Myth hoort gewoon in de MuMeLadder finale, klaar!

Ik vind Beach House echt poep maar Myth is fantastisch.

Myth is hemels

Zalige keuze, die was ons gisteren net ontglipt

55. Spinvis - Wespen Op De Appeltaart
Album: Spinvis - Goochelaars & Geesten (2007)
Vorige keer (2014): kende ik Spinvis al, maar had ik nog niet zoveel aandacht besteed aan Wespen Op De Appeltaart

https://www.musicmeter.nl/images/covers/83000/83679.jpg?cb=1521241745

"Ik hoop maar dat er roze koeken zijn"

Spinvis is een held natuurlijk. Dat weet ik al jaren. En toch bleef wat ik nu als zijn mooiste werkje beschouw nogal lang onder de radar bij mij. Dat heeft Erik De Jong natuurlijk ook een beetje aan zichzelf te danken, door dit pareltje te verstoppen op restjesplaat Goochelaars & Geesten. Een prima verzamelaar, maar het was (en is) niet het eerste album waar ik aan denk als ik zin heb me in de wondere wereld van Spinvis te begeven (ik denk dat dit voor wel meer mensen geldt).

Maar toch, ergens ten tijde van Trein Vuur Dageraad begon dit nummer wel degelijk serieus te groeien bij mij. Ik herinner me specifiek één bepaalde luisterbeurt, waarbij de tekst voor het eerst goed tot me doordrong en ik daar best wel door geraakt werd.

Ik was er altijd enigszins gemakzuchtig vanuit gegaan dat de tekst gewoon een simpel buurtfeest beschreef, zoals Spinvis wel vaker heel simpele dingen op een poëtische manier benaderd. Dat veel details binnen deze interpretatie dan niet helemaal kloppen, daar dacht ik verder niet bij na (op dezelfde manier zoals veel mensen denken dat Every Breath You Take een romantische liefdesballade is, of Born In The USA een patriottische lofzang. Niks menselijk is mij vreemd).

Het blijven natuurlijk eigen interpretaties, maar eenmaal ik naar het nummer begon te luisteren als de beschrijving van een buurtfeest in de psychiatrie, begon de broze, hartverscheurende schoonheid van dit nummer pas echt tot me door te dringen.

Want laten we niet vergeten wat voor een briljante arrangeur Spinvis is, iets wat op deze song ook weer heel duidelijk naar voren komt. Zo’n tekst als “Ze zeggen dat het wel iets frisser worden zal/Ze zeggen vaak hetzelfde/En geregeld dat het goed is voor het gras” klinkt op papier behoorlijk stompzinnig, maar door de instrumentatie van de song subtiel wat dikker aan te zetten tijdens dit stuk, wordt het plots/voelt het plots als een diepe commentaar op het Zijn van Alles. Ik vind het eigenlijk het meest ontroerende moment van het nummer. Wespen Op De Appeltaart zit vol van dit soort kleine prachtdetails.

Johnny Marr en ik zagen hem een paar jaar terug optreden in, of all places, het jeugdhuis van Ieper (dat vind ik ook zo leuk aan Spinvis, hij treedt werkelijk overal op waar ie maar kan), en achteraf signeerde hij platen, cd’s en t-shirts (en misschien ook buiken, wie weet) bij de merchandisestand. Ik heb daar toen Goochelaars & Geesten gekocht, en terwijl ik in de rij stond, begon ik me in te beelden wat er zou gebeuren als ik mijn theorieën en gedachtes over Wespen Op De Appeltaart met hem zou delen. Maar ach, bovenal blijf ik iemand die vind dat je muzikanten niet te veel moet storen met je eigen beslommeringen. Dus ik hield het maar gewoon bij een "hey Erik, geweldig optreden, bedankt". De rest is tussen mij en dit nummer

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=c424153a7ff741d2

Niet op die toon niet tegen mij

En ook niet hoe het nou verder moet met mij

Een van zijn allermooiste!

54. The Shangri-Las - Past, Present & Future
Album: Voor het eerst verschenen op The Shangri-Las - Golden Hits Of (1966)
Vorige keer (2014): kende ik alleen nog maar Leader Of The Pack denk ik

https://www.musicmeter.nl/images/covers/54000/54452.jpg

“Past, well now let me tell you about the past”

Het engste nummer in mijn top 100? Die titel gaat niet naar de schreeuwerds van Envy, Refused, of Touché Amoré, zelfs niet naar David Bowie’s Warszawa. Mijn meest creepy favoriete liedje ooit is Past, Present & Future van The Shangri-Las.

Alle betrokken partijen hebben naar het schijnt achteraf aangegeven dat hun bedoeling was een nummer te maken over een meisje dat slechts een gebroken hart opdoet. Maar in het nummer worden de details zo vaag gehouden, en wat er wel gezegd wordt is zo depressief zonder opgeklopte dramatiek, en de gekozen begeleiding (Beethovens Maanlichtsonate, is that you?) is zo spaarzaam en treurig, dat ik echt het gevoel heb dat wat in dit nummer werkelijk aan de hand is, van een veel sinisterder aard is dan gewoon ‘mijn liefje wil me nooit meer zien’. “But don't try to touch me, don't try to touch me/'Cause that will never happen again”

De manier waarop Mary Weiss dit nummer aan elkaar praat (zingen is het in ieder geval niet) is ook zo dood vanbinnen, met dan weer wel af en toe een opflakkering van emotie die ze net niet kan onderdrukken… het draagt ontzettend bij aan de song, een echte wereldprestatie. Het future-stuk, waar ze zichzelf moed probeert in te praten maar zichzelf direct daarna toch weer verliest in zwaarmoedige gedachten, phoe, dat blijft na tig luisterbeurten nog altijd even hartverscheurend.

Resumerend: de vreemdste keuze voor een a-kant van een popgroep ooit, maar tegelijkertijd ook een van de allermooiste liedjes die ik ken.

Mijn top 100 tot nu toe op Spotify: https://www.musicmeter.nl/images/cover/54000/54452.jpg

Lijstje wordt steeds beter heur...

Ja, na een moeizaam begin, komt Arthur op stoom!
Benieuwd waar dit nog gaat eindigen

Eens met jullie dat de lijst steeds beter en beter wordt maar dit was al van in het prille begin een toplijst hoor

Daar oordelen wij wel over

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/fa/StatlerandWaldorf%282%29.JPG/315px-StatlerandWaldorf%282%29.JPG

De grijze haren zijn bij ons nog niet te zien!

Geverfd?

Niet op die toon niet tegen mij

Geverfd?

Nooit de dikste maatjes geworden met Beach House, maar een aantal songs, zoals dit Myth (en ook wel wat spul van hun meest recente worp overigens), weten me wel te bekoren. Het is één van die songs die aan kracht winnen als je de ogen sluit en lichtjes begint te wiegen tot je de melancholie op het puntje van je tong proeft.. Nou ja, het heet niet voor niets "dream pop" natuurlijk.

Een man die ook de gave heeft om dromerigheid in je voorhoofd te installeren, is Erik de Jong. Dit nummer staat niet op één van 's mans bejubelde langspelers als ik het goed heb, maar is wel één van zijn mooiste liedjes. Prachtige tekst (die zowel oppervlakkig als gelaagd kan worden genuttigd), mooi gearrangeerd en erg ontroerend vooral, mede door de wat eigenzinnige manier van zingen die Spinvis erop nahoudt.

Past, Present & Future lijkt wel de antithese van een jaren '60-popsong. Toch ie is destijds gewoon als single uitgebracht. Dat is al even bevreemdend als hoe dit liedje klinkt. Ik zag gisteravond de film Dead Ringers van David Cronenberg, die het woord "unheimlich" in me opriep. En dat ervaar ik nu ook, met dit nummer.

53. The The - Slow Emotion Replay
Album: The The - Dusk (1993)
Vorige keer (2014): zat ik wat betreft The The nog voornamelijk zielen te mijnen

https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1649.jpg

“Everybody knows what's going wrong with the world
But I don't even know what's going on in myself”

Haha het valt me nu op dat we echt in een johan-en-luigi-approved-blokje zitten Dit houdt aan nog tot zo rond plek 50, daarna gaat het niveau weer eventjes stijl naar beneden. Jullie zijn gewaarschuwd, heren

Maar goed, The The Tdus.

Tien jaar na Hand In Glove toont Johnny Marr (die van The Smiths, niet die van Musicmeter) nog maar eens dat hij niet alleen een goed oor heeft voor gitaarlijntjes, maar ook voor mondharmonica-intro’s. Slow Emotion Replay heeft één van de heerlijkste intro’s die ik ken, je zit werkelijk meteen in het nummer.

Maar daar houdt het nog niet op, gelukkig, anders zou dit liedje niet zo hoog in mijn top 100 beland zijn. Een prachtig refrein is er ook nog, met een tekst die me toch altijd wel weet te raken. En er is ook Matt Johnson, dé The The. Hij is geen klassieke nachtegaal maar ik hou heel erg van ’s mans stem, langs de ene kant klinkt ie heel snerend, maar er zit ook iets ontzettend kwetsbaars in, half-verscholen aan de oppervlakte. Ik mag de beste man erg graag horen.

Verder nog iets wat ik hierover kan melden? Misschien dat ik het stiekem jammer vind dat ik dit nummer niet ontdekt heb toen ik 16 was ofzo, dit lijkt me iets waar ik toen nog veel meer als een blok voor zou kunnen gevallen zijn als nu. En zo loopt The The misschien een stevig top 10-plekje kwijt in mijn lijst der lijsten.

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=d942b52d12224bda

Klopt, afgezien van dat metal-geschreeuw dan
(kidding, kidding )

Misschien wel de beste tot nu toe

Wespen en Myth. 2 van de vreselijkste nummers van de afgelopen decennium.

Verder dikke prima natuurlijk

Ja maar jij vindt bijna alle nummers van de afgelopen decennia vreselijk, dus dat zegt niks

52. The Chameleons - View From A Hill
Album: The Chameleons - Script of the Bridge (1983)
Vorige keer (2014): was Up The Down Escalator dacht ik mijn favoriet van deze band

https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9841.jpg

“Feel myself falling to the ground
Solitary silence, there's no sound”

The Chameleons was een van de eerste ‘cult bands’ waarmee ik op Musicmeter in aanraking kwam. Zeer groot op deze site, met tig noteringen in de musicmeterladder en honderden stemmen op hun albums, maar daarbuiten leek niemand hiervan gehoord te hebben. Dat vond ik erg intrigerend, een luisterbeurt zal denk ik niet zo heel lang op zich hebben laten wachten.

Het klikte eigenlijk meteen wel, en sindsdien is Script Of The Bridge een album waar ik om de zoveel tijd graag naar terugkeer, zonder dat het ooit tot de echte, échte top van mijn pantheon behoord heeft.

De laatste paar jaar is View From A Hill uitgegroeid tot mijn absolute favoriet van deze band. Iedere keer wanneer Paper Tigers zijn fadeout krijgt, het een paar seconden stil blijft, en dan die delicate gitaarintro van View From A Hill begint, gaan mijn haren recht overeind staan. Magisch moment, keer op keer. Wanneer Mark Burgess begint te zingen klinkt ie op een of andere manier ook echt alsof hij dat doet vanop een mistige heuvel ergens in het mystieke, natte zuiden van Engeland en daar zijn zorgen naar beneden zingt, het versterkt het dromerige effect alleen nog maar. De outro die al rond de derde minuut begint maakt het dan ook helemaal af, heeft bijna iets Cocteau Twins-esque zelfs of niet dan luigifort. Razend knappe song!

Op Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=79457de75a35485c

Yep

Johan en Luigi approved is id hét keurmerk op MuMe

Sommige van deze nummers zouden zelfs onze top-100 kunnen halen

ArthurDZ Er zijn genoeg mooie nummers maar het probleem is dat er mooiere nummers zijn in het verleden

51. The Specials - Ghost Town
Album: non-album single
Vorige keer (2014): vond ik deze niet meer dan ‘wel aardig’

https://www.musicmeter.nl/images/covers/193000/193905.jpg

“Why must the youth fight against themselves?
Government leaving the youth on the shelf”

Toen ik in het laatste jaar van de middelbare school zat - en we in tegenstelling tot de lagere klassen de toestemming kregen de middagpauze buiten school door te brengen - gingen we vaak onze boterhammen of broodjes opeten in een achteraf gezien behoorlijk vaag café in de buurt. Waar we dan ook heel stoer indruk op elkaar probeerden maken door zware bieren te bestellen, en we tafelvoetbal speelden met een bonte stoet tooghangers die daar om een of andere reden tussen 12 en 1 al present waren. De barman speelde twee nummers helemaal kapot: Stir It Up van Bob Marley, en Ghost Town van The Specials. Het was mijn introductie tot deze geweldige skaband.

De ideale omstandigheden om dit nummer over stedelijk en moreel verval meteen op waarde te kunnen schatten, zou je denken, maar toch heb ik dit jarenlang niet meer gevonden dan ‘wel aardig’.

De ommezwaai kwam er via het uitstekende Youtube-kanaal Trash Theory, die in een van hun filmpjes een behoorlijk diepe duik nemen in de onstaansgeschiedenis en het opnameproces van Ghost Town.

Toen zijn er wel een aantal zaken geklikt bij mij. Ten eerste: hoeveel sfeer er wordt opgeroepen in wat eigenlijk een behoorlijk kaal nummer is, en hoe elk element in dit nummer met milimeterprecesie op zijn plaats zit. Maar ook hoe de tekst eigenlijk heel basic is, maar toch zo’n concrete beelden weet op te roepen, en zo’n concrete gevoelens. En hoe mooi de stemmen van Terry Hall en Neville Staple elkaar afwisselen. Maar bovenal ook hoe ontzettend hard dit nummer de vinger aan de pols had betreffende de sfeer in Engeland in die tijd. Sterker nog, net in de week dat de single bovenaan stond in de Britse charts, braken in steden als Londen en Brimingham rellen uit.

Ondertussen kan ik dit nummer niet meer luisteren zonder eventjes te moeten stoppen met waar ik ook mee bezig ben, om op mijn gemak te kunnen genieten van dit meesterwerk (misschien maar goed dat de genialiteit van dit nummer destijds nog niet tot me was doorgedrongen, mijn positie als keeper bij de tafelvoetbal zou er wel eens serieus onder geleden kunnen hebben! ).

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=5774d35801294de3

En we gaan de tweede helft van de lijst in met…

50. Sonic Youth - Intro/Brave Men Run (In My Family)
Album: Sonic Youth - Bad Moon Rising (1985)
Vorige keer (2014): had ik Sunday en Stereo Sanctity in mijn lijstje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5514.jpg

“Seven days and seven nights
The world was made and lost again”

Even valsspelen, want strikt genomen zijn dit twee verschillende nummers. Ze lopen echter naadloos in elkaar over en horen wat mij betreft ook echt bij elkaar, dus van mij mogen ze gezellig samen op plek 50 bivakeren. Wie doet me wat

Sonic Youth, het blijft een van mijn favoriete bands, en een van de redenen waarom ik het dit keer op 1 nummer per artiest wilde houden. Tegelijkertijd was Sonic Youth ook een van die bands die zoveel kanshebbers hadden om in deze top 100 te worden opgenomen, dat uitzoeken welke van hun vele meesterwerken ik op dit moment hun beste vind een beetje een side quest op zich werd.

Maar het is dus Intro/Brave Men Run geworden, van mijn favoriete Sonic Youth-album Bad Moon Rising. Een uitermate sfeervol begin van een uitermate sfeervolle plaat, waar waanzin, eenzaamheid, moord en verdoving allemaal naast elkaar bestaan. Het Intro-stuk is hierbij de gedroomde, welja, intro, want die gitaarlijn klinkt ook gewoon als bij volle maan langs een verlaten weg lopen en plots een naar voorgevoel krijgen, vind ik.

In het Brave Men Run-stuk volgt de aphotheose, het achtervolgt worden door schaduwen en schimmen, het equivalent van dromen dat je achternagezeten wordt door iets vreselijks (Kim Gordon?), maar hoe hard je ook probeert weg te rennen, je beweegt als in slow-motion.

Hmm heerlijk toch, die albums waarop het volstaat met nummers die erin slagen je in heel specifieke sferen te brengen. Krijg gelijk zin om het album nog eens op te leggen een dezer dagen!

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=bc040a5288714b85

Aan lef alleszins geen gebrek bij je, maar je komt er niet zomaar mee weg ze jongen. Imma get medieval on your ass.

Maar goed, Sonic Youth dus. Zelf ken ik alleen Goo van de band, wat op zich al een steengoed album is; dus het wordt misschien eens tijd om mij wat meer in hen te gaan verdiepen.

Ik zeg ja! Bad Moon Rising heeft wel die zalige horrorvibes maar als volgende stap voor iemand die alleen met Goo bekend is, zou ik als ik het op veilig wil spelen misschien toch eerder Daydream Nation of Dirty aanraden. Die eerste vinden veel mensen de beste, die tweede bouwt verder op Goo maar komt daarbovenop ook met een knapperig grungelaagje. Anyway alles wat deze band tussen pakweg 1985 en 1992 heeft uitgebracht vind ik min of meer geniaal dus je kan eigenlijk niet missen