Drie nummers van The Wild Youth, gaaf! Vooral tof dat ze Medicine hebben gespeeld, die verwacht ik niet zo snel.

Ja, helemaal mee eens. Ik was bang dat Daughter al om 20:00 zou beginnen en dan was ik dus niet meer afgereisd. Gelukkig hoorde ik van een vriend die er al was dat er waarschijnlijk op z'n vroegst 20:30 zou worden.

Voordeel van de vroege aanvangstijden dit keer was wel dat er na afloop ruim voldoende tijd was om nog even wat te gaan drinken. Normaal moet iedereen vaak snel weg om een trein te halen.

Oh ja, die ook nog nooit eerder mogen horen. Verrassend wel, ik had juist verwacht weer eenzelfde setlist te krijgen als op de voorjaarstour.

Kocht mijn ticket om 18:40 en dacht ook dat ik het niet zou redden om de eerste nummers te horen, maar gelukkig was dit niet de AB in Brussel waar strak om 20:00 de hoofdact begint (zover ik me kan herinneren). Normaal zou ik vanuit Amsterdam het moeten redden om voor 20:00 in Utrecht te zijn maar ik miste een trein.

"New ways" heb ik helaas gemist, inderdaad door de vroege aanvangstijd, maar ik viel halverwege "Numbers" binnen en zag wederom een sterk optreden van Daughter. Live komen de nieuwe nummers toch beter tot hun recht dan op plaat, vind ik. Verder is Elena Tonra nog altijd uiterst charmant met haar zachte zangstem en haar verlegen gebabbel en gegiechel.

Daughter - Vredenburg
Als het geluid zo goed is, de band er zin in heeft, de mooie zaal uitverkocht en het publiek muisstil is dan is het genieten met een grote G. Zelden zo genoten van een voor mij relatief rustig concert.

Setlist:
New Ways
Numbers
Alone / With You
How
Tomorrow
Winter
Doing the Right Thing
Mothers
Love
No Care
To Belong
Human
Youth
Smother
Shallows
Toegift:
Medicine
Fossa

Geen Still ? Opmerkelijk

16-10 PJ Harvey, Heineken Music Hall 4,5* (€ 33 via TicketSwap)

Had mijn vriendin een concert beloofd en dat zou eigenlijk vandaag Haley Bonar moeten zijn maar die is afgelast. Gezocht naar alternatieven en dat was gisteren of Kim Wilde (1e voorkeur) of PJ Harvey, voor beiden concerten gingen de kaartjes a € 40-45 weg. Kim Wilde paste meer in het straatje vriendin maar daar waren geen goedkope kaartjes voor te vinden. Dus werd het PJ en gelukkig geen spijt van gekregen, al moesten we wel op de bovenste tribune zitten (mijn vriendin kan niet lang staan en is bovendien klein).

Allereerst over de HMH; waarom de bars zo laat open gingen is mij een raadsel, lange rijen en voordringers irritant alom, verkeerde mindset voor een concert. Pas na 20:00 toen het concert officieel zou moeten beginnen ging de bar op de verdieping open en de meeste anderen bleven dicht. Het concert was niet uitverkocht maar volgens mij wel voor 66% a 75% gevuld dan mogen er toch wel wat meer bars open! Door dat wachten dus het eerste nummer grotendeels gemist.

Het optreden zelf was gewoon erg goed, uitgebreide band van 10 man op podium, nou ja, 9 man en PJ. Verbaasd me dat ze geen enkele vrouwelijke muzikant had. Deed me denken aan een optreden van Einstürzende Neubauten lang geleden. Veel ruimte voor percussie.

Ik ken alleen maar de albums White Chalk, Let England Shake en The Hope Six Demolition Project, en mijn vriendin helemaal niets maar ze heeft zich goed vermaakt. Ik herkende genoeg van de setlist, 16 van de 20 nummers waren van die 3 albums. Eigenlijk denk ik dat PJ in de Paradiso thuishoort en niet in zo'n kille doos in de Bijlmer dus waarom hiervoor gekozen is? Voor kippige mensen, zoals wij tweeën, zou het ook erg fijn zijn als er een projectiescherm was geweest.

Ik blijf bij mijn standpunt dat de HMH vaak te duur is, ticketprijs en versnaperingen, voor de waar / sfeer die het bied. Blij dat ik een kleine korting kon krijgen via TicketSwap waar een 20-tal kaarten onverkocht bleven. Alle kaarten onder de 30 euro werden verkocht, daarboven de meeste niet.

vond pj Harvey zeer zeer indrukwekkend. Na Paradiso de vorige keer vreesde ik dat een concert in hmh wel eens een teleurstellende ervaring zou kunnen worden maar wat was het goed!! We stonden goed vooraan waardoor de grootte van de zaal zich niet liet voelen. Wat een stem heeft ze, ongelooflijk. Het geluid was ook perfect, de kleinste details waren te horen. En.... Eindelijk weer eens een concert waar mensen luisterden en niet continu stonden te lullen of stonden te filmen. Echt heel opvallend. Ik heb genoten.

Sluit me helemaal aan bij user whitecoat hieronder. Voor mij was het pas (eindelijk) de allereerste 1e keer dat ik haar live zag (op 1 of andere manier was er voorheen altijd wel iets tussengekomen). Mijn verwachtingen waren ook zeer hoog gespannen en zijn helemaal waargemaakt. Ik stond dook bijna helemaal vooraan (samen met aERodynamIC). Fenomenaal optreden, wat een artieste en wat een geweldige band ook. En inderdaad een concert waarnaar geluisterd werd en dat de mensen stil kreeg. Ben nog steeds aan het (na)genieten van gisteravond. Het zou wel eens het concert van het jaar kunnen worden voor mij (dit of Muse).

5 dikverdiende sterren !!!

Kan er niks meer over aanvullen. Ik had niet gedacht dat een concert in de buurt zou komen van het tweede Radiohead optreden in de HMH eerder dit jaar, maar het is PJ Harvey gelukt en dan zijn het allebei concerten in een hal die ik het liefst vermijd. Totaal sfeerloos en idiote prijzen.
Gelukkig stond ik vooraan en ik heb zo'n beetje het hele optreden met open mond staan kijken en luisteren.
Net als voor El Ninjo ook mijn eerste keer PJ Harvey. Echt al sinds de jaren '90 had ik telkens wel een reden (of niet) om niet te gaan. Maar dit maakte alles goed!

Ik wist dat er geen schermen waren, dus mijn keuze naar voren te gaan was een bewuste (en ik was verbaasd over de zeer korte rij buiten toen ik iets voor half 7 aankwam). Het was dus een makkie om vooraan te gaan staan. Ik weet niet of dit ook zo beleefd had als ik vanaf de tribune of balkon poppetjes had moeten kijken.

Om de een of andere reden had ik verwacht dat je haar al eerder had gezien! Voor mij was het de eerste keer in een zaal en de tweede keer dit jaar (ik zag haar eerder op Down The Rabbit Hole).


Waarschijnlijk had je het dan inderdaad anders beleefd. Maar de drukte in de zaal bleek reuze mee te vallen, tegen een uur of acht kon ik nog een behoorlijk stuk naar voren lopen en had ik perfect zicht op het podium.

Verder sluit ik me aan bij alle vorige sprekers: een steengoed optreden, blij dat ik erbij was! Het publiek hield zich opvallend gedeisd, dat is ook wel eens fijn. Dit weekend was wat dat betreft een zegen, want ook zaterdag bij Daughter kon je een speld horen vallen.

Grootste ergernis was voor mij dat je minimaal zeven muntjes moet afnemen bij de automaat - ietwat overdreven als je slechts een kopje koffie blieft. Maar dit alles viel natuurlijk in het niet bij de fantastische show die Polly en co. speelden. Ik stond op de tweede rij, vlak voor James Johnston en Mick Harvey. Fijn geluid en dito publiek. Ik zag de band eerder dit jaar op Down the Rabbit Hole dus de verrassing was er een beetje af. Mijn grootste 'klacht' zou dan ook betrekking hebben op de setlist. Waarom niet de nieuwe single Guilty in de set opgenomen of wat meer rouleren met de oudjes die gespeeld worden. Niettemin blij dat ik een tweede keer gegaan ben. Vooral de kwaliteiten van de band vielen me dit keer op. Minstens de helft van het optreden heb ik niet naar Polly gekeken.

Hier een uitgebreide recensie van mijn hand.

Je hebt gelijk, Sater, de setlist was nagenoeg hetzelfde als op Down The Rabbit Hole. Een bezwaar vond ik dat geenszins, als je eenmaal een set te pakken hebt die goed in balans is, vind ik er niks op tegen om daar grotendeels aan vast te houden. Bij die andere PJ, Pearl Jam, kan ik er enorm van genieten dat ze eigenlijk altijd een andere set spelen, maar ik snap dat niet iedere artiest zich daar senang bij voelt. The devil was in the details (letterlijk): gisteren speelde ze The Devil, The River en The Last Living Rose als extra nummers ten opzichte van DTRH. De variatie zit hem ook vooral in de toegift, daar wisselt ze nog wel eens mee. Bij andere concerten speelde ze bijvoorbeeld wel Guilty in de toegift, maar ontbrak weer het schitterende The River.

Je muntenergernis kan ik me trouwens ontzettend goed voorstellen, dat is ook precies de reden dat ik tijdens het concert de drankconsumptie maar heb gelaten voor wat die is.

Gisteren mijn 10e keer dat ik PJ Harvey heb zien optreden. Was wederom een fantastische beleving. Wij waren om tien over zes bij de HMH en waren ook verbaasd over het aantal mensen dat er stond. Zijn meteen naar de bovenste tribune gegaan en hadden een mooi plekje vooraan. Ook mijn vrouw is niet de grootste en ikzelf ben herstellende van spit dus die keuze was niet moeilijk. Geluid kwam perfect over, maar de beleving is wel anders dan als je vooraan staat. Voordeel is wel dat je goed zicht hebt op de gehele band. Setlist was voor mij perfect (ik was niet bij DTRH) want je komt toch voor de nieuwe nummers en wat ze daarnaast speelt kan gewoon niet tegenvallen.

Domper op de avond was de uitrijkaart die je bij de HMH voor € 12,00 kon kopen, terwijl achteraf bleek dat de parking max. € 8,00 kostte. Wijze les voor de volgende keer. Ook geen consumpties genuttigd door de vervelende muntjes.

Inmiddels twee dagen geleden, niet gisteren dus, maar ik waag het erop:
Ik heb maandag Dead Kennedys gezien. en ik heb er een beetje een gemengd gevoel over.
Oké, de gasten zijn inmiddels wat ouder, op de nieuwe zanger na dan, dus ik moest er niet van uitgaan een spektakel mee te mogen maken van anarchistisch kaliber. Die verwachting werd dan ook waar gemaakt. Ook had ik me erbij neergelegd een andere zanger te horen dan Jello Biafra. Dus ook daar zal ik niets op afdingen. Maar waar ik wél enig moeite mee had is dat ze na een uur al met de pauze/toegift kwamen en inclusief die pauze maar een uur en twintig minuten hebben opgetreden.
En zelfs dáár zou ik mee kunnen leven, als ze vooral echte topsongs hadden gespeeld! Daar bleef het een beetje in gebreke bij mij. Oké, de echte groten hebben ze gespeeld: Callifornia Uber Alles, Holliday in Cambodia, Kill the Poor, Lets Lynch the Landlord, Moon Over Marin, Too Drunk to Fuck, Nazi Punks Fuck Off............Maar: waar bleven punkklassiekers als Forrest Fire? Halloween? Religious Vomit? Of al was het iets als Goverment Flu of Riot, boeit niet. Na introductie van enkele plezierritjes als Winebago Warrior en (de cover) Viva Las Vegas kwamen dan hun grote hits en.....toen was het afgelopen!
Punt is dat ze enorme dosis aan goed materiaal hebben maar dat ik het gevoel heb dat ze op 'safe' wilde spelen. en dat is juist bij een band als DK's echt niet nodig.
Al had ik gehoopt weggeblazen te worden al met al een vermakelijke avond gehad, in de Melkweg te Amsterdam,
Och....het zijn oudgedienden, misschien ben ik gewoon teveel muggen aan het ziften. Volgende maand weer naar een band van de oude stempel: The Cure. Ik kijk ernaar uit, maar ben wel iets voorzichtiger......

Vanavond White Lies gezien, en daarmee is alles ook wel gezegd

Er was geen geluid begrijp ik?

Het leven is ook gewoon te kort voor dat soort bands.

Eergisteren in Berlijn gezien, net zo goed als de vorige keren in 2008 en 2012. Robert is nog steeds heel goed bij stem, de band nog steeds heel strak, qua setlist een mooie opbouw en een mooie lichtshow. En ondanks iets kortere setlisten deze tour nog steeds absoluut de moeite waard.

Wel vind ik die Mercedes Benz arena (ja, echt) een betere binnenring hebben dan Ziggo dome, meer ruimte, voor mijn gevoel ook breder.

19-10 Digitalism (support Mason) Oude zaal Melkweg (€13 TicketSwap - normaal €18 excl) 3,75*

Digitalism, Electro / House uit Duitsland sinds 2007, dus ondertussen oude gedienden in de constant veranderende wereld van Electronic / Dance. Eigenlijk een act die je niet moet zien maar alleen horen want heel erg interessant is het niet wat er op podium gebeurd. The Plaid die hier 2 weken terug speelden loste dat op door kunstige videoprojecties te tonen en Bayonne is een soort performance act / DJ. Dan is er iets te zien tijdens het luisteren naar Elektronische muziek, die maar gedeeltelijk echt dansbaar is.

Het optreden van Digitalism tijdens Pukkelpop jaren geleden was een veel prettigere ervaring, ik heb ze toen ook helemaal niet gezien. Dansen en dan in het gras zitten midden in de nacht, dat was het zo'n beetje. Maar wel met honderden zo niet duizenden tegelijkertijd. Je zou verwachten dat Digitalism in The Max zou spelen maar ze konden zelfs niet de oude zaal uitverkopen. Ze zijn over hun hoogtepunt heen wat populariteit betreft, of waren er gewoon interessantere acts elders?

Op de setlist 2/3 van de nummers van het nieuwe album plus de hits. Met 1,5 uur was het optreden iets te lang voor mij om voluit te dansen, de jaren gaan helaas tellen. Het viel iets tegen vergeleken dus met The Plaid en Bayonne ondanks dat dit meer sfeer, meer publiek en meer dansbaar is. Gedempte licht in de zaal vind ik ook niet echt passen bij deze act. Een betere lichtshow om meer sfeer te maken is wat ontbrak. Want ondanks meer publiek dan bij voorgenoemde acts werd er niet heel erg veel gedanst, tot pas naar het einde toe.

21/10/2016 Oostende - Kursaal - I'm Just an Old Motherfucker -Arno dus .

Lang niet meer gezien maar ondertussen 67 en nog steeds alive and kicking ( alhoewel hij zich tijdens de rustigere nummers op een stoel posteerde ) ,nog steeds veel godverdommes en bizarre anekdotes tussen de nummers door , en voor mij het hoogtepunt : een handvol TC-Matic nummers : naast vanzelfsprekend Oh La La La en Putain Putain ook Bye Bye Till the Next Time , Que Pasa , Elle Adore le Noir en L'Union Fait La Force .
De nummers uit zijn nieuwste album Human Incognito vond ik eigenlijk ook best goed meevallen met als uitschieters Je Veux Vivre en Please Exist.
Wel raar om in een zetel te zitten bij het heviger werk maar je had wel een goed zicht op het podium wat bij recht staan niet altijd het geval is. Verder een complimentje voor de uitstekende klank in de zaal.
De enige ergernis vanavond betrof weerom de muntjesautomaat : hier moest je weer een vast aantal afnemen en moest je dan nog met gepast papieren geld betalen want het ding aanvaardde geen munten of kaarten en gaf niet terug , dus mocht je eerst nog aan de toog gaan wisselen.

Arno : moge hij nog lang blijven doorgaan.

21-10 The Kills (support Georgia) Grote zaal, Paradiso (€ 20,50 via TicketSwap - normaal €20 excl.) 4,5*

"Een weekend is pas perfect als je gillende gitaren hebt gehoord" zei een vriendin ooit en ik sluit me daarbij aan. Na de soms serene Daughter, sociaal provocatieve PJ Harvey en dansbare Digitalism was er deze week nog ruimt voor iets met krakende gitaren en dat was The Kills.

Ondanks alle sombere kritiek over het 'trage' nieuwe album was de Paradiso lang van te voor, onverwachts toch uitverkocht. Gelukkig op het laatste moment toch iets gevonden via TicketSwap, weer laat want ik kwam binnen 5 minuten voor ze opkwamen. Zij hadden er ook zin in gezien de 20 nummers lange setlist genoeg andere optreden moeten met met 15-18, soms 19 nummers doen. In de encore dus maar liefst 5 nummers.

Ondanks de vele langzame nummers op het nieuwe album was het optreden erg dynamisch vooral door de lenig dansende zangeres Alison Mosshart en de evenzo bewegelijke gitarist Jamie Hince die samen The Kills vormen. Kussen op het podium verraden dat ze meer dan muzikale partners zijn. Heerlijk om die twee op het podium bezig te zien hoe de één reageert op de aanreikingen van de ander. Kan er verder weinig van zeggen anders dan dat het genieten was van Jamie's uithalen op de gitaar en headbangende en struttende bewegingen van Alison.

23-10-2016 WORM, Rotterdam – stroomt langzaam vol met toch wel veel mensen en voor het gemak wordt de starttijd wat opgeschoven zodat er meerder kunnen volgen.
Om tien voor negen is de zaal al aardig gevuld in het mooie cultuurcentrum WORM en kan de show beginnen. De intro klinkt als een soort ceremonie die geopend werd waarop de heren enthousiast het podium op kwamen en het publiek meteen al liett juichen en klappen.
Vervolgens begint de set met het nummer ‘Life is Dangerous’ en het voor mij onbekende ‘People Like U’ waar men meteen al de sfeer kan proeven van de muziek die de band maakt.

Het werk van deze Deense band Liima bestaat uit een bijzonder en vooral ook uniek geluid, live is dit wat spectaculairder en zoals bij meerdere concerten leuker om te zien en naar te luisteren.
De set vervolgt zich met ‘Trains in the Dark’ wat er in knalt als een dansbaar nummer als het eenmaal aankomt op die lekkere melodie en vanaf dat moment is de enthousiasme in het publiek ook al wat toegenomen met swingende bewegingen.

Met de volgende aankondiging was het tijd om een nieuw nummer te horen van de band, het nummer ‘Kirby’ hadden zij in een hotelkamer in Berlin uitgevonden en gemaakt.
Nadat dit nummer gespeeld was op het podium van WORM vertelde de zanger Casper Clausen dat het nummer waarschijnlijk in smaak viel bij het publiek, het had namelijk een lekkere beat en melodie wat iedereen goed liet swingen!

Dat swingen bleef er nog even in bij het nummer ‘Woods’ wat vervolgens gespeeld werd, voor dit nummer was er een strijkplank met daarop ijzeren voorwerpen neergezet waar percussionist Tatu Ronkko vervolgens met drumstokken vol op deze ijzeren voorwerpen sloeg om de drum melodie te vormen van dit nummer.
De set wordt vervolgd met ‘2 Heated’ en het geweldige nummer ‘Black Beach’ wat tevens ook live goed werd gespeeld, daarna volgde de laatste twee bekendste nummers van de band ‘Roger Waters’ en natuurlijk ‘Amerika’ die erg in de smaak valt!

De avond was compleet en volmaakt met dansbare nummers en instrumentale stukken die daar nog even wat meer op in speelde en in het algemeen te benoemen kwaliteit die band aflevert maakte dit tot een goed concert.
Ook WORM speelde goed in op deze band, het cultuurcentrum had namelijk een dia gemaakt en wat extra verlichting verzorgt, helaas verliep de dia daarvan niet door heel het concert heen en bleek af en toe uit te vallen.

Tenslotte komt de band na enthousiast geklap en gejuich van het publiek terug op het podium om een korte toegift te geven, het nummer ‘Amerika’ werd opgevolgd door afsluiter ‘Jamaka’ wat als lang nummer de sfeer er nog even lekker in hield, maar daarna was het toch echt klaar.

Gisteren waren GrafGantz ook in Worm voor Liima.

Bovenstaand verslag voldoet meer dan prima denk ik (goed geschreven Lars Muziek.!), ik heb er weinig aan te voegen, behalve dat ik het echt supergoed vond (ben echt nog aan het nagenieten vandaag). Amerika is toch wel een van mijn favoriete nummers van dit jaar
Geweldig om te zien dat die jongens van Efterklang schijnbaar net zo makkelijk dit soort elektronische muziek maken en wat een heerlijke stem heeft Casper toch.

'Now I am governor Jerry Brown'...:Biafra & The Guantana School of Medicin zijn dan toch wel net iets meer met de huidige politiek bezig; vorig jaar met 'I am governor Schwarzeneggar' en recenter met zowel Trump als Clinton...

Dankjewel! Het was inderdaad erg goed, ik heb ook erg genoten!
Na het concert heb ik de LP gekocht en droomde gisteren tijdens het luisteren nog even weg naar dit concert!

27-10 Jenny Hval 4* (support Olga Bell 3,75*) De School Amsterdam, € 12

"This one is for you existentialists here" (moest het 5x opnieuw schrijven voor ik die goed had). Ook Jenny Hval had ik lang opgeschreven om een optreden van te bezoeken maar wel met een vraagteken erbij. Want alhoewel ze in 2016 een prachtig album heeft afgeleverd, was een ander album mij te experimenteel om het in z'n geheel te luisteren. Dat mijn vriendin en ik nauwelijks uit de lappenmand gekropen zijn hielp ook al niet en ook dat het optreden in De School plaatsvond is verre van ideaal.

Om met dat laatste te beginnen. Het Elektro lokaal was weer de plek waar het optreden plaatsvond, 3 á 4 keer groter dan die ander ruimte maar met een slechter geluid. Vriendin moest aan het eind van het podium zitten waardoor ik noodgedwongen onder de speakers moest staan. Waardeloos dus wat geluid betreft maar wel prima zicht op het podium en dat was deze keer wel de moeite waard. Dit lokaal is nog steeds naadje wat betreft geluidmix, akoestiek en belichting, hoe ze na 10 maanden nog steeds geen stap verder zijn gekomen is mij een raadsel. De andere ruimte is kleiner en beter met uitzondering van de belichting. Noodgedwongen ook nog oordoppen in, dat zou voor dit soort kleinschalige optredens niet nodig moeten zijn.

Dan de acts, die met ruim een uur vertraging begonnen, is eerder regel dan uitzondering hier; Olga Bell is een Amerikaans Russische immigrante met een prettig gestoorde persoonlijkheid met ADHD(?), die in elk geval leuk is om te zien als een soort DJ achter een mengtafel. Ze beweegt zich op het podiumpje als een workout trainer die ons visuele aanwijzingen geeft over hoe te bewegen bij haar hectische muziek, eerder dat dan Eclectisch. Past bij het experimentele karakter van de avond. Zij is het ook die en un momento dado roept "This one is for you existentialists here". Alhoewel ik een groot zwak hem voor jonge slanke blondines in een kort rokje die lustig rondspringen vond ik een vergelijkbaar optreden van heer Bayonette een maand terug toch enorm veel beter, zowel visueel als de muziek. Maar ze deed enorm haar best en veel korte uitleggingen over haar nummers tussendoor maken het wel leuk. Ze heeft ook een leuke heldere poppy stem. Mijn vriendin vond het te amateuristisch maar wel leuk om te zien, daar moet ik haar in gelijk gegeven.

De Noorse ijsprinses Jenny Hval was eerder productief onder de moniker Rockettothesky en daarvoor zangeres bij een Gothic Metal band. Op Wikipedia worden de genres Avant-garde, art pop, electronic en experimental folk aangevoerd voor haar muziek, Primal Scream had daar misschien aan toegevoegd kunnen worden ook als dat geen genre is, maar wel iets wat ik met haar associeer. Ze heeft een mannetje voor achter de knoppen en een performance actrice om het optreden aan te kleden. Dat laatste is eigenlijk omgekeerd waar, dat wil zeggen ze verschijnt enigszins uitgekleed op het podium in badpak (met slip daaronder: zijn we preuts of vergeten te scheren?) met dun jasje daarover. Verder op het podium een verhoging met daarop een opgeblazen rubberboot, een biertje, en paar boeken, een paar bossen bloemen zonder vaas, zonnebrillen en een paar bananen. De kleine autist in mij wordt dan zenuwachtig over welke interactie we nu mogen ervaren. Wat mij betreft moet interactie met publiek alleen van de zanger/band komen en niet van de entourage. De performance van de sportieve Oost-Europees ogende dame blijkt uiteindelijk niet heel interactie met publiek maar meer met Jenny. Bloemblaadje plukken en die over de zangeres gooien en af en toe ook over het publiek die dan de bossen zonder bloemen in ontvangst mogen nemen. Alsmede een tekening die live gemaakt wordt tijdens het eerste nummer. "Don't frame it, that's boring" adviseert Jenny over de uitgedeelde tekening, de enige die avond.

De kleine Jenny Hval staat zelf in een mooi en spannend donkerrood met zwart kant afgezet Gothic pakje met strak rokje op het podium. De set bestaat grotendeels uit nummers van haar laatste album plus wat ouder werk dat eigenlijk niet heel veel verschilt van het nieuwe. Alleen de nummers Female Vampire en Conceptual Romance zijn toegankelijker, poppier, dansbaar en veel minder experimenteel. De rest van de nummers doen me denken aan het werk van Lou Reed's weduwe Laurie Anderson. Ze is goed bij stem en kan daar af en toe goed mee uithalen. Voor de rest van de beschrijving van haar muziek raad ik gewoon aan om het album Blood Bitch te luisteren. De muziek was prima verzorgd redelijk vergelijkbaar met wat je op het album vind alleen iets meer experimenteel.

Ondanks alle nadelen van de locatie toe nog een leuk avond ook als het daardoor eerder een try-out lijkt.

Gisteren ein-de-lijk één van mijn favoriete bands voor het eerst live aan het werk gezien!
Wilco, en dat in de een van de beste concertzalen van de lage landen, de AB in Brussel.

Ik ben niet zo een recensie schrijver, ik kan alleen maar zeggen dat het geweldig was en dat ik het jammer vind dat ik niet ineens tickets voor hun 2de show vanavond gekocht heb.

Voor zij die er ook van willen genieten, het concert is integraal opgenomen en uitgezonden op youtube:
Wilco Live at AB - Ancienne Belgique - YouTube

Hoogtepunten waren toch wel de klassiekers, met Via Chicago en vooral Impossible Germany.

(kleine noot nog: ik vond het geluid gisteren nog beter in de zaal dan op de opname...)

Gister John Carpenter live gezien in de Troxy te Londen. Deze maestro van de horrorfilm spede daar een groot deel van zijn beroemde filmtunes en zijn laatste twee 'filmloze werken'.

Geweldige ervaring hem on stage te zien. Hij had het duidelijk naar zijn zin en danste er vrolijk op los, op zijn horror tunes. De soundtrack nummers werden begeleid door fijne montages van de betreffende films.

Absoluut unieke ervaring die ik al zijn fans kan aanraden. En mocht je niet in de gelegenheid zijn momende week naar Oberhausen of Parijs te gaan? Dan is er goed nieuws want er werden gister opnsmes gemaakt voor een dvd!

Waanzinnig leuk!