Je mag mijn plaats wel overnemen

88. Talking Heads - Slippery People (live)
Album: Talking Heads - Stop Making Sense (1984)
Vorige keer (2014): had ik This Must Be The Place in de Stop Making Sense-versie op 61

https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4437.jpg

"Look from the bottom to the top!"

Talking Heads op Stop Making Sense klinkt én ziet er voor mij eigenlijk uit als de ultieme alt-band. Ze hebben de uitstraling, de sound, de creativiteit, het visuele dat niet uit het oog verloren wordt noch te veel de muziek overvleugelt, maar wel duidelijk het thema van de liedjes ondersteunt, en de muziek klinkt volledig eigen maar is compleet toegankelijk. De muziek van Talking Heads klinkt zo vanzelfsprekend, maar het is in feite één grote balancing act die perfect wordt uitgevoerd en daar heb ik grote bewondering voor. Intrigerend hoe David Byrne alles lijkt te geven maar tegelijkertijd een air van absolute controle over zichzelf bewaart.

Van de Heads heb ik ook wel eens andere favorieten gehad, onder andere This Must Be The Place, maar tegenwoordig (sorry aerobag ) is Slippery People mijn favoriet. Vooral in de Stop Making Sense-versie een geweldig swingend nummer vol opveermomenten, dat extra percussieinstrument dat tijdens het ‘put away that gun…’-stukje plots de kop opsteekt en af en toe op de achtergrond terugkeert bijvoorbeeld, zo’n klein detail maar het maakt het nummer net dat beetje specialer en beter. De muziek van Talking Heads zit vol met dit soort gouden details.

Naar het solowerk van David Byrne ben ik trouwens ook al tijden benieuwd, net omdat Byrne me wel iemand lijkt die ook buiten een banddemocratie-context kan uitblinken, maar het lijkt er maar nooit van te komen. Hopelijk ooit!

Spotify (dus geen Joni): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3d58108002064c49

Four Flights Up

Jajaja, Johan en lijsten organiseren en vervolgens overnemen..., de 500 van mij van eind vorig jaar staat hier ook nog ergens in excel te expireren

Die kun je hier kwijt, hé
De Verrukkelijke 500 - MusicMeter.nl

Ja, dat was het idee hè. Toen gaf je aan dat je geen tijd had en dachten we het te laten gaan en had je ineens in December toch die lijst

En voor johan de witt is er veels te veel mooie muziek, die laat zich niet beperken door een afgebakende lijst

Nee klopt, maar 500 is beter te doen dan 100
Denk ik.
Albums is wel veel makkelijker dan songs.

Wel meer werk

Lekker bezig ArthurDZ, ik lees en luister met veel plezier mee.

Fijn nummer van Camera Obscura, een band waar ik verder niets van ken. Dromerige melodie, dromerige zang, en het klinkt op een wat verdrietige manier blijmoedig (ik krijg wat Belle & Sebastian-vibes hier).

Talking Heads, da 's een muziekgenre op zich. Geweldig nummer, niet de enige van die live-LP trouwens, moest ik nodig eens aanschaffen! Geweldig clipje ook, echt een meerwaarde om die show van Talking Heads MET beelden te beluisteren.

87. Japan - Canton
Album: Japan - Tin Drum (1981)/Oil on Canvas (1983)
Vorige keer (2014): had ik Japan nét nog niet ontdekt denk ik, een paar maanden later zou ik zwaar verslaafd raken aan Quiet Life (het nummer) en de rest is geschiedenis

https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7002.jpg?cb=1530747463

Qua sound is Tin Drum sowieso één van de uniekere albums in mijn collectie vermoed ik, met die oosterse vibe in haast perfect eenheid met de westerse songstructuren die de band nog steeds hanteert. Je kan het misschien jammer vinden dat ze niet all the way zijn gegaan in hun omarming van het verre oosten, maar ik vind het geweldig, east meets west op een unieke manier (althans in mijn referentiekader).

Canton is mijn favoriet van Tin Drum, en van de band tout court (en de Oil On Canvas-versie vind ik stiekem misschien zelfs nog net wat beter). Het nummer heeft iets overweldigends en plechtig, stel je voor dat je Marco Polo bent en je wordt voor het eerst voorgesteld aan de keizer, die de zaal binnenkomt op een massief gouden troon gedragen door vier olifanten in volle battle dress, ofzo, deze muziek had daar sowieso perfect bij gepast. Machtig mooi. En dan dat basloopje ook nog, één van de coolste die ik ken, zo wobbly maar toch zo nauwkeurig afgevuurd. Mick Karn is een ferm onderschatte bassist.

Spotifyplaylist, Joni-loos: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=579632e2cfc24079

Heerlijk wobbly idd, très suave ook, of niet dan luigifort?

Holy fuckaroli

86. Minor Threat - Betray
Album: Minor Threat - Out of Step (1983)
Vorige keer (2014): was deze muziek me nog onbekend en onbemind

https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3485.jpg

I've been played the fool before
But never for quite so long

Verrassing! Toen Johnny Marr me een paar dagen geleden vroeg of er nog iets van Minor Threat zou langskomen, zei ik hem nochtans van niet. En nu blijken ze dus wel in mijn lijstje te staan. Nou, iedereen lag in een deuk. Ik ben echt wat je noemt de grappenmaker van de bingoclub.

Betray is naar hardcore punk-begrippen al vrij ambitieus te noemen qua structuur, het nummer bestaat immers uit twee aan elkaar gelinkte, en even geslaagde, delen.

In het furieuze eerste luik denk je nog te luisteren naar een typische hardcoresong, met woede, met passie, maar ook met kunde gemaakt door een band die zich binnen een luttele drie jaar eigenlijk al had weten opwerken tot absolute steunpilaren van de scene en toen zoiets had van, nou tijd voor iets nieuws.

En dan volgt die goddelijke gitaarbreak, een van de mooiste die ik ken, wat het tweede, tragere, viezere deel van de song aankondigt. Aaaaah heerlijkheid. Aaaah afgevloerd.

Nee Minor Threat, wat een band. En Ian MacKaye, wat een man. Zouden we hem verderop in deze lijst nog eens tegenkomen?

Spotify minus Mitchell: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=52f8a16409324cf2

AAAAAAAA IK GA JE STOMPEN ARTHUR ALS JE ZO ZIELIG GAAT DOEN

AFGELOPEN WEEKEND DE VOLLEDIGE DISCOGRAFIE VAN MINOR THREAT DOOR M'N KANIS GEJAAGD EN IK VIND HET GEWELDIG EN HEB NU ZIN OM DINGEN KAPOT TE MAKEN AAAAAAAAAAAA

Minor Threat.

Canton lang niet gehoord, maar blijft een heerlijk nummer.

Doe niet zo neerbuigend Willem!

Met je kolonialisme altijd

85. Moderat - Rusty Nails
Album: Moderat - Moderat (2009)
Vorige keer (2014): had ik nog maar net een jaartje of twee door dat elektronische muziek ook best mooi kan zijn, aan Moderat was ik toen nog niet toegekomen.

https://www.musicmeter.nl/images/covers/155000/155549.jpg

"In broken speech
You tricked me on shaky ground"

Ik weet niet met wat voor hekserij die Johnny Marr eigenlijk bezig is, maar hij sprak me deze ochtend plots ook over Moderat aan, niet wetende dat Rusty Nails hier voor vandaag gepland stond. Misschien moet ie zo even over Muse beginnen en zien hoe ver zijn geluk nog rijkt!

Maar goed, de modieuze ratten dus...

Ik herinner me wel nog dat ik meteen flink onder de indruk was van Rusty Nails toen ik die voor het eerst hoorde, eigenlijk pas nadat ik Moderat delen II en III al een tijdje kende. Die ‘schade’ heb ik ondertussen overigens helemaal goedgemaakt door deze flink grijs te draaien (even grijs als een spijker? Maar er zit gelukkig nog lang geen roest op de liefde). Als geheel blijf ik de twee opvolgers (veel) beter vinden, maar hun beste nummer staat voor mij dus op het debuut. Dat melodietje is gewoon echt zwaar te lekker. Meer moet het soms niet zijn!

Live was dit trouwens ook heel vet op Pukkelpop 2017. Hopelijk binnenkort nog eens!

Spoti, geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=2e2ad383af904cc0

Gast, dit is eng aan het worden.


Ok, sgoe, morgenavond anders?

Ik vol verwachting de link aanklikken, blijkt het een nummer van 3'04'' te zijn. Jammer dit. Voelt toch een beetje als verraad.

Rusty Nails heeeeeerluk

Hahaha! Maar er komt sowieso nog een liedje langs van onder de twee minuten hoor, nog even volhouden Ondertussen gezwind door naar...

84. The Clash - Let's Go Crazy
Album: The Clash - Sandinista! (1980)
Vorige keer (2014): stond dit liedje op plek 74

https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4763.jpg

"Sledgehammer sound!"

Pas het eerste nummer dat we hier tegenkomen, welke ook vorige keer in mijn lijstje stond. Dat doe ik dan toch nog niet zo heel slecht voor iemand die hier bij de introductie van zijn tweede passage nog zei dat zijn smaak niet zoveel veranderd is

The Clash staat op nummer 3 in mijn artiesten top 10, dus uiteraard moest er van deze prachtband ook nog eentje langskomen. Ik vind al hun albums tot en met Combat Rock geweldig, en het zijn stuk voor stuk blijvertjes in mijn collectie gebleken (misschien op Give Em Enough Rope na, al vind ik die ook nog erg fijn). Heerlijk om te horen hoe ze doorheen de tijd steeds meer en meer invloeden, stijlen en ideeën in hun muziek verwerkten, zonder dat ze hun spirit en idealen verloochenden (over Cut The Crap zullen we maar wijselijk zwijgen).

Sandinista is in deze evolutie mijn grootste persoonlijke Clash-favoriet gebleken. Een driedubbelaar vol hoogtepunten waar de band echt helemaal los gaat qua stijlen en sferen, en waarop zelfs de spielereitjes en flauwe tussendoortjes iets onweerstaanbaars hebben. De lol spat ervan af! Dat is zeker ook het geval op Let’s Go Crazy, misschien een a-typische Clash-favoriet om te hebben, maar ik krijg hier geen genoeg van. Heerlijke vakantie-op-een-tropisch-eiland-sfeertje dankzij de calypso-invloeden, geweldige drive en een aanstekelijke af- en aankondiging door als ik me niet vergis Mikey Dread.

Spotify (dus geen Joni): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=4d43d2773c504e7a

Heb via de Spotifylijst alles wat tot nu toe voorbijkwam geluisterd. Ik heb nu dus voor het eerst een nummer van De Brassers gedraaid, en dat is mijn 23000e gescrobbelde artiest. Dankjewel ArthurDZ voor weer een nieuwe mijlpaal. Het zou mooi geweest zijn als ik het nummer ook kon waarderen, maar helaas. Gelukkig kwam er ook veel voorbij dat me wel kon bekoren, waaronder Camera Obscura, Het Zesde Metaal, Moderat en twee onverwoestbare klassiekers van Queen en Talking Heads.

Haha bedankt, Dim en graag gedaan (en wie weet, kwartjes kunnen altijd vallen )!

83. Radiohead - There There
Album: Radiohead - Hail to the Thief (2003)
Vorige keer (2014): sprong deze er voor mij nog niet uit

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/416.jpg

"Just 'cause you feel it
Doesn't mean it's there"

Oh kijk, daar is Radiohead ook weer. Bijna cliché om deze band in je top 100 op te nemen op deze site, maar ja, dan moeten ze ook maar niet zo goed zijn, toch Don Cappuccino?

Even spieken in mijn vorige top 100 leert dat destijds Fake Plastic Trees mijn Radiohead-pick was, en dat die maar liefst op plek 16 belandde. Netjes.

Ik denk dat The Bends als geheel wel nog altijd mijn favoriete Radiohead-album is, maar mijn favoriete nummer van de band heeft zich verlegd naar deze leadsingle van Hail To The Thief, een album waar ik dan weer grappig genoeg wat minder mee heb. Aan There There heeft het niet gelegen uiteraard. Favoriete elementen: die heerlijk diepe drumsound, en de manier waarop op gezette tijden de instrumentatie blijft aanzwellen terwijl Thom Yorke zich daar niks van lijkt aan te trekken en zo haast verdwijnt in de muziek. Hypnotiserend!

De echte klik met dit nummer kwam er in de periode dat ik Radiohead voor de eerste keer (en voorlopig ook de enige keer) live zou gaan zien, op het Main Square Festival in Arras in 2017 samen met Pepino en nog wat anderen. In aanloop naar dat festival dook ik weer eens goed in hun discografie, en merkte ik dat ik dit nummer maar opnieuw en opnieuw bleef draaien en niet kon geloven dat deze altijd zo onder de radar was gebleven bij mij. Ze hebben ‘m ook live gespeeld die dag, wat het plaatje natuurlijk compleet maakte.

Verder herinner ik me van dat concert vooral hoe een heel veld naar voren leek te proberen dringen om maar dicht genoeg bij het podium te kunnen staan, nog nooit meegemaakt dat je vooraan zo weinig bewegingsruimte had op een festivalconcert (wij hadden ons tijdens het voorgaande optreden al goed vooraan gepositioneerd dus we zaten middenin de overrompeling). Toen bleek dat de hits wat achterwege bleven (geen Creep, geen Karma Police, geen... etc.) werd het gelukkig steeds kalmer, om tijdens de eerste encore bij No Surprises weer super druk te worden typisch festivalconcerten. Was een fijn optreden maar volgende keer misschien toch bij voorkeur een zaalshow.

Oh, en tot slot, dit filmpje op YT is voor iedere liefhebber wel een must-see vind ik, waarin albums van Radiohead worden uitgebeeld aan de hand van scènes uit de Britse cultserie Peep Show. Zo accuraat dat je de serie niet eens gezien hoeft te hebben. Het Hail To The Thief-stuk

Spoti, geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=5bbf25068e5e4bd8

Dat was inderdaad een druk, maar onvergetelijk optreden ❤

Die Antwoord op datzelfde festival met jou zal ik allicht ook nooit vergeten

82. Atmosphere - Little Man
Album: Atmosphere - You Can't Imagine How Much Fun We're Having (2005)
Vorige keer (2014): was mijn Atmosphere-fanschap op zijn piek, maar stonden ze desondanks niet in mijn lijstje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/31000/31375.jpg

“I watch the way you try to keep your mom happy
Daddy learned that from you
You're supposed to learn that from daddy”

In mijn openingspost vertelde ik dat ik een trouwe luisteraar ben en een oude favoriet bij mij niet snel van zijn voetstuk valt, maar eerlijk gezegd lijkt Atmosphere momenteel een beetje uitzondering op die regel te zijn. In het jaar van mijn vorige top 100 2014 zou hun album Southsiders het bijvoorbeeld schoppen tot de top van mijn eindejaarslijstje, maar ondertussen is het jaren geleden dat ik zin heb gehad dat album uit mezelf op te leggen. Ook MuMeClassic When Life Gives You Lemons… beluister ik nog maar zelden. Geen idee waarom, wellicht hebben Ant en Slug de laatste jaren gewoon te veel middelmatige albums uitgebracht? Of misschien is de magie (voorlopig) domweg opgebruikt?

Eén nummer dat geen last heeft van deze sleet op de liefde is Little Man, die ik in al diens briesende woede prachtig blijf vinden. Wat een emotionele gut punches leverde dat toch altijd op wanneer Slug in de jaren ’00 bij zichzelf te rade ging. “I'm over 30, can't maintain relations/All these women want to hurt me and I just don't have the patience”. Kippenvel, keer op keer. Met een Ant eveneens op de top van zijn kunnen, met harde maar kwetsbare, originele maar catchy beats.

Wie weet bloeit de liefde ooit weer helemaal op tussen Atmosphere en mij. Tot die tijd heb ik altijd Little Man nog.

Ja johan de witt en luigifort, de verkeerde Atmosphere in mijn lijst. Maar ik had toch al gezegd dat Joy Division niet meer langskomt?

Spoti geen Joni: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3e82be62905a4c4c

Little Man, What Now?
An afternoon nostalgia.