Daar sluit ik me wel bij aan ja.. Dylan is wat mij betreft ook enorm overschat. Nooit begrepen waarom juist hij zoveel mensen fascineerd Ontzettend standaard rockwerkjes met een pratende ipv zingende zanger. Maar destijds zal het wel origineel zijn geweest ja.

Dylan draait voor mij ook meer om sfeer, teksten, emotie. Moet zeggen dat het wel nauw luistert: sommige van zijn platen vind ik regelrechte meesterwerken en andere kan ik zelf ook niet echt aanhoren.

Onderschat Bob Dylan niet, hij heeft de folk gepopulariseerd en is op the Beatles na, de meest gecoverde artiest in de 20ste eeuw. In de jaren '60 en '70 heeft hij inderdaad tal van meesterwerken uitgebracht, zijn latere werk vind ik meestal minder.

Toon1, fijne draai geef je er weer aan, maar, sorry, je bent weer zo'n eikel die wel z'n bek vol over Queen heeft, maar die niet (bijv.) in een zin kan vertellen wat de belangrijkste verschilen tussen hun eerste drie albums zijn, omdat je domweg hun oude werk niet kent.
Classic rock, m'n reet.

Orbit, ik acht je normaliter vrij hoog, maar LedZep als Glamrock typeren is toch wel vrij ernstig. Dat de zeventigerjaren een zwarte plek bij je zijn wreekt zich hier toch enigszins...

Oh, maar ik ken ze wel hoor die strakke broeknichten onder leiding van opperpoedel Plant Ze hebben m.i. inderdaad de weg opengezet voor tal van glamrockers, zoals T-Rex e.d. Vooral die belachelijke imago's van bands die opeens de snelste drummer, beste gitarist, langste solo's of simpelweg de "loudest band on earth" waren, komt regelrecht uit de koker van het imago dat Plant en kompanen zichzelf aanmaten. Daarvoor had hardrock of stevige rock nog wel iets, daarna werd het meestal lachwekkend.
Queen is zo'n band die daar bepaalde facetten van meenam, maar wel een eigen draai meegaf. Die kan ik eerlijk gezegd nog wat beter uitstaan, want Queen nam zichzelf niet altijd zo serieus

Opperpoedel Plant . Very funny. Hele goede zanger, desalniettemin, maar dan toch ......., en dannuuhh wat eigenlijk?

1. Dylan is meer dan zijn akoestische opnames uit de jaren '60 (alleen zijn eerste vier albums zijn akoestisch, op de daarna volgende ca. 35 albums ging hij electrisch)
2. Zit geen pit in? Wat verwacht je dan van een akoestische opname? En Leonard Cohen vind je wel goed dan? Leg mij dat eens uit Bij Dylan gaat het natuurlijk ook om de teksten, en de gehele sfeer van zo'n akoestisch nummer.
3. Dylan is wat mij betreft de belangrijkste artiest van de laatse veertig jaar. Vergelijk de pop en rockmuziek van het begin van de jaren '60 eens met die van eind jaren '60. Dylan toonde dat pop en rockmuziek ook intelligente lyrics kon hebben. Hij is op zijn eentje verantwoordelijk voor deze, toch wel, revolutie in de muziek. Hij toonde ook dat popnummers ook langer dan 3 minuten kunnen zijn (zes, tien of zelfs vijftien minuten) en dat ze tien coupletten konden hebben. Hij toonde dat je niet een mooie stem moet hebben om een goede artiest te zijn. Zijn haast surrealistische lyrics zijn vandaag nog steeds ongevenaard. Akkoord, Dylan heeft ook zwakke albums gemaakt (in de jaren '80 maakte hij enkele draken, maar wat wil je? het oeuvre van de man is meer dan veertig albums groot) Zijn oeuvre is heel erg verscheiden, zeker in vergelijking met andere singer-songwriters zoals Leonard Cohen, Nick Cave, Bruce Springsteen, Neil Young, ... (en zeker met Queen ) Zijn carriere en muziek doorliep verschillende fases: folk, rock 'n roll, christian rouck, country, blues, ... Elke fase uit Dylan in zijn carriere klinkt anders, dat is zo uniek aan Dylan. Hij staat er ook om bekend dat hij bij elk optreden zijn nummers helemaal verdraait en anders speelt. Verder is Dylan een ontzettend mysterieuze persoon, wat o.a. zijn aantrekkingskracht verklaart. In feite is Dylan gewoon de eerste klassieke singer-songwriter. Ik daag je uit om een belangrijkere artiest te vinden in de pop en rockmuziekwereld van de laatste veertig jaar. Ik snap dat sommigen niet graag naar Dylan luisteren, maar dat iemand met een intelligente smaak het 'standaard rockwerkjes' noemt en de fascinatie van sommige mensen voor Dylan niet begrijpt, en ondertussen Simple Minds in z'n top tien heeft staan, nee dat kan er bij mij niet in
4. Wat is dat toch met die podiumpresence, entertainment, amusement en interactie met het publiek. Heeft niets te maken in de muziek. Tuurlijk zijn de heren van Queen hier een meester in, en Dylan niet (al heeft Dylan natuurlijk wel presence), maar zoiets is niet belangrijk in mijn oordeel. Ik luister naar muziek, ik zoek geen eenvoudig entertainment, ik heb liever iets diepers dan dat.



Lol het is ook nooit goed he? Zelfs als ik al hun albums zou beluisteren zou je me nog gaan vertellen dat ik iets niet heb geluisterd ofzo?
Nee ik heb de eerste platen niet gehoord. Maar als Queenlive als Queen-kenner een tiental nummers post die de verscheidenheid van Queen moeten weergeven, en ik die verscheidenheid niet hoor, dan maakt het weinig uit of ik die eerste Queen platen ken ik of niet. Ik neem aan dat de nummers die ik krijg van een Queen-kenner wel genoeg zijn om tenminste een beetje de verscheidenheid van Queen aan te tonen.
Ik moet het verschil tussen hun eerste platen niet kennen, ik moet alleen een overzichtje hebben van hun totale carriere. En die heb, door de platen en nummers die ik ken en door de dingen die ik lees.
Heb jij ook alle platen van Frans Bauer geluistert voor je gaat zeggen dat je het maar niets vindt? Nee want je doet informatie op, je leest dingen over die platen, zo lees ik ook dingen over Queen of over hun platen. En ik heb nog nooit een reden tegengekomen waarom ik naar die eerste platen zou moeten gaan luisteren en dat ga ik dan ook niet doen. Als mijn oma komt vertellen dat ik naar Frans Bauer of Aerosmith moet gaan luisteren omdat het mooie muziek is, maar een bepaalde muziekcriticus of een muziekliefhebber die ik respecteer en met wie ik qua smaak veel gemeen heb zegt dat ik dat niet moet doen, dan ga ik dat ook niet doen omdat bepaalde mensen meer gezag hebben voor mij. Zelfde met Queen.

En als Queen geen classic rock meer is, wat is het dan wel? Queen is pure classic rock. Queen is een archetypische classicrockband.

Toon1, je maakt je er met een Jantje van Leiden vanaf. Queen Sucks? prima. How 'bout Modern Times van Bob, zB?

Queen sucks. Verder wilde ik hier in de eerste plaats niet eens in dit topic zijn, ik ben hier alleen maar terecht gekomen door de vroegere Beatles vs Stones vs Queen discussie, omdat ik sowieso niks te maken heb met Queen. Het is nu eenmaal muziek die ik liever mijd, en ach, als fans zoals jij en Queenlive er naar willen luisteren dan heb ik daar natuurlijk geen problemen mee. Er zijn mensen die dingen als publieksparticipatie, podiumpresence, lekker rocken, gitaarsolo's, kitch en oppervlakkige complexiteit enz. het belangrijkste vinden in muziek (dat noemen ze classic rock), maar ik heb mijn muziek liever wat dieper dan dat. Eigenlijk heeft discussie met zo'n mensen al geen zin, omdat mijn interpretatie van goede, diepe muziek mijlenver daarvan ligt. Ik neem aan dat je gewoon niet op de hoogte bent van bepaalde andere artiesten of muzikale stromingen, vandaar die adoratie voor Queen. Misschien dat je ooit nog wel toegeeft dat Queen gewoon een guilty pleasure is.
Ik vind trouwens dat ik de afgelopen pagina's goed heb uitgelegd waarom dat ik niet graag naar Queen luister. En als dat niet genoeg is kijk je maar eens bij 'A Night At the Opera' waar ik ooit eens in discussie ben gegaan. En ik heb ook al lang toegegeven dat Mercury en May getalenteerd zijn en dat Queen een uitstekende podiumpresence heeft. Wat wil je nog meer, dat ik elk album ga analyseren ofzo? Aanvaard maar dat Queen nu eenmaal niet de status heeft die je zou willen dat ze hadden.

Jawel, ik ken " ollee, ollee ollee ollee, we''re the champions"" . Dat is van the Bietels, niet ?

Fijn, van die topics waar in een avond meteen weer drie pagina's bij komen. Maarre...

Je snapt het volkomen, maar ik wilde even wat discussie uitlokken. Queen is als band op MuMe misschien best wat ondergewaardeerd, maar dat valt toch in het niet bij hoe AOR als stroming hier ondergewaardeerd is.

Saai, slaapverwekkend? Prima, dat vinden we allemaal van een heleboel muziek. Objectief is het volgens mij gewoon effectieve en betrekkelijk simpele muziek die, toen de standaard eenmaal gezet was, meestal vrij trouw de formule volgde... zoals zoveel muziek in zoveel genres (new wave iemand?).

AOR vind ik overigens een idiote kreet (je geeft zelf ook al aan: de A kan zowel voor Adult als voor Album staan... twee volkomen inwisselbare woorden inderdaad), maar ja, het beestje heet nu eenmaal zo. Album-oriented is toch wel het laatste wat 98% van de AOR-platen is ('t is meestal gewoon een nieuwe collectie liedjes met een paar duidelijk aanwijsbare singles).

Maar goed, dat weten we allemaal ook wel. Ik vond gewoon een gelegenheid om weer eens een lans te breken voor al die prachtige bands zoals... uhm... Foreigner, Journey, Toto, Alan Parsons...

Gegroet,
het Swingbeest

zo en dan nu nog even een paar pagina's over Queen bij lezen

Jammer dat je weer op de man moet spelen. En je zou toch wat meer van de SM moeten luisteren dan het Don't you forget about me (lalalala) wat ongetwijfeld het enige is van ze dat je kent

En jij hoort er een heel scala van invloeden in, ik hoor niet meer dan wat ouwelullenblues die hij ongetwijfeld vrij direct van allerlei zwarte meneren voor hem heeft overgenomen. Country en dat soort invloeden zijn leuk hoor, als je amerikaan bent. Ik heb niet zoveel met die americana verheerlijking van sommige users hier, nooit de behoefte gehad om in ravels met een banjo of gitaar bij een kampvuur te gaan zitten. En die krassende stem van hem doet me ook al niks. Dus waarom zou ik dit goed MOETEN vinden? Neil Young raakt me dan tenminste nog, die heeft iets kwetsbaars in zijn stem. Dylan lijkt me gewoon een koude klootzak, zo klinkt hij tenminste.

Het grote probleem van deze post is de arrogantie, Toon. Je plaatst je eigen smaak boven die van anderen. Ik heb boven al aangegeven dat Bob Dylan me niets zegt en ik heb daar redenen voor(ik zou nooit zeggen dat hij suckt want er zijn wel degelijk kwaliteiten die hij bezit). Redenen die ik verdedigbaar vind. Je ontkent gewoon de zwakke punten van je favoriete artiesten. je bent duidelijk ook de mening toegedaan dat verschillende genres een verschillend niveau hebben. ik vind dat eerder een kwestie van smaak. Voor mij graaft Dylan helemaal niet dieper dan Queen, Zeppelin of andere bands. Hij doet alleen iets anders. iets waar ik minder van kan genieten. Zoals jij minder kan genieten van Queen. DAAR is op zich niets mis mee.

Ik voel me beledigd als iemand me bemoederd, doet alsof ik de domme naive kloot ben met een kindersmaak.... Dat soort posts heb ik van jou al gelezen(zie bovenstaande) en daar worden mensen opstandig van. ik dus ook.

Bob Dylan is niet in staat tot de zaken die Queen deed en vice versa. En wat je best vindt hangt verder af van persoonlijke voorkeur.

Ik vind niets aan het gezang van Dylan. Zijn nummers vind ik soms wel goed, door anderen uitgevoerd dan. Als je hoort wat Buckley bijvoorbeeld maakt van Farewell angelina, dan weet ik het wel.

En wat dat op de hoogte zijn van andere muziek betreft. je hoeft op dat vlak niet zo vooringenomen te zijn. Er zullen hier allicht heel wat mensen zijn die wel met wat andere muziek nog te maken krijgen dan hetgeen waarover ze hier posten. eens een blik werpen op iemands stemmen of top10 maakt niet dat je iemand door en door kent hoor.

Ik denk dat je het allemaal niet zo hoog op moet nemen. Wat Toon bedoelt is dat veel mensen die heel veel naar muziek luisteren (zoals op deze site) een periode in hun leven veel naar Queen hebben geluisterd (zegt misschien ook wel weer iets over de band, dat ze mensen voor muziek weten te enthousiasmeren bijvoorbeeld). Vaak blijkt Queen echter wel een tussenstation naar wat meer alternatieve muzieksoorten, waarna - dat geldt dus voor velen en is volkomen smaakafhankelijk - vaak de waardering voor het Queenwerk achteruit gaat. Men ontdekt dan dat er meer in de wereld is. Het is niet zo dat mensen die Queen luisteren geen smaak hebben, maar het gaat vaak wel zo: Queen als tussenstation.

Ok, luister naar de volgende Queen nummers:
1)good company
2)It's late
3)Stone cold crazy
4)Bring back that leroy brown
5)I'm going slightly mad
6)March of he black Queen
7) Crazy little thing called love
Who needs you
9)the millionaire waltz
10)mustapha
11)dead on time
12)flash
13)is this the world we created
14)liar
15)ogre battle
16)cool cat
17)radio ga ga
18)dragon attack
19)tie your mother down
20)white Queen
21)the prophets song
22)We will rock you
23)Flick of the wrist
24)I want it all
25)Tenement funster

Als die in jouw oren allemaal hetzelfde klinken heb je een probleem:-)

Misschien als puntje van orde slim om niet zulke lappen tekst te quoten...

Tuurlijk is er meer in de wereld. Maar niets is perfect. En dus heeft alles zijn gebreken. En dus kan je net zo goed Bob Dylan slecht vinden. Je doet ook weer hetzelfde. je plaatst andere artiesten boven Queen. Alsof er een rangschikking is. op dat niveau gaat het over smaak. Dylan is mijn smaak niet en is zelfs nooit een tussenstation geweest. Maar ik voel niet de behoefte te doen alsof ik het beter weet en naar betere muziek luister.

Ik plaats geen enkele artiest boven een ander en ik noem Dylan niet eens. Ik heb niet eens heel veel met 's mans muziek .

That already makes three of us

Toen ik een jaar of 15 was, vond ik Queen ook de beste band ooit. Die band heeft de interesse in muziek bij me aangewakkerd. Nu, 12 jaar later, zou ik er geen plaat meer van opzetten. Niet omdat het zo slecht is, maar omdat ik veel avontuurlijkere en interessantere muziek hebt ontdekt.

Je was 15 toen je Queen super vond, nu zijn we 15 jaar later en ben je dus 30 jaar. Maar, als ik naar je profiel kijk, stel ik vast dat je geboren bent in 1981 en dus slechts 27 jaar. Al die avontuurlijke en interessante muziek doet duidelijk iets met een mens

Ai, typfout, dat hadden er natuurlijk 12 moeten zijn... Wat Queen niet met een mens doet... Die band kost me gewoon 3 jaar van mijn leven...

in het licht van Freddie een bescheiden offer

Ja sorry dat ik op de man speel
Je MOET dylan absoluut niet goed vinden, ik legde alleen maar even uit waarom hij andere mensen wél fascineerd. Want je zei dat je dat niet begreep. Overigens kan Dylan ook kwetsbaar zijn (zie bijvoorbeeld zijn album "blood on the tracks"). En inderdaad, Dylan is een echte klootzak



Ik ontken toch helemaal niet de zwakke punten van mijn favoriete artiesten? Net zoals ik ook de sterke punten van Queen wil erkennen. Ik ben inderdaad van mening dat verschillende genres een verschillend niveau hebben. Is daar iets mis mee? Ik vind dat klassieke muziek boven de schlagermuziek van Frans Bauer staat, en daartussen zitten heel wat genres op verschillende niveaus. Zeggen dat Dylan niet dieper graaft dan Queen of Led Zeppelin, dat kan ik alleen maar weglachen. Verder wil ik best toegeven dat sommige muziek waar ik naar luister niet zo hoogstaand is. The Beatles is een van mijn favoriete bands, maar ik zal de eerste zijn om toe te geven dat het eigenlijk ook wel de meest overgewaardeerde band is die een beetje té veel opgehemeld wordt en teveel dingen wordt toegerekend. Maar ik luister er gewoon graag naar. Ik vind dat je objectiviteit van subjectiviteit kan scheiden. Net zoals 'guilty pleasures', dat zijn ook dingen waarvan je in feite weet dat het niet veel voorstelt maar die je wel leuk vind. Niets mis mee toch? Er zullen ook mensen zijn die niet graag naar Dylan luisteren maar wel zijn plaats in de muziekgeschiedenis erkennen. Je kan ook niet graag naar noise luisteren maar het wel appreciëren omdat het nieuwe grenzen opzoekt en avontuurlijk is. Eveneens is het best mogelijk om te zeggen; oke Queen is echt niet zo hoogstaand, maar ik luister er gewoon graag naar.

Alles afdoen als 'smaak' en 'persoonlijke voorkeur' vind ik een te gemakkelijke oplossing op een discussieforum. Ik geloof dat kennis het belangrijkste is. (muziek)criticus Piero Scaruffi is geen onbekende naam op dit forum, en hij heeft een paar interessante dingen te vertellen, zoals dit: I believe that appreciation of a work of art depends on knowledge. Two people whose knowledge is wildly different will have wildly different opinions on a piece of music. For example, a person who has listened to a lot of music has a different opinion from a person who has listened to very little music (but it doesn't have to be "quantity", it could just be different kinds of music). Therefore, knowledge determines what you like and what you don't like. To a large extent, the "emotion" that music makes you feel depend on what you know (not on the music itself, which is simply a vibration that resonates with your brain's circuits).
Ik ben het volledig met hem eens. In dat opzicht is het perfect te verklaren waarom de smaken van mensen veranderen (in positieve zin); hoe meer muziek ze leren kennen, hoe verder je smaak evolueert (in positieve zin). Kennis maar ook open durven staan voor nieuwe dingen heeft hier natuurlijk ook mee te maken. Veel mensen hier hebben al verklaard dat ze vroeger naar Queen luisterden (ik ook, zij het op een héél vroege leeftijd) maar dat hun smaak geëvolueerd is en ze nu niet meer naar Queen luisteren omdat ze ondertussen andere dingen kennen die ze beter vinden, muziek die avontuurlijker is of dieper gaat. En als ze dan toch nog naar Queen blijven luisteren, dan beseffen ze wel dat het ook niet meteen de meest hoogstaande muziek is. Ik heb trouwens hetzelfde ondergaan; mijn smaak is de afgelopen jaren op Musicmeter ook erg uitgebreid, en ik ben ook tot inzicht gekomen dat The Beatles ook niet de pop en rockmuziek hebben uitgevonden, maar ik luister er wel nog even graag naar als voordien (wat perfect mogelijk is).



Dat is te gemakkelijk. Weer een extreem voorbeeld: Bob Dylan is niet instaat tot de zaken die Frans Bauer doet en vice versa. Staat Frans Bauer daarom op hetzelfde niveau als Dylan? Nee tuurlijk niet. Er zijn nu eenmaal hogere en lagere niveaus, en met het apprecieren van lagere niveaus is helemaal niets mis, het ontkennen daarvan wel, al is dat ontkennen gewoon te verklaren uit onwetendheid (kennis!).



Ik neem aan dat je hier Jeff Buckley bedoelt en niet z'n vader. Check z'n vader (Tim Buckley) eens Dat je de zang van Dylan niets vind, daar is niks mis mee hoor, dat is nu eenmaal smaak.



Nee dat weet ik, maar een top tien en stemmen is het enige wat ik voorhanden heb om een zicht te krijgen op iemand's smaak. Als je met andere muziek ook wat hebt, dan moet dat wel duidelijk worden door je posts, je stemmen of je top tien. Als ik niet mag afgaan op iemand's stemmen of top tien, tja, dan kan je nooit iets zeggen over iemand's smaak. Wat mij betreft mag je me volledig beoordelen op mijn stemmen en mijn top tien. Heb ik geen problemen mee.

En die nummers heb ik helemaal geen zin meer om te beluisteren. Ik ben niet van plan meer om nog iets van Queen te luisteren. 25 nummers van een band waar je in de eerste plaats liever niet naar luistert is sowieso al te veel. En je hebt me al acht nummers gegeven trouwens. Acht nummers moet zeker de verscheidenheid van een band kunnen weergeven. Als dat bij The Beatles of de Stones kan, dan ook bij Queen. Ik heb verder geen interesse meer om mij in Queen te gaan verdiepen, en die interesse zal er nooit (meer) komen denk ik.

Tenslotte ben ik mij er wel van bewust dat ik behoorlijk arrogant overkom, maar soms moet dat. Dit is alleen maar mijn visie of mening, als jij er anders overdenkt; prima, dit is tenslotte een discussieforum.

Toon, Je gaat ervan uit dat jij heel veel kennis hebt en dat je het dus vanzelfsprekend bij het rechte eind hebt. Dat is niet arrogant, dat is narcistisch:-)

Ik was aanwezig bij de koningin Elizabeth wedstrijd, zij het de halve finale, toch wordt daar op een heel hoog niveau muziek gespeeld. Het is evenwel iets totaal anders dan de muziek van Queen of popmuziek in het algemeen. Maar ik kan niet zeggen dat ik het een boven het ander verkies. Of dat het 1 beter is van niveau dan het ander. het is vooral heel erg verschillend. Frans Bauer vergelijken met Queen is pure onzin want Bauer is schlagermuziek. vergelijk die met schlagermuziek. (vergelijk voetbal eens met wielrennen anders)
Queen met Dylan vergelijken is even onzinnig want ze doen iets totaal anders. Ik kan enkel herhalen dat Dylan op geen enkele manier op een hoger niveau staat dan de mannen van Queen. hij doet zijn ding zoals de Queenleden dat doen/deden.

Jij kan dan wel bepaalde zaken afdoen als waardeloos maar bijvoorbeeld een stadion ombouwen tot een intieme club is een echte kunst. Queen beheerste die gave. en ook in een kleine club wist Queen hun publiek te raken. Als ik de Live Aid DVD (en andere live opnames van Bob Dylan for that matter) bekijk, dan zie ik een klungelde Bob dylan en enkele discs eerder zie ik Queen die 72000 mensen in vervoering brengen. Kom me dan alstublieft niet vertellen dat het geen gave is mensen te entertainen en live goed te klinken . De beste muzikanten maken het waar op het podium ook(en Dylan is o zo matig, zowel vocaal als instrumentaal).


Je gaat in je tekstje er ook weer van uit dat ik de vader van jeff Buckley niet zou kennen. Wederom fout. alleen verkies ik de zoon.
Er zijn trouwens talloze voorbeelden te geven van artiesten die Dylan nummers beter brengen dan Dylan zelf. Dat Dylan goede nummers schrijft, ok, maar zijn gezang kan ik niet langer dan 2 minuten aanhoren. En welke verscheidenheid jij daar in hoort is me een raadsel. All along the waaaaaaaaatchtoooooooooower. Liiiiiiiiiike a rolling stoooooooooone. Altijd dezelfde klemtonen, naast het ritme en dat gaat zo maar door. Pijnlijk. Volgens mij krijg je door teveel daar naar te luisteren permanente gehoorschade. Dat zou alleszins het een en ander verklaren....

En wat die 8 nummers van Queen betreft: ik gaf je gewoon 8 goede nummers, niet specifiek nummers die hun verscheidenheid moeten benadrukken.

Tip: luister eens naar het Barcelona album van Freddie Mercury met Montsy:-)

Tuurlijk ga ik er van uit dat ik het bij het rechte eind heb. Ik hoop ook dat jij ervan uit gaat dat je het bij het rechte eind hebt. Anders heeft deze discussie geen zin. Ik vind van mezelf dat ik genoeg kennis heb om mijn eigen mening over muziek te mogen vormen en die ook te posten in een discussie. Als dat narcistisch is...



Alles is vergelijkbaar. Misschien komt het door je beperkte kennis dat je dat niet kan. Waarom zou ik schlagermuziek niet mogen beoordelen in vergelijking met Queen of klassieke muziek? Mag ik niet zeggen dat Queen beter is dan schlagermuziek? Mag ik niet zeggen dat Mozart beter is dan Queen? Ik mag toch ook zeggen dat ik spaghetti lekkerder vind dan spruitjes? Ga je me dan ook komen vertellen dat ik ze niet mag vergelijken omdat je pasta en groenten niet met elkaar kan vergelijken? Een mens doet niet anders dan vergelijken. Alles is te vergelijken. Dat ontkennen is gewoon een goedkope manier om er vanaf te komen. Er zijn gewoon bepaalde kwaliteiten waar iets aan kan voldoen of niet voldoen (en kom me niet vragen welke want die zijn voor iedereen anders).



Is niet onzinnig. Zo ontzettend ver liggen ze niet eens van elkaar want ze zijn beiden rockmuziek. Een uitspraak als "hij doet zijn ding zoals de Queenleden dat doen/deden" is wederom te makkelijk.



Lees je mijn posts dan niet? Ik heb al lang gezegd dat Queen een meester was in podiumpresence en het entertainen van publiek en ja het is een gave. Maar dat is voor mij geen primaire of belangrijke kwaliteit bij het beoordelen van muziek. En als het dan toch belangrijk moet zijn, geef mij dan maar de podiumpresence van Jim Morrison met the Doors of Arthur Brown. Freddie Mercury die een paar tonen aanslaat met zijn stem en het stadion mee laat zingen, dat is misschien leuke entertainment, maar dat is geen kwaliteit die ik associeer met hoogstaande muziek. Muziek is niet alleen entertainment, maar ook kunst. Jij kan van het entertainment van Queen genieten, daar is niets mis mee, maar je mag wel weten dat er muziek is die dieper gaat dan dat. In de studie kan creativiteit ten volle benut worden. Op het podium je publiek entertainen en je techniek tonen (ja dat is een gave), daar koop je niets mee. Daar wordt je muziek niet beter van.



Ik kan er niet aan doen als jij onduidelijk bent. Als jij de voornaam vergeet te noemen, dan ga ik er vanzelfsprekend vanuit dat jij ofwel Tim, ofwel Jeff niet kent. Vind je dat raar?



Oh maar daar heb ik absoluut geen problemen mee dat je dat vind. Je mag zijn gezang vreselijk vinden en mooie vocalen belangrijk vinden. Absoluut niks mis mee. Heb ik toch al gezegd? Dat is volledig subjectieve beleving. Ik wilde alleen even meegeven dat Dylan dieper gaat dan Queen.



Heel goed, jongen, met de twee bekendste Dylan-nummers heb je genoeg gehoord om over zijn oeuvre te oordelen . Ik heb je toch al verteld dat hij verschillende fases in zijn carriere heeft met verschillende sounds? Kom eens terug als je een paar albums hebt gehoord. Onwetendheid troef (alweer), en van een beetje avontuurlijkheid in muziek ben jij blijkbaar ook niet gediend. Dat is het grote verschil tussen ons.



Daar leek het anders wel op.



Nee vanaf nu ben ik 100% Queen-vrij.

Wat een smakelijke discussie

Ik ben het geheel met Toon eens dat je muziek moet kunnen vergelijken, zeker als het in hetzelfde genre ligt. Ik vind echter wel dat je iets te makkelijk een waardeoordeel aan die vergelijking vastknoopt. Dylan gaat dieper is een beetje kort door de bocht. Dylan gaat kennelijk bij jou dieper. Dat hoeft niet iedereen mee te voelen. En de mensen die zich in Dylan verdiepen en iedere context weten van man's levensverhaal en fases zullen er van alles uithalen wat de ongeinteresseerde luisteraar niet hoort of opvalt. En om de eerlijkheid te blijven zeggen: voor die ongeinteresseerde luisteraar klinkt Dylan niet zo verschrikkelijk veel bijzonderder dan allerlei andere runofthemill bluesacts die cafévulling zijn op festivaldagen. Zijn muzikaliteit en zangvermogen zijn niet outstanding (alhoewel dat ook niet persé hoeft), en als je er gevoel voor hebt zijn hoogstens zijn teksten meer dan gemiddeld goed of interessant. Ik vind die van Young mooier eerlijk gezegd.
Ik weet dat Dylan op veel bewondering mag rekenen van de muziekpers (onze held Scaruffi zal hier zeker geen uitzondering op zijn, zijn smaak kennende).. dat maakt hem nog niet tot standaard voor goede smaak. Dan zou iedere discussie natuurlijk al meteen in die kiem worden gesmoord, als dat wel zo was. Gelukkig kun je over dit soort facetten hartgrondig van mening verschillen en is muziek zo divers dat iedereen zijn/haar eigen standaard ontwikkeld van goede smaak, gebaseerd op je eigen voorkeur en wat daarin het best voldoet aan je gevoel.
Wat misschien nog het beste werkt is om te kijken met hoeveel gevoel, zorg en chemie een bepaalde plaat is gemaakt.. los van je eigen smaak kun je vaak nog wel de zorg waarmee iets wordt gemaakt onderscheiden. En daarin onderscheiden zowel Dylan, Queen, The Beatles zich best vaak ten positieve. Genoeg platen die niet zijn afgeraffelt, maar met de juiste ingredienten en met zorg zijn gecomponeerd. En dat zeg ik niet eens zozeer gebaseerd op wat ik van ze ken (van The Beatles nog veruit het meest), maar daar ga ik in wezen wel vanuit.

Ik vind het onzinnig Queen met Bob Dylan te vergelijken. Straks gaan we AC/DC met Mozart vergelijken. Ze maken inderdaad allebei muziek.
Natuurlijk hebben Bob Dylan en Queen kwaliteiten maar op een ander vlak.
Men mag al dan niet van de stem van Bob Dylan houden, men kan er niet omheen dat hij na the Beatles en Elvis Presley de meest invloedrijke muziekact in de 20ste eeuw is. Zonder Dylan had de popmuziek er heel anders uitgezien en zouden zangers als bv. Bruce Springsteen en Neil Young ook nooit zijn doorgebroken.
In de jaren '70 was ik ook fan van Queen en ik blijf hun werk in die periode draaien, in de jaren '80 heeft Queen echter minder goede albums uitgebracht en "Flash" en vooral "Body Language" vind ik draken van singles.
Het werk van Bob Dylan uit de jaren '60 en '70 blijf ik draaien, maar ook hij heeft later enkele minder goede albums uitgebracht.
Er is geen enkele artiest op de wereld waarvan ik alles goed vind, zelfs niet van the Beatles.
Ik herinner mij eens de stelling "Een schilder is zo goed als zijn beste schilderij". Reken een artiest dus niet af op zijn mindere werk, maar geniet van het beste ervan. Ik probeer van zoveel mogelijk artiesten een CD in handen te krijgen, maar dan steeds de beste. Ik kan zowel van diepgaande muziek van Bob Dylan genieten als van de (al dan niet bombastische) rock van Queen.