Maar ik wil niet alleen maar favorieten, dat wordt saai. Daarom blijft Belle and sebastian altijd de moeite waard, de setlist van gisteren had hooguit 5 nummers gemeen met elk van de vorige 5 keren en met Act of apostle, Like Dylan in the movies en Stay loose ook weer drie nummers die ik voorheen nog niet had gehoord en dat wel graag had gewild.

Geweldig concert!

Voordeel bij deze band is dat ik eigenlijk helemaal geen specifieke favorieten heb. Ik kan ook maar lastig een top 10 favoriete nummers maken bijvoorbeeld.

Bij concerten een voordeel, want dan 'mis ik ook niks'

Fantastisch concert wederom, en weer wat favorieten kunnen afstrepen!
Ik vond We Were Beautiful een van de absolute hoogtepunten, krijg geloof ik nu pas door hoe goed dat nummer is.

Van de vier keren dat ik de band zag leek B&S er gisterenavond het meest zin in te hebben. De sfeer op het podium en in de zaal was alleszins fantastisch, het geheel optreden lang.

Zou wel graag Dress Up in You, Seeing Other People en I Didn't See It Coming nog eens live horen.

Enig minpuntje: ik vond Bewilder totaal niet passen als voorprogramma bij B&S. Zet er gewoon een lieflijk indie/tweepop-bandje neer zou ik zeggen. Bewilder had eerder iets weg van een coverbandje van Bruce Springsteen en dan zijn ze gewoon niet de perfecte opwarmer.

Was ook even vergeten hoe leuk Stay Loose ook alweer was.

Aantal video's gemaakt vanaf de zijkant van het podium, zal die straks nog even delen.

Ja, ik vond het ook heel goed en indirect geeft deze zin dan aan wat er zo fijn is aan die band, omdat dat I didn't see it coming niet meer op setlisten wil zien verschijnen, want al te vaak voorbij gekomen



Ja, wat een farce was dat, kundige muzikanten, maar muzikaal zo zouteloos als de neten.

Sorry, echt geen idee wat er zouteloos aan zou zijn. De kritiek dat het voorprogramma niet bij het hoofdprogramma zou passen snap ik wel.

Zouteloos als in niet zo pittig als het hoofdprogramma gok ik..

Ik heb alleen de laatse 4 nummers van het voorprogramma gehoord en daar was weing mis mee. Vooral het slotnummer Forza was prima. Ik heb wel eens vreemdere combinaties voor- en hoofdprogramma meegemaakt.

Ik snap (willie) zijn kritiek op het voorprogramma absoluut niet. Zouteloos?
Waarom dan wel? Bewilder heeft voor mij ook niets weg van Bruce Springsteen zoals Gretz hierboven noemt. Ik vind het een prima indierock band die gisteren ook nog eens bijzonder sterk speelde. Zoals Brunniepoo al zei, B&S moest echt wel gas geven om het niveau van Bewilder te toppen.

Wat betreft B&S sluit ik me aan bij anderen. Een erg lekker optreden, vooral door de fijne setlist. Lekker dansbaar en veel nummers die live goed uit de werf kwamen. Piazza, Stay Loose en Dylan waren hoogtepunten. Enig minpuntje qua setlist vind ik de weinige nummers van Girls in Peacetime. Ik had er graag nog iets meer gehoord. Ook mijn persoonlijke favoriet hond op wieltjes was tof geweest. En jammer dat Stuart Murdoch erg schor was maar hij heeft zich er met verve doorheen gezongen. Al met al een uitstekende avond.

Nee, als middle in de road muziek waarbij de geeuw nooit ver weg is.

En die Springsteen link is er wel degelijk, waarom denk je dat die zanger bij het laatste nummer zijn witte t-shirt liet zien?

Maar als mensen er van genoten hebben, prima toch?

Dat is een link naar de, overigens redelijk briljante, videoclip van Forza

Zoals vigil hierboven al zegt, het witte shirt heeft precies niks met Springsteen te maken....

Het vorige bandje van Maurits Westerik (Gem) was wel meer mijn ding denk ik. Maar slechts het halve optredens van Bewilder kunnen beoordelen, dus misschien heb ik de beste nummers wel gemist.

Gisteren Bill Callahan gezien in Openluchttheater Rivierenhof.

Ik bezoek zeer weinig concerten, omdat ik mij ongemakkelijk voel in mensenmassa's, maar hiervoor heb ik graag een uitzondering gemaakt. Het was de moeite!

De setlist:


Spring
Dress Sexy at My Funeral
Jim Cain
America!
Ride My Arrow
Say Valley Maker
Let Me See the Colts
Drover
Riding for the Feeling

Poh! 3 Jr. geleden was hij voor het laatst in NL (superexclusief Hipsterwalhalla ITGWO uitgezonderd). Baal er nog van dat ik toen niet naar het Gofferttheater ben getogen. Fijne setlist (Dress Sexy!) ook.

Stetson.

Pas de tweede keer dat ik hem solo zag. Ditmaal in een heel mager gevulde kleine zaal in Doornroosje.

Maar wat een beest is het, 6 nummers in 5 kwartier, waarvan 2 nieuwe (incl. een kwartier durend stuwend, bijna dansbaar slotakkoord), maar ook All I do for glory en een fijn Judges.

Ondanks de fijne samenwerkingen van de laatste jaren maakt hij solo nog steeds de meeste indruk.

Heb niet veel tijd maar wil niet onvermeld laten dat Dylan LeBlanc en zijn Pallies fantastisch waren gisteren. Mooi staalkaartje Amerikaanse muziek + magnifiek dominante cello gekregen. Hard/zacht goed afgewisseld met ruimte voor acoustisch materiaal maar ook gierende gitaarsolo's van een paar minuten die evenwel nooit uit de bocht vlogen. Deze traktatie werd ook nog eens afgesloten met een fijne versie van ome Neils Unknown Legend, inmiddels American Songbook-repertoire. Topavond!

Ca 8 euro per band (excl drank) betaalde je voor de eerste editie van City Rock in het klokgebouw te Eindhoven en wel op vrijdagavond 8 september j.l. Ook in deze stad zijn voormalige fabriekshallen (nu van een niet nader te noemen lichtproducent) omgebouwd tot een cultureel industrial feel centum(pje) met design, kunstenaars, restaurants, pleintje en de grootste met klok is dus omgetoverd naar een concert venue. Achtereenvolgens (vanaf ca 17:00 uur) doken op het podium de Nederlandse pittige rockformatie Navarone, het Engelse ooit cult Fischer-Z, de Amerikaanse funk rockformatie Living Colour, de Britse classic hardrock band U.F.O. en als afsluiter de Zweedse grootheid Europe.
Hoewel het allemaal rock gerelateerd is waren de meningen verdeeld wie er nou niet in het rijtje thuishoorde. Nou, daar kwamen we dus al niet uit, laten we maar zeggen dat er voor ieder wat wils was.

The Venue. Het ombouwen van de stage nam iedere keer veelste veel tijd in beslag en er is in het klokgebouw verders geen vertier noch stoelen of anderzijds zitgelegenheden. De OV-ers hadden dan ook pech want de laaste noten sloten niet aan op de laatste trein, die was al gerangeerd in Utrecht hoogstwaarschijnlijk. Iedereen had goed zicht, geluid in het midden was minder dan aan de zijkanten.

The Bands: Navarone: Prima, ga ik zeker nog eens zien. Fischer -Z. no comment. Living Colour: Stevige set minder funky dan weleer, maar swingde nog als vanouds. Zeer de moeite waard. U.F.O., Vinnie Moore (de gitarist) denkt dat hij Yngwie Malmsteen is, onterecht, te veel gepiel en als een song ten einde is dan hoeft er voor mij geen minuut outro aan vast. Set van een uur met dan een 20 minuten durende Rock Bottom, tja , het zal er wel bijhoren. Ik denk dan aan al die songs die ze ervoor in de plaats hadden kunnen spelen. Maar ok UFO -Love to love - Cityrock, Eindhoven 2017 blijft toch wel weer geweldig.
Europe, solid, strak, goed bij stem, enhousiast, goeie stevige setlist (slechts één echte ballad) en met van Wings of Tomorrow het geweldige Scream of Anger als hoogtepunt voor mij. The Final Countdown als afsluiter voor anderen, maar de zaal was toen al lang zo vol niet meer.

Nog een espressootje genomen en op huis aan gegaan. Tot volgend jaar.

Voor een Tori-tour wordt in huize dix de agenda getrokken en dan kijken we niet op een kilometertje meer of minder. Wel wordt het steeds moeilijker een staanplaats te verkrijgen, Tori duikt helaas al te vaak op in zalen met goud en pluche. De oplossing werd gevonden in Luxemburg alwaar Tori Amos in een zaaltje geboekt was waarbij vergeleken zelfs het Groningse Vera nog posh lijkt. Geen schouwburgpubliek dus, vanzelfsprekend veel m/m en v/v maar ook types die ik durf te categoriseren als vorkheftruckchauffeurs en diplomatendochters. En dagjesmensen, dat waren wij immers. De vette lucht van de frietkot bij de ingang maakte het eclectische plaatje compleet. Wij voelden ons thuis, hopelijk Tori ook.

Tori is beroemd om haar buitenissige outfits maar die blauwe overjas van gisterenavond zat haar als gegoten. Ik zou nu nog iets over haar bril moeten zeggen, maar het gaat om de muziek nietwaar. Voor iedereen die de platen van Tori niet om te harden vind, live is ze pas écht onontkoombaar. Geen backing band, het podium was met die Bösendorfer al aardig gevuld. Maar wat een virtuositeit en wat een overgave weer zeg. Waar haar recente platen nogal eens eenvormig klinken bestrijkt ze live juist een spectrum waar je U tegen zegt. A Sorta Fairytale tegenover Black Roses ... zoals die nummers gespeeld werden ... dat is een bandbreedte waarop je een britpopbandje naast een funeral doom act kunt parkeren. En wat een eigenzinnige setlist waarbij noch het recente album, noch de hits centraal stonden. Tori speelt wat Tori spelen wil maar verzoekjes zijn zeker welkom. Zo werd er gevraagd om Leonard Cohen's mooiste en bij die vrijage lag Tori al snel boven. Ik ken sowieso niemand die covers zó overtuigend naar haar hand zet. Als ik zelf een verzoek had durven indienen dan was dat Ruby Through The Looking Glass geweest, en mijn gedachten werden gelezen. What black magic can do indeed. Volgende keer weer, als we dan maar niet hoeven te zitten.

Ik vraag mezelf af of dat als je naar een 'concert' in de bioscoop gaat of een review dan hier hoort of dat je naar MoMe moet gaan (daar is zowat alles 'Gisteren Gezien' natuurlijk). Maar goed, daar is hij niet toegevoegd en ik vind David Gilmour toch meer een muzikant dan een acteur. Dus gisteren naar David Gilmour - Live at Pompeii (2017) geweest.

Voordeel voor deze inwoner van Walcheren (en concertganger) is dat je niet uren in de auto zit, niet nog eens lang in de rij moet wachten, je niet nog een uur moet wachten voor het concert begint, dat er geen lange reus voor je staat waardoor je meestal de bassist ofzo niet ziet, je alles ziet (ook wat er op het podium gebeurt en zelfs zeer dichtbij, de geluidskwaliteit van een surroundgeluid (en andere moeilijke technologische audiofiele begrippen) hebt, dat je snel weer thuis bent, enz, enz.. Ok, het is niet live, maar voor mij wegen de voordelen van dit soort 'concert' meer dan toen ik nog 20 was en er alles voor over had om mijn idolen in het 'echie' te zien.

Oja, hoe was Gilmour ? Wel, het start met een intro in een studio (Brighton) waar je een kleine kijk in de keuken van het voorbereiden krijgt. Mooi om te zien (en te horen) hoe de samenzang wordt geoefend. Je maakt wat kennis met de bandleden, je wordt wat meegenomen naar het verleden van Pink Floyd in Pompeii en dan gaan de lichten uit. Het concert begint..

Na een dikke twee uur gaan de lichten weer aan en zit ik met een heerlijk gevoel na te genieten van een muzikale tijdreis die Gilmour over ons publiek heeft heengeworpen. Zeer strak gespeeld en regelmatig wordt de kern van het Pink Floyd Universum diep geraakt. De zang van 'The Great Gig ' is gesplitst in een driestemmig koor waar ik eerst even aan moet wennen maar geleidelijk kruipt het mijn muzikale hart in en laat mij, met tranen in mijn ogen, achter. Natuurlijk een nummer van 'Rattle that Lock' maar ergens komt het publiek daar niet voor. Het gaat om de herkenning van die muziek die je al zo lang kent. Het visuele aspect en vooral het besef dat Gilmour laat horen dat het geen tribute band is maar echt een Pink Floyd DNA beleving. Dat hoor je aan zijn stem, zijn gitaarspel, die elementen welke geen enkele tribute band kan weergeven. En daarbij bij mij het besef dat over een jaar of 10 - 15 dit soort concerten niet meer zullen gegeven worden omdat veel van mijn muzikale helden er ws. niet meer zullen zijn (of ergens in bejaardenhuis 'Fade Away' zitten) en, op de één of andere manier 'jeukt' dat ergens in mijn achterhoofd..

Een topconcert, visueel, de lol van de band, zo vele muzikale hoogtepunten, een nieuwe Pompeii, ontspanning.

En wat betreft de, soms zeurende en onnodige, vergelijking tussen Gilmour en Waters kan ik alleen maar zeggen dat ze, voor mij, niet met elkaar te vergelijken zijn want het zijn beide twee scherpgeslepen diamanten die, ieder op hun eigen unieke manier, op het podium prachtig schijnen..

Ik was trouwens lekker snel thuis

14-09 Sparks : Paard van Troje, Den Haag, normaal € 27,50 excl. via TicketSwap € 20 incl. 4*

Vorige week kwam Hippopotamus uit en door de release-lawine nauwelijks aan luisteren toe gekomen. Tot vandaag net tot 13 gekomen, waarvan 5x complete album vandaag. Dus een deel van de teksten begonnen al te plakken.

De gebroeders Mael zijn ondertussen samen bijna 141 jaar. Twee van hun albums behoren tot mijn eerste 5 aanschaffingen, net na 2 van Donna Summer en Saturday Night Fever (1977). Pas in 2003 heb ik hen voor het eerst live kunnen zien in London! Alhoewel Parkpop 1995 was ik ook bij, maar dus een festival. Ik heb dus Russell nooit als jonge god live gezien, noch Ron als jonge genius. Daarna heb ik de helft van hun optredens in Nederland en enkele in London gezien (Spectacular). Het werd weer eens tijd om ze live te zien gezien hun leeftijd. Dit zou wel eens de laatste keer in Nederland kunnen zijn geweest. Ook gezien het lange uitzwaaien na het optreden.

Het voorprogramma Mister Goodnite blijkt achteraf de toetsenist te zijn in de begeleidingsband van de Maels. Querky camp Pop, en als je het niet gezien hebt, heb je ook weinig gemist. Als opwarmer voldoet dit totaal niet. Hoog kon hij wel zingen inclusief falsetto, achteraf niet verwonderlijk omdat hij ook achtergrondzang deed voor Sparks. Zo was het een lang uur tussen 8 en 9 want de support was niet van het podium te slaan ondanks een overslaande LP op de platenspeler waarop zijn muziek stond. Dat was dan weer wel origineel ipv een sequencer, tape of laptop.

Net na negenen kwamen ze dan eindelijk het podium op en brachten een setlist (dank aan Renoir) met 20 nummers, zelf dacht ik dat ze maar 18 deden maar dat komt door de 2 korte nummers Propaganda en Probably Nothing. In Noorwegen hadden ze ook nog Giddy Giddy en When I'm With You, zag ik op setlist, die laatste had ik graag nog gehoord.

Maar vanavond een kleine dwarsdoorsnede van hun uitgebreide catalogus. Nummers van 11 verschillende albums en 7 daarvan van hun nieuwe album: de drie singles plus Probably Nothing / Missionary Position / Scandinavian Design en I Wish You Were Fun (die laatste had van mij niet gehoeven, zoet niemendalletje).

Verrassend, geen Dean Menta maar wel Steven Nistor plus mister Goodnite op toetsen en 2 jonge gitaristen en een bassist. Grappig 3 creme witte gitaren op het podium, bewust zo? De leadgitarist deed veel moeite om zowel verveeld, getormenteerd als stoer te lijken. Had de indruk dat hij er niet veel zin in had maar het spelen was meer dan adequaat. Toch had ik de indruk dat dit het optreden deels het voltooien van een verplichting was. In Engeland waren vele, grotere zalen, uitverkocht en dat was het Paard bij lange na niet. Ook als die wel zeer goed gevuld was en het oudere maar toch wel gemêleerde publiek redelijk enthousiast was. Het meezingen gaat wel steeds moeilijker zeker omdat het al nooit gemakkelijk was voor Russell zelf. Genoeg nummers kon ik gedeeltelijk meezingen alleen de stembanden hielden het na 3 nummers wel voor gezien.

Russell wist ondanks zijn leeftijd toch nog genoeg hoge noten eruit te persen die nog redelijk klonken. Helaas werd de zang alleen te hard versterkt en klonk het heel overstuurd op de plek vlak voor het podium waar ik stond. Ondanks de oordoppen moest ik halverwege het optreden mijn mooie zichtplek opgeven voor een zeer slechte zichtplek ergens midden op het balkon. Daar was het geluid beter maar was ik ondanks oordop aan het linkeroor al aardig doof. Dit had niet gehoeven, Sparks moeten niet zo hard spelen daar zijn hun nummers eigenlijk te verfijnd voor, bovendien zijn ze sinds 1977 geen echte Rock band meer.

Russell heeft verder bewezen dat er geen zon schijnt in California want onder zijn kniebroek staken 2 van de witste dunne onderbenen die ik ooit gezien heb. Verder had ik een paar keer de indruk dat Ron niet zelf bepaalde belangrijke piano partijen speelde, dat verklaart de tweede toetsenist die ik niet eerder heb gezien bij een Sparks optreden. Zou Ron bepaalde nummers of gedeeltes daarvan niet meer kunnen spelen? Ik heb veel naar zijn handen gekeken maar kon het slecht zien van waar ik stond. Alleen kon je het horen in combinatie met de handbewegingen die soms niet overeenkwamen, maar wie weet zit er een sequencer in zijn synth/piano?

Gemengde gevoelens over de avond, genoeg om van te genieten, genoeg om te irriteren. Deze ingekorte en alternatieve versies van No. 1 in Heaven en Dick Around vond ik niks, erg blij met Sherlock Holmes, When Do I Get to Sing "My Way", Hospitality on Parade en My Baby's Taking Me Home. Ook niet te spreken over de overstuurde zang op Never Turn Your Back on Mother Earth en Good Morning hoefde ook niet. Het is niet anders want zag op setlist dat dit een gemiddelde set is die ze speelde.

Ik mis alle bagage die hierboven tentoongespreid wordt, dus kon volledig onbevangen naar het optreden luisteren en kijken. Rond de negentig minuten Sparks bleek lang genoeg, want vaak is het toch wel het herhalen van een kunstje. Dat laat niet onverlet dat ik me - ondanks dat het overgrote deel van de nummers me weinig zei - prima vermaakt heb. Met het hoofdprogramma welteverstaan, want de support was uhm... matig.

Sparks, 14 september, Paard te Den Haag

What the Hell Is It This Time?
Propaganda
At Home, At Work, At Play
Good Morning
When Do I Get to Sing "My Way"
Probably Nothing
Missionary Position
Hippopotamus
Sherlock Holmes
Dick Around
Scandinavian Design
Edith Piaf (Said It Better Than Me)
Never Turn Your Back on Mother Earth
I Wish You Were Fun
My Baby's Taking Me Home
The Number One Song in Heaven
This Town Ain't Big Enough for Both of Us
Hospitality on Parade

Johnny Delusional (FFS)
Amateur Hour

Ik ben een behoorlijke liefhebber van Sparks maar een kenner zoals Eddy ben ik ook weer niet. Vanochtend nog even mijn kast gecheckt en ik kwam tot 8 albums op cd, 1 op lp, 2 cd-singles (My Way en Charlie Parker) en 2 verzamel albums (1 best of en een 12 inch dubbel cd). dus redelijk wat maar gezien de flinke discografie van de heren mis ik ook nog wel het nodige. Sowieso had ik nog niets gehoord van het nieuwe album en daar kwamen veel nummer van voorbij. Die bevielen me eigenlijk allemaal wel. Het meer soort intro Probably Nothing hoefde van mij niet maar vooral Scandinavian Design vond ik erg goed.

Verder kijk ik tegen sommige dingen ook anders aan dan Eddy. Wij stonden links achterin de zaal en het was echt toch wel behoorlijk vol. Natuurlijk hadden er nog wel wat mensen bij gekund maar "bij lange na niet uitverkocht" is toch sterk overdreven. Ook het geluid was prima van waar wij stonden. Maar goed dat kan uiteraard aan de positie in de zaal liggen.

Het was voor mij de 1ste keer (en misschien ook wel laatste) Sparks en ik heb me uitermate goed vermaakt met deze theatrale artglamsynthpoprockformatie. Russel haalt alle noten nog (dat is maar goed ook want anders blijft er ook niet veel meer over van de hele act) en ziet er nog uit als een jonge God (really 68 ) ondanks zijn blijkbaar wat witte benen. Met de setlist was ik tevreden (al had Here in Heaven best voorbij mogen komen), erg jammer dat een paar concerten geleden Charlie Parker nog wel op de setlist stond maar goed je kan niet alles hebben. Erg fijne uitvoeringen van The Number One Song in Heaven, Amateur Hour, Dick Around en zeker ook van persoonlijk favoriet When Do I Get to Sing "My Way" .

Na afloop mijn collectie vergroot met een live dubbel cd die ze daar verkochten voor 10 euro en over het verschrikkelijke voorprogramma heb ik het maar niet...

Ik stond rechts achterin en daar was het geluid prima. Ik sluit met verder helemaal aan bij vigil. Prima concert. Nieuwe nummers (vooral Missionary Position and Edith Piaf) deden weinig onder voor de bekendere nummers en dat is bij bands op leeftijd wel eens anders. Het voorprogramma heb ik gemist maar ik hoorde inderdaad van vrienden die er eerder waren dat ik daar weinig aan gemist heb.

Het Paard was propvol bij de sparks. door het sluiten van de 2de ring, kon er niemand meer bij, stond voor de kassa een rij en was het voor het podium zelfs dringen. Voor mijn gevoel was het uitverkocht huis.
Voor Bejaardenrock was dit optreden veel te energiek, met een dansende Ron ! en perfect zingende Russel en een uitdagende setlist met veel nieuw werk . Ik heb genoten.

Er gaan concerten met minder nabespreking hier voorbij...

Ik heb Sparks sinds When Do I Get to Sing "My Way" op de radar en heb getreurd om het feit dat ik het FFS-concert (met dat voor mij iconische nummer) gemist heb. Toen ik zag dat de heren naar Den Haag zouden komen, ben ik onmiddellijk achter een kaartje aan gegaan, want dat zou toch wel snel uitverkopen.

Dat laatste bleek dus nogal mee te vallen. Maar 't was een fijne avond.

Zegt toch wel iets over het gemiddelde MuMe publiek dat een show van Sparks uitgebreid wordt nabesproken, maar er blijkbaar niemand het de moeite vond iets te zeggen over een Metallica of LCD Soundystem

Maar goed, om ook nog maar even een duit in het verslagen-zakje te doen Recensie: Het feest der zotheid van Sparks (concert) | OOR Heb er best van genoten, en vond ook dat het gewoon goed vol stond hoor.

Metallica was vet hoor. Strakke metalshow en een band die duidelijk nog barstte van het speelplezier tijdens pas hun derde concert in deze Europese tour (ben de woensdag geweest). Misschien dat dat in ieders lijn der verwachting lag en dat er daarom weinig over valt na te praten . Ik lees dit topic eerlijk gezegd ook liever om bandjes te ontdekken.

De versie van Johnny Delusional die FFS in de Melkweg speelde was veel beter dan gisteren in het Paard. Ten eerste mis ik de wisselwerking tussen Alex Kapranos (van Franz Ferdinand) en Russell in de zang die beurtelings werd gedaan. Daardoor klonk het ook dichter bij het origineel op het album. Daar kwam extra vuur vanaf doordat je twee 'haantjes' op het podium had, alhoewel Alex wel wat inhield tov zijn idolen.

De rij voor de kassa zal waarschijnlijk een organisatorisch probleem zijn geweest, vanwege de 'bandjes' daar was op een bepaald moment een tekort aan. Misschien meer last-minute publiek op af gekomen? Alhoewel ik slechts een enkeling een kaartje zag kopen, de meesten hadden die al op zak. Door die rij leek het ook drukker, wachten buiten in de regen was dan minder, maar wel gezellig. Verder leek het veel voller in het Paard doordat, zoals opgemerkt, de tweede balkon ring gesloten was.

Ik stond eerst links voor bij het podium precies op een halve meter van een extra set boxen die daar duidelijk stond ter ondersteuning van de zang. Helaas kwam die zang (maar de muziek nauwelijks) zeer vervormt uit, mijn oordoppen konden geen bescherming geven. Nooit eerder problemen met deze oordoppen gehad, kan bijvoorbeeld in de Paradiso prima naast een speaker/ box staan zonder dat het vervormd klinkt. Het geluid midden en achter in de zaal en op balkon van het Paard was beter maar toen was ik al doof aan één oor.

Ik had gehoopt om de nieuwe CD te scoren maar helaas lag die er niet (meer?) alleen Interior Design (één van de minst gewaardeerde albums) en Two Hands and One Mouth live cd, die ik al heb.

Had het optreden niet willen missen maar heb er ondertussen al genoeg gezien dat ik wat (ge-/ver-)wend ben.