Quebecees? Quebecenaar?

Ik vermoed overigens dat het gewoon Quebecs moet zijn.

26. Front Line Assembly ft. Tiffany – New Year’s Day (1999)




Tiffany Darwish is de tweede invalster in deze lijst. Welk percentage Aziatisch ze is weet ik niet, maar haar vader is van Libanese en Syrische afkomst. Op haar 15e liet haar manager haar een nummer van Tommy James and the Shondells met de bedoeling dat ze haar eigen versie zou opnemen. Ze vond het niets, zo'n oubollig nummer coveren, maar vervolgens liet de producer haar een danceversie van het nummer horen en ging ze overstag. Ze had overigens geen idee dat het nummer ging over tieners die sex hebben.

Ze werd met het nummer een wereldster, maar het was ook meteen het hoogtepunt van haar carrière. Toen ze volwassen werd waren nog maar weinig mensen in haar muziek geinteresseerd en verdiende ze haar geld met poseren voor Playboy en met realityshows. Ze maakt nog wel steeds muziek, maar dan op independent labels.

Omdat iedereen haar hit wel kent kies ik voor een nummer van het tributealbum We Will Follow (1999) . Want


en vooral omdat het een bijzondere combinatie is met een industriele band. En beter dan het origineel natuurlijk

25. beabadoobee – Last Day on Earth (2021)




Beatrice Laus is een in Londen wonende Filipijnse singer-songwriter van nog maar net 21 jaar. Liever was ze Stephen Malkus, maar dat was de zanger van Pavement al. Die is één van haar invloeden, net als o.a. Karen O, The Moldy Peaches, Mazzy Star en The Cardigans. Best wel een indiemeisje dus, en toch heeft ze al een nummer-1-hit gescoord! Ok, dat was in Mexico, Maleisië en Singapore, en als featuring, maar ook in Nederland en Engeland scoorde dat nummer goed. Toch heeft ze haar indiecredibility verloren, want ze wordt veel op de alternatieve radiostations gedraaid.

Hoewel ik al vaak naar beabadoobee heb geluisterd betwijfel ik of ik de naam in een popquiz helemaal correct zou spellen. Sowieso niet de meest handige artiestennaam denk ik ("Ik heb een leuk liedje gehoord! Van eh, één of andere moeilijke naam") maar het was ook niet helemaal een bewuste keuze. Ze liet een paar liedjes online zetten door een vriend, die vroeg onder welke naam hij dat moest noem. Ze wist niets beter dan haar Finsta (fake instagram) naam te noemen maar had niet verwacht dat haar liedjes het zo goed zouden doen. Toen zat ze dus eraan vast. De naam doet mij vooral denken aan scatten en daarom heb ik ook een liedje gekozen waarin ze dat doet. Shoop-doo-doo, shoop-doo, badoobadoo!

24. Haley Heynderickx – The Bug Collector (2017)




De betovergrootvader van Haley Heynderickx komt uit België, haar moeder uit de Filipijnen, zelf is ze Amerikaans. Ze heeft tot nu toe één album uit, Haley Heynderickx - I Need to Start a Garden (2018), vol met mooie indiefolk. Er zijn drie singles van getrokken, maar een ander nummer is zowel het mooist als het populairst: The Bug Collector. Scoort het hoogst hier en op RYM, meest beluisterd volgens last.fm en dankzij een nominatie van Choconas haalde het plek 529 in de Witte Trui van 2019 (wellicht dat er bij een hernominatie nog meer in zit).

In het nummer bezingt ze in volgorde drie insecten die de sfeer in het huis bedreigen (een duizendpoot, een mantis en een miljoenpoot) en hoe ze de dreigingen onschadelijk maakt. Haar zang is al mooi, de subtiele instrumentatie erbij nog mooier met één instrument het allermooist:

Mooie plaat. Doet me eraan herinneren dat ik hem nog eens moet luisteren, zodat ik er sterren aan vast kan plakken (het zal 4* of 4,5* worden).

23 van Blonde Redhead (2007)




De band DNA bestond vijf jaar, maar een studioalbum hebben ze nooit uitgebracht. Slechts een EP: DNA - A Taste of DNA (1981) Maar nadat de Italiaanse tweeling Simone en Amedeo Pace in 1993 in New York de Japanse kunststudente Kazu Makino ontmoette in een pizzeria kreeg de EP toch eeuwigheidswaarde. De drie richtten namelijk een band op genaamd Blonde Redhead, vernoemd naar een nummer op dat mini-album.
De band maakte in de jaren '90 diverse leuke noiserockalbums en werden in het nieuwe millennium daarvoor beloond met een contract bij 4AD. Toch het Barcelona der indielabels. Ze maakten op dat label ook hun beste albums, maar dat is logisch. Het geluid was inmiddels dromeriger geworden, richting shoegaze zelfs, wat goed paste bij de stem van Makino. Het absolute topnummer is 23 van het gelijknamige album. Niet alleen staan ze daarmee hoog in de lijst der lijsten (plek 245 momenteel), ze kwamen op 12 juni 2016 zelfs in een andere lijst der lijsten te staan.


Ongetwijfeld de mooiste dag uit de levens van de Paces en Makino.

Hee, ik sta in de lijst der lijsten

22. Nadine Shah – Runaway (2013)




Nadine Petra Katarina Shah houdt van haar Noors-Engelse moeder en Pakistaanse vader, zo suggereert de titel van haar debuutalbum waar Runaway op staat. Voor dat album uitkwam was ze al best lang met muziek bezig. Op 17-jarige leeftijd (in 2003) was ze al een jazz-zangeres in Londen. Daar had ze een paar maanden een intense vriendschap met Amy Winehouse, die abrupt stopte:


De invloed van Amy bleef echter. Nadine werd een beetje verveeld van steeds maar dezelfde jazzklassiekers zingen en toen kwam het album Frank. "Zo kan het dus ook!" Helaas maakte Amy het debuutalbum van Nadine niet meer mee. Er is wel een duidelijke link: het album gaat namelijk over zelfmoord en mentale gezondheid, maar dan geinspireerd door twee overleden vrienden van haar, namelijk haar vriendje toen ze 19 was (bipolair, maar dat wist ze niet) en de beste vriend van haar broer. Ze voelde zich schuldig na hun dood en dat ze zo weinig wist over mentale ziektes. In plaats van met een psycholoog te praten schreef ze er liedjes over, want zo doen muzikanten dat. Hielp haar dat bij de verwerking?


Hoe Runaway binnen het thema past, geen idee. Het lijkt te gaan over een vrouw met volwassen kinderen wiens man een groen blaadje gezocht heeft (of in ieder geval een andere vrouw, of 'hoer' zoals ze in het nummer genoemd wordt). Mooi nummer evengoed. En één van mijn weinige nominaties die het goed gedaan heeft in de Witte Trui (2019).

21. Crying – Revive (2016)




In de derde week van augustus staat de Greatest hits of 90's powerpop op het programma. Teenage Fanclub, Posies, Fountains of Wayne etc.Ook Crying maakt volgens RYM powerpop, maar de band met de Filipijns-Amerikaanse zangeres Elaiza Santos (die overigens ook te horen is op het laatste album van Kero Kero Bonito) noemt zelf Rush, Airplay en Carly Rae Jepsen als invloed.

Wat ik wel opmerkelijk vind: "RYM Rating 3.61 / 5.0 van 2,867 waarderingen " en hier maar 3 stemmen? Ter vergelijking: Controlling Crowd van Archive heeft hier 292 stemmen, en 1126 op RYM. Zou Crying zo'n fanatieke fanbase hebben, maar alleen buiten Nederland? Anyway, ondergewaardeerd op MuMe dus.

20. Asobi Seksu – New Years (2007)




De Shoegazers van Asobi Seksu komen ondanks hun naam 'gewoon' uit New York, al is Yuki Chikudate in Japan geboren en zingt ze ook gedeeltelijk in het Japans. De band heette eerst Sportfuck, de naam Asobi Seksu zit ook in die richting: de Engelse vertaling schijnt playful sex te zijn. De nummers worden door Chikudate en gitarest James Hanna samen gemaakt: ze geven elkaar huiswerkopdrachten en ruziën hoe ze elkaars ideeën kunnen combineren. Tot 2013 ging dat goed: toen stopten ze ermee.

Hun beste album is Asobi Seksu - Citrus (2006) en de twee beste nummers zijn volgens de stemmers Thursday en New Years. Die eerste ken je als nummer 72 van de top 100 van TornadoEF5 met het nummer Thursday. De tekst is voornamelijk in het Japans, met twee Engelse woorden die regelmatig herhaald worden: Candy says. Dat is ook de titel van een nummer van The Velvet Underground, één van de bands die vaak als pre-shoegaze genoemd worden. Zou dat bewust zijn? Dat heb ik helaas niet kunnen vinden.

Nee joh, het debuut toch echt. Mocht je je nog afvragen waar ze door beinvloedt zijn dan geeft een titel als 'Sooner' wel veel weg trouwens..(en waarschijnlijk ook een antwoord op de laatste vraag - 1x toeval kan maar 2x?)

Hoog tijd dat ik die 2 albums weer eens draai.Volgens mij viel Citrus me destijds tegen, wie weet.

Ze worden inderdaad vaak met My Bloody Valentine vergeleken, maar dat krijg je als snel bij een band die shoegaze maakt. Ik las dit in een interview erover:

Tja in dit geval zeg ik toch vooral eigen schuld

Overigens heb ik nog nooit van een band gelezen als ze een opmerking kregen 'jullie worden veel met band X vergeleken' dat ze het er helemaal mee eens waren en helemaal goed, dat was precies onze bedoeling.

Het feit dat ze altijd met MBV worden vergeleken is omdat de meeste mensen nog altijd het genre niet begrijpen / niet voldoende kennen. Het punt achter shoegaze is dat achter de wall of sound er heel wat subtiliteit te herkennen valt in de nummers, en de vele, complexe of dromerige goed werkende melodieën zich ontrafelen achter een paar keer luisteren. En tegelijkertijd dat inderdaad niemand meer het wiel zal uitvinden of heruitvinden, maar dat geldt voor quasi elk genre tegenwoordig.

Ik vind dat "vergelijken met ... " echt een dooddoener. Ik zag ergens dat het de ronde ging dat Braids een copycat was van Animal Collective. Ik heb heel lang naar beiden gezorgd, en ik verschoot me echt een breuk, want dat was nu eens totaal niet wat ik zou zeggen.

Nou, het praat ook wel makkelijk natuurlijk. En hele youtube/spotify algoritmes zijn er op gebaseerd of de bands dat nou leuk vinden of niet.
En ja, ze worden met MBV vergeleken maar niet met Ride of Slowdive om maar eens wat te noemen. Dat is toch weer wat anders. Zo was ik een paar jaar geleden bij een concert van Amusement Parks on Fire - gaaf optreden, ik kreeg meteen weer zin on Ride te draaien thuis. Die zou ik dan weer niet direct met MBV vergelijken. Fleeting Joys daarentegen weer 100% MBV, nog meer dan MBV zelf op hun comeback

19. Superorganism - Something For Your M.I.N.D. (2017)




De ontstaansgeschiedenis van Something For Your M.I.N.D. is bijzonder. Het begon met een band genaamd The Eversons. Op tour in Japan ontmoetten ze een fan, Orono Noguchi, die even in Japan terug was tijdens haar zomervakantie: ze ging naar school in Maine, vlakbij de plaats waar haar ouders elkaar ontmoet hadden, Orono. Het klikte en omdat ze ook nog bleek te kunnen zingen stuurde ze haar later een demo via internet. Of ze zelf daar wat tekst bij kon verzinnen en die kon inzingen. Na haar school afgemaakt te hebben verhuisde Orono naar Londen en werd ze onderdeel van de band, die een nieuwe naam kreeg en nu acht leden uit zes verschillende landen heeft. En de demo? Dat werd Something For Your M.I.N.D.

Ook bijzonder: het nummer is gebaseerd op een sample. Dat is in hiphop en dance vrij gebruikelijk, maar bij indie niet. In The Realm van Chantal ("was sampled in 92 songs") kun je het origineel horen: de tekst "Something for your mind" zit daar meteen al in het begin. Wat mij betreft zouden meer indiebands dat mogen doen, maar voorlopig maakt het Superorganism bijzonder.

Overigens, in de video hierboven was Orono 17 of 18. Ik zou 12 ook geloven.

18. Kero Kero Bonito – Swimming (2019)




KKB bestaat uit Sarah Midori Perry (aka Sarah Bonito), Gus Lobban (aka Kane West) en Jamie Bulled. De laatste twee zitten bij PC Music, waarvan Teunnis deze maand een Greatest Hits organiseerde. Hoewel KKB zelf niet daarbij hoort is het niet zo gek dat Wikipedia de muziek omschrijft als "beïnvloed door J-pop, dancehall, en computerspelmuziek. Veel van hun muziek is gemaakt met behulp van een Casio SA-45 mini-keyboard. Perry zingt in het Japans en het Engels." Vanaf 2018 maken ze echter ook 'echte' liedjes, zelfs in de richting van tweepop. Gelukkig maar, anders hadden ze een stuk lager gestaan. Swimming is zo'n liedje. Geen rare piepjes meer, maar gewoon mooi met ook mooie zang. Een beetje melancholisch, wat zich weerspiegelt in de video.

Ik had overigens een groot gevoel van herkenning elke keer dat ik het nummer hoorde, vooral het eerste couplet. Waar kende ik het toch van? Uiteindelijk kwam ik op dat het lijkt op Blokken van Aafke Romeijn. In mijn hoofd wel iets meer dan in het echt.


In with the Asian Ladies - playlist by Dimitri Reinderman | Spotify - open.spotify.com

Twee topartiesten

En de link tussen KKB en Aafke voelt gek genoeg best wel logisch.

Allereerst goed nieuws: Zomergasten is ook In with the Asian Ladies! Sevdaliza (#68 in deze lijst) wordt de vierde gast deze zomer.

17. Tanukichan – Lazy Love (2018)




Tanukichan (Japans voor "wasbeerhondje" als koosnaam) is de artiestennaam van Hannah van Loon. Dat klinkt Nederlands, maar het gaat hier om een Californische artieste (met waarschijnlijk een Nederlandse of Vlaamse voorvader). Zij was in 2018 het voorprogramma van Kero Kero Bonito, maar muzikaal heeft ze meer verwantschap met Asobi Seksu: ook bij haar is de vergelijking met My Bloody Valentine snel gemaakt. Zoete zang samen met (bas-)gitaarmuren. Alleen de eerste tonen van Lazy Love al!

Opvallend is dat ze zelf helemaal niet zoveel met shoegaze heeft. Ze zegt althans in een interview "Het shoegazegeluid is meer de invloed van Chaz", en daarmee bedoelt ze Chaz Bear aka Tory Y Moi, een Amerikaan met ook al Aziatische roots die zelf chillwave maakt. Ik vermoed dat hij wel een shoegazefan is en hij heeft goed gezien dat Tanukichan stem heel geschikt is ervoor.

16. The Juan Maclean – A Simple Design (2014)




De Chinees-Koreaans-Amerikaanse zangers Nancy Whang is lid van LCD Soundsystem, maar daar werd ze maar bij een beperkt aantal nummers ingezet. Ze zocht daarom een electronische band/muzikant om voor te zingen en gelukkig vond ze John MacLean, met wie ze The Juan MacLean vormt. Ze treden vaak ook los van elkaar op als DJ en gelukkig maar, want van de band worden ze waarschijnlijk niet rijk. Zo heeft A Simple Design bijvoorbeeld maar 17 stemmen op RYM. Internet laat deze nu-discotrack dus links liggen. Heel internet? Nee, er is een plek waar het nummer een grote hit is: MusicMeter! Vooral dankzij de inspanningen van Gretz (die het nummer zelfs beter vindt dan De Parade van Eefje!) Na een wat moeizaam begin staat het nummer al bijna in de top 100 van de Witte Trui en in de ladder steeg het vorig jaar met stip van plek 1662 naar 1176. Dit jaar in de top 1000? Over twee weken weten we het.

A Simple Design Met recht een mega moderne klassieker

15. Lush – Sweetness and Light (1990)




Miki Berenyi, dat klinkt Hongaars. Inderdaad is haar vader dat, maar ze heeft ook een Japanse moeder. Een bekende zelfs: Yasuko Nagazumi - Wikipedia - en.wikipedia.org Miki is zelf ook bekend, want ze is leadzangeres van Lush. Die maken dit soort muziek:


Fans van alternatieve muziek (vooral de wat oudere) zullen Lush wel kennen, maar de gemiddelde persoon niet, lijkt me, ook al hadden ze wat kleine hitjes (zoals Ladykillers). Maar misschien was dat anders toen Sweetness and light uitkwam. Want wat lees ik op Wikipedia: " with vocalist-guitarist Miki Berenyi and guitarist Emma Anderson becoming the subject of several gossip columns in national weeklies." Huh? Dat zie ik hier over Eefje de Visser en Aafke Romeijn niet zo snel gebeuren. Ook opmerkelijk: de producer van Sweetness and Light was Tim Friese-Greene, de vaste producer van Talk Talk. Die deed dat graag, want hij was fan van Lush. Maar Anderson en Berenyi waren niet bekend met zijn werk. Huh, Talk Talk niet kennen!? Gelukkig waren ze wel tevreden met het resultaat en S&L wordt nu gezien als één van de beste nummers van Lush.

Lush beschrijven is best lastig. Gala, Spooky of Lovelife lijken wel bijna 3 verschillende bands. Dreampop, shoegaze en britpop. Het past allemaal.

Dreampop en shoegaze zit sowieso wel dicht bij elkaar. Lovelife is wel erg britpop (of in ieder geval de hits ervan) maar qua door de gitaren en zang wel herkenbaar als Lush toch?

Ja, de zang is wel wat het altijd Lush maakt.

Hier zelfs nog eentje!

14. The Tuts – Let go of the past (2016)




The Tuts is een feministische poppunkband met als frontvrouw de Indiaas-Britse Nadia Javed. Je kunt ze vergelijken met


Ze spreken zich graag uit over sociale en politieke kwesties: zo heeft Javed het nummer I hate Boris opgenomen. Verder wilden ze Engeland niet vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in 2019 omdat dat in Israel was. Want daar waren ze echt wel voor gevraagd. Heus! En ze zijn DIY: geen manager, geen contract, zelf platen uitbrengen. Klinkt cool maar in de praktijk is het gewoon heel veel werk: "being a band that runs yourself means 95% admin and 5% actual music." Je moet wat over hebben voor je idealen.

Ja ok maar ik bedoelde meer echte japanse bands en geen engelse met andere roots Maar dat lijkt wel het thema van de lijst te zijn, wel oosters maar toch (net) niet.

Tuts klinken trouwens ook best poppy, ik heb een album van ze gekocht via Pledge toen dat nog betrouwbaar was. Een van de leden is later ernstig in de problemen gekomen vanwege een metoo beschuldiging (door haar, niet over)
Ook weer eens draaien, ik had al getypt dat ik een ep had gekocht maar toen ik 'm ging zoeken bleek het een volledig album te zijn

Ja, dat speelt nog steeds: New single from The Tuts and Petrol Girls raises funds for defamation lawsuit against The King Blues

13. M.I.A. – It Takes A Muscle (2010)




Mathangi Arulpragasam (je mag haar ook Maya noemen) is geboren in Londen en opgegroeid in Sri Lanka. Dat hadden ze waarschijnlijk beter niet kunnen doen, want daar kwam een burgeroorlog. Ze woonde bij grootouders terwijl haar vader als tamiltijger tegen het leger vocht. Uiteindelijk werd het te gevaarlijk en via wat omwegen kwamen ze weer in Londen terecht. Daar leerde ze westerse muziek kennen zoals Public Enemy en N.W.A.

Vanaf 2003 bracht ze muziek uit, niet zonder succes, maar Paper Planes was toch wel haar grote doorbaak. Ook op MuMe doet het nummer het goed: plek 495 in de ladder. Ik kies echter voor een minder bekende single uit 2010, een cover nog wel. En wel hierom: het origineel is de newwaveklassieker
It Takes a Muscle to Fall in Love van de Nederlandse band Spectral Display. Dit is wat Wikipedia erover schrijft:


Toch is het nog niet langsgekomen is in het draadje (Post)punk - New Wave Meter Hoe zit dat Rodajc?