de Beatles werkelijk zo geniaal waren..." ? Zeg ik dat dan Wat de periode na de jaren '70 betreft heb je absoluut gelijk. Individueel stelden de Beatles veel minder voor, maar samen waren ze een hele sterke band. Maar ik ben er zeker van dat ze het inderdaad veel minder goed zouden doen in de jaren '70 als ze samen waren gebleven, precies hetzelfde als wat met de Stones gebeurde. Dat is het geluk van The Beatles; ze zijn precies op het goede moment gesplitst. Al was dat niet met voorbedachte rade natuurlijk. En tja, waar waren ze dan in de 70s? In de jaren '60 behoorden ze tot de top van de popmuziek, daarna ging het minder. Maar dat is toch normaal? Ik ken weinig artiesten en bands die een constant hoog niveau aanhielden. Als ik even een glimp werp op mijn persoonlijke favorieten als Bob Dylan, The Fall, Can, ... Dan zie ik dat elke carriere ups en downs bevat. Welke band of artiest uit de jaren '60 heeft geen laagtes gekend? Doet niets af aan voorgaande periodes van hoog niveau.

Vind het nog steeds bijzonder zwak om de kwaliteiten van de Beatles te minimaliseren door te wijzen op het feit dat er niet veel concurrentie zou geweest zijn. Gaan we bijvoorbeeld ook de wielerprestaties van Eddy Merckx of Lance Armstrong minimaliseren omdat er "niet veel concurrentie was" ? Er waren genoeg andere sterke songwriters in de vroege jaren '60, dat weet je zelf ook. Toch staken Lennon&McCartney er bovenuit. Net alsof er in de vroege jaren '60 buiten de Beatles geen andere goede popmuziek werd gemaakt? Tuurlijk waren de Beatles er op de goede plaats, op het goede moment, maar er waren toch nog genoeg andere gitaarbands? Er was genoeg concurrentie. Waren de Beach Boys echt zoveel niveaus lager dan de Beatles zodat laatsgenoemde de hitlijsten kon domineren? Waren de Stones zoveel minder? En The Kinks? The Yardbirds? The Dave Clark Five? The Animals? Alle andere British Invasion-bands? En... In wezen allemaal niet minder dan The Beatles in de beginjaren. Ze hadden allemaal catchy nummers, een bepaalde uitstraling of attitude. Om nog maar te zwijgen van de soulmuziek. Genoeg concurrentie. Het spreekt in het voordeel van The Beatles dat ze er met kop en schouders bovenuit staken. Waarom die kwaliteiten die de Beatles hadden gaan minimaliseren? Waarom prestaties, uitvindingen of ontdekkingen gaan minimaliseren, door te zeggen "de concurrentie was zwak" of "anders had iemand anders het wel gedaan" ? Kan je dat niet van alles zeggen? Zeker als iemand er met kop en schouders boven uit steekt? Hoe de muziek van The Beatles zich verhoudt ten opzichte van de muziek van vandaag; dan kan de balans misschien wat negatiever uitvallen voor The Beatles. Muziek is tenslotte 40 jaar lang verder ontwikkeld. Maar de muziek van The Beatles is en blijft ook alleen maar popmuziek, en die is nog steeds van een hoog niveau in vergelijking met alle andere popbands die na de Beatles kwamen. Tenslotte blijft het belangrijk om The Beatles in hun tijd te plaatsen. Is het dan niet de verdienste van de Beatles dat ze er bovenuit staken? Dat ze die kwaliteiten bezaten? Ze vielen natuurlijk niet voor niks op.

In de tweede helft was het niet moeilijker voor The Beatles; er was meer concurrentie maar hun populariteit was nog altijd even groot (hun singles en albums verkochten beter dan ooit), en hun albums van een hoog niveau. Ook alle andere artiesten in de muziekwereld keken nog steeds op naar de Beatles in de tweede helft van de jaren '60. Het is niet omdat je niet meer de eerste vijf plaatsen van de Billboard-chart bezet en je geen optredens meer geeft die duizenden Beatlesfans op de been krijgen, dat je populariteit en muziekkwaliteit gedaald is .



Keith Richards en Mick Jagger kennen elkaar toch al sinds 1960 (tegen die tijd hadden Lennon en McCartney al een paar nummers geschreven)? Ze zaten in 1961 al samen in bandje. Genoeg tijd om nummers te schrijven lijkt me. Plus, ze waren maar één jaar jonger dan Paul McCartney, dus op leeftijd kan je het ook niet steken. In ieder geval, ik denk niet dat we er aan kunnen twijfelen wie het beste songwriter-duo was. Wie de mooiste liedjes schreef weet ik niet, maar ik denk toch wel dat Lennon en McCartney de beste capaciteiten hadden en dat zie je ook aan de ontwikkeling. The Beatles experimenteerden niet tot 1962 om met eigen nummers te komen, want in 1960 hadden ze al evenveel nummers zelf geschreven als de Stones hadden uitgebracht tegen 1965. The Beatles stonden wat het schrijven van nummers betreft even ver in 1960 als de Stones in 1964. Tenslotte heeft het feit of je een opname-contract hebt of niet ook wel iets te maken met je ontwikkeling als songwriterscapaciteiten denk ik. Voor hun contract bij EMI waren de Beatles een bandje dat alleen maar optredens deed, en daarvoor waren covers goed genoeg, omdat het publiek zelfgeschreven nummers natuurlijk niet kende en verlangde naar covers. Vanaf hun contract bij EMI kregen ze plots wel een mogelijkheid om hun eigen songs aan de man te brengen, waardoor Paul en John meer eigen nummers gingen schrijven. Mick en Keith zagen die noodzaak daar blijkbaar niet van in, toen ze in 1963 hun contract tekenden, en bleven kiezen voor covers.
Dat de Beatles 2.5 jaar nodig hadden om door te breken en The Stones 1.5 jaar, doet er ook niet aan toe, want 1963 is niet 1962. In 1963 hadden de Beatles én andere Britse en Merseybeat bands de deur geopend voor andere gitaarbands als The Stones. Toegegeven, ik weet niet precies hoe groot het aandeel was van gitaarbands in de Britse hitparade in 1962 (of 1961) in vergelijking met 1963, maar het was toch moeilijk om door te breken. Denk niet dat de Stones in dat klimaat wél hadden kunnen doorbreken. Waarom zegt het hoofd van platenmaatschappij Decca in 1962 anders dat "gitaarbandjes op de terugweg zijn"?

Dit is erg goed onderbouwd en een erg goed verhaal Toon, tis alleen zo vermoeiend altijd en bovenal zinloos een Beatles vs Stones discussie. ik ben hier vrij snel uitgekeken geloof ik, tis weinig boeiend hier. ik ga geloof ik maar liever van de muziek van The Stones en The Beatles genieten, dat lijkt me beter dan mijn tijd te verspillen in dit verder zinloze en bovenal vermoeiende topic hier.

Heren, heren..

The Beatles en The Rolling Stones. Tsja. Ik heb beide bands niet bewust meegemaakt maar ben uiteraard wel bekend met hun muziek. Formeel zou ik voor The Stones "moeten" kiezen aangezien ze wat meer van de afdeling rock zijn. Maar in dit geval ben ik toch meer gecharmeerd van The Beatles. Hoewel ik het niet te vaak kan / wil horen omdat de verveling snel op de loer ligt. Wel moet ik even kwijt dat Paul McCartney voor mij reden is dat ik The Beatles minder goed vind dan als alleen John Lennen de vocalen voor zijn rekening had genomen. Kwestie van smaak. De stem van Mick Jagger trek ik sowieso niet.

Haha klopt, dit is inderdaad vrij zinloos allemaal, maar ach... beetje discussie is altijd leuk

Zeker ik houd ook van discussie, want anders zat ik ook niet op deze site. ik wil vooral veel nieuwe muziek leren kennen en wat leren ervan. goed onderbouwde verhalen daar houd ik ook enorm van, maar soms word er wel eens teveel doorgedraafd en doorgedramd, maar ik vind dat jij goede statementes en goed onderbouwde verhalen hebt hier, alleen draaf er niet teveel in door, want dat vinden velen niet meer interessant dan om het steeds helemaal te gaan lezen. ik vind dat leeftijd er helemaal niets mee te maken heeft, en dat in tegenstelling van wat stuart zegt dat hij jou een draai om de oren zou geven als hij jouw vader zou zijn, hij zou jouw stukken ook kunnen gaan lezen om er iets van te leren en er iets positiefs mee te gaan doen, want ondanks jouw leeftijd vind ik dat jij het net zo goed kunt onderbouwen dan stuart, alleen die komt wat sneller to the point, en das weer wel een kwestie van leeftijd en ervaring.

Voor the Beatles waren Cliff Richard & the Shadows de enige Britse popact die wereldwijd succes boekte, maar zij hadden niet die impact van the Beatles (in de VS ging het veel moeilijker). In de VS waren the Beach Boys en the Four Seasons (toch niet de minste) de meest succesvolle bands voor the Beatles de hitlijsten daar veroverden. Elvis Presley was tot 1963 zowel in de VS als in Europa de meest succesvolle artiest tot the Beatles de fakkel overnamen. Nadien vonden nog meer Britse bands (waaronder the Rolling Stones) de weg naar het succes, er werd niet voor niets gesproken van de British invasion.

Overigens ontstonden the Beatles (ze noemde zich eerst nog the Silver Beatles) al in 1958 uit de Quarryman, John Lennons band en Paul McCartney en John Lennon begonnen toen al songs te schrijven. Jarenlang traden ze op in kleine clubs in Liverpool (Casbah, Cavern) en vanaf 1960 ook in Hamburg.

In de eerste helft van de jaren '70 waren de 4 Beatles afzonderlijk wel succesvol, soloalbums als "Plastic Ono Band" en "Imagine" van John Lennon, "All Things Must Pass" van George Harrison en "Band on the Run" van McCartney & Wings worden nu als meesterwerken beschouwd. John Lennon stopte tijdelijk in 1975 om in 1980 terug te keren maar hij werd vermoord, Ringo Starr zakte inderdaad weg, George Harrison was in de jaren '80 nog behoorlijk succesvol en Paul McCartney boekte de meeste succes, al waren zijn albums in de jaren '80 wel minder.

Iedereen gebruikt zijn argumenten zo dat het 'm uitkomt. Het is idd een zinloze discussie en Toon, je verhaal rammelt weer en je zoekt een uitweg , maar ik vind het allemaal wel best. Veel plezier iedereen met zijn favorieten.(trouwens The Beatles krijgen er her en der hier op de site flink van langs; dan ben ik nog 'aardig' , wel een beetje pesterig)
The Beatles hadden weer kwaliteiten die de Stones niet hadden en v.v. Muziek is overigens geen wedstrijd, maar een prachtig tijdverdrijf in mijn ogen. Bovendien zijn ze niet te vergelijken, want het zijn andere type bands. Ik ben alles al weer vergeten en ga vanavond rustig slapen. De groeten.

@ Ricardo; die opmerking van mij naar Toon toe over zijn leeftijd was een pesterijtje; wie op de man speelt, kan ook klappen terug verwachten .

Eigenlijk leuk die oververhitte discussies... Ik begrijp het niet echt; een BEETJE muziekfan die van steengoede muziek houdt, die hoort zowel van de Stones als van The Beatles toch hun beste platen in huis te hebben, want het waren/zijn beiden twee ontzettend goede bands die het aanzien van de popmuziek voor eeuwig veranderd hebben - ten goede, trouwens.

Ik begrijp de kortzichtigheid van vele zogenaamde muziekliefhebbers niet.

Ik hou van haute cuisine EN van een goed pak friet zo op zijn tijd; Met muziek is dat toch net hetzelfde?

Ik hou dus van Beatles, Stones, Pink Floyd, Led Zeppelin, CCR, Doors, Hendrix.... - moet ik verder gaan? (allemaal Haute cuisine om het in eettermen te gooien) en ook van goedgemaakte lichtivoetige pop (het spreekwoordelijk pak frieten dan maar) zoals daar al zijn; Pet Shop Boys of tegewoordig Mika, die door "zogenaamde ernstige muziekliefhebbers" ook vaak afgezeikt wordt, geheel ten onrechte.

En ja, voor mij mag de discussie Stones versus Beatles ook eens een keer ophouden, beide bands zijn er steenrijk van geworden, wij sukkels helaas niet!

Ik sluit mij geheel aan bij Father McKenzie. Elke muziekliefhebber zou toch het beste van zowel the Beatles als the Rolling Stones in zijn platenkast moeten hebben (ik ben van beide bands fan om uiteenlopende reden). Wat mij betreft mag dit topic afgesloten worden, ik heb al genoeg het belang van the Beatles en the Stones voor de muziekwereld aangehaald.

Ik ben het wel met je eens Father, maar ik koop geen objectief (steen)goede muziek (van welke band dan ook) om het alleen maar in de kast te hebben; ik wil het ook graag afspelen, dus het gaat hier ook om smaak. Ik neem aan dat jij ook geen albums koopt die objectief (steen)goed worden gevonden, maar waar jezelf niet zoveel aan vindt. Of wel

Zo is het maar net !
En zoals ik al hierboven schreef : muziek is een kwestie van gevoel bij mij. Dus de Stones voor mij, en de Beatles voor een ander.

Ergo : zinloze discussie, dit.

bijna iedereen vind dit een zinloze discussie hier, maar iedereen wil toch graag even een duit in het zakje doen. blijkbaar vind iedereen het toch belangrijker dan iedereen hier laat doen overkomen, mij incluus. verder ben ik het ontzettend met stuart eens hier, ik ga ook geen ' objectief goede muziek' in huis halen omdat het goed is, nee cd's is gereedschap waar je gebruik van moet maken vind ik. gewoon kopen waarvan je denkt dat je het vaker gaat draaien. beperk het anders tot downloads.

Ik ben een Stonesliefhebber en de Beatles vind ik hun periode vanaf Revolver heel goed en heb daarom ook deel 2 en 3 van de Anthology aangeschaft. Abbey road, Revolver en The White album staan ook in de platenkast. Ik moest wel bij deze discussie aan wijlen Boudewijn Büch denken die verkondigde dat je na een Stonesplaat op je pickup had gespeeld nooit daarop een Beatles plaat mocht draaien, lachwekkend waarop hij de Beatles hekelde maar neem het met een knipoog.

Wel; ik kocht die van The Velvet Underground, met die Banaan, en die valt me redelijk tegen wegens véél te eentonig, zo zie je wel... maar toch zou ik me schamen deze NIET in mijn collectie te hebben.
Beetje zelfde verhaal wat Berlin betreft van Loud Reed. Transformer vind ik topperdetop, maar Berlin is niet de leukste plaat om helemaal uit te zitten, zo zie je dat smaak toch iets persoonlijk is.
En ondanks dat vind ik dat ook Iedereen echt wel zowel Berlin als Transformer echt wel in de kast mag staan hebben. Op dat gebied zit ik wat raar in elkaar!

Wat onzinnig om iets louter te kopen, omdat iets algemeen als kwaliteit, of als objectief goed wordt beschouwd.

Je koopt toch iets omdat je het goed vindt, of op zijn minst het je goed lijkt? Kijk, iedereen koopt wel eens iets wat tegen blijkt te vallen, maar iets kopen omdat je het niet perce goed vindt, maar omdat het MOET omdat MEN het algemeen als klassieker etc beschouwd.....?
Da's wel erg "kuddevolgdier" -achtig.

Zoals de opmerking ook onzinnig is dat IEDEREEN wel perce iets van EN de Stones EN de Beatles zou MOETEN hebben.

Er zullen ook massa's mensen zij die aan beiden niks aan vinden, die zouden wel gek zijn om er iets van te kopen.
Mss eens lenen, of downloaden om uit te proberen, maar verder....?

Misschien, Thunderball, maar wat The Velvet Underground dan betreft, ik had enkel een verzamelaar en heb me toch die "klassieker" laten aanpraten, ach, hij was Mid Price en misschien dat ik hem wel LEER te appreciëren. Vaak is het met muziek echter zoals in de liefde; het is er plots, en onmiddellijk of het is er gewoon niet en meestal komt het dan ook niet meer.... ach, zovéél miskopen zitten er gelukkig niet in mijn collectie; De ergste stinker was wel St. Anger van Metallica, dat verbaasde me gewoon, gezien wat ze daarvoor maakten, die zooi is al lang verkocht.

Als een album door pers en publiek wordt geprezen wekt dat ook mijn nieuwsgierigheid en wil ik dat album ook wel eens uitproberen. Meestal viel dat wel mee maar niet altijd ("St. Anger" van Metallica is daar een schoolvoorbeeld van). Ik heb eens techno-albums uitgeprobeerd die hoog worden gewaardeerd, maar het doet mij absoluut niets.

Voor de liefhebberts;

As vrijdag 17-10 op Arrow Classic Rock de hele dag, de beatles vs de stones.

Nie'lulle, maar luisteren!

He Father, CCR is zo nu en dan ook redelijk frituurwaardig hoor!

Daarmee uiteraard niet gezegd dat het geen geweldige band is.

Ik ben helemaal niet opgegroeid met The Beatles en de Stones. Ik heb dan ook bijlange niet al hun albums al beluisterd. Van de Stones Beggars Banquet, Sticky Fingers, Bridges to Babylon, Exile on Main St. en It's Only Rock N Roll + wat greatest hits. Van The Beatles Sgt. Pepper's, White Album, Abbey Road, Revolver en Rubber Soul + greatest hits.

Beide groepen hebben ongeloofelijk veel goede nummers, maar de albums die ik beluisterd heb, zijn naar mijn mening niet van zo'n hoog niveau. Ik zet veel liever The Kinks, The Hollies, The Doors en The Animals op, die wel echt goede albums hebben. Het enige verschil dat ik kan maken tussen The Beatles en de Stones is dat ik de beste nummers van de Stones beter vind dan den beste van The Beatles. Maar ja, nummers als Gimme Shelter en Street Fighting Man liggen dan ook dichter bij mijn persoonlijke muzieksmaak.

In een zin; het beste argument op dit topic sinds tijden!!!