Al over de helft pik, niet normaal deze gozer

Wat die arme Kim je aangedaan dat ze hier zo onheus bejegend wordt?

Mooi gezegd, de spijker op z'n kop.
En Kim is niet vreselijk, hoor (klein van postuur, verlegen). Alleen vinden sommige gekke mensen haar stem vreselijk.

Wat itchy zegt natuurlijk, Kim Gordon is een van de coolste muzikanten ooit

49. Mobb Deep - Shook Ones Pt. II
Album: Mobb Deep - The Infamous (1995)
Vorige keer (2014): stond de Diepe Mafia op plekje 41 met dit nummer

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/22.jpg

“We be the infamous
You heard of us”

Over ‘s nachts alleen over straat lopen en een naar voorgevoel krijgen gesproken!

Shook Ones Pt. II blijft een onverwoestbare klassieker vind ik, hoe vaak je hem ook hoort. Super onheilspellende beat, ijzingwekkende raps van de twee heren (vooral Prodigy levert een hiphop hall of fame-verse, maar ook Havoc doet het uitstekend) en de tekst zit vol opveermomenten, sterker nog, het is één lang opveermoment. De manier waarop ze de tekst vol dreigementen zo kalm en matter-of-fact rappen, niet eens hun toevlucht moeten zoeken tot scheldwoorden om hun punt te maken, en de wijze waarop ze het leven van inner-city-straatschoffies uit de doeken doen alsof het, hoewel gevaarlijk en weinig optimaal, ook de normaalste zaak van de wereld is, geweldig.

Ik snap zeker dat het niet voor iedereen is, een dergelijk inkijkje in de mindset van zij wiens leven zich afspeelt in de allerlelijkste kanten van de wereld, maar ik vind dit storytelling van het allerhoogste niveau. Op een beat van het allerhoogste niveau, gebracht door rappers van het... nou, jullie snappen me onderhand denk ik wel.

Op Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=b4303dce1fd94c30

Oe, we kelderen hard. Keurmerk ingetrokken

Oh nee, niet het keurmerk...

48. Orbital - Halycon And On And On
Album: Orbital - Orbital (1993)
Vorige keer (2014): leerde ik deze nog maar net een beetje kennen

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/686.jpg?cb=1609261416

“Oehhhhhh hoehoe hoehoe”

Ik heb de exacte chronologie even opgezocht in de Musicmeter-archiven, want ik herinner me nog dat ik op slag verliefd werd op Halycon And On And On toen Dance Lover ooit eens een GH-editie wijdde aan de broertjes Hartnoll. Wat blijkt: dat was dus blijkbaar in de laatste week van maart 2014, dezelfde week waarin ik de presentatie van mijn eerste top 100 afrondde. Deze topontdekking kwam dus net te laat voor vorige editie, gelukkig is de liefde acht jaar later niet afgenomen en vinden we Orbital op 48 terug.

Halycon And On And On is met zijn warme productie, zalvende melodie en rustgevende karakter een van die liedjes waar ik graag naar teruggrijp op momenten waarop ik wat gestresseerd loop. Het lukt deze song dan ook altijd om de knoop te ontwarren die op dat moment in mijn borst zit, en de druk in mijn benen te verlichten (als ik wat stressy ben, krijg ik vreemd genoeg altijd een doffe pijn in mijn benen). Dat er op YouTube een clipje staat waar dit nummer onder allemaal beelden uit Planet Earth is gezet (link staat hierboven), versterkt dit kalmerende effect alleen maar.

Maar ook op momenten waarop het me wel voor de wind gaat, werkt Halycon And On And On gelukkig volledig voor mij. Ook dan kan ik gewoon dit nummer opzetten, mijn ogen sluiten, en dit liedje als een warme waterval over me heen laten kletteren. Zalig!

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3a0669b5f6574ad8

Je krijgt mijn keurmerk er voor in de plaats hoor Arthur! Twee prachtnummers!

…en tel Sonic Youth daar ook maar bij! Geweldig laatste drietal - als dat geen keurmerk meer waard is weet ik het ook niet meer.

Maar johan de witt houdt wel van een beetje hiphop op z'n tijd, dus wie weet krijg je wel alleen zijn keurmerk Weet alleen niet of ie ook van Orbital houdt

Don't believe the hype

Ook mijn favoriete regel uit dit nummer. Vooral erg kalmerend inderdaad, ik hou er wel van. Oogjes dicht en dromen maar!

Daarvoor nog een regelrechte hip-hopklassieker, de échte Jeugd, The Specials die de zwerende vinger op de gutsende wonde leggen en een lekker bakje sfeer van The Chameleons.

Lekkere lijst Tuur!

De Spotify-lijst blijft ook hierna nog even bestaan? Ik ben wel van plan alles eens door te nemen, met redelijk wat vertraging weliswaar.

47. This Mortal Coil - Song To The Siren
Album: This Mortal Coil - It'll End in Tears (1984)
Vorige keer (2014): speelde dit nummer nog geen rol in mijn leventje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2925.jpg

“Here I am, here I am
Waiting to hold you"

We blijven in de etherische sferen met Song To The Siren van This Mortal Coil. Maar waar Halycon me het gevoel geeft dat ik hoog in de wolken zweef en in één keer alle natuurpracht van de wereld beneden in ogenschouw kan nemen, daar voelt het bij Song To The Siren eerder aan alsof ik in een diepe ijsput naar beneden val, ongeschonden op de bodem beland, en daar een grot vind met allemaal prachtige natuurlijke ijssculpturen die me betoveren met hun schoonheid, ofzo. Snappen jullie?

Ik ben overigens ook een groot bewonderaar van Tim Buckley, maar eigenlijk vind ik zijn eigen versie van Song To The Siren geen hoogtepunt op Starsailor (ook geen dieptepunt hoor, laat daar geen misverstanden over bestaan). Diep respect voor Ivo Watts-Russell en zijn crew dat ze het potentieel in dit nummer hoorden, en het er ook helemaal hebben weten uithalen in deze waanzinnig mooie uitvoering.

En een diepe buiging voor Elisabeth Fraser uiteraard, die mij en velen met mij vanaf de eerste noot weet te betoveren met haar zang. Vooral hoe ze “I did all my best to smile” zingt, pfff, ik word er altijd even helemaal stil van.

Spotifyplaylist (blijft zo lang als nodig is, esteban!): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=882a765600794d09

Shook Ones en Halcyon ook kandidaten voor mijn top 100

Zieke triple gut punch dit

46. Danny Brown - Dirty Laundry
Album: Danny Brown - uknowhatimsayin¿ (2019)
Vorige keer (2014): had ik volgens mij nog nooit van Danny gehoord

https://www.musicmeter.nl/images/covers/766000/766093.jpg?cb=1567780911

“Tryna keep my hands clean, out here ridin' dirty
Shit get messy? Mop him up with the .30”

Oeioeioei, weet je nog, Johnny Marr, toen we op je oude kot BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah - Sour Soul (2015) aan het luisteren waren en we allebei zoiets hadden van, who the fuck is die Danny Brown met zijn vreselijke feature eigenlijk, wat een gekwaak zeg, net een eend, enz. Pijnlijke jeugdzondes, wie heeft ze niet!

Via Artrocity Exhebition, via zijn heerlijk energieke optreden in het voorprogramma van Run The Jewels in de AB, en via zijn vele gastverses, altijd kwaliteit leverend, is die goeie oude Danny Brown uiteindelijk toch uitgegroeid tot een van mijn favoriete rappers van het moment. Heerlijke energie en originele flows. Gekwaak? Nee man, zijn karakteristieke stem past net perfect bij zijn gestoord heerlijke muziek.

En hoewel ik net zoals mijn Beatsense-makkers altijd heel hard uit mijn plaat ga wanneer Ain’t It Funny langskomt in de room, is Dirty Laundry eigenlijk al sinds verschijnen mijn favoriete Dannysong.

Ik ben geen fervente gamer, op een vrij hevige Sims 2-terugval in de lockdown en een beetje Pokémon hier en daar na dan, maar vroegah wel nog, en een van de games die ik destijds veel speelde, was Super Mario 64 DS. Ik weet niet hoe de twee in mijn hoofd ooit aan elkaar gelinkt zijn geraakt, maar het gevoel van in een kasteel door portretten aan de muren springen en aan de andere kant in steeds compleet andere fantasiewerelden belanden, op één of andere manier doet de gruwelijk heerlijke beat in deze song me daar steeds aan terugdenken.

Danny zelf is natuurlijk ook weer op dreef zoals vanouds, met heerlijke lines à volonté in de aanbieding. Het is niet eens dat de tekst zo mooi is, of zelfs maar ergens op slaat ofzo, maar de manier waarop ie zijn lines dropt levert zo’n meerwaarde vind ik, echt een groot plezier om naar te luisteren. Benieuwd wanneer we zijn volgende worp mogen verwachten, en wat voor geweldig spul daarop te vinden zal zijn!

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=5d259834fb6642fc

AIN'T IT FUNNY HOW IT HAPPENS??? AIN'T IT?????

45. Talk Talk - I Believe In You
Album: Talk Talk - Spirit of Eden (1988)
Vorige keer (2014): was ik nog niet aan Talk Talk latere stijl toegekomen

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5573.jpg?cb=1646532522

“Hear it in my spirit
I've seen heroin for myself”

Woorden schieten toch altijd een beetje te kort wanneer je iets zinnigs wil zeggen over Spirit Of Eden van Talk Talk, toch? Geweldige plaat, vind ik ook, zelfs de kroon op het werk van Mark Hollis wat mij betreft.

Het sleutelnummer op dat album is voor mij toch met enige afstand I Believe In You. Machtig mooi nummer, een nummer als een herfstbries op je gezicht terwijl je langs een bosweg vol roodbruine bladeren fietst.

Maar ook een machtig mooi statement, eigenlijk. Gewoon de titel alleen al: ‘I Believe In You’. Zo simpel maar toch zo veelzeggend, wie heeft niet een of meerdere mensen in zijn leven die het verdienen dit soort woorden te horen af en toe?

Aan sommige liedjes geef je een betekenis die in jouw ogen helemaal klopt, en dan later lees je ergens op het internet of in een tijdschrift dat de betekenis die jij erin hoort, helemaal niet datgene is wat de makers voor ogen hadden. Soms verliezen dat soort liedjes dan een heel klein beetje aan kracht.

Niet zo bij I Believe In You. Toen ik ontdekte dat Mark Hollis dit nummer schreef voor zijn broer, die in die tijd een heel zwaar drugsprobleem had (het zit in de openingszinnen, zoals je hierboven kan lezen, maar ik heb het woordje ‘heroin’ nooit uit mezelf uit het gemompel van Mark kunnen halen), begon het liedje eigenlijk nog meer te leven voor mij, op een of andere manier. Om iemand zo zwaar in de grip van een verslaving te zien zitten en dan nog te kunnen zeggen ‘jij kan dit te boven komen, ik geloof in jou’. Da’s echt heel krachtig.

We geloven ook in de Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=6fd4346c7e604bad

Prachtige koortjes ook in dat nummer.

44. Pulp - Pink Glove
Album: Pulp - His 'n' Hers (1994)
Vorige keer (2014): had ik Disco 2000 en Razzmatazz in mijn ljstje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3684.jpg?cb=1622894304

“I know you think I've gotta be joking - but if you touch him again, then I'm going!”

Soms hoor je gewoon vanaf seconde 1 dat een bepaalde band iets voor jou zal zijn, en dat er een hele discografie vol nieuwe favorieten in het verschiet voor je ligt.

Ik had dat bij een aantal acts uit deze top 100, maar zeker ook bij Pulp. Ik klikte meteen met die razend catchy, soms wat cheesy, maar vaak ook heel bijtende sound, maar bovenal klikte ik met de persoon Jarvis Cocker. Met de manier waarop hij zijn zinnen fraseerde, en met de manier waarop hij, toch volgens zijn songteksten, in het leven leek te staan.

Uniek in het geval van Pulp is wel dat ik niet per se mijn eigen opvattingen of houding ten opzichte van de wereld herkende in Jarvis, maar dat ik zijn manier van zijn en redeneren alsnog zo fascinerend vond, dat ik wel het ‘vriend voor het leven gevonden in een artiest’-effect had. Er zit zo’n interessante tweeledigheid in zijn teksten: als hij verliefd is, is hij tegelijkertijd ook een beetje bang, als hij verdriet heeft, is hij tegelijkertijd ook afgunstig, als hij blij is, ook sarcastisch. Het kan niet gemakkelijk geweest zijn om Jarvis Cocker te zijn in die tijd, maar het leverde wel geweldige muziek op, hun laatste vier platen zijn in mijn ogen allemaal meesterwerken. Wat een frontman, wat mij betreft een van de uniekste ooit.

Pink Glove is tegenwoordig mijn favoriet van dit gezelschap. Het verhaal over een driehoeksverhouding waar één iemand duidelijk aan het kortste eind getrokken heeft: uiteraard Jarvis zelf. Mede dankzij de melodie, gespeeld met een flair van jarenlang opgekropte pijn die er nu plots in één keer uitspat, maar ook door de gekwelde manier van zingen van Jarvis.

Ik hoop heel hard dat ze op hun recent aangekondigde reünietoer ook België zullen aandoen, en dat een ticket geen al te grote hap uit het maandbudget zal nemen en ik ze dus eindelijk eens live kan gaan zien. En stiekem hoop ik ook dat ze dan Pink Glove op de setlist zullen hebben, al weet ik dat de kans eerder klein lijkt.

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=f28d8dd6e27541ec

This Mortal Coil bij mij op 24 en Talk Talk 49. Ik zeg: perfect lijstje hoor

Song to the Siren wordt ook op een schitterende manier gebruikt in Lost Highway. ❤️

Lekker op dreef, Arthur. Laatste dagen alleen maar zieke liedjes.

43. Massive Attack - Unfinished Sympathy
Album: Massive Attack - Blue Lines (1991)
Vorige keer (2014): vond ik deze al geweldig, maar nog niet top 100-geweldig

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/57.jpg

"I know that I've imagined love before
And how it could be with you..."

Terug in de finale van de Musicmeterladder met dit meesterwerk! Unfinished Sympathy voelt als een oase van rust in een woestijn vol bloedig, mensonterend geweld. Als in, het nummer brengt me altijd in een zen-toestand, maar tegelijkertijd gaat er ook een beetje een dreiging vanuit, alsof het ieder moment gedaan kan zijn met de rust en je zo weer het strijdgewoel in moet.

Het zit hem denk ik in de combinatie van Shara Nelson met die prachtige melodielijn op viool, en de ‘inner city’-achtergrondgeluiden ergens onderaan de mix. En wie weet, misschien zit het hem ook wel in die prachtige videoclip, waarin Shara door downtown L.A. loopt bij valavond en er zo’n constante lichte spanning in de lucht hangt. Hoe dan ook, dit is gewoon een tijdloze klassieker (vind ik)!

Zo, dat was het voor deze week. Vanaf morgen zit ik een lang weekendje in de Ardennen, maandag pak ik de draad weer op. Kunnen jullie dit weekend lekker bijlezen!

Spotifyplaylist (voorlopig ook unfinished): https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=7b0e76bf4fe64f61

Ik toen niet en nog steeds niet...

Onvergeeflijk!

Mooiste nummer van het gepasseerde vijftal vind ik I Believe in You, op die manier had ik nog nooit naar de tekst geluisterd eigenlijk. Het nummer wint inderdaad nog aan zeggingskracht.

Verder geen songs die het tot in m'n eigen lijstje zouden schoppen, maar ik zie er de aantrekkingskracht wel van in eigenlijk. Dat gaat dan van de aparte flow en stemgeluid van Danny Brown over de indringende interpretatie die This Mortal Coil & Elisabeth Fraser van Tim Buckley's Song to the Siren hebben gemaakt tot het speels, soulvolle Unfinished Sympathy.

42. Les Négresses Vertes - Face A La Mer
Album: Les Négresses Vertes - Famille Nombreuse (1991)
Vorige keer (2014): kende ik alleen nog maar de nummers op Mlah

https://www.musicmeter.nl/images/covers/30000/30727.jpg?cb=1618127945

“Sur le sable, face à la mer…”

En we gaan weer verder! Beginnen doen we met een zomerkraker in november, wat je hier al niet allemaal meemaakt

Mlah, het debuutalbum van deze Franse band, ken ik al heel lang, en vind ik nog altijd een van de leukste zomerplaten die ik ken. Het klinkt als een kruising tussen The Clash, The Pogues en de straatbandjes die je kan horen spelen op de straatfestivals van Bordeux of Barcelona, wanneer je daar op vakantie bent.

In de zomer van 2018 besloot ik om ook opvolger Famillie Nombreuse eens een paar keer te draaien, en toen ontdekte ik ook eindelijk Face A La Mer. Wat een mokerslag, meteen al bij luisterbeurt 1! Waar was dit liedje mijn hele leven gebleven? Ik denk dat de helft van mijn Last.fm-scrobbles van dit nummer nog altijd uit die periode stamt. Wat was ik verslaafd aan deze song!

Die hele zomerse vibe van Face A La Mer staat me nog steeds ontzettend aan, je voelt bijna de warme wind door je haren waaien terwijl je onder een grote boom in de tuin van je vakantiehuisje bescherming zoekt tegen de zon, je afvragend of je nog even een duik in het zwembad gaat nemen voor jullie de barbecue in gang zetten. Aaaaah zomer, aaaah heerlijkheid. Helno’s rauwe, zanderige stem past ook perfect bij dit soort muziek. Eeuwige zonde dat hij zo vroeg van ons is heengegaan (Famille Nombreuse was het laatste album dat tijdens zijn leven werd uitgebracht).

En ja ik weet dat er een Massive Attack-remix bestaat die ook hoog aangeschreven staat, maar voor mij gaat niks boven het origineel. Wel leuk dat ik beide bands blijkbaar naast elkaar heb gezet in mijn lijstje, de link was me tijdens het samenstellen niet opgevallen. Choconas is nu vast heel trots op me.

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=806a4ae65a704d3b

41. All Saints - Pure Shores
Album: All Saints - Saints & Sinners (2000)
Vorige keer (2014): stond dit liedje niet op mijn radar

https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9355.jpg

I can hear it, calling you
I'm coming, not drowning,
swimming closer to you

Kan popmuziek die speciaal gemaakt wordt om te scoren in de hitparades ook geniaal zijn, of zelfs als kunst gezien worden, op dezelfde manier als het werk van muzikant-kunstenaars als pakweg Kate Bush of Neil Young als kunst gezien wordt? Het is een discussie die altijd al gewoed heeft en altijd al voor verdeeldheid heeft gezorgd onder muziekliefhebbers. Sommige mensen zeggen resoluut nee, anderen volmondig ja, sommige zijn van mening dat het ooit wel gold, maar eigenlijk alleen in de jaren ’60 en ’70, of zeggen jawel, maar toevallig alleen toen ik jong was, enz. enz. enz. Het is een discussie zonder einde die vooral veel zegt over de smaak en opvattingen van zij die eraan deelnemen.

Zelf vind ik dat, ja natuurlijk kan het, kijk bijvoorbeeld maar naar Pure Shores van All Saints! Een nummer ingezongen door vier zangeressen die werden samengebracht door een manager die in het kielzog van de Spice Girls veel geld wilde verdienen met een girlgroup, en een nummer zingen dat op comissie geschreven werd omdat een gehypte Leonardo DiCaprio-film nog een themanummer nodig had, en geproduceerd werd door een producer die, ook al had hij een eigen, enigszins artsy en originele stijl, vooral in de arm werd genomen omdat Madonna’s Ray Of Light een jaartje terug zo’n succes was geweest.

Dit alles is genoeg om alle alarmbellen te laten afgaan bij de pop-traditionalisten natuurlijk. Maar het eindresultaat, het nummer zelf, waar het toch om zou moeten draaien, nou, voor mij is dat eindresultaat geniaal. Is dat eindresultaat kunst. Die melodielijn is zo warm als de Thaise wateren, de stemmen van de dames kronkelen er zo mooi rond, dat refrein is zo smachtend, het klinkt allemaal zo catchy en vlot en vanzelfsprekend maar kom er zelf maar eens op, en de productie is zo helder als, welja, de Thaise wateren. Ik word keer op keer gevloerd door de perfectie van het gebodene.

En het is geen klinische, zielloze ‘het betekende niks voor hen, ze willen gewoon geld uit de zakken van de oppervlakkige massa slaan dus ze hebben het nummer lui samengesteld volgens het boekje en jullie trappen er allemaal met open ogen in, sukkels’-perfectie die, toegeven, ook meer dan vaak genoeg uit de hitparadepop-fabriek komt rollen. Maar dit popliedje heeft een diepte, heeft iets idyllisch, heeft iets van een ingeloste belofte. Machtig mooi.

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=81f1df71352849fb