Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
1
geplaatst: 26 oktober 2022, 16:07 uur
Little Man is inderdaad een schitterende Atmosphere ❤️ Ik ben er in de afgelopen maanden weer regelmatig naar aan het luisteren.
1
panjoe (moderator)
geplaatst: 26 oktober 2022, 16:20 uur
Ook zeker een favoriet van mij, stond destijds nog in mijn hiphop top 100 geloof ik. Het concept is ook zo goed: de verses zijn geschreven als een brief aan zijn zoon, zijn vader, en aan zichzelf.
Ik ben ook al een flinke tijd Atmosphere-moe, zeker alles wat ze vanaf Life hebben gemaakt klinkt mij allemaal een beetje te soft en te veel van hetzelfde, maar ik heb wel twee nummers van ze op mijn shortlist staan. En gek genoeg zijn het allebei relatief recente nummers.
Ik ben ook al een flinke tijd Atmosphere-moe, zeker alles wat ze vanaf Life hebben gemaakt klinkt mij allemaal een beetje te soft en te veel van hetzelfde, maar ik heb wel twee nummers van ze op mijn shortlist staan. En gek genoeg zijn het allebei relatief recente nummers.
17
geplaatst: 26 oktober 2022, 16:47 uur
81. The Doors - The End
Album: The Doors - The Doors (1967)
Vorige keer (2014): kwamen we The End tegen op plek 65
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/222.jpg?cb=1502835859
“The killer awoke before dawn
He put his boots on”
What now, Johan? The Doors natuurlijk!
The End is denk ik wel het langste nummer in mijn lijstje deze keer (Poek, hou je in!). Meestal zijn mijn allergrootste favorieten nooit langer dan 10 minuten, maar dat The End uitzondering op die regel is, is eigenlijk helemaal niet zo raar: ik heb bij het luisteren van dit nummer namelijk nooit het idee dat het zo lang duurt als het duurt
Daarvoor vind ik elk onderdeel van de song te geweldig, van het treurige beginstuk tot het druggy stuk daar vlak achter, tot ride the king’s highway baby tot MOTHUUUUUR I WANT TO *onverstaanbaar geschreeuw (maar we weten allemaal wat er bedoeld wordt)*.
The Doors is een band die al heel lang meegaat in mijn muzikale leven, en ik eigenlijk nog altijd wel graag mag luisteren. Daarom is het muziek waar veel vervlogen herinneringen aan vastplakken: Waiting For The Sun op repeat luisteren terwijl ik in twee dagen mijn hele eind-praktijkexamen voor de middelbare school in elkaar probeer te draaien, in sneltempo het hele oeuvre van de band er weer eens doorheen jagen om samen met Johnny Marr een Doors-topic te kunnen opzetten, The End luisteren op mijn oude iPod op de trein op weg naar mijn examens (lekker melodramatisch
).
Ah, good times. The Doors is een band die er altijd voor mij geweest is, en er waarschijnlijk altijd wel voor mij zal zijn.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=0f150cc2011247bb
Album: The Doors - The Doors (1967)
Vorige keer (2014): kwamen we The End tegen op plek 65
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/222.jpg?cb=1502835859
“The killer awoke before dawn
He put his boots on”
What now, Johan? The Doors natuurlijk!
The End is denk ik wel het langste nummer in mijn lijstje deze keer (Poek, hou je in!). Meestal zijn mijn allergrootste favorieten nooit langer dan 10 minuten, maar dat The End uitzondering op die regel is, is eigenlijk helemaal niet zo raar: ik heb bij het luisteren van dit nummer namelijk nooit het idee dat het zo lang duurt als het duurt
Daarvoor vind ik elk onderdeel van de song te geweldig, van het treurige beginstuk tot het druggy stuk daar vlak achter, tot ride the king’s highway baby tot MOTHUUUUUR I WANT TO *onverstaanbaar geschreeuw (maar we weten allemaal wat er bedoeld wordt)*.The Doors is een band die al heel lang meegaat in mijn muzikale leven, en ik eigenlijk nog altijd wel graag mag luisteren. Daarom is het muziek waar veel vervlogen herinneringen aan vastplakken: Waiting For The Sun op repeat luisteren terwijl ik in twee dagen mijn hele eind-praktijkexamen voor de middelbare school in elkaar probeer te draaien, in sneltempo het hele oeuvre van de band er weer eens doorheen jagen om samen met Johnny Marr een Doors-topic te kunnen opzetten, The End luisteren op mijn oude iPod op de trein op weg naar mijn examens (lekker melodramatisch
). Ah, good times. The Doors is een band die er altijd voor mij geweest is, en er waarschijnlijk altijd wel voor mij zal zijn.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=0f150cc2011247bb
1
geplaatst: 26 oktober 2022, 16:49 uur
panjoe schreef:
...maar ik heb wel twee nummers van ze op mijn shortlist staan. En gek genoeg zijn het allebei relatief recente nummers.
...maar ik heb wel twee nummers van ze op mijn shortlist staan. En gek genoeg zijn het allebei relatief recente nummers.
#benieuwd #zinin
2
geplaatst: 26 oktober 2022, 17:01 uur
Ja, The End is wel een topper.
Ook in de versie van Nico trouwens
Ook in de versie van Nico trouwens
6
geplaatst: 27 oktober 2022, 10:08 uur
80. Envy - Your Shoes And The World To Come
Album: Envy - All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead (2001)
Vorige keer (2014): had ik nog nooit van Envy gehoord
https://www.musicmeter.nl/images/covers/44000/44800.jpg?cb=1654347654
“See the fear goes beyond
Four thousand five hundred million years”
Zo simpel kan het soms zijn: toen madmadder ergens verleden jaar haar top 100 presenteerde in dit illustere topic, stond Envy daar ook in te blinken. Om een of andere reden was ik direct getriggerd om de hele plaat op te leggen en die sloeg in als een bom. Een jaar later staat Your Shoes And The World To Come ook in mijn eigen top 100, en ga ik de band zondag live zien op wat mijn eerste metalfestival gaat worden, Desertfest in mijn hometown Gent. Nog eens bedankt Mads!
Envy is natuurlijk geen metal, maar een heerlijke mix tussen screamo, postrock en vleugjes shoegaze. Ik vind screamo over het algemeen echt een heel toffe stroming, maar het is voor mij ook wel echt een ‘album op zijn geheel luisteren of anders niet’-genre. Een plaat als Chaos Is Me van Orchid vind ik bijvoorbeeld ongelooflijk vet, maar elk nummer op die plaat is voor mij meer een onderdeel van het grotere geheel dan iets wat op zichzelf staat en kans maakt op een notering in een favoriete nummers top 100.
Envy is daarin anders gebleken voor mij. Een nummer als Your Shoes And The World To Come is echt onderdeel van de moederplaat, maar staat ook net zo goed op zichzelf. De geweldige opbouw richting de uitbarsting, de tempowisselingen, het eenzame en bloedmooie gitaarriedeltje die de song afsluit, dynamiek genoeg en het klopt allemaal. Tel daar de geweldige vocale prestatie van zanger (even spieken) Tetsuya Fukagawa bij op, en het plaatje is compleet. Your Shoes And The World To Come is een prachtige outlet voor emotionele stoom.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=26b1936d83874e81
Album: Envy - All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead (2001)
Vorige keer (2014): had ik nog nooit van Envy gehoord
https://www.musicmeter.nl/images/covers/44000/44800.jpg?cb=1654347654
“See the fear goes beyond
Four thousand five hundred million years”
Zo simpel kan het soms zijn: toen madmadder ergens verleden jaar haar top 100 presenteerde in dit illustere topic, stond Envy daar ook in te blinken. Om een of andere reden was ik direct getriggerd om de hele plaat op te leggen en die sloeg in als een bom. Een jaar later staat Your Shoes And The World To Come ook in mijn eigen top 100, en ga ik de band zondag live zien op wat mijn eerste metalfestival gaat worden, Desertfest in mijn hometown Gent. Nog eens bedankt Mads!
Envy is natuurlijk geen metal, maar een heerlijke mix tussen screamo, postrock en vleugjes shoegaze. Ik vind screamo over het algemeen echt een heel toffe stroming, maar het is voor mij ook wel echt een ‘album op zijn geheel luisteren of anders niet’-genre. Een plaat als Chaos Is Me van Orchid vind ik bijvoorbeeld ongelooflijk vet, maar elk nummer op die plaat is voor mij meer een onderdeel van het grotere geheel dan iets wat op zichzelf staat en kans maakt op een notering in een favoriete nummers top 100.
Envy is daarin anders gebleken voor mij. Een nummer als Your Shoes And The World To Come is echt onderdeel van de moederplaat, maar staat ook net zo goed op zichzelf. De geweldige opbouw richting de uitbarsting, de tempowisselingen, het eenzame en bloedmooie gitaarriedeltje die de song afsluit, dynamiek genoeg en het klopt allemaal. Tel daar de geweldige vocale prestatie van zanger (even spieken) Tetsuya Fukagawa bij op, en het plaatje is compleet. Your Shoes And The World To Come is een prachtige outlet voor emotionele stoom.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=26b1936d83874e81
11
geplaatst: 27 oktober 2022, 15:30 uur
79. Marlena Shaw - California Soul
Album: Marlena Shaw - The Spice of Life (1969)
Vorige keer (2014): waarschijnljk kende ik dit wel al, maar werd het nog niet top 100-waardig bevonden
https://www.musicmeter.nl/images/covers/41000/41410.jpg
“It's all in the air
You hear it everywhere
No matter what you do
It's gonna grab a hold on you”
In mijn top 5 favoriete muziekstijlen zou soul denk ik niet voorkomen, maar dat ik door de jaren heen toch een mooi aantal favoriete artiesten en nummers in dit genre heb opgebouwd, staat wel buiten kijf.
California Soul is daar zeker één van. Krachtige vocals, heerlijk deuntje, een laid-back vibe, maar met diepgang en emotie. Zo’n liedje dat zowel past om ’s ochtends je ochtendroutine mee op gang te trappen, als om je ’s avonds klaar te maken voor een feestje, als voor wanneer je gewoon lui in de zetel een boek wil gaan lezen. Een allround pareltje, from sundown to sunset.
Dit is ook een liedje dat gaat over het bezig zijn met en genieten van muziek, ik heb daar sowieso wel een zwak voor.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=497822e31fe94624
Album: Marlena Shaw - The Spice of Life (1969)
Vorige keer (2014): waarschijnljk kende ik dit wel al, maar werd het nog niet top 100-waardig bevonden
https://www.musicmeter.nl/images/covers/41000/41410.jpg
“It's all in the air
You hear it everywhere
No matter what you do
It's gonna grab a hold on you”
In mijn top 5 favoriete muziekstijlen zou soul denk ik niet voorkomen, maar dat ik door de jaren heen toch een mooi aantal favoriete artiesten en nummers in dit genre heb opgebouwd, staat wel buiten kijf.
California Soul is daar zeker één van. Krachtige vocals, heerlijk deuntje, een laid-back vibe, maar met diepgang en emotie. Zo’n liedje dat zowel past om ’s ochtends je ochtendroutine mee op gang te trappen, als om je ’s avonds klaar te maken voor een feestje, als voor wanneer je gewoon lui in de zetel een boek wil gaan lezen. Een allround pareltje, from sundown to sunset.
Dit is ook een liedje dat gaat over het bezig zijn met en genieten van muziek, ik heb daar sowieso wel een zwak voor.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=497822e31fe94624
1
geplaatst: 27 oktober 2022, 16:26 uur
Geweldig nummer, hoewel ik Woman Of The Ghetto van hetzelfde album nog net iets beter vind.
8
geplaatst: 27 oktober 2022, 16:35 uur
78. Wire - Outdoor Miner
Album: Wire - Chairs Missing (1978)
Vorige keer (2014): zie nummer 79
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/432.jpg
“In fact it's the earth, which he's known since birth”
Jaaaa Poek, team onderdetweeminuten strikes again! Dansen! Feesten! Meezingen met het prachtrefrein van Outdoor Miner!
Wat kan ik nog zeggen over dit heerlijke dwarse popliedje, dat zo catchy het leven van een mestkever bezingt?*
Het bekende verhaal nogmaals oprakelen dat platenlabel EMI hun act Wire zo graag op Top Of The Pops wilde, dat werknemers aangespoord werden meerdere kopieën van Outdoor Miner aan te schaffen, waar TOTP dan achterkwam en Wire van het programma bande?
Dat ik Pink Flag eigenlijk de betere plaat vind, maar op dat album voor mij niks kan tippen aan Outdoor Miner?
Dat ik ooit eens gedroomd heb dat ik dit nummer live on stage speelde en dat iedereen uit zijn dak ging (aanhangers van Freud mogen me vertellen wat dat allemaal te betekenen had)?
Ach, laat ik het er maar op houden dat Outdoor Miner mij elke keer opnieuw gegarandeerd in een goede bui brengt. En dat dit echt een veel grotere hit had moeten worden, shame on you EMI!
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=9ed4225437224c37
* dacht ik tenminste, volgens wikipedia blijkt het nummer eigenlijk te gaan over een soort mineervlieg? Huh?
Album: Wire - Chairs Missing (1978)
Vorige keer (2014): zie nummer 79
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/432.jpg
“In fact it's the earth, which he's known since birth”
Jaaaa Poek, team onderdetweeminuten strikes again! Dansen! Feesten! Meezingen met het prachtrefrein van Outdoor Miner!
Wat kan ik nog zeggen over dit heerlijke dwarse popliedje, dat zo catchy het leven van een mestkever bezingt?*
Het bekende verhaal nogmaals oprakelen dat platenlabel EMI hun act Wire zo graag op Top Of The Pops wilde, dat werknemers aangespoord werden meerdere kopieën van Outdoor Miner aan te schaffen, waar TOTP dan achterkwam en Wire van het programma bande?
Dat ik Pink Flag eigenlijk de betere plaat vind, maar op dat album voor mij niks kan tippen aan Outdoor Miner?
Dat ik ooit eens gedroomd heb dat ik dit nummer live on stage speelde en dat iedereen uit zijn dak ging (aanhangers van Freud mogen me vertellen wat dat allemaal te betekenen had)?
Ach, laat ik het er maar op houden dat Outdoor Miner mij elke keer opnieuw gegarandeerd in een goede bui brengt. En dat dit echt een veel grotere hit had moeten worden, shame on you EMI!
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=9ed4225437224c37
* dacht ik tenminste, volgens wikipedia blijkt het nummer eigenlijk te gaan over een soort mineervlieg? Huh?
0
geplaatst: 27 oktober 2022, 16:35 uur
remcodurez schreef:
Geweldig nummer, hoewel ik Woman Of The Ghetto van hetzelfde album nog net iets beter vind.
Geweldig nummer, hoewel ik Woman Of The Ghetto van hetzelfde album nog net iets beter vind.
Die is ook niet te versmaden inderdaad!
1
geplaatst: 27 oktober 2022, 16:45 uur
Er is iets met indie of whatever dat het onder de 2 minuten moet?
4
geplaatst: 27 oktober 2022, 17:02 uur
luigifort schreef:
Er is iets met indie of whatever dat het onder de 2 minuten moet?
Er is iets met indie of whatever dat het onder de 2 minuten moet?
Dat zit zo. Als een nummer goed, is, kun je blij zijn omdat het nummer goed is. En als een nummer slecht is, kun je blij zijn dat het binnen twee minuten afgelopen is. Dus onder 2 minuten = altijd blij!
1
geplaatst: 27 oktober 2022, 17:56 uur
Dat je van Fake Plastic Trees naar There There gaat, toont dat er progressie in je smaak zit chapeau 
3
geplaatst: 27 oktober 2022, 18:07 uur
Titmeister schreef:
Dat je van Fake Plastic Trees naar There There gaat, toont dat er progressie in je smaak zit chapeau
Dat je van Fake Plastic Trees naar There There gaat, toont dat er progressie in je smaak zit chapeau
Hela, niks tegen Fake Plastic Trees hé, dat blijft een schitterend nummer hoor
0
geplaatst: 27 oktober 2022, 18:24 uur
Titmeister schreef:
Dat je van Fake Plastic Trees naar There There gaat, toont dat er progressie in je smaak zit chapeau
Dat je van Fake Plastic Trees naar There There gaat, toont dat er progressie in je smaak zit chapeau
dat meen je niet!
0
geplaatst: 27 oktober 2022, 18:48 uur
Uiteraard wel. Sterker nog, Pablo Honey buiten beschouwing gelaten, vind ik Fake Plastic Trees een van de zwakste Radiohead-nummers. Ze moesten daar duidelijk nog hun vorm vinden.
2
geplaatst: 27 oktober 2022, 19:18 uur
Nee jullie hebben het allebei net helemaal mis. There There, I said it Van Creep ben ik trouwens ook geen fan, Fake Plastic Trees is een nummer in die stijl die voor mij wel helemaal werkt.
Maar ja, zo heeft iedereen wel een persoonlijke 'ik snap niet waarom dit nummer van RH zo populair is'-nummer, denk ik. Zelf heb ik er, naast Creep, eentje waarvan ik vrij zeker ben dat jullie hem alle twee super goed vinden. Zal ik het zeggen? Ik ga het zeggen: How To Disappear Completely.
Van Creep ben ik trouwens ook geen fan, Fake Plastic Trees is een nummer in die stijl die voor mij wel helemaal werkt. Maar ja, zo heeft iedereen wel een persoonlijke 'ik snap niet waarom dit nummer van RH zo populair is'-nummer, denk ik. Zelf heb ik er, naast Creep, eentje waarvan ik vrij zeker ben dat jullie hem alle twee super goed vinden. Zal ik het zeggen? Ik ga het zeggen: How To Disappear Completely.
7
geplaatst: 28 oktober 2022, 08:17 uur
ArthurDZ schreef:
Dat ik ooit eens gedroomd heb dat ik dit nummer live on stage speelde en dat iedereen uit zijn dak ging (aanhangers van Freud mogen me vertellen wat dat allemaal te betekenen had)?
Dat ik ooit eens gedroomd heb dat ik dit nummer live on stage speelde en dat iedereen uit zijn dak ging (aanhangers van Freud mogen me vertellen wat dat allemaal te betekenen had)?
Je wilt seks met je moeder.
2
geplaatst: 28 oktober 2022, 08:23 uur
Doet me denken aan een quote uit de tv-serie Frasier. Wanneer Frasier een dagje ziek in bed ligt en zijn broer Niles, eveneens psycholoog, inschakelt om hem te vervangen tijdens zijn radioshow, vertelt die laatste aan het publiek: "while my brother Frasier is a Freudian, I'm leaning more towards Jung... So there'lll be no blaming mother today!"
0
geplaatst: 28 oktober 2022, 10:09 uur
Titmeister schreef:
Uiteraard wel. Sterker nog, Pablo Honey buiten beschouwing gelaten, vind ik Fake Plastic Trees een van de zwakste Radiohead-nummers. Ze moesten daar duidelijk nog hun vorm vinden.
(quote)
Uiteraard wel. Sterker nog, Pablo Honey buiten beschouwing gelaten, vind ik Fake Plastic Trees een van de zwakste Radiohead-nummers. Ze moesten daar duidelijk nog hun vorm vinden.
Zever. Beter dan bijvoorbeeld Idioteque. There I said it!
10
geplaatst: 28 oktober 2022, 10:28 uur
77. Aphex Twin - Windowlicker
Album: Aphex Twin - Windowlicker (1999)
Vorige keer (2014): vond ik Windowlicker wellicht nog een beetje van het goede teveel
https://www.musicmeter.nl/images/covers/19000/19462.jpg
“Aaaaaaaaa hahaaaaaaa hawawa”
Aphex Twin is natuurlijk één van dé meesters. Heerlijk hoe hij zich door het muzieklandschap van de 90’s bewoog, uit elke elektronische stroming elementen plukkend om daar dan volslagen unieke dingen mee te bouwen, keer op keer opnieuw en zonder dat navolgers hem bij konden houden.
Eén van de eerste elektronische platen waar ik veel naar geluisterd heb, was de Come To Daddy EP. Vooral Flim vond (en vind) ik magisch, en had eigenlijk net zo goed kans gemaakt om de Aphex Twin-afgevaardigde in mijn top 100 te worden.
Ik denk dat ik ook Selected Ambient Works Vol. 1 en The Richard D. James Album al goed kende, voordat ik met nieuwe oren Windowlicker nog eens een kans gaf. Ik herinner me nog wel dat ik die lang geleden eens voor een game op deze site beluisterd heb, en er toen echt helemaal niks mee kon.
De klik is er nu uiteraard wel, sterker nog, dit is op dit moment kennelijk een van mijn favoriete nummers ooit. Ik hou met name van die zoemende vrouwenstem over het ‘refrein’, en hoe het nummer daar keer op keer op de meest waanzinnige manieren vanaf weet te wijken, om dan net zo gezwind weer naar deze catchy basis terug te keren voor nog een sessie oorgestreel. En het gebeurt op zo’n manier dat het niet irritant wordt, maar net het onwereldse effect van het nummer alleen maar vesterkt. Dan nog die breakdown op het einde (“The end sounds like the universe compressing itself into a small box” aldus iemand bijzonder treffend onder het hierboven gelinkte YouTube-filmpje) en je hebt een nummer waar ik bijzonder graag naar mag luisteren en bijzonder geniaal vind.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=488919b2fb384085
Album: Aphex Twin - Windowlicker (1999)
Vorige keer (2014): vond ik Windowlicker wellicht nog een beetje van het goede teveel
https://www.musicmeter.nl/images/covers/19000/19462.jpg
“Aaaaaaaaa hahaaaaaaa hawawa”
Aphex Twin is natuurlijk één van dé meesters. Heerlijk hoe hij zich door het muzieklandschap van de 90’s bewoog, uit elke elektronische stroming elementen plukkend om daar dan volslagen unieke dingen mee te bouwen, keer op keer opnieuw en zonder dat navolgers hem bij konden houden.
Eén van de eerste elektronische platen waar ik veel naar geluisterd heb, was de Come To Daddy EP. Vooral Flim vond (en vind) ik magisch, en had eigenlijk net zo goed kans gemaakt om de Aphex Twin-afgevaardigde in mijn top 100 te worden.
Ik denk dat ik ook Selected Ambient Works Vol. 1 en The Richard D. James Album al goed kende, voordat ik met nieuwe oren Windowlicker nog eens een kans gaf. Ik herinner me nog wel dat ik die lang geleden eens voor een game op deze site beluisterd heb, en er toen echt helemaal niks mee kon.
De klik is er nu uiteraard wel, sterker nog, dit is op dit moment kennelijk een van mijn favoriete nummers ooit. Ik hou met name van die zoemende vrouwenstem over het ‘refrein’, en hoe het nummer daar keer op keer op de meest waanzinnige manieren vanaf weet te wijken, om dan net zo gezwind weer naar deze catchy basis terug te keren voor nog een sessie oorgestreel. En het gebeurt op zo’n manier dat het niet irritant wordt, maar net het onwereldse effect van het nummer alleen maar vesterkt. Dan nog die breakdown op het einde (“The end sounds like the universe compressing itself into a small box” aldus iemand bijzonder treffend onder het hierboven gelinkte YouTube-filmpje) en je hebt een nummer waar ik bijzonder graag naar mag luisteren en bijzonder geniaal vind.
Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=488919b2fb384085
* denotes required fields.