Ik doop dit topic heel even om in "Eergister gezien!"

dinsdag 25 juli, Ronda te Utrecht

Extreme

De Amerikaanse Funk/Hardrock formatie Extreme was weer eens in den lande. In een met drie kwart gevulde Ronda gingen de mannen goed los. 1 echt rustmoment (de grote hit) en een half rustmoment (met de andere iets minder grote hit) en verder was het vol gas (waaronder ook nog de derde niet zo grote hit). De frontmannen hadden het naar hun zin. Algemeen erkend gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt knalde de ene na de andere solo uit zijn gitaararsenaal en bij zanger Gary Cherone was geen enkele valse noot te vinden. Of te wel de band was in topvorm en de setlist misschien wat kort (1 uur en 50 minuten) maar wel erg goed. Uiteraard waren het vooral de succesvolle 2de en 3de plaat die de songs aandroegen al werd het debuut uit 1989 niet vergeten. Ik had een zeer mooi plekje rechts vooraan bij het podium waar de trappen omhoog gaan (of te wel zelfde hoogte van het podium) aan de kant van Nuno en kon dus goed al zijn capriolen volgen. Soms kwamen de mannen tot op anderhalve meter van mij. Het leverde me, behoudens veel foto's, nog een hand van de bassist op bij het einde van het concert.

Hier een filmpje (niet van mij)




It ('s a Monster)
Li'l Jack Horny
Get the Funk Out
Rest in Peace
Slide
Kid Ego
Play with Me
Midnight Express
More Than Words
Cupid's Dead
Am I Ever Gonna Change
Take Us Alive
Hole Hearted
Flight of the Wounded Bumblebee
Decadence Dance

Warheads
We Are the Champions

28/07: Acid King (support: Offerblok) - Little Devil, Tilburg - prijs: 12 euro

De Little Devil in Tilburg is een van de weinige café's/zaaltjes die in de zomervakantie flink door programmeert. Gisterenavond speelde de Amerikaanse stoner/doomband Acid King de zaal plat.

Eerst kregen we als voorprogramma de Nederlandse band Offerblok waar ik nog nooit van gehoord had. Qua stijl ging het richting post-metal/stoner/sludge waar vooral de invloed van Neurosis en Cult of Luna goed in te horen viel, vooral de drummer bracht het percussieve element dat die bands behoorlijk typeert. De bassist wist zich goed te onderscheiden met stemmige partijen, tokkeltjes en akkoordenwerk. Het riffwerk was degelijk in de hardere passages, maar vooral in de rustigere stukken werd het interessant door de psychedelische touch. De zanger was ook veelzijdig: sterke cleane vocalen in het hoog én laag en uitstekende oerbrullen. Een goed visitekaartje van de band en zeker geen vervelend voorprogramma.

Daarna speelde Acid King. De sfeer werd gezet met het begin van Warszawa van David Bowie om een akkoord daarvan in een loop te zetten en de eerste riff van de set te introduceren. Vanaf de eerste noot zat ik er volledig in: dit is echt de absolute top qua stoner/doom, wat een ijzersterke liveband! Bedwelmende riffs en een donderende en swingende ritmesectie: dat is de zeer solide basis van Acid King in combinatie met de galmende cleane vocalen van gitariste Lori. De band speelde veel van het laatste album (Middle of Nowhere, Center of Everything) en aangezien dat mijn favoriete album van de band is was ik daar heel blij mee. Alles gaat op een heerlijk ontspannen tempo, maar het blijft constant spannend door subtiele timingswisselingen. De band weet overduidelijk hoe je een set opbouwt: zo spelen ze de opzwepende track 2 Wheel Nation van III in het midden van de set na een serie trage tracks en bouwen ze het optreden af met een instrumentale track. Ze speelden een uur, maar het voelde als een kwartier. Fantastisch!

Ben net doornat en verkleumd terug van Stonehenge 2017 te Steenwijk. Was er vanmiddag ook al om My Minds Mine te zien en de metal market te bezoeken. De aanwinsten eerst weer thuis gebracht, gegeten en wat huishoudelijke werkzaamheden verricht alvorens begin van de avond weer naar Steenwijk te vertrekken. Het Franse Benighted was wat mij betreft het hoogtepunt; geluid goed op orde, geen vertraging en veertig minuten beuken en geselen. De weersomstandigheden waren toen al regenachtig, maar dit werd alleen maar erger. Macabre had nogal wat geluidstechnische klachten en kon de gitaar niet goed op de voorgrond krijgen. Men speelde weinig oud werk en de set werd ivm de strakke planning vroegtijdig afgebroken. Toen Godflesh aantrad was menigeen al vertrokken en was het rustig voor het podium. De regen kwam met bakken uit de lucht en een poncho was geen overbodige luxe. Hier ging het mij om. Men opende met 'Like Rats', gevolgd door 'Christbait Rising' en 'Streetcleaner'. Daarna vermoedelijk een nieuwere, gevolgd door 'Avalanche Master Song', 'Spite' en 'Mothra' en daarna moest men vroegtijdig ophouden want lang de instrumenten stemmen kost een band speeltijd op Stonehenge. Headliner Carcass was een feestje op zich in de stromende regen, waarbij de eerste twee nummers van 'Symfonies of Sickness' zeer herkenbaar waren, evenals de openingsnummers van 'Heartwork' en 'Swansong'. Toen was er echter nog maar weinig publiek aanwezig. Oergezellig festival en het bier was er best.

Ik kan me helemaal vinden in je lovende woorden. Niet dat ik ze in Utrecht heb gezien maar wel 2 jaar terug. Het overviel me zelfs een beetje hoe goed ze waren! Heb ze toen tijdens de 30th anniversary tour van Pornograffitti twee maal gezien. Beide keren fantastisch. Het enige dat me bij het bestuderen van de setlist van Utrecht opvalt is dat ze min of meer exact dezelfde nummers spelen. Enkel in een wat gewijzigde volgorde. Jammer want ze hebben nog wel meer nummers die van mij aan bod mogen komen.

vielip waren ze toen op Bospop?

Ik neem aan dat ze toen heel Pornograffitti speelden? Dat was nu (helaas?) niet het geval. Song for Love en het titelnummer van dat album had ik bv heel graag gehoord vorige week.

Nee daar wou ik toen graag naartoe maar kwam me erg slecht uit qua datum. Ben toen met vrouwlief naar een eigen show van ze in Keulen gegaan. Was een week na Bospop zo uit m'n hoofd. Schot in de roos want achteraf bleek dat ze op Bospop niet het hele album hebben gespeeld. In Keulen dus wél en dat was fantastisch! En inderdaad Song for love was één van de absolute hoogtepunten vond ik. het jaar erop zag ik ze op het Sweden Rock Festival. Daar deden ze dus niet het hele album (zullen ze op geen enkel festival hebben gedaan gok ik) maar ondanks dat was het wederom genieten.

Wat een geweldig concert van U2 gisteravond in Amsterdam. Bono nog nooit zo goed bij stem gehoord. Een uitstekende sfeer en werkelijk hele fraaie visuals van Anton Corbijn op een reusachtig scherm (60x14 meter). Prachtig mooi allemaal!

Louter (zeer) positieve reviews ook in de kranten:
Recensieoverzicht: U2 in Amsterdam 'wederom een genot om te aanschouwen' | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Ik lees in de kranten, blogs, vlogs en op sites inderdaad veel positieve verhalen. Echter lees ik op facebook van mensen die er geweest zijn dat het geluid in de galmbak wederom een ramp was! Maar dan toch doodleuk beweren dat het 'te gek' was. Ik snap werkelijk niet hoe je daar van kan spreken als het geluid ruk was.

Ik vond het geluid, zeker voor ArenA-begrippen, eigenlijk wel prima. Niet kraakhelder, maar als je daar nog door verbaast bent in zo'n zaal...

Je moet natuurlijk niet alles geloven wat er op Facebook staat! Het zou inderdaad wonderlijk zijn om positief te zijn over het concert, als het geluid zo matig was. Dat was zeker niet het geval op de plek waar ik zat (rechts van het podium), maar misschien dat het geluid op andere plekken minder goed was.

Geweldig concert gisteren van U2 in de Arena ... ik had eigenlijk na de vorige keer U2 in de Arena (jaren geleden) - wat door de galm echt volledig verpest werd - afgezworen om daar voor welke artiest dan ook ooit nog eens naar een concert te gaan maar ik had me deze keer toch laten overhalen. Ik stond nu wel een stuk meer vooraan dan de vorige keer en daar was het geluid gisteren - gelukkig - echt uitstekend, ik kan er niks anders van maken.
Hoogtepunten voor mij waren de geweldige uitvoering van Exit (eigenlijk de combi One Tree Hill - Exit) en de superstrak gespeelde afsluiter I Will Follow.

Nu op naar Brussel morgen.

Ik vond Bullet the Blue Sky het andere hoogtepunt. De combinatie van de agressieve en tegelijk strakke uitvoering, met het Beelden Bombardement van Anton, was overdonderend en adembenemend.

Het geluid was halfweg op de eerste ring heel goed. voor een stadion dan. Het zal erg afhankelijk geweest zijn van de plek in hal, of het acceptabel, goed of slecht was..
Had vooraf ook mn bedenkingen, maar het geluid vanaf het hoofdpodium was ruim voldoende. Wat opviel was het verschil in geluidskwaliteit vanaf het zaalpodium ten opzicht van het hoofdpodium. De start voor de Tree, op het zaalpodium was ondermaats, daarna vond ik het een fantastisch concert.

Ook briljante setlist met de tree intergraal en als voorprogramma enkele nummer van voor 1987 en als slotakkoord nummers van na 1987. Met als nederlandse extra I Will Follow omdat wij die song als eerste land omarmd hebben.

Klopt. Net zo min als wat op een site als deze staat

De discussie over het geluid bij U2 wordt gevoed door zij die er niet bij waren. Voor zij er er wel waren:
55000 man gepropt in een lelijke betonnen badkuip. Zou dat een goed concert opleveren? Tot mijn eigen verbazing: betoverend mooi, soms geniaal. altijd vol passie en emotie. Geholpen door het enorme videoscherm met de door AntonCorbijn gemaakte nieuwe beelden. Maar vooral door de strakke speelstijl en Bono die niets aan zeggingskracht heeft verloren en alle actuele politieke thema's voorbij laat gaan. Onbetwiste hoogtepunten: de onbekende songs van theJoshuaTree.

Ze hadden zowaar maatregelen genomen. De grote glazen 'koepel' in het dak, was van onderen vol gehangen met enorme rubberen / plastic (?) balken en aan de zijkant hingen grote doeken. Dit maakte de 'zaal' kleiner en haalde heel wat galm weg. Ik schat zo in dat de mensen op het veld en aan de zijkanten daarvan, eerste en tweede (waar ik zat) ring, een redelijk goed geluid hadden. Het enige wat echt galmde was de stem van Bono als hij sprak. En dat deed hij daarom maar (gelukkig) weinig. Het meest kritisch op de galm was Het Parool, maar ook die vonden het een geweldig concert:
https://www.parool.nl/kunst-en-media/u2-zorgt-ondanks-notoir-beroerde-akoestiek-voor-prachtavond~a4508848/

Mensen die zeggen dat het geluid 'ruk' was zijn of wel heel kritisch voor een stadionconcert, want dat is overdreven, of ze zaten achteraan. Daar moet je nooit, maar dan ook nooit gaan zitten in de Arena of de Gelredome.

De plaats waar je zit of staat is uiteraard belangrijk. Jullie hebben genoten, dat telt!

Gisteren bij Rival Sons geweest in de 013 in Tilburg. Mooi bluesrockconcert met een heerlijke rauwe rand! Erg genoten van dit ensemble, met een sublieme Scott Holiday op gitaar en een scheurende Jay Buchanan op vocalen!

Net terug van Megadeth op het Veenhoop festival. Ben er op de fiets heengegaan en heelhuids thuis gekomen, tocht van pakweg 2x 20 km. Ik heb Dave Mustaine nog nooit van zo dichtbij gezien en David Ellefson heeft de haren weer laten groeien (was misschien al langer zo, maar is mij ontgaan). Wie er nog meer in Megadeth zitten zou ik niet weten, behalve de harde kern is het wel eens een komen en gaan van bandleden. Het was in een tent en een bepaalde ruimte voor het podium was afgezet, hier mocht men niet met drankjes komen. Verstandig besluit want er wordt nogal met bier gegooid. De Megadeth fans waren doorgaans van oudere leeftijd met de haren veelal kort. De lokale bevolking was te herkennen aan de ontblote bovenlichamen en stond flink op mekaar in te beuken. Megadeth speelde slechts 65 minuten, maar ik heb er wel van genoten. Dit was de 4de keer dat ik ze zag. Voorlaatste keer was 3 jaar terug als headliner op Into the Grave en de eerste keer was 20 jaar terug als headliner op Wâldrock. De band speelde ook hoofdzakelijk werk van 20 jaar en ouder. Het was vooral spelen en weinig praatjes. Na het intro Prince of Darkness barstte het los met Hangar 18 en Skin o' My Teeth. Toen een nieuwe, She Wolf, een instrumentaal tussenstukje waar Dave en David een korte pauze hadden, Sweating Bullets, weer een nieuwe, Trust, Tornado of Souls, Mechanix, Symfonie of Destruction, Peace Sells (met Vic op het podium) en Holy Wars... The Punishment Due. De exacte volgorde zal binnenkort vast wel op Setlist.fm staan. Sommige albums werden overgeslagen en bijna alle albums na Cryptic Writings genegeerd. Na afloop snel weggegaan, want het is mijn favoriete festival nou niet bepaald.

Was het zo kort omdat ze maar een uur speeltijd kregen of was het afraffelen en wegwezen? Een uur is namelijk wel schandalig kort voor de headliner (want dat waren ze toch?). Nou weet ik wel dat Megadeth nooit overdreven lang speelt maar een uurtje is wel érg karig. Maar zoals ik al zei; het kan zijn dat ze maar een uur speeltijd hadden gekregen. Wel een overgang trouwens; van een dag ervoor voor tig duizend mensen op Wacken naar een dag later in een verlaten weiland op de Veenhoop

Ha ja dit was even een schnabbel voor Mustaine. Vanavond staan ze op de Lokerse feesten in België en staat Jannes op de Veenhoop in the middle of nowhere. Het optreden van Megadeth stond aangekondigd voor 75 minuten. Ze begonnen 5 minuten eerder dan gepland en er kon slechts 1x een praatje van Mustaine af. Men had dus zat 2 nummers meer kunnen spelen, maar gezien het onrustige publiek vond ik het wel best.

Ben zelf ook een aantal maal op de Veenhoop geweest en inderdaad, het is nou niet echt wat je zegt een muziek minnend publiek. Ik wil niet voor iedereen spreken maar ik overdrijf denk ik niet als ik zeg dat 80% het geen zak interesseert wie of wat er speelt.

Helemaal mee eens. Misschien dat er twee rijen publiek waren die zich echt voor de muziek interesseerden. De Veenhoop mag wel weer met een bijzondere act komen, wil ik daar ooit nog eens heengaan.

Gisteravond the Afghan Whigs in Paradiso, zaal zo goed als uitverkocht.

Ed Harcourt was het voorprogramma, zong nog een nummer van Glen Cambell, maar was
niet echt gecontroleerd bezig ( ging een paar keer goed in de fout) . Maar hij zat ook
in de begeleidingsband van Greg.

Mooie dwars doorsnede van de band tijdens het concert , maar een van de hoogte punten was toch een nummer van Bonnie Riatt. ( zie setlist.com) . Dit keer jammer genoeg geen leuk live cd'tje bij het verlaten van de tent kunnen scoren ( vorige keer wel, mooie opname uit de koko in londen)

Ondanks dat ze een anderhalf uur speelde, stond ik om kwart over tien al buiten, niet echt rock n'roll . Paradiso steeds commercieler, bier prijs alweer om hoog gekropen naar 2,70 !

Inmiddels eergisteren stond Air in TivoliVredenburg. En doordat elders iemand niet op kwam dagen, was ik erbij.

Dat Air na hun inmiddels alweer 20... of nou vooruit... 19 jaar oude succes nog actief gebleven was, was eigenlijk geheel aan mij voorbijgegaan. En afgaand op het feit dat ze 'slechts' in een niet-uitverkochte Ronda stonden, waren meer mensen ze inmiddels wat uit het oog verloren. Twee oerleden op gitaar en toetsen werden aangevuld met twee nieuwere leden op drums en nogmaals toetsen. Het geheel was iets akoestischer dan ik vooraf verwacht had, maar nog steeds moest een en ander wel aangevuld worden met de nodige smoke and mirrors... of nou vooruit... lights and mirrors. De publieksinteractie ontsteeg die van pakweg Radiohead niet.

Het muzikaal gebodene was gelukkig dik in orde, al was All I Need een merkwaardige omissie in de setlist. De nodige bekende nummers van Moon Safari kwamen voorbij en de rest van de show had ook de juiste mix tussen fris en vertrouwd. De vervormde stemmen zijn bij Air allicht meer een extra instrument dan de vertolker van grootse verhalen. Het leverde broeierige en hypnotiserende klanken op. Ultiem voorbeeld van dat laatste was dat ik op een gegeven moment tussen de vier mannen ineens een vrouw op het podium zag zitten met de rug naar het publiek. Het was een paar nummers verderop dat ik me realiseerde dat die vrouw die daar zo stoïcijns zat, eigenlijk een schijnwerper was.

Cherry Blossom Girl kwam vroeg, met Talisman, Kelly Watch the Stars en Sexy Boy werd netjes nog even gewacht. Het hoogtepunt kwam evenwel op het laatst met een tot epische proporties opgeblazen La Femme d'Argent. Fijn avondje.

Mijn Zaterdag-Ieperfest verslag van het ZM-forum naar hier overgooien:

Enkel de zaterdag geweest, maar dat was weer vet! De mainstage was ook indoor, maar dat bleek geen slechte keuze te zijn. Bijna altijd een heel degelijk geluid en de festivalgedeeltes die niet overdekt waren, waren een slagveld vol modder en hooi. De parking was net voor de start van het festival helemaal verzopen, dus die was ook ontoegankelijk. Gelukkig een bijna lege parking gevonden op een goede kilometer van het festivalterrein.

Het begon bijzonder matig met Reduction (slechte gimmick) en The Curse of Millhaven (dertien in een dozijn melodieuze death metal met metalcore-inslag). Had me voorgenomen om Fubar en Batsheba te gaan kijken, maar die heb ik maar links laten liggen. Uiteindelijk lukt het me op een festival nooit om alles te gaan kijken wat ik wil zien, want ontspanning.

Van Malevolence verwachtte ik niet al te veel, omdat ze op plaat best matig zijn. Live ontpopt het zich echter tot andere koek. De Crowbar-zang werkt dan wel erg goed en de beatdownstukken komen dan net wat harder aan. Bijzonder populaire band ook, gezien de publieksreactie. Blij ze toch eens aan het werk gezien te hebben. Ryker's heb ik dan weer overgeslagen om de aangekochte merch in de auto te gaan leggen en met m'n compagnon even te gaan rusten. We zijn immers net geen tieners meer. De nieuwe albums zijn bijzonder matig en volgens de opa's is de nieuwe zanger niet alles. Achteraf gezien misschien wel wat spijt van, gezien het toch een best vette show moet geweest zijn.

Vijf minuten staan kijken bij Terzij de Horde, wat daar toch niet echt leek over te komen. Wat ik heb gehoord interesseert me dan wel weer genoeg om de platen er eens bij te halen en de eerstvolgende zaalshow te proberen meepikken. Lekker intens, de zanger ging er ook heerlijk in op. Uiteindelijk waren de culthelden van Billy Club Sandwich dé klepper waar ik op wachtte. Dat maakten ze ook wel waar. Heerlijk onsubtiele en luchtige beatdown hardcore zoals ze het enkel halverwege de jaren 90 leken te kunnen maken. De armen en beentjes kunnen strekken op Suckerpunch en Slow With Your Hands, dus blij. Geen idee hoe lang het geleden was dat die jongens nog in Europa gestaan hebben, maar ze leken oprecht onder de indruk van de hoeveelheid toeschouwers in de tent. Schitterend.

Cough had hetzelfde probleem als Terzij de Horde. Moddervet, maar na enkele minuten leek ik er helemaal geen zin meer in te hebben en ga ik dus maar wat platen opsnorren. Arkangel maakte hun reputatie dan weer volledig waar. Er lijkt altijd wel een sinistere en ongemakkelijke sfeer rond te hangen op hun shows, wat past bij de moddervette en ziedende metalcore. De band wist iedereen weg te blazen (de zanger had ook weer die typische "kan mij wat schelen"-attitude), beestig geluid ook. Winnaar van de dag was dan weer die vent die op veertig minuten tijd maar liefst vier gevechten wist te doen losbreken door op gezichten te beginnen timmeren, waarvan er ook een jonge gast languit op de grond ging. Arkangel leverde er de goede soundtrack bij. Toch maar de platen op hevige rotatie zetten de komende dagen, want stiekem was dit toch wel het beste concert dat ik in lange tijd gezien heb.

Het volledige omgekeerde was dan weer Turnstile. De tweede keer dat ik ze zie en opnieuw was het een groots feest. Old school hardcore met een heerlijke groove erin. De gemiddelde leeftijd ging van 30 naar 18. Wat een spektakel zetten deze jongens opnieuw neer. Dit keer niet openen met 7 en Keep It Moving (al kwamen die wel langs), maar gewoon keihard de vlam in de pan met Canned Heat. Even dansen op Blue By You, maar verder heel veel positieve sfeer. Met de glimlach het concert ondergaan, weggegaan al badend in het zweet. Voornamelijk mijn zweet. Het werd ook al goed druk aan de main stage, wat veel zegt over de populariteit van de band.

Dan toch voor de zoveelste keer Nasty meegepikt. Ook al leek ik er zelf minder in te zitten dan op Groezrock vorig jaar (?), misschien ook door het mindere geluid, leek het publiek er wel van te genieten. Veel rondzwaaiende ledematen daar voor het podium. Ook nog The Boys en As The Blood Runs Cold in de setlist, dat kan niet mis zijn. Ergens halverwege de set kwam de ene Arkangel-bokser ook nog even een gevechtje starten. Kwestie van bezig te blijven.

Op tijd weggegaan, want het zou de eerste keer zijn dat Crowbar live mijn gemoed terroriseerde. Zo'n Crowbar-setlist is voor mij alleen maar onovertroffen als er enkel werk van de eerste vier platen gespeeld wordt, maar Windsteins troepen blijven riffmeesters voor mij. Dicht bij de speakers was het geluid vreselijk, maar heb hier heel hard van genoten. Het obligate dansje bij The Cemetary Angels werd niet in dank afgenomen, maar zo'n break gaat recht door al je organen. Al zat ik wel met het gevoel dat het iets beter kon, ben ik toch gigantisch tevreden weggestapt. Moddervet.

Helemaal uitgeput van de dag wat uit de drukte gestaan bij Harley Flanagan. De man lijkt zo gek als een achterdeur te zijn, maar wat een entertainer is het! Gaf dat ene heldhaftige crewlid gigantisch veel werk door zijn microfoonstandaard om de twee minuten in het publiek te gooien, lulde een heel eind door, liet maar al te graag weten dat hij alle Cro-Magsnummers geschreven heeft en dat hij het niet al te goed kan vinden met die ene zanger. Nou heb ik meer met de andere Cro-Magsversie die rondtoert, maar dit was ook heel erg genieten. Leuk om ook wat materiaal van na The Age of Quarrel te horen.

Ieperfest blijft een schitterend festival. Dat DIY-gevoel zit er nog steeds in (ondanks dat het best groot is), het voedsel is heerlijk, de green policy werkt. Blij dat ik niet in een tent lag te slapen. Nog steeds stram en moe van alles.

tldr: veel hardcore, een beetje metal, af en toe Fight Club, schitterend festival. Arkangel. Turnstile.

17/08 – Jucifer – Little Devil, Tilburg – gratis

Extreme metal tart de grenzen van het beluisterbare. Net dat stapje voordat het een ondefinieerbare muur van geluid wordt. Jucifer balanceerde gisteren gevaarlijk dicht op dat randje, maar leverde daardoor een gruwelijk intense en begeesterende set af.

Jucifer is een apart gezelschap op verschillende manieren. Opgericht in 1993 door Gazelle Amber Valentine en Edgar Livengood, die ook in het dagelijkse leven partners zijn. De band is altijd op tour, maar dan ook echt ALTIJD. Sinds 2001 leiden ze een nomadisch bestaan: met de caravan zijn ze constant op reis om overal te spelen. De laatste plaat (District of Dystopia) werd zelfs in de caravan opgenomen. De band is op zijn oudere albums zeer gevarieerd: van grindcore naar Pixies-achtige nummers, shoegaze, singer/songwriter en bulderende riffs à la The Melvins. Het recentere werk liet volgens de band beter de livesound horen en daar hadden ze helemaal gelijk in. Live is Jucifer ronduit vernietigend. Echt verbijsterend dat ze met z'n tweeën zo'n muur van geluid neerzetten. Ik schoot gewoon aan het begin in de lach; zo belachelijk zwaar, ik kon niet eens een riff herkennen die uit de muur van versterkers kwam.

Toch had de geluidsman verdomd snel de balans gevonden (complimenten daarvoor!) en werd de boel veel gedetailleerder. Het was een veertig minuten durende achtbaanrit die echt nergens ophield. Van old school grindcore (Napalm Death's Scum) met bijbehorende blastbeats naar springerige hardcorepunk, ronduit vernietigende sludge en gruwelijk trage doom. Er werd ontzettend veel afgewisseld waardoor je constant geboeid bleef. Livengood drumt als een bezetene en Gazelle Amber Valentine schudt de zwaarste en doordringende riffs uit haar mouw die ik in tijden gehoord heb en heeft ook nog een behoorlijke gemene schreeuw in petto. Ik heb ervan genoten.

26 augustus – Converge (support: Gold/Supergenius) – 013 (Jupiler Zaal)

Soms lijkt het wel alsof er een persoonlijke vloek rust over een band die je wil zien. Converge is er een bij mij. Op Incubate in 2013 stonden ze op een belachelijk laat tijdstip en op Roadburn (de exclusieve Jane Doe-set) overlapten ze met Oranssi Pazuzu die ik echt nog liever wilde zien dan Converge. Ik was dan ook ontzettend blij dat de band een clubshow in 013 aankondigde. Het was gezellig druk en dicht in de buurt van uitverkocht. Bij de voorprogramma's was daar weinig van te merken.

Het Belgische Supergenius trapte de avond af. De drummer kwam me bekend voor: dat was namelijk Wim van Oathbreaker en Wiegedood. Normaal een ontzettend intense drummer met zeer krachtige blastbeats, maar bij deze band liet hij een hele andere kant van zichzelf zien. Supergenius put zijn invloeden grotendeels uit de emo uit de jaren '90: ik moest vooral denken aan Sunny Day Real Estate en Far. Stemmige gitaarpartijen en een opzwepende ritmesectie, ook had de zanger een goede stem voor deze muziek. Vooral in de wat tragere en melancholische nummers hadden ze me mee, het uptempo werk was redelijk. Een half uur was lang genoeg, maar het spelplezier spatte er wel van af.

Daarna sloeg de sfeer compleet om met het Nederlandse Gold. Het debuutalbum van deze band vind ik ontzettend slecht: matige jaren '70 rock met een matige, soms zelfs slechte zangeres. Door de jaren heen heeft deze band heel erg een eigen geluid gevonden en nu liggen ze echt volledig in mijn straatje. De introtrack was van Nina Simone en toen de band inzette bleef dezelfde grimmige melancholie in de lucht hangen. Gold maakt een intense en meeslepende combinatie van blackmetal, post-punk en shoegaze: met drie gitaren wordt er een prachtige muur van geluid gecreëerd en de ritmesectie dondert meer op een post-punkachtige manier. De drummer snapte dat je de boel niet helemaal vol hoeft te spelen met zoveel lagen: hij gaf de muziek diepte en speelde erg goed, maar overheerste nergens. Milena Eva's podiumpresentatie is mysterieus en eigenzinnig en haar stem is bijtend en zwoel tegelijk. Bij vlagen ging het richting Swans, dan dacht ik weer aan Bauhaus of Beastmilk. Ontzettend goede show, ik heb de laatste CD gekocht. Deze band mag van mij zeker terugkomen.

Het was tijd voor Converge. Ik had een goede plek in de buurt van de mengtafel gevonden waar ik alles perfect kon zien én niet in de buurt van de moshpit stond. Converge voel ik in mijn lichaam, maar op een andere manier dan de draaikolk die vanaf de eerste roffel van Dark Horse ontstond vooraan. Verdomme, wat een intensiteit komt er van het podium af! Dit was de laatste show van de tour, maar nergens kwam er ook maar een flinter van een uitgebluste indruk tevoorschijn. Zanger Jacob Bannon benut alle ruimte van het podium constant en schreeuwt/krijst intens, je moet ervan houden. De band weet overduidelijk hoe je een set opbouwt en bracht zowat een ''best of'' plus nieuwe nummers. Aan het begin was het vol gas, maar met een track als Worms Will Feed / Rats Will Feast wordt het tempo zwaar omlaag gebracht.

Hier hoor je dat Converge niet alleen maar een hardcoreband is, maar ook ijzersterke tracks à la Neurosis schrijft. Het gloednieuwe Eve werd al onthaald alsof het een ''classic'' in het Converge-oeuvre is en dat is terecht, het is een van de beste tracks die ze ooit hebben geschreven: extreem meeslepend en melancholisch. Na zo'n blokje trage tracks werden er drie fragmentatiebommen op ons afgevuurd: het nieuwe I Can Tell You About Pain, Eagles Become Vultures én Concubine. De band sloot af met dé afsluiter der afsluiters: Jane Doe. De twaalf minuten durende track is zo'n belevenis, een avontuur dat je door talloze pieken en dalen duurt en uiteindelijk stijgt naar een monsterlijke climax. De moshpit kwam weer hard op gang, ik werd compleet in de muur van snijdende bekkens en gitaarmuren gezogen. Ogen gesloten en compleet ergens anders...

vrijdag 1 september, Belle and Sebastian in Utrecht (Ronda)

Eindelijk weer eens naar een concert van Belle and Sebastian. Dat was veel te lang geleden. Na een fijn voorprogramma van Bewilder kwamen ze stipt om 9 uur het podium. Het concert begon nog wat tam met Act of the Apostle, maar daarna ging het tempo meteen omhoog met de ‘hits’ I’m a Cuckoo, Funny Little Frog en de nieuwe single We Were Beautiful (wat is dat toch een lekker nummer). Hoogtepunt voor mij was het prachtig gezongen en mooi klein gehouden Piazza, New York Catcher en later het veel te korte Simple Things. Als ik van te voren de setlist zou hebben gezien met vooral in het middendeel toch behoorlijk wat nummers waar ik weinig mee heb (Perfect Couples, I Can See Your Future, Little Lou, Ugly Jack, Prophet John), zou ik toch hebben gedacht, jongens (en meisje) jullie hebben zoveel betere nummers, speel die dan! Maar zelfs die nummers werden sterk uitgevoerd met ook mooie visuals op de achtergrond. De band kreeg er zelf ook steeds meer zin in. Stuart vertelde volop (vooral over fietsen) en de band ging in ‘’partymode’ met dansend publiek op het podium en bijbehorende nummers (met o.a. Stay Loose, The Boy With the Arab Strap en Legal Man). De reguliere set werd weer rustig afgesloten met het geweldige Like Dylan in the Movies.

In de toegift ging het feest door. Stuart liep zingend de hele zaal door (via de trappen) tijdens The Party Line (een nummer waarvan ik dacht dat ik er een hekel aan hand, maar daar was gisteren niets van te merken) en daarna kwamen de Sleepyheads. Er kwam zelfs nog een derde toegift, iets wat ze eigenlijk nooit doen zie Stuart (ik heb het nagezocht en inderdaad dat gebeurt vrijwel nooit). Ze hadden er zelf dus ook echt lol in. Met Judy and the Dream of Horses kwam er helaas een einde aan een schitterende avond.

Ik was er gisteren ook bij in Tivoli, wegens een blessure van een vriendin (en ook mijzelf) stonden we op het bovenste balkon. Ergens wel prima ook: genoeg ruimte om te dansen, de bar was vlakbij en het geluid was goed. De setlist was erg fijn, al zijn er toch altijd favorieten die niet gespeeld worden. Ze hebben gewoon te veel sterke nummers... ?

Voor mij de eerste keer Belle and Sebastian. Vind het een band met een fijn geluid, maar ben verder niet heel erg bekend met de afzonderlijke nummers. Daarnaast is het ook wel een sound die me na een tijdje wat tegen begint te staan. De speelduur van 1 uur en drie kwartier was gisteren precies goed.

Veel nummers klonken me niet erg bekend, maar over de gehele linie was het toch wel een fijn optreden. Er was alleen één manco: Bewilder speelde zo goed dat ze op mij meer indruk maakten dan het hoofdprogramma.