inderdaad: een idiote benadering.
"waarde toekennen" heeft niets van doen met het aantal mensen dat waarde toekent, maar hoeveel waarde ze toekennen. als de mensen meer waarde toekennen dan U2 eigenlijk verdient, is U2 overgewaardeerd.

er zijn mensen die U2 een van de meeste vernieuwende & interessante bands van de afgelopen 30 jaar vinden. ik vind dat je U2 dan overwaardeert.

By the way, Radiohead is ook een overschatte band vind ik

Neuh, vind dat ze wel aardig op waarde worden geschat.

Ik vind bands als The Stooges en zeker die verdomde Ramones stukken méér overschat dan U2, die tenminste jààààren als beste band ter wereld beschouwd mochten worden, op basis van hun topalbums.
Stooges en Ramones, nou, op wat is die hun "succes" gebaseerd, hoeveel hit-ceedees hebben die gasten ? 'k zou het begot niet weten!

Lang leve U2

Hoe meer albums hoe beter inderdaad.

Bono is een overschatte zanger. Tot begin jaren negentig was hij goed. Nu is zijn stem flinter dun. Mannen die ouder worden verliezen soms hun goede stem. Er zijn gelukkig veel uitzonderingen (Peter Gabriel bv)

Helaas kan Bono beter stoppen (vind ik).

De Band is natuurlijk niet overschat. Daarvoor hebben ze hun sporen achtergelaten. Een paar nummers van The Josua Tree zijn zo briljant! Vooral in die tijd hebben ze hun eewige status meer dan verdiend.

Ik ben geen U2 fan, ik zit meer in de symfo-rock, maar U2 overschat slaat nergens op!

Ik vind U2 ook erg overschat.

De vraag of U2 in de jaren tachtig vernieuwend was, vind ik wel een interessante. Het gitaargeluid van The Edge sloeg in ieder geval bij mij wel in als een bom in 1980. Technisch niet geweldig, maar wat een passie zat er in die echoende klanken. Veel beginnende bandjes speelden rond 1981/1982 opeens met open akkoorden en veel delay.
Pas later hoorde ik dat Siouxsie & the Banshees (Jigsaw Feeling uit 1978), dit gitaargeluid al eerder speelden en vast meer gitaristen zijn hem voorgegaan. Maar in combinatie met de tomeloze energie van Bono waren ze zeker van 1980 -1982 uniek.

Echoende klanken komen uit effectendoosjes, dus veel passie kan daar dan niet inzitten volgens mij.

Ja, erg hè...

Alleen deden die gitaristen het niet op elk nummer en elke plaat die ze uit brachten. The Edge lijkt tot op de dag van vandaag nog steeds niet veel anders te kunnen.

Volgens jou ja, de sleutelwoorden in dit geval



Helemaal niet, eindelijk eens wat ruimte in de muziek en niet die dichtgemetselde geitenwollensokkenmuur



Hij is inderdaad nogal beperkt, maar zijn geluid is zeer markant, van hoeveel gitaristen kunnen we dat nu eenmaal nog meer zeggen?

- stop er passie in, komt er passie uit . . . .
- the edge kent zijn trucjes goed, maar veel ontwikkeling zit er niet in zijn spel.

Over the Edge (door Bill Bailey)
http://www.youtube.com/watch?v=8EDuK46ZqFM

Als jij een muur van een flinke dosis delay en reverb ruimte in de muziek noemt heb je gelijk. Menig muzikant zal er anders over denken.



Ik kan hier wel een aardige lijst met namen opnoemen, maar dat zou jij ook moeten kunnen als je enigzins een muziekkenner bent.

En Bill Bailey heeft het redelijk bij het rechte eind en zo te zien ook niet al te veel moeite om dat markante geluid van The Edge na te bootsen

Wat menig muzikant erover denkt zal me aan mijn zolen roesten, ik houd niet van dichtgeplaveiselde jankherrie van een gitarist die denkt ieder moment weer wat pedaaltjes te moeten indrukken of op zijn wah-wah te gaan staan (Kirk Hammet). Daarnaast een beetje kreunend en steunend de zoveelste bejaarde oude bluesriff te voorschijn toveren zoals de zeer vergeetbare gitarist van Led Zep en diens klonen doen kan me ook nauwelijks bekoren. Wat U2 en generatiegenoten tenminste snapten is om gitaar en bas weer los van elkaar te koppelen, vandaar ook dat die muziek oneindig meer swingt. Luister Wire er maar eens op na. Welke stoffige band uit de periode daarvoor had zo'n vet swingende riff?



Ik neem het verder niet specifiek voor The Edge op, maar ik kan me bepaald niet storen aan zijn gitaargeluid.
Wat andere namen betreft: ik ben niet zo'n namegamer, maar ik zou er een handvol tussenuit kunnen plukken die inderdaad een markant geluid hebben, de rest is meestal volstrekt inwisselbaar en speelt ook dezelfde riffjes en solo's. De mensen waarover het hardst wordt geroepen zijn vaak niet diegenen waar ik het meest onder de indruk ben.

Bill Bailey is overigens zelf ook een behoorlijke muzikant

Orbit, ik heb eens naar je top 10 en wat stemmen die je hebt uitgebracht gekeken. Ik denk dat wij er samen niet uit gaan komen wat gitaarspel betreft. Dat verschil qua smaak is te groot

Overigens vind ik het niet storen aan iemands gitaargeluid, zoals jij dat van The Edge zegt, nog een behoorlijk stap verwijderd van het onder de indruk zijn van iemands gitaargeluid / gitaarspel.

Nouja, ik vind Brian May wel een markant geluid hebben, al ben ik niet onder de indruk van zijn kunnen. En Gilmour heeft ook een mooi apart geluid. Maar er zijn echt teveel gitaristen die sprekend op elkaar lijken qua geluid en er maar wat zielloze solo'tjes uitpersen. Misschien ben ik geen gitaarfan pur sang, let's leave it at that

Technisch is U2 overschat, maar ze hebben wel liedjes met gevoel erin, en daar gaat het om, dat het je raakt.
Maar door een hoop worden ze als de beste band beschouwd, maar niet door iedereen.
Opzich zit ik nu te denken dat je dan zoveel bands in dit topic zou kunnen zetten en erover bespreken.
Ik vind ze wel overschat in de zin van de aandacht die ze krijgen, zoveel obscure bands die veel meer verdienen.

Maar jah, U2 heeft een hoop hits gemaakt die heelveel mensen aanspreken, en de media gaat ze dan overblowen, zonder aandacht te schenken aan bands die geen hits hebben gemaakt in feite.
Daar zit de issue, als je geen hits maakt,hoor je er niet bij in de media blijkbaar.

Aan de andere kant een hoop bands die geen hits hebben gemaakt gaan toch voor muzikaliteit dan het commerciele aspect, en U2 ging bewust commercieel doen, dus daar zijn ze wel in geslaagd. En hebben ze het waarschijnlijk verdiend.

Ik zie ze in ieder geval niet als de grotere bands alleen maar omdat ze hits hebben gemaakt, maar anderen zien dat wel zo, dus in de zin van hits hebben ze het wel verdiend, in die richting vind ik ze ook wel 1 van de betere bands.
Maar muzikaal gezien gewoon niet.

Wat ik dan niet begrijp, is dat ze al commercieel waren(wel min of meer oprecht), en in de 90s helemaal in die richting gingen, ipv gewoon dezelfde lijn houden.Dat had me beter geleken voor hun eigenlijk.Want ze hadden die richting helemaal niet nodig.

Nee dus die eer gaat hier op MusicMeter met vlag en wimpel naar het Radioppperhoofd wezen

Hehe das weer een ander verhaal

Volgens mij ben je in de war met de jaren 2000 tot heden. In de jaren negentig gingen ze met Achtung Baby, Zooropa, The Passengers en Pop juist af van de gebaande coventionele rockpaden. Ze experimenteerden met dance en zetten hun eigen (te serieuze) imago te kakken. Dat leverde een aantal zeer goede (AB en Pop), een redelijke (Zooropa) en een matig (Passengers) album op. Na 2000 waren ze voor mij niet interessant meer, door hun risicoloze en vlakke albums.

Dat ben ik overigens volledig met je eens

Ah zo, jah eigenlijk ken ik na Achtung Baby in de jaren 90 alleen het nummer 'Discotheque' van het album Pop, die album-naam uitgaande en het liedje dacht ik dus dat het alleen maar commercieler werd.
Maar goed dan heb ik weer wat bijgeleerd.

Nee U2 is geen overschatte band. Ze hebben in de periode 1985-1990 een paar briljante platen gemaakt.

Ik vind wel dat Bono tijdens concerten wat minder moet preken en gewoon lekker moet spelen.

Hmm...een vernieuwende inbreng in de discussie zie ik

Naar mijn mening is Bono te veel gaan geloven in zichzelf. Het doet net alsof hij een afgezant van De Here Jezus van Nazareth is, terwijl hij eigenlijk een gewone muziekant is, niet meer en niet minder.

Leuk geformuleerd, ook de rest die ik heb weggelaten, maar er klopt geen ene m van. Het is zeer typerend voor de rock van 1965-1975, dat bassisten eigen melodielijnen spelen. Jack Bruce in Cream is er mee begonnen; Thaine, Glover and Jones deden dat precies zo. De muziektechnische term is contrapunt. Vind je niet bij U2.

Of jij Page wil vergeten of niet moet jij weten, maar ik geef je één ding op een briefje. The Edge zal van zijn lang zal hij leven het intro van Since I've been lovin' you niet kunnen spelen. Omgekeerd hebben Page, Blackmore en nog zo'n paar binnen vijf minuten willekeurig welke riedel van U2 in de vingers.
Bono hoor ik ook niet meteen iets als Child in Time, Dazed and Confused of Catch the Rainbow zingen. Gillan, Plant en Dio zouden zelfs rond 1995 (toen liepen ze al tegen de 50) geen enkel probleem met welk U2-liedje hebben gehad.
Over de drummer en de bassist van U2 kan ik kort zijn: terecht naamloos.
Smaken verschillen, dus welke liedjes iemand mooi vindt is één ding. Feiten zijn feiten en een feit is dat U2 uit beperkte muzikanten bestaat. Tegenwoordig zijn getalenteerde muzikanten te vinden bij Metallica, Slayer en Limp Bizkit (vooral aan de laatste heb ik overigens de pest). Door de beperkte vaardigheden zijn meestal ook de liedjes simpeler. U2 is daar een voorbeeld van, zoals ook Status Quo en ACDC.

Ja dit blijft een glorieus kip en ei voorbeeld. Ze hebben in de jaren 80 commercieel succes maar nou niet direct omdat ze platte plaatjes afleverden met als enige drijfveer commercieel succces. Tis potdomme Britney Spears of K-Otic niet. Bovendien hebben ze keurig netjes de route van geleidelijke groei afgelegd. En over de jaren '90, waarin ze zogenaamd hun geloof aan de commerciele duivel zouden hebben verkocht, kan ik ook kort zijn. Zooropa en Pop waren en zijn gedurfde, wat mij betreft niet helemaal geslaagde platen maar in ieder geval geen makkelijk op het voorgaande werk incashende herhalingsoefeningen. Sterker nog, het zijn vreemde eenden in de U2-bijt en zulke grappen haal je niet uit als je enige drijfveer hogere verkopen is.

En dan begint, om even wat oudere posts van repliek te voorzien, ook dat mopperen over Bono zijn nevenactiviteiten me behoorlijk te vervelen. Of al zijn stappen om de mensheid op een hoger plan te brengen de juiste zijn daar kun je het wellicht over hebben maar hij doet tenminste iets. Niks doen kan altijd en dat doen wij hier zo'n beetje allemaal al. Behalve dan die 50 euro (als t dat al is) over maken aan Warchild of de Clini clowns rond kerst. Zijn bijdrage aan de wereldvrede schat ik heus niet heel hoog in maar op je luie reet je zelf baden in de opgebouwde weelde gaat in ieder geval geen ruk opleveren. En iets zegt me dat ook dat een haalbare optie is voor Bono. Hoe je het ook went of keert, die vogel heeft iets bereikt en probeert met zijn status iets te doen. Nou al die andere rockmiljonairs en wij nog en we zijn gered

Ook jij lult nogal stevig uit de nek. Ten eerste is de zeer vergeetbare meneer Page bij lange niet zo'n briljant gitarist als jij hem nu wilt maken. Is de zang (of gekweel) van die poserocker Plant totaal niet te vergelijken met het mooie stemgeluid van Bono en gelukkig maar ook. En nogmaals, in die stokoude bejaarde kutmuziek uit de 70s hoor je dus de bas helemaal niet los van de gitaar bij vrijwel geen enkele band. Daar staat de bas gewoon in dienst van die beschimmelde gitaarriff die wordt gespeeld en valt dus helemaal weg tegen de overheersende gitaarmuur. Bij bands in de jaren 80, zoals U2 kun je beide instrumenten tenminste weer van elkaar scheiden op het gehoor
En weet iemand de naam van de bassist van Zlep Lep?... Precies! Dat dacht ik al

some old celtic bollocks