31/01: Our Oceans – Mezz, Breda

Ik was behoorlijk verrast toen ik eind vorig jaar in de agenda van de Mezz zag dat Our Oceans zou spelen. Our Oceans is een “nieuwe” (de eerste plaat is uit 2015) band van ex-leden van Exivious, een fenomenale instrumentale jazz/fusion-metalband. De eerste plaat van Our Oceans bracht de focus meer op ''liedjes'', maar de bedwelmende jazzy atmosferen en subtiliteiten bleven en werden zelfs nog meer versterkt. Het meest onverwachtse element van Our Oceans was de vocalen van Tymon Kruidenier, die naar mijn weten nog nooit in een band heeft gezongen. Zijn zanglijnen deden me ontzettend denken aan Jeff Buckley, wat toch een behoorlijk compliment is. Toch is een livesetting een hele andere situatie dan de studio, en daarom ging ik met veel nieuwsgierigheid en een beetje scepsis richting de Mezz voor het allereerste optreden van de band. Een speciaal moment dus.

Kon je merken dat dit een allereerste optreden was? Jazeker, zelfs met muzikanten van topklasse. Schoonheidsfoutjes waren er genoeg, maar als geheel was het erg overtuigend wat Our Oceans neerzette, met het heerlijke vloeiende fretloze basspel van Robin Zielhorst en de subtiele, maar complexe drumpartijen van Yuma van Eekelen. Vooral voor Tymon moet dit behoorlijk zenuwslopend geweest zijn om voor het eerst live te zingen, ook nog met vrij ingewikkelde lijnen en niet al te gemakkelijk gitaarspel. Af en toe ging hij er een beetje naast, maar ik vond dat hij het er verdomd goed van af bracht. Er werden een aantal nummers van de eerste plaat gespeeld, maar de focus lag op nieuw materiaal van de aankomende tweede plaat. Dit materiaal bracht wat meer afwisseling qua dynamiek, aangezien de eerste plaat grotendeels heel erg mellow is.

Na vijftig minuten zat het er op en liet Our Oceans een goede eerste indruk achter in een livesetting. Ik ben benieuwd hoe de band na een tijd zal klinken met meer liveoptredens achter de rug. Ik heb de CD ook nog gekocht, een prachtplaat. De band klinkt alsof Jeff Buckley had gespeeld in Porcupine Tree met nog wat jazzy en dromerige Cynic-sferen en Portal (de band na Cynic).

Daarnet een intiem Strand of Oaks meegemaakt in een piepkleine zaal in the middle of nowhere. Ooh wat sterk was dat. JM blijft fe-no-me-naal. Grote fan Arrie had er bij moeten zijn

Gisteravond The Murder Capital gezien in de Vera in Groningen. Deze band wordt momenteel redelijk gehypet en dat was te merken, het concert was uitverkocht en was het was dus flink druk in de zaal.
De band maakt de hype wat mij betreft niet helemaal waar. Muzikaal zit het over het algemeen wel snor, al zijn de trage songs wat mij betreft wel wat inwisselbaar en ligt saaiheid op de loer.
Maar de band wil wel erg graag over komen als een stel gevaarlijke ongure types waardoor het allemaal een act lijkt te zijn. Om als frontman al tijdens het tweede nummer al een sigaret op te gaan steken riekt naar poser gedraag.
Overigens geeft de frontman wel degelijk een prima podium presentatie en weet het publiek goed mee te krijgen.
Aardig optreden dus, maar niet wereldschokkend.

Saai vond ik die monotonie (Slowdance I+II) absoluut niet, had misschien ook te maken dat ik lekker kon leunen op de flightcases naast het mengpaneel. Geluid was weer top in orde, heel heldere bas. En qua posergedrag kan het nog een stukje erger, kijk naar bv. Shame.

Ook al is postpunk niet mijn voorkeursgenre, toch een zeer geslaagde avond gehad.

Hoe was het voorprogramma? Die hebben wij gemist maar bij beluistering van het album lijkt het me wel een bijzondere singer-songwriter.

Daar kwam ik stiekem ook wel een beetje voor. Op Eurosonic was Junior Brother geweldig maar toen had hij ook 2 begeleidende musici (pipes, gitaartjes) bij zich die ook nog eens 3-stemmig zongen. Op het Vera-podium in een uitverkochte zaal viel hij wat weg maar kreeg (terecht) voldoende respons vanuit het publiek. Album Pull the Right Rope is een blijvertje.

Gisteravond een onvergetelijk Oasis concert meegemaakt en meegedaan in de Ziggo Dome. Ik bedoel: een concert van Liam Gallagher... naast een aantal goede nummers van zijn 2 solo albums, speelde hij en zijn band 11 Oasis klassiekers. En dat voor een publiek van zo'n 12.000 Engelsen, een stapel Schotten en Ieren en een paar duizend Nederlanders. Hier was de sfeer van die oude Oasis concerten terug: echt geweldig om bij te zijn. Vooraf werd al massaal meegezongen toen I Am the Ressurection werd gedraaid, ook A Town Called Malice was populair.

2 dagen voor dit concert had Liam in Hamburg eerder moeten stoppen vanwege stemproblemen en hij begon wat moeizaam met zingen. Maar gaandeweg en met behulp van het publiek en zijn uitstekende band, kwam hij helemaal los wat uiteindelijk leidde tot een onvergetelijke finale met echt vrijwel iedereen die stond en meezong. Ik heb ook nog nooit zo veel bier door de lucht zien gaan in de Ziggo Dome als er weer een klassieker werd ingezet. Ik had wat dat betreft mazzel, want ik zat vooraan de 2e ring. Dit was de setlist:

Liam Gallagher Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on February 7, 2020 | setlist.fm

Goede analyse van Menno Pot in De Volkskrant van het nieuwe succes van Liam en de vergelijking met Noel Gallagher’s High Flying Birds (die niet zoveel meer lijken te doen). Moet hem volledig gelijk geven dat Noel Gallagher live nogal saai was. Misschien wel m'n minst favoriete BKS-headlineshow in 7 edities.

Merkwaardig artikel ('de beslissende ronde'???). Het solowerk van Noel Gallagher is beduidend interessanter en Liam Gallagher trekt, getuige de hierboven geplaatste setlist, gewoon als halve Oasis-band de wereld over en niet als soloartiest.

Zelf vond ik Noel Gallagher een paar jaar terug overigens één van de hoogtepunten op Sziget. En ja, óók vanwege de Oasis-nummers die het altijd goed doen bij het Britse publiek.

En over covers gesproken... gisteren The Pink Floyd Project gezien in Theater Gooiland in Hilversum.

Ze speelden The Wall integraal en het was fenomenaal. Het legendarische album werd met alle audiovisuele toeters en bellen uitgevoerd. Dat kostte in het eerste deel een paar keer wat stoppen waardoor o.a. de eindsolo van Another Brick in the Wall helaas wegviel, maar dat kon de pret niet drukken. Goodbye Cruel World besloot 'Roger Waters' onversterkt a capella af te maken in de zaal, wat op luid applaus van de zaal kon rekenen.

Geheel met kinderkoor, animaties en kostuums was het van begin tot eind een adembenemende ervaring. Het verhaal dat The Wall is werd tot in de puntjes vertolkt. Geen gimmick, maar sterk acteerwerk. Dat begon al vanaf de opening, waarbij een Johnson/Trump-achtige figuur de zaal in kwam lopen en met ongelofelijk sterk geacteerd dedain de zaal toesprak met de befaamde openingszinnen van In the Flesh (zie afbeelding hieronder). Deze groep speelt met internationale allure en verdient een groter publiek!

http://pinkfloydproject.nl/wp-content/uploads/2020/01/Pink-Floyd-30-11-19-pdf-grafie-09858-1024x683.jpg

Het zijn vooral de Oasis nummers waar om gevraagd wordt volgens mij?

chevy93, die show heb ik in december ook in Tilburg gezien. Inderdaad indrukwekkend, ook dankzij de gitarist die het geluid van David Gilmour beangstigend goed benaderde. Memorabel.

Grauzone Festival, Den Haag

Was van plan het hele weekend te gaan (had ook een weekendticket). Was echter nogal vermoeid en besloot me te beperken tot de zaterdag.
In een zee van gele borden lukte het mij uiteindelijk mijn doel te bereiken, de Jacobastraat. Geen bekend terrein, maar qua parkeren redelijk betaalbaar en op loopafstand van het Paard.

Precies op tijd om mijn bandje op te halen en de weg over te steken voor Ozgür Baba in het Koorenhuis. Eén man(netje), één instrument(je), een prachtig geluid. Ook fijn dat oordoppen een keer niet nodig zijn. Naar mijn idee op dit festival een vreemde eend in de bijt, zou ik eerder op LGW? verwachten. De songs zelf spraken mij minder aan en na een half uur vond ik het genoeg.

Van het vrouwelijke trio Automatic had ik best hoge verwachtingen, maar dat het zo goed zou zijn..... Veel associaties waarvan Kraftwerk het meest voorbijkwam. Korte, pakkende nummers. Ik had een aantal keer het idee dat uitvoeringen nog korter waren dan op het album. Waar de zaal bij opkomst van de dames stil was werd er bij het verlaten van het podium om meer gevraagd. I Love you fine, Highway en Strange Conversations bleken ook live mijn favorieten. De avond was nu al geslaagd.

Op tijd in de kleine zaal voor de Ambassade en dat was maar goed ook. Waar ik het Dollkraut van Pascal Pinkert meerdere malen heb zien optreden voor anderhalve man en een paardekop kon je nu over de hoofden lopen. De zaal kwam los en leuk om te zien dat mensen die geen idee hadden waar ze in terechtkwamen het ook naar hun zin hadden. Er kwamen geen nummers van Dollkraut voorbij en waar ik eerst nog stiekem hoopte op Rollercoaster, was dit ook niet nodig.

De jonge honden van Shame zijn weer een jaartje ouder en hebben naar eigen zeggen hun 2e album af. Als ze naar Nederland komen voor een reguliere show ben ik waarschijnlijk weer van de partij, want de nieuwe nummers kwamen goed uit de verf. Het is allemaal wat schreeuwerig (understatement), maar het enthousiasme maakt veel goed.

Voor mij was het de 2e keer Grauzone en ik denk dat er meerdere edities gaan volgen. Misschien wel de beste festivalavond die ik heb meegemaakt.

Ozgür Baba 7,5
Automatic 9,5
De Ambassade 9,0
Shame 8,0

01/02/2020 Devendra Banhart @Annabel, Rotterdam is een nog vrij onbekende venue voor live bands. De venue neemt meer vorm aan voor het uitgaansprogramma. Vanuit Motel Mozaique en Rotown werd er op deze avond het podium weer eens open gesteld voor een live band. Devendra Banhart loopt samen met zijn begeleidingsband het podium op. De zaal is zo goed als bijna uitverkocht. Op de achtergrond van de band hangt een groot spandoek met de verfkunst van zijn nieuwe album. Banhart pakt de stoel erbij en begint al zittend aan zijn set.

Zijn zwoele gevoelige stem doet ook live weer fijn aan. Omringt door voornamelijk voor hem bekende muziekanten spelen goed op elkaar in. De sfeer is gemoedelijk en Banhart als gewent. Er volgen enkele nieuwe liedjes waarna al snel een verzoek nummer gespeeld werd. Al snel voelt de set wat rommelig aan, waarom zo snel een paar verzoek nummers spelen? Zo lijkt er geen tempo in te zitten en is het aan het publiek om een liedje uit te kiezen. De gekozen liedjes uit het publiek zorgt dan wel weer voor oude gouden songs. Gelukkig volgt de set zich daarna weer zoals geplant met enkele tracks van zijn nieuwere werk.

Als eenmaal de begeleidingsband het podium verlaat pakt Banhart weer de stoel erbij en zijn akoestische gitaar. Banhart laat zijn fans smullen door het kiezen van songs, zelfs zo geliefd dat hij zelf even een songtekst niet weet. Hij maakt er een grap van en lacht erom. De man speelt akoestisch alleen maar liedjes van een minuut of twee, snel voorbij waarna hij het podium verlaat. De drummer en gitarist volgen als eerste weer terug op het podium en improviseren een lekkere jam. Daarna is de band weer compleet en heeft Banhart zich omgekleed.

Nu lijkt de set wat meer speels te worden. Al springend en dansend betreed hij het podium. Toch lijkt er een eind aan het optreden te komen. De set was rommelig, de sfeer aangenaam en de band in goede vorm. De man en band hebben het, maar moeten het alleen niet verspillen met een rommelige setlist en de nodige verzoek nummers.

Keane - AFAS - 11-02-2020

Heerlijk optreden. Tom Chaplin was heel goed bij stem en had er duidelijk zin in gezien zijn energie tijdens het gehele optreden. Het was bovendien de laatste avond van de Europese tour, dus er werd nog eenmaal geknald.

Er werd 2 uur gespeeld, liefst 7 nummers van het prachtige Hopes and Fears album (een van de beste debuutalbums ooit wat mij betreft). Mijn alltime favoriet van Keane kwam ook voorbij met She Has No Time. Hoewel het nieuwe album niet heel geweldig is, kwamen de songs toch aardig tot hun recht in het sfeervolle AFAS. Sowieso een erg fijne zaal wat mij betreft.

Behalve wat lichteffecten was het ook een optreden zonder veel poespas. Gewoon een zanger, drummer, gitarist en pianist op het podium en that’s it. Kan dat wel waarderen.

Ian Noe - Paradiso Noord, naast of bij de Tolhuistuin.

Mooi optreden in de Tuinzaal. Ook het voorprogramma, Kelsey Waldon, was zeer aangenaam. De zangeres veroorzaakte in ons groepje enige commotie toen ze vertelde dat John Prine, voor wie ze ook het voorprogramma deed, zijn tournee had afgebroken en naar de VS was vertrokken. Twee van de vier in onze groep zagen hun mogelijkheid om Prine live mee te maken voor de tweede keer vervliegen.
Noe deed een mooie set, zijn debuutalbum voor zover ik kan nagaan integraal, aangevuld met nieuw/onbekend materiaal. Hij zorgde aan het eind van zijn optreden voor wat verwarring door geen toegift te geven. Grappig om te zien hoe enkelen heel snel de juiste conclusie trekken en een aantal stoïcijns blijft staan of zitten wachten op een terugkeer tot de zaallichten aangaan.
Zou best vaker it soort zalen willen bezoeken, maar de afstand tussen Assen en Amsterdam is toch wel een dingetje.

18/02/2020 The Growlers @TivoliVredenburg, Utrecht. Zo waar is het concert voor vanavond niet uitverkocht. Is de Ronda te groot voor deze band? Zelfs tijdens het voorprogramma is de zaal maar half gevuld en het balkon gewoonweg leeg. Toch zweept het voorprogramma Sao het publiek op en maakt ongemakkelijk gebruik van het lege donkere balkon. Het bandje doet het leuk, er zitten hier en daar zelfs wat pakkende melodieën tussen. Verder is het een leuk aanzien qua formatie. En met 9 gespeelde nummers in 35 minuten hebben ze het publiek goed vermaakt.

Nu de zaal wat voller is kunnen The Growlers ook met een gerust hart het podium op. Laaiend enthousiast worden ze ontvangen en begint de band te spelen. Zanger Brooks Nielsen lijkt tijdens de eerste aanzien wat houterig over te komen. Wat is er met de beste man gebeurt, komt hij net uit een operatie? Zijn houterige, robot achtige loopjes en bewegingen lijken er in te blijven zitten. Het is wat apart, maar ook wel grappig. Hij is wel goed bij zang en erg leuk met zijn interacties richting het publiek.

Het geluid lijkt voorin de zaal wat bombastisch over te komen, niet echt mooi om over te spreken. Achterin de zaal blijkt dit weer mee te vallen. Het concert zelf is vermakelijk. Zweverig valt er langzaam te swingen op de indiepop liedjes. Het tempo is redelijk en overal lijkt de zang de boven toon te nemen zonder enkele instrumentale stukken. Uitstapjes zitten er dus dan nog niet in, het blijft allemaal fijn gekleurd tussen de lijntjes.

Totdat het publiek er naar vraagt. De sfeer slaat uit het niets om, waarin het publiek flink begint te mosh pitten. Dit lijkt te starten vanuit een groep meiden, wat gepaard gaat met telefoons en al in de handen. Dat lijkt in de smaak te vallen. Zo ook bij de band als inmiddels iedereen goed uit zijn dak gaat. Hoeden, zonnebrillen worden gegooid naar het podium. Mensen gaan stage diven. En The Growlers zetten er het gas pedaal wat meer op. Ze spelen er dus leuk op, dit met een spannende opbouw van instrumentaal samenspel waarna er wat meer fuzz op de gitaar wordt gezet. Na een goed uur lijkt de set dus pas echt los zijn gegaan. Met flink wat pit van zowel band als publiek lijkt de avond nog gered te zijn. En na 100 minuten en 26 gespeelde liedjes lijkt de set dan toch echt voorbij te zijn.

Eergisteren gezien, maar zeker het vermelden waard.

Ik was een goede vriend bezoeken die in Edinburgh woont. Hij en een andere vriend zijn groot fan van Cage the Elephant. Ze hebben me nooit kunnen overtuigen. Ik vind ze op plaat wat tam.

Maar een live-ervaring kan veel veranderen. En zeker een live-ervaring in Glasgow met een Schots publiek. Ik heb niet vaak een zaal zo zien ontploffen van energie. Elk nummer leverde een moshpit op. Nu vond ik sommigen een beetje overdreven, ze probeerden het ook weleens bij de rustige nummers. Maar de energieke nummers leenden zich er perfect voor. Ook leuk trouwens dat ik in gesprek raakte met een schot en noemde dat ik in Brussel werkte voor een EU-gerelateerde organisatie waarop hij spontaan 'Love the EU, Fuck the Queen' ging schreeuwen. Dit werd gretig overgenomen door de rest van zaal.

Het beste (en tevens enige) dat ik dit jaar zag. Lana Del Rey heeft vrijdag nog een flinke kluif om dit te overtreffen. Onverwacht goed.

Gisteren heb ik Het Zesde Metaal gezien in EKKO, Utrecht. Bijna twee uur muziek voor een tientje, het was het koopje van de eeuw.

Wannes Cappelle had ik al eens solo gezien, nu werd hij begeleid door zijn band. Af en toe speelde hij ook een liedje akoestisch, maar de band voegde absoluut een hoop toe. Soms in de vorm van een alternatief arrangement, soms door een sfeer neer te zetten die de liedjes écht naar een hoger niveau tilde.
De show stelen deden de andere mannen niet, daarvoor waren ze te schuchter, maar voor Tom Pintens heb ik toch een aantal keer speciaal staan klappen. Dat heerlijke elektrische gitaarwerk van hem toverde meerdere keren een big smile op mijn gezicht.

Dat de band de show niet stal kwam natuurlijk ook, doordat Wannes zo'n overtuigende frontman is. De man is nog sympathieker dan dat hij oogt, heeft humor en praat de nummers leuk aan elkaar. Zo heb ik gisteren geleerd dat Da Besta Nie is gebaseerd op het IJslandse spreekwoord 'er bestaat geen slecht weer, alleen slecht gekleed'. En dat Gerard van Maasakkers 'het is nog al nie naar de wuppe' heeft vertaald als 'het is nog lang niet naar de knoppen'. En dat 'onvolledigen' géén woord is, ook niet in het West-Vlaams.
Verder blijkt Wannes heel beweeglijk zodra hij geen gitaar vastheeft en zingt hij bovendien best prima voor iemand met zo'n beperkt bereik.

Hoe was de setlist eigenlijk? Veel werk van Skepsels, op één liedje na werd alles gespeeld en het meeste kwam al aan het begin van de avond. De tweede helft van de show bevatte meer ouder werk en daar zat voor mijn gevoel ook wat meer werk met wat meer pit tussen.
Vooral díe uitspattingen maakten indruk en zijn me bijgebleven. Calais had een geweldige apotheose met zijn stuwende drums, van Gie, den Otto en Ik spatte de spelvreugde en het enthousiasme af en Niets Doen Is Geen Optie bevatte de verrukkelijkste riffs van de avond van Tom.
Ook de ingetogen liedjes maakten op hun eigen manier indruk, vooral de verstilde versie van Ploegsteert in de toegift en het hypnotiserende Slaven van het Leven met zijn duistere synths.
Het meest fantastische dat ik deze avond gehoord heb was echter Benauwd, als afsluiter van de reguliere set. Ik was al blij verrast toen ze die inzetten, maar werd pas écht intens gelukkig toen ik hoorde hoe prachtig Wannes de tekst bracht en hoe het outro me helemaal in trance bracht. 'Fenomenaal' dekt de lading nog niet eens.

De hele avond was niet per se legendarisch of magisch. Daarvoor is de muziek van Het Zesde Metaal simpelweg niet gemaakt en zo briljant was het spel nu ook weer niet. Aankleding op en rond het podium, daar deden ze trouwens ook niet aan.
Gelukkig hebben ze die opsmuk allemaal niet nodig om het publiek een mooie tijd te bezorgen. Wat mij betreft is dat zeker gelukt, want het gebeurt me niet vaak dat ik zo lang achter elkaar geboeid naar een optreden sta te kijken en luisteren. Bijna twee uur muziek, wauw!

Het valt me zwaar om dit concert in een of twee woorden te omschrijven (dat had je vast al gemerkt), maar laat het in ieder geval duidelijk zijn dat ik ontzettend heb genoten.

Tja en daar gaat het dus fout

Misschien was ze er ook bij in Glasow afgelopen dinsdag en heeft ze geconcludeerd haar Europese tour beter te cancellen.

Gisteravond Lloyd Cole in een uitverkocht Zonnehuis in Amsterdam Noord

Ten eerste, wat een schitterende locatie is dat Zonnehuis. Ik was er nog nooit geweest en toen ik met de bus vanaf Station Sloterdijk die kan op ging, dacht ik wel even waar kom ik nu in vredesnaam terecht. Maar het was de reis waard. Mooi karakteristiek gebouw en binnen waande ik mij honderd jaar terug in de tijd. Maar ik kwam toch vooral voor Lloyd Cole. Die begon stipt half negen en het was meteen prachtig. Een man en een gitaar, soms heb je niet meer nodig. Erg sympathieke man die ook nog even de draak stak met zijn norse uitstraling. Als derde nummer speelde hij Rattlesnakes in een afwijkende uitvoering en toen zat de sfeer er al goed in. Maar na een kleine drie kwartier was het ineens pauze. Ik houd daar helemaal niet van, want het haalt de vaart uit het concert. Zit je er net lekker in, gaat het licht weer aan. Na de pauze stonden er tot mijn verrassing 2 man op het podium. Lloyd kreeg namelijk hulp van Neil Clark, de oud gitarist van The Commotions. Lloyd Cole & the Commotion dus. Samen speelden ze maar liefst nog anderhalf uur (Lloyd solo was dus eigenlijk het voorprogramma). In die anderhalf uur kwamen alle bekende nummers voorbij plus de beste nummers van zijn laatste album. In totaal speelde Lloyd Cole 29 nummers en het was dus een meer dan welbestede avond. Ik heb meteen gekeken wanneer er weer iets in het Zonnehuis komt wat de moeite waard is (Joe Henry!), want dit bezoek smaakte naar meer.

Nog 2 dingen die mij opvielen:

Het was een zitconcert en dat had als grote voordeel dat er niet door de muziek heen geklets werd. Als mensen zitten komen ze blijkbaar in een theater-modus en dan verdwijnt de Nederlandse ziekte. Erg fijn. Wat mij verder nog opviel was dat Lloyd van afstand (ik zat op het balkon) verdraaid veel lijkt op Sybrand van Haersma Buma. Sneu, maar het is niet anders.

DIIV dat gewoon fftjes met Dust afsluit in Paradiso . Sowieso was het hele concert best wel heul goed! Alleen iets meer van Oshin had wel stiekem gemogen.

DIIV was ook lichtelijk geniaal in Trix, Antwerpen!

Johnny Marr en ArthurDZ kunnen beamen

En eens VladTheImpaler, ik miste oa. How Long Have You Known?, Wait en Follow

Dust als afsluiter Kwam ff binnen hoor.

Goed concert, misschien net iets te kort. Qua uiterlijken ook een bont gezelschap.

Ik ben tegenwoordig niet meer van de grote concerten. En de meeste bands die ik ooit heb bewonderd in de Ahoy’s, de Arena’s, de Kuipen en de Ziggo’s spelen daar bijna ook nooit meer. Ik mag het tegenwoordig doen met tribute bandjes die graag, en vaak met veel plezier, de ‘eer’ hoog houden van dat wat ooit eens was.

Gisteravond naar The Policed geweest in De Piek in Vlissingen. Dat die mariniers niet naar deze zilte stad vol verrassingen komen begrijp ik ergens wel maar ze missen ook best wel wat.

The Policed is een driekoppig bandje waar de zanger/bassist lijkt op Bert Visser, de gitarist op Sting en de drummer op elke kaalkop die je op elke hoek van een Nederlandse straat kan tegenkomen. En hun concert is een soort mix van alle albums van The Police die deze tribute band zo goed gedreven en krachtig brengt dat het concert echt voorbij is voordat je het weet. Ik hou vooral van de ‘niet’ hits van de band en heb gisterenavond dan ook alle teksten ronduit meegezongen terwijl mijn 52-jarig lijf ietwat verontrust werd door mijn oude dans moves uit de jaren 70 en 80. Heerlijk. De band ging maar door en door en door. En alles klopte zowel in drums (Copeland heb ik altijd een relaxte drummer gevonden waarbij het knap was dat juist dat simpel lijkende gedrum best complex was), de intensiteit van de baslijnen van Sting werden goed benaderd. Ik mistte alleen de Sky Jump van Sting. Tel daarbij een heerlijke hoge stem met de geweldige teksten van bv een ‘Bring on The Night’ en ik hoefde alleen mijn ogen maar dicht te doen om Sting te beleven. Vreemde was alleen dat de ‘lookalike’ Sting de gitaarlijnen van Andy Summers speelde. Die jongen speelde met heerlijk plezier.

Ik stond de hele avond van voren rechts tegen de muur en had ook zo een mooi overzicht op het uit hun bol gaande publiek van tussen de 40 en 60 jaar. Duidelijk een generatie die met veel plezier terug aan het kijken en dansen waren alsof ze weer tieners waren. Ze zijn getrouwd, hebben hun kids opgevoed, zelfstandig gemaakt en hun hypotheken misschien bijna afbetaald. En nu gaan ze weer genieten van echo’s uit hun eigen jeugd. Lekker biertjes drinken, slap ouwehoeren, meeblèren en herinneringen ophalen. Dat deden mijn vrouw en ik ook. En na een stomende afsluitende medley van de band dronken we nog wat, pakten de fietsen en reden met de wind mee over de boulevard langs de donkere zee waar nog wat schepen dicht langs de kust voeren. Ik ben steeds blijer met al die tribute bandjes. Ze spelen dat wat we allemaal ‘toen’ goed vonden. En soms zelfs nog beter ook.

Zaterdag 7 maart @ Grasnapolsky. Scheemda (Groningen).
Wat een fijn kleinschalig festival daar in het hoge noorden. Een oude kartonfabriek is locatie voor een bonte culturele mix van moderne dans, art, Franse HipHop, dansbare electro, Folkpop en gelukkig ook rock. Helemaal goedgekeurde relexte sfeer, maar eigenlijk kom ik maar met 1 doel: Junodream.

Mijn laatste ontdekking op’n spotify-playlist komt voor het eerst naar Nederland, en er is onderbuik gevoel. Junodream zijn 5 jonge Britten die Melancholische Britpop maken, met precies voldoende gitaren. Frontzanger speelt naast gitaar ook toetsen, en ben direct onder de indruk van de perfectie manier van spelen, die ook nog volledig vanzelfsprekende lijkt. Solozang, koortjes, samenzang, Bass/Drum team, gitaarpartijen, alles komt ontspannen uit de boxen, met oneindig speelplezier.
Na instrumentale entry, gaat met [Fire Doors] direct het gas erop. Wat volgt is een afwisselende set met focus op elkaar beantwoordende gitaren en speciaal voor mijn oren gemaakt songs. De 3 kwartier zijn om voordat ik er erg in heb.

Na het slotakkoord is er verbijsterend ongeloof: mijn favoriete track is niet gespeeld. Maar tegelijk wordt aangekondigd dat er een 2de akoestische set zal zijn “at the Museum’’ Op de festivalmap is echter geen museum te vinden, maar als buiten locatie wordt bedoeld de Klokkengieterij in Heiligerlee. Vervoer is geregeld met een huiffkar getrokken door een tractor. (geen paard?).
Aangekomen zitten Ed, Tom & Doug ons op te wachten in de gietkuil van het museum. In de extra set van 20 minuten, zitten de rustigere songs die op het podium niet paste. Ook het ingetogen [To the Moon] waarvan ze zelf ook niet begrijpen, hoe een zelfvernoemd matig liedje 2,5 Miljoen spotify draaibeurten ten deel valt. De typische Britse zelfspot valt niet ver van de boom. Het in de reguliere set ontbrekende [Odd Behaviour] wordt gespeeld zonder Gitaareruptie maar met een flard Radiohead-cover. ‘’Even’’ napraten en dan blijkt dat de huifkar al is vertrokken terug naar het festival. Ik mag meerijden in de tourbus…..

In de bus krijg ik direct het hele verhaal te horen. Als schoolvriendengroep maken ze al 10 jaar samen muziek. Als pubers: eerst boyband achtige pop, maar 2 jaar geleden geïnspireerd door Radiohead wordt radicaal besloten ook “echte” muziek te gaan maken.
Goed verhaal, maar Ik heb ze (nog) niet verteld dat ik niets met Radiohead heb. De band waar ik instand wel een klik mee heb heet Junodream. Planning: in Mei nieuwe EP en zo veel mogelijk gigs.

Er was nog een andere act die goedgekeurd was: Pet Deaths. (ook UK, referentie: Elbow)
Veel te rustige muziek voor een Festival in een oude fabriek, waar tijdens optreden iemand naast het podium heel ritmisch, iets in mekaar staat te hameren. En In het blokkenschema tussen electronische beats en energieke rock. Die omstandigheden doen geen recht aan de hele goede bedoelingen.
Op het grote podium staan 5 man, boven hun een krachtige muziekinstallatie, maar de keuze is om zo beheerst en rustig mogelijk muziek te maken. Grappig dat de zanger dan sfeer probeert te maken door delen van publiek apart te laten klappen, terwijl we nu juist in de aandachtige luistermodus stonden.
Dat alles is volkomen tegenstrijdigheid met de fraaie FolkPop die heel prettig is om op een rustige zondagmorgen te beluisteren. Stille wateren, donkere gronden dus.

07 maart 2020 Paard, Den Haag is volledig uitverkocht. Zowel de grote als de kleine zaal zijn gevuld met concertgangers. In de grote zaal nam Maan het podium tot zich, maar in de kleine zaal was daar een andere band. Klangstof! Deze band speelde eerder in 2017 ook al in een uitverkochte kleine zaal en doen het nu over met een nieuw album op zak.

Vooraf is daar nog Áslaug die met haar enthousiaste performance de zaal probeert op te warmen. Helaas blijft iedereen nog een beetje voorzichtig en van het podium af. Nog niet iedereen lijkt er in mee te gaan. Toch worden er hier wel pakkende kleine hits gespeeld. Vlotte pop muziek met elektronische melodieën zorgen voor lekkere tracks. Een band die misschien langzaam wel kan gaan doorbreken met afwachting tot een debuutalbum.

Klangstof speelde dus voor het laatst in het Paard in 2017. Des tijds was de tour ter ere van hun debuutalbum waar ze live enkele zeer sterke tracks wisten te spelen. Met een nieuw album op zak is het dus de vraag of de band zich ook live weer kan bewijzen. En dat is wel zo gebleken. De nieuwe tracks doen er namelijk niet onder. Er zitten er dan ook een paar bij die live net als tijdens hun debuut met kop en schouders er boven uit steekt. En dat zorgde bij dit optreden weer voor een fijne avond vol hoogte punten.

Al tijdens de opener 'Blank Page' weet de band het publiek in te pakken. Vol spanning wordt de track langzaam opgebouwd en knalt die uit met een epische climax. En dat is ook zo'n beetje wat we van het optreden mogen verwachten. En als dat het niet is dan weten de heren wel weer aantrekkings kracht te halen uit een pakkende melodieën zoals in 'Sleaze' die al snel als derde track wordt ingezet. Dan zit je er al snel in kan je makkelijk op gaan in de muziek.

Toch komen er ook tracks voorbij die overduidelijk niet zo pakkend zijn als enkele andere. Zo zijn 'Death09' en 'Phantoms' een beetje de vreemde eend in de bijt. Deze lijken wat experimenteler en meer elektronisch gevoeliger. Gelukkig doen deze de set niet ter nadelen aan. Zeker niet als de band daarna nog eens terug pakt naar zo'n hit als 'Hostage' wat al snel in goed ontvangst wordt genomen in het publiek.

Helaas bevat de setlist geen 'Island' waar tevens in 2017 de set mee afgesloten werd. Wel speelde de band vooraf het einde nog wel 'Amansworld' en bleek er voor de encore set een nieuwe knaller als afsluiter te zijn 'Spending Hours' van het nieuwe album. Klangstof heeft zich weer bewezen. De band heeft een nieuwe bassist, maar lijkt verder niets veranderd te zijn. De formatie speelt vol overtuiging en enthousiasme sterk op elkaar in wat zorgt voor een goede sound. Met tot slot nog drie gespeelde tracks in de toegift heeft Klangstof weer een goed concert afgeleverd. En zo kunnen we ons alvast verheugen op het aankomende optreden op Down the Rabbit Hole en later in het jaar zelfs in de grote zaal van Paradiso!

Hoe tof is dat!